พยานรัก

ตอนที่ 8 : EP 6 : แอบพบกันเพื่อให้นมลูก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,702
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    1 มี.ค. 61








          'โอ๊ย เจ้าบ้านั่นขยันหาเรื่องให้ฉันจริงๆ'



     ฉันเดินกระแทกเท้าออกจากตึกคณะนิเทศศาสตร์ ก่อนจะมุ่งไปยังลานจอดรถของตึกคณะศิลปศาสตร์ที่ตอนนี้พวกนั้นกำลังเรียนกันอยู่และเป็นตึกอาคารจอดรถที่ค่อนข้างห่างจากตึกคณะแพทย์และนิเทศศาสตร์พอสมควร


          ทันทีที่ฉันเดินตรงเข้าไปพร้อมมองรอบๆว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้...


          ...นอกจากชายหนุ่มหน้าหล่อคมคนหนึ่งที่กำลังอุ้มทารกน้อยนั่งพิงอยู่ตรงรถเมอร์ซิเดสเบนซ์สีขาวของเขา




          "ช้าจริงเชียวนะยัยแม่มด"


          "แอ๊!แอ๊!"


          "พูดมากน่ารำคาญ บอกแล้วไงอย่ามาคุยกับฉัน"


     เขาเอ่ยทักฉันด้วยท่าทางกวนๆพร้อมกับเสียงกระจองงอแงของลูกสาวตัวดี แต่ทันทีที่เธอเห็นฉันเดินมาก็เงียบลงพร้อมยื่นมือเล็กๆทั้งสองข้างมาทางฉันพร้อมเรียกฉัน



          "แอ๊ๆ"


     ฉันไม่รู้ว่าเธอเรียกฉันว่า'แม่'รึเปล่า แต่ว่ามันก็เสียงเหมือนกับตอนเธอร้องไห้เลย ไม่สิต้องบอกว่าเธอพูดเป็นอยู่คำเดียวมากกว่าและฉันก็ยังไม่สอนเรื่องพูดให้กับเธอแน่นอนว่าเธอไม่ได้พยายามพูดคำว่า'แม่'แน่นอน



          'แต่แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกดีใจในตอนแรกด้วยพอคิดว่าเธอเรียกฉัน?'


     ฉันหุบยิ้มลงเมื่อคิดได้อย่างงั้น ก่อนจะมองไปที่ลูกสาวตัวดีพลางเช็คมองรอบๆอีกครั้งและฉันค่อยช้อนตัวเธออุ้มขึ้นมาจากอ้อมแขนของชายหนุ่ม



          "จะระแวงอะไรนักหนา เอาความจริงฉันว่าฉันเสียหายมากกว่านะเพราะพอสาวๆรู้ว่าฉันมีลูกก็ตีตัวออกห่างฉันจนหมด เห้อ"


     จิถอนหายใจออกมาอย่างเวงกระตาย บุคลิกของเขาช่างแตกต่างจากให้อ้วนจิที่ฉันเคยรู้จักอย่างสมัยก่อนอย่างสิ้นเชิง บุคลิกของเขาตอนนี้มันกวนส้น_ีนสุดๆ



          "เฮอะ!อย่างนายมีคนเอาด้วยเหรอ?"


     ฉันแค่นเสียงให้เขา เขาได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วพลางมองมาที่ฉันที่กำลังอุ้มขวัญข้าวเข้าไปในรถของเขาที่มีฟิล์มสีดำทำให้ไม่มีใครเห็นได้เวลาตอนให้นมเด็กคนนี้



          "เยอะกว่าเธอแน่นอน"


          "พูดมาน่ะอายปากไหมนั่น"




          แอ๊ด!





          "อายทำไม?ก็มันเรื่องจริง ทำไมเธออิจฉารึไง...หืม"


          "ไอ้บ้า!!จะทำอะไรฉันกำลังจะถอดเสื้อนะออกไปเลยไอ้หมูโสโครก!"


     ฉันตวดเขาด้วยสีหน้าขึ้นสี ที่จู่ขณะโต้เถียงกัลเขาฉันก็กำลังขยับเข้าไปในรถแล้ว และกำลังจะปลดกระดุมออกเพื่อให้น้ำนมขวัญข้าว 


แต่ไอ้ตาบ้านี่ก็ดันเปิดประตูตามเข้ามาพร้อมจ้องหน้าฉันอย่างกวนๆพลางเหลือบมองเนินอกของฉันที่เผยมาหน่อยนึง


               "ยม ยม..."


