พยานรัก

ตอนที่ 9 : EP 7 : โดนจับได้หรือไม่ได้กันแน่นะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 940
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    5 ก.ค. 61






Yok's part




'เกือบไปแล้วๆๆๆ@!#!@#!ถ้าขืนเราออกไตะกี้ละก็ชีวิตมหาลัยสุดเพอร์เฟคของฉันคงได้จบกันพอดี!'


ฉันร้องกล่าวกระวนกระวายในใจอย่างร้อนรนพร้อมกับหอบหายใจถี่อย่างใจหายแว๊บ เพราะทันทีที่ฉันจะเปิดประตูออกไป ตานี่ก็ดันประตูที่ฉันจะเปิดพร้อมๆกับหญิงสาวคนนั้นที่คาดว่าเป็นคนรู้จักกับตานี่โผล่มาพอดี


ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นเห็นฉันอุ้มขวัญข้าวออกมาจากรถของเขา...


ก็มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะดูไม่ออกว่าฉันเป็นแม่ของลูกของเขา เสื้อผ้าของฉันที่ยังติดดูไม่ดีแถมอุ้มขวัญข้าวไว้อีก ออกมาตากรถของเขา


แถมก่อนหน้านั้นเขาก็บอกว่าขวดนมแตก ไม่ว่ายังไงทุกๆอย่างก็ฟ้องว่าผู้หญิงที่อุ้มลูกของเขาออกมาจากรถของเขามันฟ้องว่าเป็นแม่ของเด็กชัดๆเลย!


"ดีนะที่รถของหมอนี่ติดฟิล์มดำ ไม่งั้นเราไม่มีโอกาสแก้ต่างอะไรเข้าไปใหญ่...เห้อ"


"แอ้ะ?"


ขวัญข้าวนำปากมาดูดนิ้วของตนเองและมองมาที่ฉันตาแป๋วอย่างสงสัยในสายตานั่น ว่าฉันถอนหายใจทำไม นั่นทำให้ฉันมองเธอเล็กน้อย ก่อนจะนำนิ้วของเธอออกจากปากเพราะมันจะสกปรกเอาได้


"เป็นเด็กนี่ดีจังเลยน้าไม่มีเรื่องวุ่นๆให้ปวดหัว...ว่าแต่ผู้หญิงคนนั้นคนในคณะของตานั่นเหรอ...ไม่คิดว่าคนอย่างตานั่นจะมีคนรู้จักสวยน่ารักขนาดนี้เลยนะเนี่ย"


ฉันค่อยๆประคองอุ้มขวัญข้าวจัดท่าทางให้อย่างดี ก่อนจะค่อยๆว่างเธอนั่งลงบนเบาะข้างๆและหันมามองหน้าของหญิงสาวคนนั้นที่กำลังคุยกับเขาอยู่


แน่นอนฉันตกใจอยู่มากไม่คิดว่าคนอย่างตานั่นจะสามารถรู้จักกับคนสวยๆน่ารักขนาดนี้ได้

"เฮอะ!อย่างนายมีคนเอาด้วยเหรอ?"


"เยอะกว่าเธอแน่นอน"


อยู่่ๆคำพูดที่ฉันพูดกับเขาก่อนหน้านี้ก็เข้ามาในหัว หรือว่าหญิงสาวคนนี้ก็คือหนึ่งในนั้น?แต่จะว่าไปมันก็ไม่แปลกหรอกยัยผู้หญิงคนนี้คงโดนใบหน้านั่นของเขาหลอกน่ะสิ


"เห...ฮิๆ"


ฉันอดขำออกมาไม่ได้ เมื่อได้มองแววตาของยัยผู้หญิงคนนั้นที่มองมาที่ตานั่น ฉันรู้ด้วยสัญชาตญาณผู้หญิงด้วยกันเลยว่าเธอนั้นชอบตานี่ และนั่นแหละสาเหตุที่มันทำให้ฉันอดขำไม่ได้ ฉันอยากรู้จริงๆเลยว่าถ้าเอารูปของตานี่ตอนอ้วยโสโครกละก็เธอจะทำใจชอบมันได้อีกไหม ฮิๆ




"เอ่อ เดี๋ยวพี่หยิบของไปให้มันเองก็ได้ เธอไม่ต้องลำบากมานี่ก็ได้" จิกล่าวด้วยสีหน้าที่พยายามทำตัวไม่ให้มีพิรุธที่สุด แต่สายตาของเขาก็เผลอสังเกตไปที่สิ่งของที่เธอหิ้วมาด้วย


"ฮิๆ"


แน่นอนว่าเธอนั้นสังเกตถึงสายตาของเขาที่มองมาที่ถุงที่เธอถืออยู่ ซึ่งมันก็คือนมผงสูตรสำหรับเด็กแรกเกิดและก็ขวดนมสำหรับเด็กแรกเกิด เธอเห็นเขามองมาก็ยกมันขึ้นมาโชว์ให้จิดู


"ใช่ค่ะ ฉันเห็นว่าพี่ทำนมขวดแตกในห้องฉันเลยไปซื้อมาให้ใหม่ที่ร้านขายยาน่ะค่ะ" เธอยิ้มออกมาพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงอันสดใส จิเมื่อมองดังนั้นก็ราวกับโลกทั้งใบของเขาสดใสขึ้นมาทันที


".........."


