[WannaOne] NielOng: In a Blue Moon

ตอนที่ 3 : 2: New Job [Rewrite]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    30 ก.ย. 61

"แล้วไงต่อ"



"แล้วไงต่อบ้าอะไรกันเล่า!! พอทางนั้นหายมึนแล้วก็โดนตอบกลับมาว่า'ไม่ใช่กงซองอูครับ องซองอูต่างหาก' นามสกุลองอ่ะ! นามสกุลนี้มีอยู่ด้วยเรอะ"



"แค่นั้นอ่ะนะ?"



"พอได้ยินแบบนั้นฉันก็งงด้วยสิ จากสติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวอยู่แล้วเลยยิ่งหลุดเข้าไปใหญ่ ได้แต่บอกว่า 'อา องเหรอครับ นามสกุลแปลกดีนะครับ'แล้วก็ยืนค้างอยู่แบบนั้นจนสุดท้ายก็โดนจีซองฮยองลากออกมาน่ะสิ" แดเนียลถอนหายใจยาว ผิดกับเพื่อนสนิทที่รักเขาเหลือเดินอย่างคิมแจฮวานที่หัวเราะเสียงสูงจนคนรอบข้างหันมามองกันหมด



ตอนนี้พวกเขากำลังนั่งปรับทุกข์กันอยู่ในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยที่ทั้งคู่เรียนอยู่ แต่ถึงแม้จะเรียกว่าปรับทุกข์กันแต่เจ้าของทุกข์ก็มีแต่แดเนียลคนเดียวเท่านั้น ส่วนแจฮวานที่วันนี้มีเรียนแค่ครึ่งวันกลับนั่นดูดเครื่องดื่มสีสวยฟังเรื่องของเขาอย่างออกรสราวกับกำลังนั่งดูละครอยู่



"จะว่าไปนายจะไปคว้าเขาไว้ทำไม ไม่โดนคิดว่าเป็นโรคจิตหรือพวกพิลึกก็ดีแค่ไหนแล้ว" แจฮวานหยุดเสียงหัวเราะแล้วเช็ดน้ำตาราวกับว่าขำจนน้ำตาไหลแต่แดเนียลไม่อยากจะทำร้ายน้ำใจเพื่อนด้วยการบอกว่าเสียงหัวเราะของอีกฝ่ายดูโรคจิตมากกว่าการกระทำของเขาเสียอีก



“ฉันอยากรู้ว่าเขาใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรน่ะ มันเป็นกลิ่นที่ฉันไม่เคยได้กลิ่นเลยคิดว่าน่าจะเป็นของแปลกน่ะสิ” แดเนียลถอนหายใจยาวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เหมือนกับมันจะสามารถสะกิดต่อมสงสารของแจฮวานได้เมื่ออีกฝ่ายหยุดขำแล้วเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านอะไรสักอย่างก่อนจะยื่นให้เขาดู



“นายมีโอกาสที่สองแล้วล่ะ รุ่นพี่ของฉันกำลังหาช่วยงานอยู่พอดี แล้วรู้อะไรมั้ย… งานนี้น่ะนายอาจจะได้หาคำตอบก็ได้” เจ้าตัวปิดปากหัวเราะอีกรอบ ใบหน้าที่แดเนียลลงความเห็นว่าเหมือนแพะนั้นแสยะจนดูไม่น่าไว้ใจ



เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกเพื่อนสนิทคนนี้เห็นเป็นตัวตลกหรือของเล่นอะไรสักอย่าง



“ฉันปฏิเสธได้ไหม”



“ไม่ทันแล้วล่ะเพื่อน ฉันตอบตกลงไปให้แล้ว”


------------------------------




“อ้าว เธออีกแล้วเหรอเนี่ย” แดเนียลมองใบหน้าที่กึ่งจะคุ้นเคยนั้นด้วยรอยยิ้มแห้งเหี่ยว อีกฝ่ายดูแปลกใจมากที่เจอเขาอีกครั้งแต่ก็นั่นแหล่ะ เขาก็แปลกใจเหมือนกันที่เจออีมินยองที่นี่



เมื่อประมาณครึ่งชั่วโมงที่แล้วเขาเดินเข้ามาที่แดนซ์สตูดิโอนี้ด้วยใจตุ้มๆต่อมๆเนื่องจากท่าทางไม่น่าไว้ใจของแจฮวาน เขารู้อยู่แล้วว่างานนี้เขาอาจจะได้เจอกับคู่กรณีอย่างองซองอูอีกครั้งแต่เขาไม่ได้เตรียมใจจะเจอผู้อยู่ในเหตุการณ์คนอื่นแบบนี้เสียหน่อย



