พยานรัก

ตอนที่ 5 : EP 3 : ข้อตกลงระหว่างพวกเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,541
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    31 ม.ค. 61







          Ji's Part 





     "เราต้องมาทำข้อตกลงกัน"


     "........."


     เอาแล้วแม่นี่จะวางแผนคิดจะทำอะไรอีกละเนี่ย สรุปเราจะหนียัยนี่ไม่พ้นจริงๆเหรอ นี่มันความโชคร้ายอะไรของตูฟะ!!คิดว่าหลังจบการศึกษาที่โรงเรียนเก่าเราจะไม่เจอยัยนี่แล้วแท้ๆ 


      แต่เหตุการณ์ในวันนั้นแท้ๆทำให้เราต้องกลับมาเจอยัยนี่อีก ใครจะไปคิดว่าโดนทีเดียวแถมครั้งแรกอีกจะป่องเลยแบบนั้น


     เห้อ...บ่นไปก็ไม่ได้อะไร ยังไงเด็กคนนี้ก็ถือว่าเป็นลูกของเราจะทิ้งก็คงเห็นจะไม่ได้แฮะ...




     "ข้อตกลงอะไร?"


     ผมถามยัยแม่มดออกไป ถึงหน้าของผมจะนิ่งดูไม่เกรงกลัวใครแบบนี้ แต่ผมกำลังฝืนสุดๆเลยนะในการที่จะให้สามารถพูดและแสดงสีหน้าออกไปแบบนั้น เธอคงคิดว่าผมเปลี่ยนแปลงตัวเองไปแล้ว นั่นก็จริงซะส่วนใหญ่...


     แต่เหตุการณ์ในอดีตที่ผมเคยโดนเธอกระทำมันยากที่จะลืมจริงๆ แน่นอนว่าตอนนี้ผมก็ยังเป็นไอ้อ้วนจิจอมขี้ขลาดคนเดิมที่เปลี่ยนไปแค่ร่างกายภายนอกเท่านั้น




          "ข้อตกลงในการเลี้ยงดูขวัญข้าวไง"


          "ทำไม?เธอก็ดูแลขวัญข้าวไปสิพอครบหนึ่งปีเธอค่อยให้ฉันเลี้ยงดูต่อก็ได้"


          "นี่นายไม่คิดจะช่วยดูแลเด็กคนนี้เลยรึไง!!"


     เอ๋า...โวยวายอะไรอีกละนั่นแล้วมันจะเป็นไปได้ยังไงหรือนี่ยัยแม่มดจะบอกว่าให้ผลัดกันดูแลงั้นเหรอ แต่ว่าเธอต้องคอยให้นมขวัญข้าวตลอดไม่ใช่เหรอ?จะมีเวลามาคอยผลัดเวรไปดูแลเหรอ?แถมเรียนหมอเวลาว่างก็น่าจะไม่ค่อยมีด้วยสิ


     หอพักผมก็ค่อนข้างอยู่ไกลด้วยสิหอพักแถวมหาลัยมันแพงถึงผมจะถูกลอตเตอรี่แต่ก็ซื้อเบนซ์คันนั้นไปและบ้านหลังใหม่ให้พ่อกับแม่จนเหลือเก็บไม่เท่าไรผมจึงนำไปฝากธนาคารไว้ 


     แต่รายได้ของพ่อแม่เราก็ใช่ว่าจะดีผมจึงตัดสินใจจะใช้เงินเก็บนั้นในกรณีฉุกเฉินทางไหนที่ช่วยประหยัดเงินได้ก็จะประหยัดอย่างหาหอพักถูกๆแต่ไกลเสียหน่อยและก็หางานพิเศษ...เอ...เดี๋ยวนะ



          "จะว่าไปที่พักเธอเนี่ยก็ใกล้ๆกับมหาลัยฉันเลยนะเนี่ย"


          "หือ?อะไรแถวนี้มีแต่มหาลัยSมหาลัยของฉันนะ..."


          "ก็นั่นก็มหาลัยฉัน..."



          เห้ย!!มหาลัยเดียวกันหรอกเรอะ!!



