พยานรัก

ตอนที่ 18 : EP 16 : ไม่มีจริงหรอกเจ้าชายขี่ม้าขาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    16 ต.ค. 61






"บอกให้ออกมาไงเล่า!!"


เสียงของเจ้าโจรวัยกลางคนตะโกนขึ้น พร้อมกับชี้เปิดมาที่ประตูที่ฉัน ขวัญข้าวและยัยหมอสาวนี่อยู่ ฉันหันไปมองก็พบว่ายัยหมอสาวนี่กลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้ว ขวัญข้าวเองก็ร้องกระจองงอแงโดยไม่มีทางที่จะหยุดเลย


'ทำไงดี...'


เมื่อเจอภาวะกดดันแบบนี้ ต่อให้ฉันเรียนศิลปะการป้องกันตัวเรียนมวยมามากแค่ไหนก็ตามแต่


แต่ถ้าหากไร้ประสบการณ์ก็เท่านั้น เก่งแต่จิตใจไม่ได้เก่งไปด้วยแล้วจะไปทำอะไรได้ แน่นอนว่าตอนนี้ฉันเองก็กลัวสุดๆกับสถานการณ์ในตอนนี้


ฉันควรคิดให้มากก่อนที่จะทำอะไรลงไป ฉันต้องไม่ลืมว่าไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว แต่มีขวัญข้าวด้วย...


ปึง!


กรี๊ด!!


ยัยหมอสาวกรีดร้องขึ้นทันทีที่โจรนั่นถีบประตูเข้ามาและก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมฉันถึงได้ขยับร่างกายไปแบบนั้น บางทีอาจเป็นเพราะสัญชาตญาณของความเป็นแม่ ที่ต้องปกป้องลูกละมั้ง


ฉันที่สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วนั้นจับอุ้มกอดเธอหันตัวไปอีกข้าง เหมือนกับกลัวว่าถ้าเจ้าโจรนี่ยิงปืนลั่นขึ้นมามันต้องเป็นฉันที่ต้องโดนไม่ใช่เธอ


แต่สิ่งที่น่าแปลกใจกว่านั้นสิ่งที่ฉันเห็นจากด้านหลังของโจรคนนั้น...


นั่นมันจิไม่ใช่อย่างงั้นเหรอ...


เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน!แถมดูเหมือนเจ้าโจรนั่นจะไม่รู้ตัวด้วย


หมับ!!


"หือ?โอ๊ยย!!!"


เขาจับเจ้าโจรนั่นที่เผลอบิดแขนข้างที่มีปืน ก่อนจะใช้เท้าเตะปืนนั่นจนกระเด็นออกไปอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนฉันอดแอบทึ่งไม่ได้เลยว่านี่มันใช่ตาอ้วนที่เคยขี้ขลาดแสนขี้ขลาดคนนั้นรึเปล่า


ตึง!


"นอนอยู่นิ่งๆนั่นแหละดีแล้วแขนหักฉันไม่รู้ด้วยนะ"


จิกล่าวขึ้นด้วยใบหน้าจริงจัง ฉันมองไปที่ใบหน้าคมของเขาอย่างโล่งอกในที่สุดเรื่องมันก็จบลงด้วยดี ไม่น่าเชื่อเลยว่าทุกอย่างมันจะจบลงโดยง่ายแบบนี้


".........."


"ป้อ"


ฉันมองไปที่ใบหน้าของเขาอีกครั้งหลังจากยัยตัวแสบเหมือนจะเรียกเขาขึ้น ใบหน้าของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อ นั่นเขาวิ่งตามหาพวกเราและมาช่วยพวกเราอย่างงั้นเหรอ?แต่ฉันจำได้ว่ายังไม่ได้ตอบข้อความเขาเลยนี่นา


"ปลอดภัยดีนะ..."


เขาเมื่อสังเกตได้ว่าฉันกำลังมองอยู่ เขาจึงหันมามองฉันแล้วพวกเราก็สบตากัน ก่อนเขาจะถามขึ้นมาด้วยใบหน้าที่ไร้ซึ่งความเจ้าเล่ห์หรือดูเย็นชาใดๆ มันเต็มไปด้วยแววตาที่เป็นห่วงและกังวล


ตึก ตัก


มันทำให้ฉันรู้สึกเกิดอาการร้อนผ่าวแปลกๆข้างในอกนี่ หัวใจของฉันมันเต้นถี่รัว


"ฉัน..."


แต่ในขณะที่ฉันจะตอบคำถามเขา...


จู่ๆลูกค้าอีกคนที่หมอบอยู่หน้าเคาน์เตอร์ก็ลุกขึ้นมา ก่อนจะชักปืนขึ้นมาแล้วเล็งมาที่เขา ฉันเบิกตาโพลงเมื่อเข้าใจได้ว่าไม่ได้มีแค่โจรคนเดียว มันมีพวกของมันที่ปลอมตัวเป็นลูกค้าด้วยคงเพื่อเนียนมองหาพวกที่เล่นตุกติก


แต่ไม่ใช่เวลามาคิดอะไรเยอะแล้ว ฉันที่กอดขวัญข้าวอยู่นั้นร้องเตือนเขาทันที


"จิระวัง!!"


ปัง!!


เสียงปืนดังลั่นขึ้นพร้อมกับหัวใจของฉันที่ตกวูบทันทีที่เห็นร่างของเขาที่ล้มลงนอนกับพื้น



"มันไม่มีจริงหรอกนะเจ้าชายขี่ม้าขาวน่ะ"




ปล.คอมเม้น รีวิวและแชร์ เป็นกำลังใจในการแต่งตอนต่อไปเร็วๆขึ้นเจ้าค่ะ
ปล2.สั้นไปหน่อยขออภัย มาช้าเพราะติดสอบเจ้าค่าาาาา











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 18:01
    นิยายเรื่องนี้น่ารัก สนุก แต่ทำไมคนอ่านน้อยจัง
    #18
    0
  2. #17 PreawPure (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 15:07
    โอ้วววว
    #17
    0