พยานรัก

ตอนที่ 4 : EP 2 : การตัดสินใจของฉัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    30 ม.ค. 61








     Yok's Part



     นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับชายตรงหน้าฉันเนี่ย นี่เขาจะบอกว่าเขาคือคนเดียวกับไอ้อ้วนจินั่นอย่างงั้นเหรอ?ชายรูปร่างสูงขาวหล่อล่ำที่แสนเพอร์เฟ็คคนนี้เนี่ยนะ?!



     "ก็คนที่เธอคิดว่าเป็นคนเจาะเยื่อพรหมจรรย์เธอไง"


     "นาย!!"


     ฉันพอได้คำตอบของเขาก็ถึงกับขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจกับคำพูดลามปามนั่นของเขา มือของฉันไวกว่าความคิดไม่สนว่าคนตรงหน้าจะใช่ไอ้อ้วนจิหรือเปล่าแล้ว แม่ขอตบไอ้ผู้ชายปากร้ายนี่ซักทีเถอะ!ไม่รู้จักกันมาก่อนแล้วมาพูดแบบนี้ได้ยังไง



     หมับ!



     "จะโมโหไปทำไมก็เธอเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อน งั้นคนเจาะเยื่อพรหมจรรย์เธอก็ต้องเป็นฉันสิ"


     น่าน...ตานี่ยังไม่หยุดพูดลามปามฉันอีก นี่รับรองเลยว่าถ้าเขาจับมือฉันไม่ทันเลือดได้กรอกปากเขาแน่นอน แต่สิ่งที่เขาพูดมามันหมายความว่าไงกัน สรุปเขายังคงบอกว่าตัวเองเป็นไอ้อ้วนจิจริงๆงั้นเหรอ?



     "นายหยุดโกหกได้แล้ว นายเป็นคนรู้จักของมันรึไง?มันส่งนายมาแทนใช่ไหม?แล้วแบบนี้จะเช็คดีเอ็นเอได้ยังไว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของฉันกับหมอนั่น"


     ฉันยังคงเชื่อว่าชายตรงหน้าไม่มีทางเป็นไอ้อ้วนจิคนนั้นแน่นอน คนอ้วนตุต้ะเป็นหมูแบบมันจะมีรูปร่างหล่อเหลาปานเทพบุตรแบบนี้ได้ไง 



     อะ...ฉันไม่ได้อยากจะชมหมอนี่หรอกนะแค่พูดตามความจริงเท่านั้น หมอนี่มีดีหมดทุกอย่างยกเว้นปากของเขา




     "เห้อ เธอนี่ยังโง่เหมือนเดิมเลยนะ ถ้าไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรเพราะยังไงพวกเราก็จะไปตรวจกันอยู่แล้วนี่ถ้าเด็กคนนี้เป็นลูกฉันจริงๆละนะ"


     "นี่นาย!"


     ฉันเดือดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อจู่ๆชายหนุ่มตรงหน้านี้ก็มาหาว่าฉันโง่เฉยเลย แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจกับท่าทางของฉัน เขาเหลือบมองอะไรบางอย่างมาที่ฉันก่อนเขาจะเงยหน้ากลับมาพูดบางอย่างแล้วเดินออกไป



     "ให้นมเด็กคนนั้นเสร็จก็ตามมาที่ลานจอดรถละ...จะว่าไปเธอเองก็ดูโตขึ้นเยอะจริงๆนะโดยเฉพาะตรงนั้นน่ะ"



     "........"


     เขาเดินจากไปคำพูดของเขาทำให้ฉันก้มหน้าลงมาดูเด็กที่อยู่ในอ้อมกอดฉัน...



     ฉันลืมไปเลยว่าก่อนเปิดประตูให้เขาฉันกำลังให้นมเด็กคนนี้อยู่!!!



     ม่าย!!หมอนั่นเห็นหน้าอกของฉัน!!น่าอายที่สุด!!!หยกเอ๊ยแกทำอะไรลงไป!!!






     "..........."


     "มองอะไรขึ้นมาสิ"


     ชายหนุ่มตรงหน้าฉันกล่าวขึ้นเมื่อเห็นฉันอุ้มยัยลูกสาวตัวดีออกมาจากลิฟท์และมาโผล่ที่ลานจอดรถ ฉันถึงกับอึ้งกับคนตรงหน้านอกจากเขาหล่อแล้ว เขายังรวยอีกด้วยเหรอ!


