พยานรัก

ตอนที่ 20 : EP 18 : ไม่มีคุณสมบัติเป็นแม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 595
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    23 ต.ค. 61





Yok's part


"ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายนะครับทางสำนักงานตำรวจจะออกเงินในส่วนนี้ให้ เนื่องจากการให้ปากคำของพนักงานร้านสะดวกซื้อทั้งสามคนยืนยันว่าลูกชายของคุณได้เข้ามาช่วยเหลือเอา ทางเราจึงจะชดเชยให้สำหรับในเรื่องนี้ครับและก็ไม่ต้องห่วงเรื่องคนร้ายนะครับ ตอนนี้คนร้ายทั้งสองคนกำลังดำเนินคดีอยู่และกำลังอยู่ในคุกครับตอนนี้"

เสียงของตำรวจวัยกลางคนกล่าวขึ้นกับชายหญิงวัยประมาณเกือบ 50 ทั้งสองคนที่มีสีหน้าที่เป็นกังวลและใจเสียอย่างมากหลังจากทราบเรื่องว่าลูกชายของพวกตนถูกยิง แต่โชคดีที่ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพที่พ้นขีดอันตรายแล้ว

"ขอบคุณมากค่ะคุณตำรวจ" หญิงวัยกลางคนก้มโค้งขอบคุณคุณตำรวจ ตำรวจก็ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะขอตัว

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

ตำรวจวัยกลางคนพูดจบก็เดินจากไป ทำให้ในห้องพยาบาลตอนนี้เหลือเพียงจิที่ยังคงนอนสลบสไลยังไม่ฟื้นขึ้นมา พ่อแม่ของเขาและยัยหมอกับ...ฉันและขวัญข้าวที่ฉันกำลังอุ้มอยู่

"..........."

บรรยากาศในห้องเงียบลงอีกครั้ง ฉันมองไปที่พ่อและแม่ของเขาที่กำลังมองดูสภาพของลูกชายของตนด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล ก่อนพวกเขาจะหันมามองที่พวกเรา

"พวกหนู..."

"หนูชื่อเดียร์ค่ะเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับจิ"

เดียร์รีบพนมมือทักทายพ่อแม่ของเขาอย่างร้อนรน ที่จริงตอนนี้เธอค่อนข้างอายมากเลยที่ต้องมาพบกับพ่อแม่ของเขาด้วยชุดร้านพนักงานสะดวกซื้อแบบนี้ เพราะเธอกลัวว่าพ่อแม่ของเขาจะไม่ชอบใจรึเปล่า...

"หนูคือคนที่โทรบอกตำรวจสินะจ้ะ"

"ชะ...ใช่ค่ะ"

"ขอบคุณมากนะจ้ะ ถ้าไม่ได้หนูป่านนี้เจ้าจิคง..."

แม่ของจิปั้นสีหน้ากังวลเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มขอบใจเดียร์ เดียร์ก็ยิ้มรับอย่างดีใจเธอนึกว่าเธอจะโดนโทษว่าส่วนนึงความผิดเพราะเป็นร้านที่เธอทำงานอยู่แท้ๆจิเลยต้องมาเป็นแบบนี้ แต่ดูเหมือนแม่ของจิจะมีเหตุผลมากพอกว่าอารมณ์

"...ถ้าไม่มีอะไรแล้วหนูขอตัวก่อนนะคะ...แล้วตอนเช้าพรุ่งนี้หนูขอมา..." เดียร์ทำหน้าอ้ำอึ้งเล็กน้อย

"ได้สิจ้ะจะมาเยี่ยมเขาก็ได้เลย เขาต้องชอบแน่ๆที่สาวสวยๆอย่างหนูมาเยี่ยม"

แม่ของจิยิ้มด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น เดียร์เห็นดังนั้นก็ยิ้มอย่างดีใจก่อนจะพนมมือกล่าวลากับทั้งสอง พร้อมกับเหลือบมองมาที่ฉันเล็กน้อยและเดินจากไป

ปึง

"..........."

สิ้นเสียงปิดประตูของเดียร์บรรยากาศก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง พวกเขาทั้งคู่มองมาที่ใบหน้าของขวัญข้าวที่ตอนนี้กำลังดูดจุกนมปลอมอยู่เล็กน้อย ก่อนจะผลัดมองขึ้นมามองฉัน

"เธอคือหยกสินะ"

"!!!"

สิ้นเสียงคำพูดของพ่อของชายชายวัยกลางคนร่างสูงดูดีมีหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับจิในตอนนี้ แสดงว่าโดยกรรมพันธ์ุแล้วตาจิหน้าตาหล่ออยู่แล้วสินะถ้าผอม แค่ตอนเด็กเขาอ้วนและปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนสิวและไขมันขึ้นตามตัวเท่านั้นเองสินะ

ว่าแต่เขาเรียกชื่อของฉันสินะ เขารู้ชื่อของฉันได้ยังไงกัน!

"ไม่ต้องตกใจฉันรู้ว่าเธอเป็นใครเพราะได้ฟังเรื่องเล่าจากจิหมดแล้ว...เธอคือคนที่เคยแกล้งเขาตั้งแต่ตอนเด็กและพลาดท้องกับเขาเพราะเมาสินะ"

"!!!!"

