Chance โอกาสรัก [SingtoKrist]

ตอนที่ 16 : Chance : 16th

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    7 ก.ค. 61

Chance : 16th

 

**พาสอดีตต่อเนื่องพร้อมแล้วไปเล้ยยยยย

....................................................................................




หลังจากตกลงกันกลับขึ้นไปหาเพื่อนที่รออยู่ พวกเขาก็อยู่กันต่ออีกเพียงครู่เดียวก่อนจะพากันแยกย้ายกลับบ้านของตัวเองโดยสิงโตกับคริสอาสาไปส่งน้ำนมต์ ส่วนต้นไปส่ง กายกับแพรพลอย ไม่นานพอสิงโตไปส่งน้ำมนต์เสร็จทั้งรถก็เหลือเพียงเขาและคริสเท่านั้น

 

 

บรรยากาศของรถตอนนี้ทั้งเงียบและน่าอึดอัดไปในเวลาเดียวกัน คริสเอาแต่เหม่อมองออกไปข้างนอกจนในที่สุดรถคันคุ้นเคยก็หยุดจอดเมื่อถึงที่หมาย ไม่นานห้องที่แสนคุ้นเคยก็ถูกเจ้าของห้องเปิดไฟให้สว่าง และยังไม่ทันที่คนตัวขาวจะได้เดินไปข้อมือขาวก็ถูกคว้าเอาไว้ก่อน

 

 

คริส เกิดอะไรขึ้นคนอายุมากกว่าถามขึ้น ทำให้คริสที่ถูกรั้งเอาไว้หันกลับไปมอง

 

 

ครับ??”คริสขานรับอย่างงงๆ ก่อนจะเริ่มประมวลคำถามของคนอายุมากกว่าได้ สิงโตที่ควรอยู่ที่ห้องดื่มกับกายกับน้ำมนต์รอเขากลับไป ดันปรากฏตัวขึ้นมาซึ่งเขาเองก็ไม่รู้ว่าอีกคนมาตั้งแต่ตอนไหน แต่ถ้าจะให้เดาคงไม่ใช่ตั้งแต่แรกเป็นแน่

 

 

พี่ถามว่าหน้าห้องน้ำ เกิดอะไรขึ้นสิงโตถามคำถามอีกครั้งทำให้คริสเริ่มแน่ใจแล้วว่าคนพี่น่าจะมาตอนที่เขาถีบอีกคนล้ม หรือไม่ก็ตอนที่ทั้งต้นและแพรพลอยล้มไปแล้ว 

 

 

ผม..มีเรื่องกับพี่ต้นนิดหน่อยคริสตอบไปตามความจริงที่เกิดขึ้น

 

 

คริสเรียกมันว่านิดหน่อยหรอ ที่เกิดขึ้นมันไม่นิดหน่อยแล้วนะ ถ้าพี่มาไม่ทันมันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างหน่ะ ห้ะพอได้ยินคำตอบคนอายุมากกว่าก็สวนขึ้นมาทันที

 

 

เขารอคริสอยู่ที่ห้องกับเพื่อนที่เหลือ คนตัวขาวบอกเขาว่าจะไปเข้าห้องน้ำแต่นี่ก็ออกไปนานมากแล้ว ในทีแรกเขาก็คิดเพียงว่าห้องน้ำอาจจะคนเยอะจึงได้ตัดสินใจที่จะรอต่อไป แต่จนแล้วจนรอดคนตัวขาวของเขาก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมาซักที ไหนจะเพื่อนเขาอีกสองคนที่หายไปนานอีก

 

 

แต่แพรพลอยไปกับต้นดังนั้นเขาจึงไม่ห่วงมากเพราะยังดีที่มีคนไปเป็นเพื่อน แต่คนรักของเขาไปเพียงคนเดียวซึ่งทีแรกเขาจะไม่ยอมแต่คริสก็บอกให้เขาอยู่นี่ เขาจึงปล่อยให้อีกคนไป ตอนนี้คนผิวสองสีเริ่มอยู่ไม่สุขเพราะเวลาที่เดินอยู่มันผ่านไปเรื่อยๆและคนที่เขารอก็ยังไม่กลับมาเสียที