     ฉันมองไปที่เมอร์ซิเดสเบ้นสีขาวเปิดประทุน...ก่อนจะตัดสินใจขึ้นรถเขาไป



     "หึ ถ้านายจะปลอมตัวเป็นไอ้จิมันไม่เนียนหรอกนะ เพราะหมอนั่นมันจนจะตายไม่มีทางซื้อรถแบบนี้..."


     ฉันเงียบลงค้างไปเมื่อชายหนุ่มข้างๆหยิบบัตรอะไรบางอย่างขึ้นมา บัตรเป็นบัตรประชาชนและใบขับขี่ของเขาซึ่งรูปเจ้าของก็เป็นรูปของเขา แต่ชื่อกลับเป็นของไอ้อ้วนจิ!




     "ฉันจะบอกอะไรให้ฉันใช้เวลาหนึ่งปีในการทำให้มีหุ่นแบบนี้และที่ฉันมีรถคันนี้ก็เพราะฉันมีเงินจาการถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่ง แน่นอนว่ามันเป็นความโชคดีและความพยายามของฉันล้วนๆ..."


     เขาเงียบลงไปซักพักก่อนหน้าคมนั่นจะหันมามองฉันด้วยสายตาที่ฉันไม่สามารถดูออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่และแน่นอนว่าเรื่องที่เขาเล่านั้นมันยากที่จะเชื่อ 


     แต่ในเมื่อเห็นบัตรประชาชนของเขาที่ดูท่าจะเป็นของจริงก็คงทำได้แค่ยอมรับ...แต่ฉันก็อดกลั้นขำกลับความพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองของเขาไม่ได้




     "อุ้บ...ฮะๆถ้าที่นายเล่ามันเป็นเรื่องจริง ฉันขอยอมรับเลยว่านายมีความพยายามมากเลยทีเดียวที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ฮะๆอย่างกับนิยายแน่ะ" 


     เขามองมาที่ฉันที่กำลังกลั้นขำด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนเขาจะพูดต่อจากที่เขาพูดทิ้งค้างไว้และคำพูดนั้นทำให้ฉันแทบจะฉุนขาด





     "แต่ตั้งแต่ที่เธอโทรมาฉันก็รู้เลยว่า...โชคของฉันมันหมดลงแล้ว"








     บรืน...



     ฉันกลั้นใจหยุดฝ่ามือเรียวของฉันไม่ให้ไปตบคนตรงหน้าเพราะกำลังขับรถอยู่ แต่ฉันก็อยากจะบอกจริงๆเลยว่าเขาเองก็เป็นความโชคร้ายของฉัน 


     เพราะเขาทำให้ฉันต้องออกมาจากบ้านเพื่ออยู่คนเดียว ต้องมาเจ็บกับการคลอดเด็กนี่ ต้องจากเพื่อนเก่าเพราะถ้าพวกนั้นรู้เรื่องนี้ฉันคงไม่มีหน้ามีชีวิตอยู่ต่อไปและก็เป็นเพราะเขาทำให้ฉันต้องเสียเวลาเรื่องเข้ามหาลัยถึง1ปี!!


     แน่นอนว่าพอฉันรู้ว่าชายตรงหน้าคือไอ้จิไอ้อ้วนนั่น ฉันก็อยากที่จะนำมือบีบคอเขาให้ตายจริงๆเลยให้ตายสิ!!




     "โห คู่นั้นอะไรละนั่นดาราเหรอแถมอุ้มลูกมาเสียด้วย?"


     "ดาราแน่ๆเลย ไม่งั้นฝ่ายหญิงคงไม่ปกปิดตัวขนาดนั้น"


     "เห้อ พวกวัยรุ่นนี่น้าท้องไม่พร้อมกันอีกแล้วละสิ"


     หลังจากเขาและฉันเดินเข้ามาในโรงพยาบาลเดิมกับที่ฉันคลอดเด็กคนนี้ ก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์ทันที แน่นอนฉันปกปิดตัวเองไม่ให้ใครรรู้ว่าฉันเป็นใคร 


     เพราะทางโซเชียลฉันเป็นถึงเนตไอดอลอันดับต้นๆที่ตอนนี้กำลังเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ทางสื่อออนไลน์ ทางเฟดบุ้ค ทางไรน์ถึงกายหายตัวไปของฉันถึง 1 ปี



     ก็นะ...ใครบ้าจะอัพลงโซเซียลละว่ากำลังตั้งท้องกับไอ้อ้วนจิ!!! 



     ฉันถึงไม่ได้อัพอะไรลงโซเชียลเป็นเวลา 1 ปีเต็ม แน่นอนว่าการอัพอะไรต่าง สถานะต่างๆลงโซเชียลนั้นเป็นเหมือนชีวิตของฉันไม่สามารถขาดมันได้ และ1ปีที่ผ่านมาสำหรับฉันมันก็เหมือนตกนรกทั้งเป็น...