          "นายอยู่มหาลัยเดียวกับฉันเหรอเนี่ย!!"


     พวกเราทั้งคู่ตกใจกันอยู่ซักพักราวกับคนบ้านจนคนข้างห้องออกมาว่า ก่อนพวกเราจะขอโทษและกลับมาคุยเรื่องข้อตกลงกันต่อ ดูเหมือนพวกเราทั้งคู่จะแยกจากกันไม่ได้เลยนะอยู่มหาลัยเดียวกันอีกจะบังเอิญไปไหน 


     แต่ผมก็สงสัยตั้งแต่ขับรถมาหาเธอแล้วเพราะมันเป็นทางเดียวกับที่ผมไปมหาลัยเลย...




          "...เอาละฉันตัดสินใจได้ละ พอนายอยู่มหาลัยเดียวกับฉันอะไรก็เลยง่ายขึ้นมา..."


     เธอพูดค้างไว้เท่านั้นก่อนจะพูดต่อ...



          "ข้อตกลงใหม่ก็คือข้อหนึ่งนายต้องย้ายหอพักเก่านายมาหอใกล้ๆคอนโดฉันซะ  ข้อสองเวลาไปเรียนนายต้อง...อุ้มขวัญข้าวไปเรียนด้วย..."


          "อ่อ..."


     ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ...เดี๋ยวนะ?!



         "เธอจะบ้าเรอะ!ไอ้ข้อแรกฉันพอเข้าใจ แต่ทำไมฉันต้องอุ้มขวัญข้าวไปเรียนด้วยละ บ้านเธอรวยไม่ใช่เหรอไปหาแม่บ้านมาดูแลแทนก่อนก็ได้กินนมก็หาเวลาว่างมาหาขวัญข้าว หรือไม่ก็เธอก็เอาขวัยข้าวไปเรียนด้วยเลยสิจะได้จบๆ!"


     ผมโวยวายบอกเธอ เพราะเท่าที่ฟังมามันมีแต่เธอที่ได้กับได้ทั้งนั้น หนอยยัยแม่มดก้ยังเป็นแม่มดวันยังค่ำมีลูกแล้วไม่ได้นิสัยเปลี่ยนไปเลย



          "ก็เพราะไม่ได้น่ะสิ!แม่บ้านฉันมีแค่พี่นิดคนเดียวที่ไว้ใจได้ แต่เขาไม่มีเวลามาหาตลอด ส่วนจ้างแม่บ้านคนอื่นถึงฉันจะได้ค่าขนมมาเยอะก็จริงแต่ก็ไม่ได้มากพอที่จะจ้างแม่บ้านได้ตลอดหรอกนะ!และที่สำคัญ...


          ...ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันมีลูกฉันถึงไม่อยากอุ้มเธอไปเรียนด้วยไงเล่า!!"


     เธอตวาดใส่ผมเสียงดังลั่น จนผมเผลอถอยหลังด้วยนิสัยเก่าเล็กน้อย แต่ก็ยังยั้งท่าทีไว้ให้เคร่งขรึมเหมือนเดิมได้ เพราะจะให้เธอรู้ไม่ได้ว่าผมยังเป็นไอ้อ้วนขี้ปอดแหกและขี้ขลาดคนเดิมอยู่


     เห้อ...สรุปคือ...



          "เธออายที่จะถูกคนอื่นรู้ว่าเธอมีลูกสินะและถ้าให้ฉันเดาเธอก็ปิดเป็นความลับกับเพื่อนๆและพ่อแม่ด้วยสินะ"


          "ก็ใช่สิยะ!ใครมันจะกล้าบอกละว่ามีลูกกับนาย!"


     แล้วเธอจะโวยวายให้มันได้อะไรขึ้นมาละเนี่ย...