 

 

สิงโตจึงตัดสินใจเดินออกไปหาคริสที่ห้องน้ำ ซึ่งมันยิ่งน่าแปลกใจเมื่อเขาเดินมาถึงทางไปห้องน้ำแล้วแต่คนก็ไม่ได้เยอะแยะมากมายอย่างที่เขาคิด พอเดินตรงเข้าไปอีกหน่อย ภาพที่เขาเห็นดันเป็นภาพของคนที่เขากำลังตามหากำลังมีเรื่องกับเพื่อนของตัวเอง เท้าของคริสถีบเข้าที่หน้าท้องของต้นอย่างจัง ทำให้ต้นล้มลงไปทับแพรพลอยที่ยืนอยู่ข้างหลัง

 

 

ความเป็นห่วง กระวนกระวายกลัวคนรักจะเป็นไรถูกแทนที่ด้วยความโกธร ความไม่เข้าใจ และก่อนที่ต้นจะลุกขึ้นมาเขาก็เอ่ยปากเรียกไปเสียก่อนทำให้เหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดต่อไปหยุดลง...

 

 

พี่เป็นห่วงเราว่าจะเป็นอะไรมั้ย กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า แต่ดันมาเจอเรามีเรื่องกับไอ้ต้น แล้วจะให้พี่คิดยังไง ใช้กำลังกันทำไมเห็นมั้ยว่ามีคนอื่นที่เค้าไม่รู้เรื่องโดนลูกหลงกับสิ่งที่เราทำไปด้วย

 

 

พี่รู้ได้ไงว่าพี่แพรไม่รู้เรื่อง พี่ไม่คิดบ้างหรอว่าบางทีพี่เค้าอาจจะเป็นต้นเหตุ บางทีพี่เค้าอาจจะเป็นปัญหาที่ทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้นก็ได้

 

 

คริส..อย่าบอกนะว่าที่มีเรื่องกันเพราะเรื่องนี้สิงโตมองคริสด้วยความไม่เข้าใจ เขาไม่เข้าใจว่าทำไม ทั้งๆที่เขาเองก็บอกแล้วว่ามันไม่มีอะไร ปัญหามันควรจะจบได้แล้วและครั้งนี้มันร้ายแรงเกินกว่าที่จะบอกว่าเล็กน้อย หากบอกว่าปัญหามาจากตรงนี้ เขามองว่ามันงี่เง่าเกินไป

 

 

ถ้าผมตอบว่าใช่พี่จะว่ายังไง ถ้าผมยังยืนยันว่าพี่แพรชอบพี่ ถ้าผมบอกว่า....คริสพูดก่อนจะมองคนตรงหน้า 

 

 

 “คริสพอซักทีเถอะ มีเหตุผลบ้างได้มั้ย เราไม่เคยเป็นแบบนี้สิงโตที่ยิ่งฟังคนรักของตัวเองพูด เขายิ่งมองไม่เห็นเหตุผลของเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งนี้เลย

 

 

ใช่ผมไม่เคยเป็นแบบนี้ ผมไม่มีเหตุผล..งั้นแบบไหนหรอครับที่พี่มองว่ามีเหตุผล ไม่หึง ไม่หวง ไม่ต้องพูดหรือว่าพี่จะให้ผมหายไปเลยดีครับ ถ้าเป็นแบบนั้นพี่คงสบายใจกว่าใช่มั้ยน้ำเสียงในตอนสุดท้ายที่แผ่วราวกระซิบบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าคนพูดเจ็บปวดขนาดไหน

 

 

คริส!ไปกันใหญ่แล้วนะอย่ามาประชดพี่แบบนี้ สิ่งที่เราทำหน่ะมันเรียกว่าพาลเราเป็นอะไรกันแน่สิงโตหน้าตึงทันทีที่คริสเอ่ยประชดเขาออกมา