อยากมุดลงดินจริงๆเลย



“ครับ… แต่งานนี้ผมได้มาจากรุ่นพี่ของเพื่อนอีกทีน่ะ” แดเนียลแตะขี้แมลงวันใต้ตาอย่างประหม่าเมื่ออีกฝ่ายพาเขาเดินเข้ามาที่ห้องซ้อม



ดวงตาตี่ๆของเขากวาดมองห้องใต้ดินขนาดใหญ่ที่ผนังเต็มไปด้วยกระจกแทบจะทุกที่ พื้นไม้ปาร์เกต์สวยที่ดูผ่านๆยังรู้ว่าได้รับการดูแลอย่างดี ไฟที่โดนจัดไว้ราวกับเพื่อถ่ายทำมากกว่าการซ้อมนั้นทำให้เขาขนลุก ห้องซ้อมนี้ดูดีเกินไป ราวกับว่าเป็นห้องซ้อมเฉพาะของบริษัทไหนสักบริษัทมากกว่าจะเป็นแดนซ์สตูดิโอ



ทั้งที่แจฮวานบอกว่าเป็นแค่งานเต้นที่เขาถนัดแท้ๆ แต่ดูท่าทางแล้วมันจะยิ่งใหญ่กว่านั้นแล้ว



นอกจากสภาพห้องที่แสนจะหรูหราแล้วคนทั้งหมดที่อยู่ข้างในก็เป็นคนปกติดี หรือจะเรียกว่าเป็นคนแบบที่เขาเจอบ่อยๆดีหนอ



จะว่าไปก็มีคนคุ้นเคยอยู่บ้างจริงๆ



“แดเนียลฮยอง!” นั่นไงล่ะ เสียงทุ้มผิดจากตัวของรุ่นน้องของเขาดังพร้อมกับการโถมตัวเข้าหา แดเนียลอ้าแขนออกรับเจ้าตัวเล็ก ทักทายกันเล็กน้อยก่อนจะดุอีกฝ่าย



“ทำไมนายมาอยู่นี่ ทำไมไม่ไปโรงเรียนหือ” ปาร์คอูจินย่นคอลงเล็กน้อยตอนที่โดนว่าแต่ก็เปลี่ยนท่าทางเป็นสดใสและยิ้มโชว์เขี้ยวอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าเขาดุด้วยท่าทีไม่จริงจังเท่าไหร่นัก



แดเนียลมองรุ่นน้องด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย พวกเขาเคยเรียนเต้นด้วยกันที่ปูซานก่อนที่แดเนียลจะย้ายเข้ามาอยู่ที่โซล ไม่นานหลังจากนั้นเจ้าหมอนี่ก็ได้รับการแคสติ้งจากบริษัทบันเทิงก่อนจะย้ายมาเรียนที่เมืองหลวงแห่งนี้เหมือนกัน แต่ด้วยความที่อีกฝ่ายเป็นทั้งเด็กฝึกมีสังกัดและยังเป็นนักเรียนทำให้พวกเขาไม่ค่อยเจอกันเท่าไหร่นัก จนกระทั่งถึงวันนี้



แดเนียลมองอีกฝ่ายห่วงๆ ในสายตาของเขาอูจินผอมลงมากจากครั้งที่แล้วที่พวกเขาเจอกัน แถมยังมาโผล่อยู่ในที่ทำงานของเขาในวันธรรมดาที่นักเรียนมัธยมปลายปกติควรจะนั่งเรียนหัวฟูอยู่โรงเรียนได้เสียด้วย



“อย่ามองผมอย่างนั้นน่า งานนี้ทางค่ายเสนอให้ผมมาเผื่อเก็บกระแสไปได้บ้างหรอกน่า” เด็กหนุ่มยิงฟันเขี้ยวให้เขาดูก่อนจะลากเขาไปทำความรู้จักกับคนอื่นๆ