ฉันเบิกตาโพลง นี่เขาเล่าเรื่องเกี่ยวกับฉันให้พวกเขาฟังหมดเลยงั้นเหรอ มิน่าละทำไมพวกเขาถึงมองด้วยสายตาเย็นชาแบบนั้นตั้งแต่เจอหน้ากันก่อนหน้านี้ มันช่างเป็นใบหน้าที่ผิดกับที่มองยัยหมอสาวนั่นลิบลับ

"คุณรู้?!"

"ใช่ พวกเรารู้เรื่องทั้งหมดแล้วรวมถึงพฤติกรรมเลวๆที่เธอคิดจะทิ้งเด็กคนนั้นให้กับลูกชายของฉันฝ่ายเดียวเมื่อหมดสัญญาหนึ่งปีนั่นด้วย"

ฉันไม่สามารถพูดอะไรสวนกลับไปได้ เมื่อพ่อแม่ของเขาพูดมานั้นคือความจริงทั้งหมด ฉันกัดฟันอย่างไม่ชอบใจไม่ใช่เพราะคำพูดของพวกเขาที่ว่าฉัน แต่เป็นเพราะสิ่งที่เขาพูดมานั้นเป็นเรื่องจริง

ใช่สำหรับสายตาใครๆไม่ว่าพวกเขา คนอื่นๆรวมถึงตานั่นฉันก็เป็นคนที่เลวอยู่แล้ว แม่กับพ่อและแม่ของฉัน...

"แอ๊ะ?"

ขวัญข้าวเลิกคิ้วมองตาแป๋วมาที่ฉันอย่างสงสัยเมื่อฉันแสดงสีหน้าแปลกๆขึ้นมา ฉันก้มมองไปที่ดวงตากลมโตใสๆนั่นของเธอในอีกเกือบหนึ่งปีฉันต้องทิ้งเด็กคนนี้ ใช่แล้วยังไงซักวันนึงฉันก็ต้องทิ้งเด็กคนนี้

ฉันไม่ผิดซะหน่อยเพราะเด็กคนนี้...เกิดมาจากความไม่ตั้งใจของฉัน

"งั้นฉันขอ...ตัวก่อนนะคะ"

นี่มันแทบไม่เป็นฉันเลย ถ้าเป็นตามหลักฉันควรจะสวนลุงกับป้าสองคนนี้ไปซะ เอาให้รู้ซะบ้างว่าเป็นใครถึงกล้ามาเทศนาฉัน ถึงฉันจะผิดจริงที่เคยกลั่นแกล้งเขา แต่ว่าการที่เขาทำฉันท้องแบบนี้มันไม่หนักเกินกว่ารึไง

แต่ว่าฉันก็ไม่ได้สวนอะไรกลับไป...

ไม่รู้สิบางทีฉันอาจจะเหนื่อยเกินไปที่จะต่อล้อต่อเถียง...

หรือไม่บางทีก็คงเป็นเพราะความอึดอัดอะไรบางอย่างในใจนี่

"นี่"

"........."

เสียงของแม่ของจิเรียกหยุดฉันลง...

"จำไว้นะเมื่อครบสัญญาหนึ่งปี เธอห้ามมายุ่งเกี่ยวอะไรกับลูกชายฉันอีกและอย่าหวังคิดมาทวงเด็กคืนด้วยเพราะ...เธอน่ะไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นแม่คนหรอก"

ใบหน้าที่จริงจังบวกรอยที่เหี่ยวย่นของแม่ของจิ บ่งบอกว่าเธอนั้นพูดออกมาอย่างจริงจัง ฉันทำได้แค่เพียงมองเธอเล็กน้อยสลับกับมองไปที่ชายหนุ่มที่สลบไสล ก่อนฉันจะไม่พูดอะไรแล้วก้มหัวให้ทั้งสองอีกรอบเป็นการลาและเดินจากไป

ปึง

ทันทีที่ฉันปิดประตูลงและมายืนอยู่หน้าห้องของพวกเขา ฉันก็ยังไม่ได้เดินไปไหนฉันยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นอย่างไร้ความคิดว่าจะทำอะไรต่อไปดี แต่อยู่ๆเสียงคุ้นเคยก็ทักฉันขึ้น

"นี่"

"........."

ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบกับยัยหมอสาวเดียร์คนนั้น ดูเหมือนเธอยังไม่ได้กลับไปและเหมือนเธอกำลังต้องการอะไรบางอย่างจากฉัน







ปล.คอมเม้น รีวิว แชร์เป็นกำลังใจในการแต่งตอนต่อไปให้เร็วๆยิ่งขึ้นเจ้าค่าาา



















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #21 เลซี่ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 20:53
    ถ้าเราเป็นหยกจะตอบกลับไปว่า 'ถึงฉันจะไม่มีคุณสมบัตความเป็นแม่ แต่ฉันก็ไม่เอาเด็กคนนี้ออกจนต้องดรอปเรียนไป1ปี'
    #21
    0