 

 

คนผิวสองสีมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย คำพูดที่ที่ประชดประชันแววตาตัดพ้อ เขาไม่เข้าใจคริสตอนนี้ซักนิด ความรู้สึกมากมายผสมปนกันมั่วอยู่ในอกของเขา มือที่คลายออกของสิงโตทำให้คริสถือโอกาสกระชากมือของตัวเองกลับไป ก่อนจะเดินหนีเข้าห้องแต่ยังไม่ถึงประตูดีคนที่เขาอายุมากกว่าก็ดึงเขาเอาไว้อีกครั้ง

 

 

จะไปไหน เรายังคุยกันไม่จบสิงโตเอ่ยเสียงเรียบอีกครั้ง

 

 

จะคุยกันไปทำไมในเมื่อผมบอกเหตุผลไปพี่ก็ไม่เชื่อ ถ้าพี่อยากได้คำตอบนัก ทำไมพี่ไม่ถามกับเพื่อนพี่เองหล่ะครับ มาถามผมทำไมคริสพูดขึ้น สุดท้ายแล้วเหตุผลของเขาก็กลายเป็นเพียงเรื่องไร้เหตุผลของอีกฝ่าย สุดท้ายแล้วพวกเขาก็กลับมาทะเลาะกันด้วยเรื่องเดิมๆ เรื่องของคนๆนั้นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา..

 

 

จะประชดกันแบบนี้ใช่มั้ย งั้นอยากทำอะไรก็ทำสิงโตเอ่ยขึ้นก่อนจะปล่อยแขนของอีกฝ่ายออก และแน่นอนว่าคำพูดของสิงโตกำลังกัดกินใจของใครอีกคน

 

 

อยากทำอะไรก็ทำ อย่างงั้นหรอก้อนน้ำร้อนขึ้นมารวมกันอยู่ที่ตาสวยเขายิ้มหยันให้กับตัวเอง ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยทะเลาะกับสิงโตด้วยเรื่องแบบนี้ หากฝ่ายหนึ่งร้อนฝ่ายหนึ่งจะเย็นแต่วันนี้มันกลับตรงข้ามไปเสียทุกอย่าง ความห่วงใย ความหึงหวงที่เขามีมันกลายเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับอีกคน คำพูดที่เคยฟังกันกลายเป็นลมที่ไร้น้ำหนัก เชื่อถือไม่ได้ คำถามมากมายเกิดขึ้นมาว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขา..

 

 

และเมื่อคริสกลับเข้าห้องไปทำให้ทั้งห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง คนที่นั่งอยู่หน้าโทรทัศน์นั่งจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เขาไม่เข้าใจว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความเชื่อใจที่คนรักเขามีให้มันลดน้อยลงขนาดนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนรักของเขาหวาดระแวงเขากับเพื่อนขนาดนี้ ทำไมคริสถึงไม่เข้าใจในสิ่งที่เข้าพยายามบอกบ้าง คำพูดของคริสยังคงก้องในหัวเขาและยิ่งไปกว่านั้นคือครั้งนี้เกือบมีเรื่องกันชกต่อยกัน คริสไม่เคยใจร้อนขนาดนี้ สิงโตคิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

 

 

ต่างคนต่างความคิด ต่างคนต่างมุมมอง ต่างคนต่างความรู้สึก แต่ทว่าสุดท้ายแล้วผลลัพธ์ของความต่างนี้คือ ความเจ็บปวดที่เหมือนกัน ความระหองระแหงที่ก่อตัวขึ้นภายในจิตใจ ความเชื่อใจที่ถูกบั่นทอน ความใกล้ชิดที่มากจนบางคนมองข้ามเรื่องเล็กๆน้อยๆเหล่านั้นไป...