     แถมเวลาเดินไปไหนก็ลำบากหนักท้องที่มียัยเด็กนี่อยู่ในนี้...


     ลูกที่เกิดจากความไม่เต็มใจของฉัน...



     การติดต่อต่างๆกับพยาบาลและคุณหมอก็เป็นไปด้วยดี ถ้าไม่ติดว่ามีเสียงน่ารำคาญจากพวกกลุ่มคนที่มองมาที่พวกเราละนะ คงเพราะหน้าตาของเขามันโดดเด่นเกินไปละมั้ง...







     "ดีเอ็นเอตรงกันเป้ะเลยค่ะ คุณจิเป็นพ่อของเด็กคนนี้แน่นอนค่ะ"


     "เห้อ...จริงเหรอเนี่ย"


     พยาบาลสาวยิ้มหวานบอกกับจิที่กำลังนั่งคอตกฟังผลการตรวจ ที่นี้ฉันก็ไร้ข้อสสัยแล้วเพราะชายคนนี้คือจิไอ้อ้วนจิคนนั้นที่ฉันชอบกลั่นแกล้งเสมอมาแน่นอน 


     เพราะฉันไม่เคยมีอะไรกับใครและเสียครั้งแรกให้กับไอ้อ้วนนั่นคนเดียวด้วยพิษเหล้า ดังนั้นฉันจึงมั่นใจได้แล้วว่าชายตรงหน้าคือจิตัวจริงแท้อย่างแน่นอน


     แต่ก็ยังไม่ชินกับรูปร่างหน้าตาของเขาที่เปลี่ยนไปมากไม่ได้เท่าไร...



     "เอาละทีนี้ก็รู้แล้วสินะว่านั่นน่ะคือลูกของนาย ทีนี้ก็มาทำเรื่องโอนสิทธิ์การปกครองเด็กคนนี้ให้กับนายทีนี้ฉันจะได้เป็นอิสระเสียที แล้วเราจะได้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีก..."


     ในขณะที่ฉันกำลังบอกเรื่องที่สำคัญสำหรับฉันในการได้เป็นอิสระไปจากเขาและเด็กคนนี้ จู่ๆพยาบาลที่ตรวจดีเอ็นเอให้จิและเด็กคนนั้นก็กล่าวแทรกขัดขึ้นมาอย่างร้อนรน



     "ไม่ได้นะคะคุณแม่!"


     พยาบาลสาวกล่าวขัดขึ้นมา สร้างความงุนงงให้กับฉันและเขาพอสมควร



     "ไม่ได้เรื่องอะไรเหรอคะ?เรื่องที่ฉันโอนสิทธิ์การดูแลให้เขาและแยกทางกับเขาน่ะเหรอคะ?" ฉันเลิกคิ้วถาม


     "ใช่ค่ะ" 

     พยาบาลสาวกล่าวเสียงหนักแน่น จนฉันที่ใกล้เกือบจะเป็นอิสระตะกี้หน้าถอดสีเล็กน้อยด้วยความกังวลกับคำพูดของพยาบาลสาว



     "ทำไมละคะ?"


     "จากที่ฉันดูจากประวัติเด็กคนนี้เขาเพิ่งมีอายุเพียงแค่เดือนเดียวเท่านั้นเอง"


     "แล้ว?"


     ฉันถามด้วยสีหน้าไม่พอใจให้กับพยาบาลสาวที่บังอาจมาขัดขวางการมีอิสระของฉัน


     "เด็กคนนี้ต้องได้รับน้ำนมจากอกของแม่แท้ๆเป็นเวลาหนึ่งปีค่ะ ถึงจะสามารถกินน้ำนมอื่นๆอย่างนมผงสำหรับเด็กได้ค่ะ" พยาบาลสาวยังคงกล่าวด้วยสีหน้าหนักแน่น


     "แล้วถ้าฉันไม่ทำอย่างว่าละคะ?"


     ฉันกล่าวถามอีกครั้ง ครั้งนี้ด้วยสีหน้าหาเรื่องจนพยาบาลสาวจอมจุ้นคนนี้ถึงกับต้องขมวดคิ้ว แต่ดูเหมือนเธอพยายามใจเย็นไว้



     "ลูกของคุณก็อาจจะมีสภาพร่างกายที่อ่อนแอกว่าเด็กที่ได้รับน้ำนมจากอกแม่ และมีความเสี่ยงที่จะเกิดโรคแทรกซ้อนมากมายถ้าได้รับน้ำนมอย่างอื่นในวัยนี้ถ้าไม่ใช่น้ำนมจากเต้าของแม่ของเค้า ซึ่งจากหลายๆเคสเด็กส่วนใหญ่มีโอกาสจะโตมาพร้อมกับความผิดปกติและความพกพร่องต่างๆนาๆค่ะ"


     "........."