และแน่นอนว่าการกระทำที่แสดงออกมาของเขาอยู่ในสายตาของฉันเช่นกัน เห...นี่มันถือว่าเป็นเรื่องเซอร์ไพร์สมากเลยนะเนี่ย ตานี่เองก็ดูเหมือนจะชอบยัยผู้หญิงบ้าที่รู้ทั้งรู้ว่าเขามีลูกแล้วก็ยังจะสะเอะไปชอบเขาได้อีกนะ


"............"


ไม่รู้ทำไมหรอกนะเขามองมาที่ฉันในรถเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มหันกลับไปพูดคุยต่อ...


"เดียร์นี่ดีกับพี่จริงๆเลยนะพี่รู้สึกขอบคุณมากจริงๆ ตั้งแต่สมัยที่ภรรยาพี่ยังมีชีวิตอยู่เธอไม่เคยทำอะไรดีๆแบบนี้เลย...


...ตอนที่คบกันก็มั่วผู้ชายไปทั่วแต่ตอนที่พี่จะเลิกกับเขาเขาก็ดันท้องแถมที่ท้องดันเป็นลูกพี่จริงๆอีกพี่เลยต้องมารับผิดชอบแบบนี้ ไม่รู้เป็นเวรเป็นกรรมอะไรของพี่..."


พรวด!!


คำพูดบ้าๆของเขาทันทีที่พ่นออกมาทำให้ฉันที่กำลังดื่มน้ำในรถของเขาอยู่นั้นสำลักออกมา นั่นเขาพ่นอะไรออกมาละนั่น เธอตายตอนไหนมิทราบ?!แถมเธอไม่เคยมั่วผู้ชายอะไรแบบนั้นด้วย!!ไอ้หมูปากหมานี่!!!


"เอ้ะ!ภรรยาของพี่...ขอโทษนะคะเดียร์ไม่รู้จริงๆเสียใจด้วยนะคะเรื่องภรรยา"


เดียร์ทันทีที่ได้ยินเรื่องของหยกที่ถูกโกหกว่าตายไปแล้ว เธอก็ตกใจเล็กน้อยไม่คิดว่าแม่ของเด็กคนนี้จะตายไปแล้ว แต่ในความจริงคนที่ว่านั่นยังนั่งอยู่ในรถสำลักน้ำอยู่เลย


"ไม่เป็นไรหรอก พี่กับเขาก็ไม่เคยมีความทรงจำดีๆให้กันหรอก" จิกล่าว


"เอ่อแล้ว..."


"หืม?อะไรเหรอ?" จิยิ้มถามอย่างอ่อนโยน ผิดกับบุคลิกและท่าทีที่เขาแสดงกับฉันลิบลับ


"ตั้งแต่ตะกี้แล้วฉันก็สงสัยอยู่...น้องขวัญข้าวละคะ?"


"!!!!/!!!!"


เขากับฉันสะดุ้งขึ้นมาพร้อมกัน แต่ดูเหมือนเรื่องนี้จะแก้ปัญหาได้ไม่ยากเพราะจิดูเหมือนจะตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว


"จริงด้วย!"


พรึบ!


"นี่เดี๋ยวเธอก็...อุ้บ!"


เขาทำท่าร้อนรนก่อนจะวิ่งมาข้างรถพร้อมกับเปิดประตูที่ฉันอยู่ ฉันที่จะทำท่าบอกว่าคิดจะเปิดเผยให้เธอรู้รึไง ก็โดนมือใหญ่หนาของเขาดันมาที่ใบหน้าของฉันจนล้มลมหัวไปที่อีกฝั่งของเบาะ ส่วนอีกมือของเขาก็ช้อนตัวของขวัญข้าวมา


ก่อนจะพาขวัญข้าวออกไปและปิดประตูรถ ดูเหมือนเพราะเขาที่ผลักฉันทำให้มุมของผู้หญิงคนนั้นไม่เห็นฉันไปด้วย


แต่ว่าก็ว่าไป...


'ไอ้หมูบังอาจกล้าทำกับฉันขนาดนี้เรอะ!!!'



"นี่ไงขวัญข้าวอยู่นี่..."


ปิ๊นน!!


".........."


"..........."


"แอ้ะ?"


ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ตาจิที่กำลังอุ้มขวัญข้าวโชว์ผู้หญิงคนนั้นอุ้มค้างนิ่งเอาไว้ด้วยใบหน้าที่ยิ้มค้างอยู่ใบหน้าเดิมคงเพราะกำลังช็อคกับเรื่องที่เกิดขึ้น ในขณะเดียวกันสายตาของผู้หญิงคนนั้นจ้องมาที่รถของเขา


ในเมื่อขวัญข้าวก็ไม่ได้อยู่ในรถแล้ว...


เขาก็อยู่ตรงหน้าเธอแล้ว...


แล้วใครอยู่ในรถกัน...




'#@@!#!@#!!!!ฉันเผลอโมโหตานั่นจนเผลอทุบแตรไป!!กรี๊ดด!!!ชีวิตในรั้วมหาลัยอันเพอร์เฟคของฉัน!!!'



ฉันร้องกรี๊ดลั่นในใจแล้วแบบนี้จะทำไงดีละ ผู้หญิงคนนั้นกำลังเดินมาทางนีเแล้ว!!






ปล.คอมเม้น รีวิวและแชร์เป็นกำลังใจในการแต่งตอนต่อไปเจ้าค่ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #10 CNK3544jinNoir (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 15:06
    ถถถถ น่าสงสาร 555
    #10
    0