จากที่แดเนียลฟังมาจากแจฮวาน งานนี้เป็นงานระยะยาวที่ต้องทำกันเกือบสองเดือน แต่ส่วนมากจะซ้อมกันช่วงวันหยุด งานดีเงินหนาแบบนี้ต่อให้ไม่ได้มีจุดประสงค์แอบแฝงเขาก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกจริงไหม ทั้งนี้เขาเองก็ยังไม่รู้รายละเอียดงานในเมื่อแจฮวานเพื่อนรัก(กัดฟันพูด)เองก็ไม่ได้บอกรายละเอียดเขามากมาย แต่เท่าที่สังเกตแล้วทุกคนในที่นี้ไม่ได้มาจากทีมเต้นมืออาชีพ มีไม่น้อยที่เป็นเทรนนี่จากค่ายต่างๆแบบเดียวกับอูจินซึ่งส่วนมากแล้วจะอายุน้อยถึงน้อยมาก และส่วนที่เหลือก็มักเป็นแดนเซอร์ไร้สังกัดเหมือนกับเขา นั่นทำให้แดนเนียลอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทะแม่ง



“อูจินนา นายรู้ใช่มั้ยว่างานนี้เป็นงานอะไรน่ะ” ถามออกไปโดยไม่ทันรู้ตัว แต่กลับได้รับสายตาคล้ายกับมองของแปลกจากรอบตัวเสียงั้น



ส่วนรุ่นน้องสุดที่รักที่เผลอมองเขาแบบเดียวกันก็รีบคว้าคอเขาไว้แล้วดึงมากระซิบใกล้ๆ



“ฮยองงง ฮยองมาโดยที่ไม่รู้อะไรเลยได้ยังไงเนี่ย เอ้า ฮยองไม่เคยได้กระดาษแบบนี้เลยเหรอ” เจ้าตัวเล็กส่งกระดาษปึกใหญ่มาให้เขา แดนเนียลพลิกดูสองสามหน้าก่อนจะหันขึ้นมาเลิกคิ้วใส่เด็กหนุ่ม มันยาวขนาดนี้กว่าเขาจะอ่านจบก็งอมกันพอดี



“นี่เป็นโปรเจ็คหนังกึ่งเรียลลิตี้ของเอ็มเ-็ตน่ะสิ ถ้าฮยองเกิดสะดุดตาโปรดิวเซอร์ขึ้นมาฮยองจะดังได้ง่ายๆเลยนะ! มีแดนเซอร์ตั้งเยอะที่พยายามออดิชั่นเข้ามาแต่ฮยองเข้ามาโดยที่ไม่รู้อะไรเลยเนี่ยนะ” อูจินบ่นเขาเร็วๆ และด้วยความที่พูดเร็วนั่นก็ทำให้สำเนียงบ้านเกิดของพวกเขาโผล่มาด้วยนี่สิ



แต่ทั้งนี้เนื้อหาคำบ่นของอีกฝ่ายก็ทำให้แดนเนียลต้องเบิกตากว้างที่สุดเท่าที่ตาของเขาสามารถทำได้



ทำไมหมอนั่นไม่บอกเขาก่อน!!



    เขาเคยมีความฝันที่จะทำงานในวงการบันเทิงก็จริง แต่คำว่าเคยในประโยคนั้นแปลว่ามันเป็นอดีตไปแล้ว เขาออกมาจากจุดๆนั้นนานแล้ว!



“อ้ะ แต่ว่าตัวเอกของหนังน่ะไม่ใช่พวกเราหรอกน่า ได้ยินว่ามีนักแสดงไอดอลหลายคนร่วมด้วย ไอ้อย่างเราๆก็เป็นแต่ตัวประกอบธรรมดานี่แหล่ะน่า” เจ้าเด็กเขี้ยวตบหลังหนาๆของเขาปลอบใจเมื่อเห็นว่าแดเนียลหน้าดำไปแถบหนึ่ง แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยเท่าไหร่นัก



แดเนียลหยิบปึกกระดาษมาเปิดเพื่อหารายละเอียดอีกครั้ง ก่อนจะพบว่ามันมีสัญญาอยู่ ซึ่งนั่นทำให้เขานึกขึ้นได้ว่าเขาน่าจะเคยเห็นกระดาษแบบเดียวกันนี้แล้วเมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่แจฮวานยื่นให้เขาเซ็นตอนกำลังรีบย้ายห้องเรียน



เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าคบเพื่อนผิดคิดจนตัวตาย



เขาสาบานกับตัวเองเลยว่าเจอกันคราวหน้าคิมแจฮวานจะได้ของฝากจากเขาแน่ๆ



แดเนียลขบเขี้ยวอยากจะเหาะไปแหกอกแจฮวานเอาเสียตอนนี้เลย เขาพยายามควบคุมตัวเองรักษาหน้าตายิ้มๆแบบเดิมไว้แม้ภายในจะตรงกันข้ามก็ตาม



