พยานรัก

ตอนที่ 21 : EP 19 : ฉันมาทำอะไรตรงนี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 665
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    28 ต.ค. 61





Yok's Part


"นี่ก็ดึกมากแล้วค่อยกลับมาหาเขาพรุ่งนี้เช้าเถอะ อย่างน้อยลูกของเราก็ปลอดภัยแล้ว"

ชายวัยกลางคนร่างสูงหน้าตาละม้ายคล้ายกับจิกล่าวขึ้นพร้อมกับนำมือไปจับไหล่ของภรรยาหญิงสาววัยกลางคนที่กำลังนำมือนั่นโอบอุ้มกุมมือหนาๆของลูกชายของตนเอาไว้แน่น จะสังเกตได้ว่าขอบใต้ตาของเธอนั้นแดงก่ำ

เพราะถ้าเป็นไปได้เธอก็อยากที่จะเจ็บแทนลูกชายของตน...

ถูกโดนยิงแทนลูกของตน...

เธอไม่เข้าใจว่าเหตุใดลูกชายของตนต้องมาพบเจอกับเรื่องร้ายๆแบบนี้เสมอ ตั้งแต่เด็กที่เขามักเจ็บตัวกลับบ้านมาเสมอ เธอก็ไม่รู้ตัวเลยว่าเขานั้นโดนกลั่นแกล้งจากพวกเพื่อนๆเสมอมา

เพราะกลับบ้านทีไรเขาก็จะยิ้มแย้มแจ่มใสเสมอและคอยช่วยเหลืองานต่างๆของเธอโดยไม่ต้องขอ เขาเป็นเด็กที่ดีมาก ในตอนที่เขาถูกลอตเตอร์รี่เขาก็ยกมันให้กับพวกเธออย่างไม่ลังเลทั้งๆที่อายุอานามเขาสามารถเก็บมันได้ไว้ทั้งหมด แต่เขาไม่ลังเลที่จะยกให้จะสร้างร้านอาหารให้กับเธอ ซื้อรถซื้อบ้านให้

แถมตอนนี้เขายังต้องมาเจอกับยัยผู้หญิงสารเลวนั่นที่คิดจะเอาเปรียบเขาเสมอมาอีกครั้ง

"ค่ะ..."

หญิงวัยกลางคนตอบรับคนเป็นสามีก่อนจะเดินโอบกันออกจากห้องไป

ปึง

ตึก ตึก

"..........."

ทันทีที่ทั้งสองคนเดินออกไป ก็มีหญิงสาวคนหนึ่งแอบมองพวกเขาอยู่ไม่ห่างจากมุมนึง เมื่อทั้งสองเดินจากไปแล้ว เธอจึงตัดสินใจเดินโผล่ออกมา เธอก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...เธอคนนั้นก็คือหยก

"............."

ฉันมองพ่อแม่ของเขาที่เดินจากไปแล้วก็ค่อยๆมองไปที่ห้องพยาบาลของเขา ฉันตัดสินใจเดินเข้าไปอย่างช้าๆและเปิดประตูเข้าไปอย่างเงียบเชียบโดยที่ฉันนั้นมาแค่คนเดียว

'เธอคงอยากอยู่ดูเขา เดี๋ยวฉันจะดูแลน้องคนนี้ให้เอง'

ยัยหมอสาวคนนั้นบอกกับฉันในตอนนั้นที่ฉันจะตัดสินใจกลับไปยังคอนโด ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันคิดอะไรอยู่ ฉันแค่รู้ว่ายัยหมอนี่ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ฉันจึงอุ้มขวัญข้าวฝากเธอเอาไว้และให้เธอกลับไปรอฉันที่คอนโดห้องฉันกับ...เขา

ไม่รู้ทำไมฉันถึงไว้ใจยัยคนนี้ขนาดฝากลูกของตัวเองได้แถมให้เข้าห้องฉันอีก แต่ถ้าเกิดขวัญข้าวและของในห้องฉันหายไปละก็โดนดีแน่ยัยหมอ

ปึง

"..........."

ทันทีที่ฉันเข้ามาในห้อง สายตาของฉันก็จับมองไปที่ร่างสูงที่กำลังนอนอย่าสงบอยู่บนเตียงพยาบาล

"ฉันมาที่นี่ทำไมกันนะ..."