 

 

เวลาของวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้น ท้องฟ้าในวันนี้ดูมืดครึ้มกว่าทุกวัน สองคนที่อยู่ในห้องเดียวกันดูเงียบกว่าทุกครั้ง การพูดคุยที่มีเริ่มน้อยลง ราวกับมีกำแพงบางอย่างกำลังถูกสร้างขึ้น อาหารเช้าของวันนี้คริสก็ยังเป็นคนทำเช่นเดิม เขายังทำกิจวัตรทุกอย่างเป็นปกติ เช่นเดียวกับสิงโตที่ไปส่งอีกคนที่โรงพยาบาลก่อนไปทำงาน

 

 

เวลาว่างที่เคยอยู่ด้วยกันกลับน้อยลง ต่างฝ่ายต่างทำงานของตัวเอง บรรยากาศมึนตึงเริ่มจากวันที่หนึ่งเข้าสู่วันที่สอง จนเวลาผ่านไปเป็นอาทิตย์ จนคนรอบข้างเริ่มสังเกตเห็น

 

 

แกหมอเค้าเลิกกับแฟนหรอวะ เห็นเงียบๆกันมาจะเป็นอาทิตย์แล้ว

 

 

ฉันก็ม่รู้อ่ะ แต่ตอนไปช่วยตรวจนะอย่างกับคนละคนแกเอ้ย เงียบจนฉันอยากได้หมอคริสคนร่าเริงกลับมาเลย

 

 

ฉันว่าเลิก เห็นคนเม้าท์กันว่าแฟนหมอมีสาวใหม่แล้ว เห็นว่าเป็นสถาปนิกด้วยกันนี่แหละ เนี่ยๆ

 

 

โหยยย ทำไมวะหรือว่าหมอไม่มีเวลาให้เลยเลิกกันหรอ โอ๊ย ฉันหล่ะเสียดายแต่อาชีพเราเวลามันน้อยอ่ะ ถึงจะรักษาสัตว์ก็เถอะ เห้ออ พูดแล้ว..

 

 

เสียงมากมายที่คริสได้ยิน เขารู้ข่าวลือมากมายของเขากับคนรัก ข่าวที่บอกว่าเขาเลิกกัน ข่าวที่บอกว่าคนรักของเขารักกับผู้หญิงใหม่ เขารู้มันทั้งหมด แต่สิ่งที่เขาไม่รู้คือ คนรักของเขายังต้องการเขาอยู่มั้ยความมึนตึงที่เกิดขึ้นมันกำลังทำให้เขากับสิงโตห่างกัน เขาไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ เขาควรยอมใช่มั้ย ควรยอมเพื่อให้ความสัมพันธ์ที่มีอยู่ได้ไปต่อใช่หรือเปล่า

 

 

เห้ยยย ไอ้คริสมึงมาทำห่าไรตรงนี้เนี่ยเสียงเรียกของใครบางคนทำให้คริสสะดุ้งขึ้นมา ก่อนจะหันไปมองต้นเสียงที่เรียกเขา

 

 

อ้าว พี่อ๊อฟมาทำไรเนี่ย

 

 

ห่าน กูถามมึงไม่ใช่ให้มึงมาถามกูกลับ แล้วเผื่อมึงลืมนี่โรงบาล เอ้รุ่นพี่ของคริสตั้งแต่สมัยเรียนตอบกลับ อ๊อฟเป็นรุ่นพี่เขาคริสสนิทด้วยตั้งแต่เรียนจนตอนนี้ทำงานคริสก็ทำงานที่โรงพยาบาลของอีกฝ่าย แต่ช่วงนี้เขาไม่ค่อยเห็นอีกฝ่ายซักเท่าไหร่เนื่องจากรุ่นพี่ของเขามีโปรเจคงานอยู่

 

 

เออดีเลย เจอมึงพอดี มึงจำโครงการที่มึงกับกูช่วยกันเสนอได้ป่ะ ที่โครงการออกพื้นที่ตระเวนไปที่ๆความช่วยเหลือเข้าไปไม่ถึงอ่ะ มันผ่านแล้วนะโว้ย โครงการจะเริ่มช่วงต้นเดือนหน้า มึงจะไปมั้ย