แต่ไม่ทันที่เขาจะได้สงบสติจนเป็นปกติประตูห้องซ้อมก็ถูกเปิดขึ้นอีกครั้งเสียก่อน พวกเขารีบลุกขึ้นเพื่อค่อมหัวทักทายคนที่เดินเข้ามาก่อนจะพบว่าคนที่ก้าวเข้ามานั้นไม่ได้มีเพียงคนเดียวหรือสองคนหากแต่เป็นกลุ่มคนขนาดใหญ่ คนบางส่วนถือกล้องตัวใหญ่เล็กเข้ามาหลายตัว ส่วนอีกส่วนนั้น…น่าจะเป็นนักแสดงที่ว่า แดเนียลเงยหน้าขึ้นมองผ่านๆก่อนจะชะงักเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยอีกแล้ว



คุณคิดว่าเขาเห็นใครกัน?



องซองอูหรือ?



ผิดแล้ว… คนที่เขาเห็นคือเทวดาน้อยต่างหาก



และอีกฝ่ายก็คงสังเกตเห็นเขาเหมือนกันถึงได้เลิกคิ้วแล้วยกมือขึ้นโบกให้เขาแบบนั้น ว่ากันตามตรงแดเนียลแปลกใจนิดหน่อยที่อีกฝ่ายจำตัวประกอบฉากอย่างเขาได้



ชายหนุ่มพยักหน้ากลับให้อีกฝ่าย ก่อนที่หนึ่งในสต๊าฟที่เดินเข้ามาจะเริ่มอธิบายรายละเอียดงานให้พวกเขาฟังอย่างละเอียดอีกครั้ง



“พวกคุณคงอ่านรายละเอียดมาแล้ว แต่จะขออธิบายอีกครั้งนะคะ ‘JUMP’ คือชื่อชั่วคราวของโปรเจ็คครั้งนี้ โปรเจ็คนี้เป็นงานสเกลใหญ่เพราะฉะนั้นขอให้ทุกคนตั้งใจทำงานด้วยนะคะ JUMPประกอบด้วยสองส่วนใหญ่คืองานโปรโมทหลักที่จะเป็นการขึ้นแสดงตามตาราง อีกส่วนจะเป็นหนังกึ่งเรียลลิตี้เกี่ยวกับเบื้องหลังระหว่างเตรียมตัวที่จะฉายในโรงภาพยนต์ทั่วประเทศค่ะ โดยทั้งหมดนี้เราได้รับการสนับสนุนจากช่องXXXค่ะ และไม่ว่าจะเป็นดาราหรือเด็กฝึกหรือแม้แต่เหล่าแดนเซอร์ก็มีโอกาศได้รับการสนับสนุนในระดับเดียวกัน รายละเอียดการแสดงนั้นพวกคุณได้รับอิสระในการสร้างสรรค์ภายใต้การควบคุมของผู้จัดการซงค่ะ” หญิงสาวผายมือไปทางผู้ชายท่าทางกระตือรือร้นคนหนึ่งที่ทักทายพวกเขาสั้นๆ ก่อนที่เธอจะพูดต่อ “การถ่ายทำหลักจะมีในทุกวันเสาร์ แต่ว่าการซ้อมจะมีทุกวันธรรมดาตั้งแต่บ่ายสามเป็นต้นไปแล้ววันเสาร์อาทิตย์เต็มวันที่นี่ค่ะ ห้องซ้อมนี้จะติดกล้องไว้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงดังนั้นขอให้ทุกคนระวังกริยาด้วยนะคะ” เธอก้มหัวปิดท้ายคำอธิบาย พร้อมๆกันนั้นสต๊าฟที่ถือกล้องเข้ามาก็เริ่มลงมือติดตั้งCCTVในห้องซ้อมที่พวกเขาจะใช้ไปอีกสองเดือน



“ทั้งนี้ที่บอกว่าหนังกึ่งเรียลลิตี้เนื่องจากบางทีจะมีบทที่ต้องแสดงเพื่อให้หนังมีเนื้อหาน่าติดตามนะคะ ระหว่างนี้ก็ขอให้แนะนำตัวกันหน่อยละกันนะคะ” เธอหันมองรอบๆอีกครั้ง ก่อนจะพยักหน้าให้นักแสดงที่เดินตามเธอมาเริ่มแนะนำตัว