ฉันถามกับตัวเอง ผู้ชายตรงหน้าคือผู้ชายที่ฉันเคยกลั่นแกล้งเสมอมาเพราะความรังเกียจ ความขยะแขยง เพราะเธอเป็นพวกที่เกลียดพวกที่ชอบขี้ขลาดไม่สู้คน อ่อนแอและในตอนยังเด็กเขาก็เป็นประเภทนั้น เขาเป็นประเภทไม่สู้คนและยอมให้กรเด็กผู้ชายเกเรคนน้นแกล้งเขามาตลอด

ฟึบ

ฉันนั่งลงบนเตียงข้างๆเขา เขาตอนนี้กับเขาตอนนั้นมันช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว เด็กอ้วนน่าเกลียดในตอนนั้น บัดนี้กลับกลายเป็นคนละคนไปเลย เขาคงใช้ความพยายามอย่างมากในการเปลี่ยนแปลงตนเอง

และที่น่าแปลกประหลาดอีกอย่าง ฉันไม่เคยคิดเลยว่าฉันกับเขาจะมาลงเอยกันแบบนี้ได้

ตึก ตัก

'พวกเธอปลอดภัยนะ'

ภาพที่เขาโผล่มาช่วยฉันในตอนนั้น มันทำให้ฉันเกิดความรู้สึกประหลาดอะไรบางอย่างขึ้นภายในอก ในตอนนั้นฉันตกใจอย่างมาก ไม่คิดว่าเขาจะยอมเสี่ยงทำเรื่องบ้าๆแบบนี้เพื่อช่วยฉันกับลูก คนนี่เคยขี้ขลาดคนนั้นอะนะ

"นายมันบ้ารู้ตัวไหม"

ฉันกล่าวบอกกับเขาทั้งๆที่เขายังคงนอนหลับอยู่ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางได้ยินสิ่งที่ฉันพูดแน่นอน

"ฉันรู้ว่าการที่นายต้องมาอยู่กับฉันอาจจะทำให้นายลำบากและนายคงไม่ชอบ..."

ฉันกล่าวไปซักพักก่อนจะหยุดลงมองใบหน้าคมที่หลับใหลอีกครั้ง

"แต่ไม่ต้องห่วงเมื่อจบสัญญาหนึ่งปีฉันจะ..."

ใช่นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการเสมอมา เมื่อจบสัญญานั่นฉัน เขาและขวัญข้าวจะกลายเป็นคนเหมือนไม่รู้จักกันมาก่อน ฉันจะกลับไปใช้ชีวิตปกติของฉัน ไม่ต้องมากังวลว่าใครจะจับได้เรื่องที่ฉันมีลูก

ไม่ต้องอดหลับอดนอนกับเสียงกระจองงอแงยามค่ำคืนของขวัญข้าว ไม่ต้องลำบากในการเปลี่ยนผ้าอ้อมเลอะฉี่เลอะขี้ของขวัญข้าว

ฉันจะไปใช้ชีวิตของฉัน เขาก็จะใช้ชีวิตของเขาและรับผิดชอบเด็กคนนั้นเพื่อเป็นการรับผิดชอบความผิดที่เขาทำกับฉัน

"............."

ฟุบ

ฉันนั่งนิ่งมองเขาซักพัก ก่อนจะตัดสินใจจะลุกขึ้นเพื่อจะไปจากตรงนี้ ถึงจะไม่รู้สาเหตุว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ตรงนี้ก็ตาม

หมับ

"อ้ะ!"

แต่ไม่ทันที่ฉันจะเดินจากไปไหน จู่ๆมือหนาปริศนาก็คว้าข้อมือของฉัน แรงดึงที่ไม่คาดคิดนั่นทำให้ฉันเสียการทรงตัวและล้มลงตามทิศทางที่ดึงไป

ตุบ

ทำให้ตอนนี้ฉัน...นอนทับอยู่บนร่างของเขา




"คิดจะไปไหนครับคุณเมีย"





ปล.คอมเม้น รีวิว แชร์เป็นกำลังใจในการแต่งตอนต่อไปเร็วๆยิ่งขึ้น












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น