 

 

ผมขอดูก่อนได้มั้ยพี่ โครงการตั้ง 3ปี โถ่มาถึงก็รีบเชียวคริสตอบกลับไป

 

 

อ้าว ก็กูรีบงั้น เดี๋ยวกูส่งรายละเอียดเพิ่มเติม กับแบบฟอร์มสมัครให้เย็นนี้ละกัน มึงมีตรวจต่อมั้ยเนี่ย โอย จะไม่ทันละไปก่อนเว้ยเดี๋ยวคุยกันใหม่ๆอ๊อฟว่าก่อนจะรีบพุ่งตัวออกไปยังลิฟต์ของโรงบาล ท่าทางรีบร้อนอย่างนี้เป็นไปได้อีกฝ่ายคงลืมเวลาตรวจของตัวเองเป็นแน่

 

 

คริสที่มองภาพนั้นแล้วก็ส่ายหัว ไม่นานคนตัวขาวก็จมลงไปในความคิดของตัวเองอีกครั้ง เขาใช้เวลาอยู่กับตัวเองซักพักก็หันไปเช็คงานในช่วงบ่ายและเหมือนว่าเขาจะโชคดีเพราะวันนี้ช่วงบ่ายของเขาเป็นตารางว่าง เมื่อเห็นอย่างนั้นคริสก็เก็บของออกไปหาอีกคนที่บริษัททันที

 

 

เมื่อมาถึงคริสก็ตรงไปยังห้องทำงานของสิงโตทันทีแต่เมื่อไปถึงหน้าประตูขาทั้งสองข้างก็ต้องชะงักเมื่อมีเสียงหัวเราะที่คุ้นเคยดังรอดออกมา

 

 

ฮ่าๆ บ้าหรอ ไปบอกลูกค้าแบบนั้นได้ไง ฮ่าๆ

 

 

อ้าว แล้วจะให้เราบอกยังไงเล่า เราพูดจริงหนิ มันเข้ากันมั้ยหล่ะสิงดูดิ

 

 

บทสนทนาที่อีกคนยืนฟังอยู่หน้าห้อง เสียงหัวเราะที่เขาไม่ได้ยินมาเป็นอาทิตย์ ความผ่อนคลายของอีกฝ่ายมันต่างกับตอนนี้ที่อยู่กับเขาราวฟ้ากับเหว หรือบางทีช่องว่างที่เกิดขึ้นมันอาจมากพอที่จะให้ใครบางคนแฝงเข้ามาได้แล้วหรือเปล่ารอยยิ้มเศร้าถูกวาดขึ้นมาบนใบหน้าขาว

 

 

ความรู้สึกของเขาตอนนี้เหมือนมีอะไรบางอย่างแทงอยู่ในอกเขา ความเจ็บปวดเริ่มสะสมทับกันอยู่ในใจ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาเดินออกมาจากบริษัทของคนรัก เมื่อไหร่กันที่ใบหน้าขาวเต็มไปด้วยน้ำตา เมื่อไหร่กันที่เขากลายเป็นคนเจ้าน้ำตา..

 

 

คริสพาร่างกายอันเหนื่อยล้าของตัวเองกลับมาที่ห้อง ห้องที่ดูเงียบเหงาลงไปถนัดตาเมื่อปราศจากคนอายุมากกว่า ทั้งๆที่เมื่อก่อนแม้เขาจะกลับมาก่อนแต่ความเหงานี้ไม่เคยปรากฎขึ้นมาซักครั้งแต่นี้เป็นครั้งแรกที่มันเกิดขึ้นชัดเจนขนาดนี้ ความคิดฟุ้งซ่านมากมายเริ่มก่อตัวขึ้นภายในความเงียบ..

