พยานรัก

ตอนที่ 16 : EP 14 : นี่มันคล้ายๆเดท? (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 639
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    28 ส.ค. 61







Yok's Part


ณ ร้าน KF_



"ทำอะไรของเธอ..."


"แอ๊ แอ๊"


เสียงทุ้มของเขาดังขึ้นในขณะที่กำลังนำมีดโลหะหั่นอกไก่ทอดของทางร้านอย่างผู้ดี โดยที่วางขวัญข้าวไว้บนเก้าอี้สำหรับเด็ก ซึ่งดูเหมือนยัยลูกคนนี้จะอยากกินไก่มากกว่านมขวดเสียอีก เพราะตาของเธอมันมองไก่ที่กำลังเข้าปากผู้เป็นพ่ออย่างตานั่นมันวาวเชียว


ส่วนตอนนี้ฉัน...


ก็กำลังนั่งหลบมุมอยู่ด้านข้างของเขา ดูเหมือนเขาเองก็คงสงสัยเหมือนกันว่าทำไมฉันถึงมานั่งข้างเขาแบบนี้ ฉันก็ไม่อยากนั่งตัวติดกับไอ้หมูโสโครกนี่หรอก ติดตรงที่ว่า...


"ว้าวนั่นใช่จิเดือนหมอปีหนึ่งใช่ไหมนั่น ตัวจริงหล่อกว่าในรูปเสียอีก"


"นั่นใช่ประเด็นตรงไหนยะหล่อน!ดูสิข่าวลือเป็นความจริงๆด้วย เขามีลูกแล้วจริงๆแถมเมียเขาก็นั่งข้างๆดูหวานแหววกันเสียจริงอิจฉาาา~"


"แต่ที่ฉันสงสัยทำไมยัยเมียคนนั้นต้องปกปิดหน้าตาขนาดนั้นด้วย...เอ้ะ!หรือว่าเป็นพวกดาราคนดังแน่ๆเลย!"


"ถ้าเราเปิดโปงตัวจริงหล่อนได้จะได้เงินจากพวกนักข่าวไหมเนี่ยฮิๆ"


เสียงพูดคุยของกลุ่มสาวๆนักศึกษากลุ่มหนึ่งดังขึ้นและหัวข้อการสนทนาก็คือกลุ่มของพวกเรา ที่น่ากลัวไม่ใช่อะไรหรอกถ้าพวกนี้คือพวกคนนอก แต่ยัยพวกนี้ดันคือ...


...พวกยัยรสาเพื่อนใหม่ในมหาลัยของฉัน!!


'อย่ามาเปิดโปงช้านนยัยพวกบ้า!'


ฉันร้องลั่นในใจและแทบจะอยากร้องไห้ออกมา ตอนนี้ฉันไม่เป็นอันกินอะไรแล้วและตอนนี้ฉันก็ไม่รู้ตัวเลยว่าเขากำลังลอบมองมาที่ฉันตลอด


".........."


จิขมวดคิ้วมองเธอเล็กน้อยอย่างสงัสัยกับท่าทีประหลาดๆของเธอ ก่อนจะเหลือบหันไปสังเกตตามสายตาของเธอ


ก็พบว่ามีกลุ่มนักศึกษาสาวจากมหาลัยเดียวกันกับเขาและเธอกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกปากแถมดูเหมือนกำลังมองมาทางเขาด้วย พอเขาหันไปมองพวกเธอก็รีบหลบตาทำตัวไม่มีพิรุธหันมากินอะไรต่อทันที


"......."


เขาผลัดมองเล็กน้อยกับหญิงสาวกลุ่มนั้นกับยัยแม่มดที่นอนนี้นั่งขดสั่นเป็นเจ้าเข้าดูน่าตลก มันทำให้เขายิ้มออกมาและเข้าใจสถานการณ์ทุกอย่างในทันที


"ที่รักไม่สบายเหรอครับตัวสั่นเชียว...หืมไหนดูสิ"


'!!!!'


ฉันเบิกตาโพลงขึ้นหลังแว่นกันแดดสีดำกับการกระทำของเขา เพราะอยู่ๆน้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นอ่อนโยนจนน่าขนลุกทันทีที่เธอได้ฟัง


แต่ที่สำคัญกว่านั้นเขานำมือมาทาบวัดหน้าผากของเธอ แต่ประเด็นคือ...มือใหญ่นี่ดันหมวกแก๊ปของฉันที่มีไว้ปกปิดตัวตนเสยขึ้นด้วย!!


หมับ!!


ฟึบ!!


'ทำบ้าอะไรของนายยะ!!'