          "โอเคฉันเข้าใจสถานะเธอตอนนี้และ"


     ผมยืนขึ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ...ก่อนจะออกไปขอโทษห้องข้างๆที่มาว่าอีกครั้งเพราะยัยนี่มันเสียงดัง ก่อนจะเดินกลับมาเพื่อพูดคุยกับเธอต่อ



          "เข้าใจง่ายดีนะนาย เอ้อแล้วก็อีกอย่างที่มหาลัยถ้าเราเจอหน้ากันต้องทำเหมือนพวกเราไม่เคยรู้จักมาก่อนเข้าใจไหม ถ้าเป็นไปได้อย่ามาทักฉันเชียว"


     เธอกอดอกพร้อมกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง



          "ครับๆงั้นเดี๋ยวฉันขอตัวไปย้ายของที่หอเก่าก่อนละกัน อย่าเพิ่งไปไหนละเดี๋ยวมาเข้าห้องไม่ได้ฉันจะแย่เอา"


          "นายจะกลับมาที่นี่ทำไมอีกรอตอนเช้าๆโน่นฉันถึงจะให้นายมารับขวัญข้าว" เธอถามผมอย่างสงสัย


          "จะทำเรื่องแบบนั้นให้มันลำบากทำไมละ...ออดูเหมือนเธอจะไม่เข้าใจที่ฉันจะสื่อนะ" 


     ผมหยุดเดินที่จะออกจากประตูก่อนจะเดินกลับมาที่ตรงหน้าเธอที่กำลังกอดอกมองมาที่ผม แต่เพราะความสูงของผมจึงทำให้เธอต้องแหงนหน้ามอง ร่างบางทอดสายตามองผมอย่างสงสัยก่อนผมจะคลี่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์มาที่เธอพร้อมกระซิบข้างหูของเธอ




          'ฉันหมายถึงจะมาย้ายมาอยู่ห้องเดียวกับเธอน่ะ...'


          "หา!เรื่องอะไรที่ฉันจะ...อุ้บ!"


     ผมนำมือปิดปากของเธอเพื่อป้องกันเสียงหนวกหูที่แสนโวยวายนั่น เพราะผมขี้เกียจที่จะไปขอโทษคนข้างห้องแล้ว ก่อนจะกระซิบเธอต่อ



          '...และถ้าเธอไม่ยอมละก็วิดีโอที่ฉันอัดตอนตรวจดีเอ็นเอแน่นอนว่ามันมีเสียงเธอที่ยืนยันว่าขวัญข้าวเป็นลูกของเธออยู่ด้วย ถ้าเธอไม่ปฏิบัติตามละก็คลิปว่อนแน่จ้า'


          "นะ...นาย...มันเลวที่สุด"


     เธอกล่าวอย่างเสียงสั่น ไม่ใช่แค่เสียงเท่านั้นร่างบางๆของเธอก็สั่นไปด้วย ท่าทางเธอจะกลัวผมนำคลิปที่ว่าไปปล่อยว่อนจริงๆแฮะ รู้สึกสะใจเล็กๆแต่มันก้ยังไม่สาสมกับที่เธอเคยทำกับผมหรอกนะแม่ตัวดี



          "ก็ไม่เท่าเธอหรอกน่า หึๆ"


     ผมกล่าวด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์พลางหัวเราะในลำคอ...


     เห้อ...พอเดินเข้าไปใกล้เธอขาก้สั่นขึ้นมาเลยแฮะ ผมจะให้เธอรู้ไม่ได้ว่าผมนั้นขี้ขลาดผมต้องแสร้งเข้มแข็งไว้ก่อน ผมจะไม่ยอมถูกกดขี่แบบเมื่อก่อนแล้ว ครั้งนี้แหละผมจะเป็นฝ่ายคุมเธอเสียเองและรอเวลาแก้แค้นอย่างสาสมเลย



     ว่าแล้วก็ทิ้งระเบิดแกล้งซักหน่อยก่อนไปดีกว่า





     "เดี๋ยวพ่อมานะคร้าบขวัญข้าว"


     "ไปตายไป"












ปล.แฮะๆรั้วมหาลัยตอนหน้าละกัน ตอนนี้ปล่อยสามีภรรยาคุยกันไป
ปล.2 ถ้าชอบก็คอมเม้นกันเยอะๆนะคะ โหวตและแชร์กันค่า 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #4 seal blue (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 20:15
    คุณพ่อจิร้ายลึกอ่ะ 555 สะใจดี
    #4
    0