 

 

หากวันหนึ่งเขาเองไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไปเขาจะเป็นยังไง หากวันหนึ่งมีใครคนอื่นเข้ามาแทนที่เขาจะเป็นยังไง หากวันหนึ่งคนที่เขารักที่สุดไม่ต้องการเขาอีกแล้วเขาจะทำยังไง แต่ก่อนจะถึงตอนนั้นเขาคงจะรั้งอีกคนเอาไว้ให้นานที่สุด เขาจะยื้อจนสุดท้ายเขาหมดกำลัง แม้มันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัว แต่นั่นเป็นสิ่งที่เขาพอจะทำได้..ไม่นานคริสก็ยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดเบอร์ที่เขาแอบเอามาจากเครื่องของอีกคนก่อนจะกรอกเสียงลงไป

  

 

 “สวัสดีครับ ผมคริสนะครับ พรุ่งนี้พี่สะดวกมาหาผมที่ร้านxxxได้มั้ยครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วยคริสกรอกเสียงลงไปปลายสายก่อนจะวางลงไปโดยใช้เวลลาไม่ถึงนาทีดีด้วยซ้ำ

 

 

 

ร้านกาแฟบรรยากาศดีถูกเลือกให้เป็นสถานที่นัดพบ ในสุดของร้านเป็นที่ๆคนไม่พลุกพล่านมากนัก เรียกได้ว่าเป็นมุมสงบอีกมุมหนึ่งที่เหมาะสำหรับการทำงาน อ่านหนังสือ หรือแม้แต่การเจรจา คนตัวขาวมาก่อนเวลานัดหมายเล็กน้อย เขานั่งรอแขกที่เขานัดมาภายในวันนี้และไม่นานแขกที่ว่าก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา

 

 

คริสหญิงสาวเรียกคนตัวขาวที่ยังกดโทรศัพท์อยู่ ซึ่งเสียงเรียกนั้นทำให้เขาสไลด์โทรศัพท์อีกเล็กน้อยก่อนจะวางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงที่โต๊ะแพรพลอยหันไปสั่งเมนูน้ำปั่นเล็กน้อยก่อนที่โต๊ะจะกลับมาเงียบและน่าอึดอัดอีกครั้ง แพรพลอยที่เห็นอย่างนั้นก็ได้เอ่ยปากขึ้น

 

 

คริส มีอะไรจะคุยกับพี่หรือเปล่า

 

......................................................................

ตัดฉับบบบ มาต่อแล้วค่ะมัวแต่เสพงานที่เกาเกือบลืมลง 5555

ใจเราไปหมดแล้วกับงานมีตงานคู่ งื้อออออ 

 มาในเรื่องดีกว่าเนอะ เค้าทะเลาะกันอย่างต่อเนื่องเลยยย 

บางทีสิ่งที่เราเห็นมันอาจจะไม่ใช่ ความจริงเสมอไปก็ได้เนอะ 

แล้วยิ่งคุยกันไม่รู้เรื่องยิ่งหนัก คริสจะทำอะไรน้อ

ไว้เจอกันตอนหน้าค่ะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

206 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 00:46
    ชอบเรื่องนี้มากๆเลยค่ะอ่านซ้ำได้ตลอดเลยค่ะ
    #206
    0
  2. #187 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 16:01
    พี่ไม่ฟังน้องเลย เอาแต่ว่าเป็นเรื่องไร้สาระ ทำให้ความสัมพันธ์เริ่มคลอนแคลน สงสารน้องมาก
    #187
    0
  3. #164 Himawari Hana (@himawarihana) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 16:56

    คือความเชื่อใจล้วนๆเลยนะเนี่ย แต่พี่สิงเห็นแก่เพื่อนมากเกินไป จริงๆ แล้วความใกล้ชิดหรือการวางตัวมันคนละอย่างอยู่แล้ว เพื่อนก็ส่วนเพื่อน แฟนก็ส่วนแฟน แต่นี่เลือกเพื่อนก่อน แฟนพูดอะไรไม่ฟังกันเลย แล้วก็ใกล้ชิดสนิทสนมกับแพรเร็วเหลือเกิน ไม่เกรงใจน้องเลย ไม่แปลกหรอกที่คริสจะเสียใจมาก