คำแนะนำตัวของคนกว่าสามสิบคนไล่มาเรื่อยจนใกล้ถึงเขา แดเนียลขมวดคิ้วพยายามจดจำชื่อของเพื่อนร่วมงานแต่ว่าจำนวนที่มากเกินไปนั้นทำให้เขาไม่สามารถทำได้ในระยะเวลาอันสั้นแบบนี้



ชายหนุ่มพยายามเชื่อมโยงใบหน้ากับชื่อของหลายๆคนแต่ก็อย่างที่ว่านั่นแหล่ะ อัตราความสำเร็จค่อนข้างต่ำมากทีเดียว… และในระหว่างที่เขากำลังพยายามอยู่ลำดับการแนะนำตัวก็ไล่มาถึงแดเนียลจนได้



“คังแดเนียลครับ ตอนนี้อายุยี่สิบสอง เป็นนักศึกษาแล้วก็แดนเซอร์อิสระ… แนวเต้นที่ถนัดคือบีบอยครับ” เขาแจกยิ้มตาหยีก่อนจะค่อมหัวทักทายรอบตัว เท่าที่ฟังการแนะนำตัวของหลายๆคนที่ผ่านมาแล้วอายุยี่สิบสองอย่างเขานับว่าอาวุโสในกลุ่มนี้ไม่น้อยเลย เมื่อคนส่วนมากมักเกิดปี98-99กันทั้งนั้น



แดเนียลมองเด็กข้างตัวแนะนำตัวยิ้มๆก่อนจะกลับมาเคร่งเครียดในการจำชื่อของคนอื่นต่อ โชคดีที่เขายืนอยู่ปลายๆของวงแนะนำตัวทำให้ไม่นานหลังจากนั้นพาเหรดรายชื่อคนก็จบลงพร้อมกับกล้องCCTVที่ติดตั้งเสร็จพอดี พวกเขาจึงเริ่มวางแผนการซ้อมกัน



แม้ว่าทุกคนในที่นี้จะมีพื้นฐานการเต้นมาแล้วแต่ระดับความสามารถก็ไม่ได้เท่ากันหมดจริงๆ โดยเฉพาะทางฝ่ายนักแสดงและไอดอลที่เป็นผู้ดำเนินหลักของโปรเจ็ค หลายคนเคยได้รับการเทรนมาในหลักปีแต่นั่นก็เป็นเฉพาะในการเต้นบางรูปแบบเท่านั้น พวกเขาจึงต้องปรึกษากันอย่างจริงจังเกี่ยวกับการแสดงที่จะสามารถทำให้ทุกคนมีส่วนร่วมได้



แดเนียลเสนอความคิดหลายอย่างร่วมกับไอเดียของหลายคนจนรูปแบบคร่าวๆของการแสดงค่อยๆก่อเป็นรูปเป็นร่างภายใต้การชี้แนะของผู้จัดการซงที่ท่าทางมีประสบการณ์์มากมาย



กว่าพวกเขาจะคุยวางแผนกันเสร็จแล้วออกมาจากห้องซ้อมนั้นอีกทีท้องฟ้าภายนอกก็มืดสนิทเสียแล้ว แดเนียลบอกลาทั้งอูจินและเพื่อนใหม่ทั้งหลายที่หน้าสถานีรถไฟฟ้าก่อนที่เขาจะลากขาเดินกลับบ้านคนเดียวด้วยว่าสตูดิโอที่ถ่ายทำนี้ใกล้กับที่พักของเขามาก



ชายหนุ่มเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าแม้แสงจากเมืองใหญ่อย่างกรุงโซลจะทำให้เขาไม่เห็นแสงดาวแต่ท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มและดวงจันทร์ก็ยังทำให้เขานึกถึงบ้านที่ปูซาน



แดเนียลสูดหายใจเอาอากาศชื้นๆของฤดูฝนเข้าไปจนเต็มปอดแล้วสาวเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อกลับให้ถึงบ้าน



แดเนียลเดินตามทางที่คุ้นเคยแล้วเลี้ยวเข้าไปในอพาร์ตเม้นท์ขนาดกลางแห่งหนึ่ง นี่คือที่อยู่ของเขา แม้ว่ามันจะดูหรูหราและราคาแพงไปไม่หน่อยสำหรับนักศึกษาอย่างเขาแต่แดเนียลก็ไม่ได้มีตัวเลือกมากนัก เขาใช้คีย์การ์ดแตะเพื่อเปิดประตูเข้าไปยังห้องชุดขนาดกลางของตัวเอง