     คำพูดของพยาบาลสาวทำให้ฉันที่มีสีหน้าแสดงความหงุดหงิดในตอนแรกถึงกับสงบลง ฉันเหลือบมองมาที่เด็กที่ฉันอุ้มอยู่ในอ้อมแขน



     "แอ้ แอ้"


     เหมือนเธอจะพยายามพูดคำว่า'แม่'มาทางฉัน หรือฉันคิดไปเองก็ไม่รู้แต่น่าจะคิดไปเองเพราะฉันยังไม่เคยสอนเธอเลย เด็กส่วนใหญ่คงพูดเสียงแบบนี้ละมั้ง



     "แอ้ แอ้"


     'โถ่...อย่ามามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นนะยัยเด็กนี่'


     ฉันพยายามหลบสายตากลมโตคู่นั้นของเธอที่จ้องฉันมาตาแป๋ว ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มข้างๆฉันกำลังมองมาที่ฉันอยู่ 



     "...ตกลงเธอจะเอายังไงหยก"


     จิที่นั่งข้างๆฉันถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ฉันเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็มองมาที่เด็กในอ้อมแขนของฉัน ฉันเม้มปากลงอย่างใช้ความคิดทั้งๆที่อิสระของฉันอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ...



     "โอเคค่ะ งั้นฉันจะเลี้ยงเธอจนกว่าเธอจะหย่าน้ำนมฉันได้"



     ฉันเงยหน้าตอบกลับพยาบาลสาว พยาบาลสาวได้ยินดังนั้นก็อมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะไปทำเรื่องค่าใช้จ่ายสำหรับเคสการตรวจดีเอ็นเอของจิกับเด็กคนนี้ทันที


     ".........."


     จิมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าประหลาดใจอะไรบางอย่าง



     "มองอะไร"


     ฉันถามเขาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจกับใบหน้าที่เขาแสดงออกมา




     "เปล่า แค่ไม่คิดว่าเธอจะเลือกแบบนั้นน่ะ" เขาตอบคำถามของฉันพลางลุกชึ้นช้าๆ


     "นายคิดว่าฉันเป็นคนโหดร้ายที่จะเห็นลูกของตัวเองเป็นแบบที่พยาบาลมะกี้ว่าได้รึไง"


     ฉันแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจไปทางเขา เมื่อเขาคิดว่าฉันจะปล่อยให้เด็กคนนี้เป็นไปตามที่พยาบาลสาวว่า 



     "........."


     เขาเงียบไปซักพักก่อนจะมาย่อนั่งยองลงตรงหน้าฉัน นัยต์ตาคมของเขาทอดมองมาที่เด็กที่ฉันอุ้มอยู่ก่อนเขาจะนำมือใหญ่นั่นลูบศรีษะของเด็กคนนี้พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่แสนอ่อนโยนผิดกับตอนที่ฉันเจอเขาครั้งแรกลิบลับ


     และด้วยใบหน้านั่นฉันถึงกับเผลอใจเต้นแรง...บ้า!อย่าไปใจเต้นกับไอ้อ้วนจิเด็ดขาด!ถึงมันจะหล่อแล้วแต่มันก็เป็นไอ้จิที่เรากลั่นแกล้งและขยะแขยงมาตลอดนะ!!


     ในขณะที่ฉันกำลังคิดเรื่องวุ่นวายอยู่ในหัว...




     "เด็กคนนี้มีชื่อว่าอะไรนะ"


     คำพูดนั่นของเขาทำให้ฉันหยุดคิดเรื่องวุ่นวายนั่นในหัว ฉันไม่ได้มองไปที่เขาฉันเอ่ยบอกชื่อเด็กคนนี้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแทบจะเหมือนกระซิบ เพราะไม่รู้ว่าเขาจะถูกใจชื่อที่ฉันตั้งให้เด็กคนนี้รึเปล่า...



     แล้วฉันจะมากังวลว่าเขาจะชอบไม่ชอบทำไมเนี่ย!!







     "ขะ...ขวัญข้าวน่ะ"








ปล.ถ้าชอบก็กด favorite และคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ตอนหน้าจะเข้าสู่ภายในรั้วมหาลัยแล้ว





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #2 seal blue (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 17:16
    รอค่าาาา><
    #2
    0