    #164
    0
  4. วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 19:35
    สงสารคริสคือแพรพลอยก็ยังเหมือนเดินแล้วอีกอย่างจะไม่ให้คริสคิดมากก็คงไม่ใช่
    #99
    0
  5. #61 นมเย็นสีฟ้า (@alissy) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 06:07
    โอ้ย หัวใจเหมือนจะขาดเลยค่ะ ทำไมกันนะ เป็นแฟนกันมันให้ความเชื่อใจกันยากขนาดนั้นเลยหรอ? ทั้งทั้งที่พี่สิงควรเป็นคนที่รู้จักน้องหมอดีที่สุด แต่กลับไม่เชื่อใจแฟนตัวเอง อีกทั้งยังไม่ยอมเว้นระยะห่างจากเพื่อนยังคงทำทุกอย่างปกติและเชื่อใจเพื่อนมากกว่าแฟน! เห้ย เอาอย่างนี้จริงๆดิ่? น้องหมอใจเย็นและรักพี่มากจริงๆ ถ้าเป็นเราคงทั้งไม่ใช่แค่เสียใจ แต่จะโกรธและเจ็บใจมากๆด้วย ไม่ใจเย็นอยู่กับบรรยากาศอึดอัดแบบนั้นเป็นอาทิตย์หรอก คงจะอาละวาดไปตั้งแต่วันแรกแล้วออกมาตั้งแต่วันนั้นเลยก็ได้!!!
    #61
    0
  6. #60 อีช้อย (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 03:25

    สงสารน้องจัง ยิ่งเจอแบบนี้มันยิ่งทำให้น้องคิดมาก

    #60
    0
  7. #59 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 00:05
    ความเก็บกดจากการที่คนรักไม่รับฟังเลย ความห่างเหินที่คนรักมอบให้ เพราะเชื่อในตัวเพื่อนมากกว่าคนรักของตัวเอง จากที่เคยมีแต่คำบอกรัก กลายเป็นมีแต่ถ้อยคำรุนแรงหลุดออกมาจากปากคนรัก รอยยิ้ม เสียงหัวเราะที่เคยมีให้กัน กลายเป็นความหมางเมิน

    ถ้าไม่เข้าข้างน้องหมอจนเกินไป ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น มาประจวบกับการที่คิดว่าจะยอมลงให้ เมื่อมาได้ยินคนรักที่ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าเพื่อนกับคู่กรณีของตัวเอง ดันให้ในสิ่งที่เวลานั้น น้องหมอไม่ได้รับมันเหมือนเคย ทำให้น้อยใจและคิดฟุ้งซ่านไปต่าง ๆ นานา เรื่องมันเกิดจากการที่พี่สถาปนิก รักและเชื่อในตัวเพื่อนมากไป จนลืมความรู้สึกคนรักแค่นั้นเอง

    การนัดเจอเพื่อนสาวคนรัก น้องหมอคงใคร่ครวญดีแล้วว่าจะเป็นฝ่ายจากไป กำลังคิดว่า การสนทนาในครั้งนี้ น้องหมอจะบันทึกเสียงส่งให้พี่สถาปนิกเพื่อเคลียร์ตัวเอง แล้วก็เป็นฝ่ายเดินจากไป

    หรืออีกอย่างก็อยากจะเคลียร์คัตกับคู่กรณี แต่ดันไปรู้ถึงหูคนรักตัวเอง แล้วคนรักยิ่งเข้าใจผิด หาว่าน้องหมอไม่ยอมจบ เลยยิ่งทำให้เรื่องมันแตกหักมากยิ่งขึ้น
    #59
    0
  8. #58 xoap (@xoap) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 23:55
    หน่วงมาก บีบหัวใจตลอด แต่ชอบมากกก เขียนดีมากค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ
    #58
    0