ฉันปัดมือเขาออกพร้อมกระซิบร้องด่าเขาด้วยสายตาฉุนเฉียวและฉันไม่รู้ตัวเลยว่าใบหน้าของฉันแดงแค่ไหน คงอาจเพราะตื่นเต้นและหัวใจเกือบหล่นตุ้บกับการเสี่ยงที่ยัยพวกนั้นจะจำใบหน้าของฉันได้ เพราะแค่แว่นตากันแดดคงไม่สามารปกปิดได้หมดหรอก


"หึ หึ ขวัญข้าวดูเหมือนคุณแม่จะไม่สบายนะตัวร้อนหน้าแดงเชียว"


"เอิ๊กๆแอ๊ๆ"


เขาฉีกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ไม่สนใจคำพูดของฉันและหันไปยิ้มแย้มพูดคุยกับลูกสาวตัวดีที่ดูเหมือนจะชอบท่าทางที่ฉันแสดงออกมา สำหรับยัยเด็กนี่คงคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกสินะ


"ลูกรู้ไหมพ่อมีวิธีที่จะทำให้คุณแม่หายเร็วๆด้วย"


"แอ๊?"


ขวัญข้าวเอียงคออย่างสงสัยในคำพูดของตาคุณพ่อสุดหล่อ ฉันเองก็สงสัยว่าเขาคิดจะทำอะไรอีก คราวจะออกปากต่อว่าก็เห็นพวกรสากำลังจับตามองมาที่พวกเราอยู่ ฉันจึงไม่อยากส่งเสียงให้พวกหล่อนจำได้มาก...


จุ๊บ


'เอ้ะ?...'


เสียงบางอย่างดังขึ้นอยู่ด้านบนของฉัน สัมผัสอะไรนิ่มๆอุ่นๆอยู่บนหน้าผากของฉัน ก่อนฉันจะเห็นเป็นว่ามือของเขานำกลับมาเสยผมและหมวกที่หน้าผากของฉันอีกรอบและ...


...นำริมฝีปากของเขาประทับที่หน้าผากของฉัน



'กรี๊ดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!'


ฉันกรี๊ดลั่นในใจหน้าแดงไปจนถึงใบหูกับการกระทำบ้าๆของเขาโดยไม่ปรึกษาฉัน ฉันตอนนีี้เริ่มงงและสับสนเป็นอย่างมากกับการกระทำของเขา เขาทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรและต้องการอะไร!?


จะไม่ว่าตอนนี้หรือตอนนั้นเขาก็เอาเปรียบฉันตลอดอีกแล้ว นี่มันคือการแก้แค้นของเขาที่ฉันเคยทำไปกับเขาเมื่อครั้งอดีตรึไงกัน?!


ตอนนี้หัวของฉันหมุนติ้ว เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายมาทำแบบนี้กับฉันนอกจากคุณพ่อและน้องชายตอนยังเล็ก ร่างกายไปก่อนความคิดแม้ฉันจะยับยั้งไม่ให้กรีดร้องออกมาได้


แต่มือของฉันก็ลั่นไปแล้ว...


เปรี้ยง!!


หมัดของฉันชกเข้าเต็มหน้าของเขาแทนที่จะเป็นการตบ เพราะฉันเคยชินกับการถูกฝึกที่โรงเรียนสอนมวยที่พ่อเคยให้เธอไปเรียนเป็นประจำ เขาหน้าหงายล้มลงกองกับพื้น


ตึง!


"วั๊ย!"


"อะไรกันน่ะ!"


พวกลูกค้าภายในร้านและพวกรสาต่างตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและหันมาสนใจมองมาที่พวกเรา ฉันเมื่อรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป...


'ตายห่าละไง!อีตาบ้านี่คนเดียวเล้ยย!!ไม่รู้ด้วยแล้ว!'


ฉันที่หน้าแดงก่ำขยับหมวกของตัวเอง ก่อนจะอุ้มขวัญข้าวขึ้นมาพร้อมวิ่งออกไปโดยไม่สนใจไอ้ผู้ชายฉวยโอกาสนั่น เป็นแค่ไอ้หมูโสโครกแท้ๆบังอาจมาหอมหน้าผากฉัน!!


ตึก ตึก


"คุณจิเป็นอะไรรึเปล่าคะแล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย?!"


เป็นมายด์หญิงสาวหน้าสวยในกลุ่มรสาที่วิ่งแจ้นเข้ามาดูอย่างเป้นห่วงกับชายหนุ่มหน้าหล่อที่กำลังนำมือลูบใบหน้าตัวเองเล็กน้อยจากหมัดเล็กๆแสนรุนแรงนั่นพร้อมกับค่อยๆประคองตัวเองขึ้นมา





"อ่อ...ไม่มีอะไรหรอกครับสงสัยอาการแพ้ท้องลูกอีกคนมั้งครับ"








ปล.คอมเม้น รีวิวและแชร์เป็นกำลังใจในการแต่งตอนต่อไปเร็วๆเจ้าค่ะ








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น