เมี้ยวววว



นั่นคือเหตุผลที่เขาไม่มีตัวเลือก



แดเนียลเลี้ยงแมวอยู่สองตัว หากแต่หอพักปกติมักมีกฏห้ามเลี้ยงสัตว์ดังนั้นเขาจึงต้องมาเช่าห้องแพงหูฉี่เพื่อให้เจ้าสองตัวนี้มีที่อยู่



แจฮวานเคยแนะนำให้เขาออกไปเช่าบ้านตามเขตชานเมืองเสียแทน แต่ว่าเขามีเงินไม่พอ แม้ว่าอพาร์ตเมนท์ที่เช่าอยู่นี้จะเรียกได้ว่าเป็นอพาร์ตเมนท์ราคาแพงแต่หากจะเทียบกันแล้วค่าเช่าก็ยังนับว่าถูกกว่าบ้านเป็นหลังมากนัก



และนั่นก็เป็นสาเหตุที่แดเนียลพยายามหาเงินมากเหลือเกิน



เขาอยากให้รูนี่ย์และปีเตอร์มีที่ได้วิ่งเล่นมากกว่าห้องเล็กๆเพียงห้องเดียว ทั้งเขาเองยังเป็นเด็กต่างจังหวัดที่คุ้นเคยกับบ้านเป็นหลังๆมากกว่าด้วย



แดเนียลถอนหายใจยาวอีกครั้ง เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาราคาถูกกลางห้องแล้วปิดตาลงเพื่อพักผ่อนเล็กน้อย



รายได้ของงานนี้รวมกับเงินที่เขาเก็บสะสมมาตลอดปีน่าจะพอให้เขาย้ายไปเช่าบ้านได้ ดังนั้นเขาหวังว่างานชิ้นนี้จะประสบความสำเร็จและลุล่วงไปด้วยดี…



ชายหนุ่มคิดกับตัวเองซ้ำไปมาก่อนจะหลับไปทั้งแบบนั้น





___________________________________




Talk:


สวัสดีค่ะ ขอโทษที่มาอัพเดตเสียช้าเลยนะคะ ตอนนี้ค่อนข้างเนือยต้องขออภัยผู้อ่านทุกท่านด้วยค่ะ

และนอกจากความเนือยแล้วคุณองยังไม่โผล่อีกด้วย!555 คุณเขาค่าตัวแพงค่ะช่วยเข้าใจด้วยนะคะ /ปาดน้ำตา แต่ไม่ต้องห่วงค่ะ ตอนหน้ามีบทแน่นอน

เรื่องนี้เป็นแฟนฟิคชั่นยาวเรื่องแรกของเราดังนั้นหากทำอะไรผิดพลาดต้องขอโทษด้วยนะคะ และสามารถฟีดแบ๊กได้ตลอดเลยค่ะ:] ทั้งนี้ขอขอบคุณทุกวิวและคอมเมนท์มากค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

101 ความคิดเห็น

  1. #93 kittenO (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 00:35
    แล้วจะได้เจอซองอูไหมเนี่ย
    #93
    0
  2. #68 PERO_Ov< (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 10:40
    คุณแดนน่ารักจัง 5555
    เรื่องนี้มาแนวทีเราไม่เคยอ่านแฮะ แต่น่าติดตามค่ะ ไปตอนหน้าแล้วว อยากรู้ว่าตอนแปลงร่างจะเป็นยังไง 555
    #68
    0
  3. #40 -まリん- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 00:49
    เขี้ยวคลุงน่ารักก ฝากดูแลพี่เค้าด้วยนะ มาแบบงงๆ โดนเพื่อนยัดเยียด 5555
    #40
    0
  4. #34 _ipchdsl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 13:46
    คุณแดนน่ารักมาก ฮื่อ อ่านแล้วเอ็นดูกับความเด๋อเล็กๆของคุณเขา วงวาร 55555
    #34
    0
  5. #27 lovetao56 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 21:14
    สงสัยคุณองค่าตัวแพง แหม่
    #27
    0
  6. #21 baeqhanx (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 13:07
    ชอบมากๆเลย เรารู้สึกว่าคุณแดนน่ารักมากๆเลยค่ะ ฮื่อ รอติดตามนะคะ
    #21
    0
  7. #19 pineapple129122 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 09:44
    รอตามรอตามนะ
    #19
    0
  8. #9 อั๊ยย่ะน้องหล่ำ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 10:04
    มาแล้วววว
    #9
    0