          และมียัยลูกสาวตัวดีกำลังคว้าจับหน้าอกของฉันอย่างรู้งาน...แต่เดี๋ยวนะนี่ยัยลูกสาวตัวดีไปหัดพูดคำนี้มาจากไหน แถมเธอสามารถพูดคำอื่นได้แล้วเหรอเนี่ย!


          แต่เรื่องนี้ช่างก่อนตอนนี้มันทำให้ฉันอายมากจนตวาดใส่เขาเสียงดัง



          "ฉันมีแน่นอนย่ะ คอยดูเดี๋ยวฉันจะมีแฟนก่อนนายแน่นอน!"


          ปึง!


     ฉันตวาดบอกเขา ก่อนจะปิดประตูรถของเขาทันทีพร้อมล๊อคและยึดกุญแจรถเขาด้วยกันเขาเปิดแกล้งมาส่องเธออีกและขณะที่ฉันกำลังให้นมขวัญข้าวอยู่นั้นฉันไม่รู้เลยว่าตาจิหลังจากได้ยินคำพูดตะกี้ของฉัน...



          เขาก็ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์อย่างชั่วร้าย ซึ่งแม่งไม่น่าเชื่อว่าตานี่จะเป็นพระเอกของเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ...



          'หึๆ คอยดูเถอะยัยแม่มดถ้าเธอหาแฟนได้และยิ่งรักมันมากเท่าไร ฉันก็จะทำให้เธอเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น ดูสิว่าไอ้คนที่ว่านั่นจะทำยังไงถ้าฉันบอกเรื่องเกี่ยวกับขวัญข้าว...'


     จิคิดในใจ แต่แผนการณ์แก้แค้นของเขายังคงต้องใช้เวลาอีกนาน เพราะดูท่ายัยนี่จะยังไม่มีเพราะเพิ่งวันแรกก็คงช่วยไม่ได้ 


คงต้องรอให้ยัยนี่มีก่อนแล้วรอให้พวกเขาพัฒนาความสัมพันธ์ไปเรื่อยๆ ยิ่งนานเท่าไรการที่จิจะทำให้เธอเจ็บปวดก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น


          แต่ขณะที่จิกำลังวางแผนชั่วร้ายอยู่นั้น ก็มีเสียงของใครดังขึ้นมา...






          "พี่จิพี่มาอยู่นี่เอง"






          "เอ้ะ!เดียร์!"


     จิสะดุ้งพร้อมหันควับไปทางหญิงสาวหน้าสวยที่เป็นดาวคณะของเขา ความคิดในหัวของเขาตีวนอยู่ในหัวงุนงงและสงสัยว่าเหตุใดเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้


และดูเหมือนยัยแม่มดจะให้นมเสร็จแล้ว และทำท่าจะเปิดประตูออกมาสงสัยยัยนี่จะไม่เห้นเดียร์ จิจึงตัดสินใจนำตัวพิงดันประตูไว้ไม่ให้เธอออกมา



          "เฮ้!ทำอะ...!"


          ปึง!


          "หือ?ตะกี้เสียงใครรึเปล่าคะ?"


          "เปล่าไม่นี่...ว่าแต่เธอมาทำอะไรที่นี่เนี่ย"


     จิเข้าใจว่าเดียร์คงรู้จากเจ้าวายุว่าเขานั้นซิ่วมา(ที่จริงใช้เวลา 1 ปีเปลี่ยนแปลงตัวเอง)จึงเรียกเขาว่าพี่ในฐานะที่แก่กว่าเธอ ก่อนเขาจะถามเธออย่างร้อนรนแต่ก็พยายามระงับอาการไว้เมื่อเห็นเธอมองมาที่รถของเขา 


          แต่เพราะเป็นฟิล์มดำเธอจึงไม่เห็นอะไรข้างใน...


          และดูเหมือนยัยแม่มดจะรู้ตัวแล้วจึงไม่ดึงดันเปิดประตูออกมา...



          "อ่อวายุฝากหนูมาเอาของที่เขาลืมไว้ในรถพี่เมื่อวานน่ะค่ะพี่ ฉันเองก็มาเอาของที่รถของฉันที่นี่ด้วยวายุจึงวานหนูมา"


          ทันทีที่จิได้ยินดังนั้นก็คิดในใจ...





          'ไอ้วายุไอ้เวรเอ๊ยต่อไปฉันจะไม่ให้แกนั่งรถฉันอีกแล้ว'








ปล.ถ้าชอบก็อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจและแชร์เพื่อตอนต่อไปด้วยนะคะะะะะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #8 Nao Ng Sverige (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 13:53
    สนุกคะ ขอบคุณคะ
    #8
    0