พยานรัก

ตอนที่ 15 : EP 13 : นี่มันคล้ายๆเดท? (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    14 ส.ค. 61






Yok's Part



"อย่าเข้าใจผิดฉันช่วยลูกต่างหาก"


"ปล่อยเลยนะถือดียังไงมาแตะต้องตัวฉัน..."


ฉันกล่าวสวนไปเมื่อเห็นเขาพูดออกมาแบบนั้นไม่รู้ทำไมจู่ๆก็เกิดนึกโมโหขึ้นมากับคำพูดนั่นของเขา ตาอ้วนจอมน่าขยะแขยงที่มักโดนฉันแกล้งอยู่ประจำมีสิทธิมาทำแบบนี้กับฉันด้วยเรอะ!


ฟึบ


โครม!


"โอ๊ย!เจ็บนะทำบ้าอะไรของนายฮะ!"


ฉันร้องขึ้นมาทันทีที่เขานำมืออีกข้างอุ้มขวัญข้าวขึ้นมาและปล่อยมืออีกข้างที่คล้องเอวฉันไว้อยู่ ทำให้ก้นของฉันกระแทกลงพื้นกระเบื้องของห้างเข้มเต็มๆ


"ก็เธอบอกเองให้ปล่อยนี่...ยัย...แม่...มด"


"นายนี่มัน!!!"


ฉันโวยวายใส่เขาพร้อมชี้หน้าหล่อๆนั่นอย่างเลือดเดือดปานกับว่าเมนส์มารอบที่สี่ร้อยยี่สิบกว่า แต่เขาก็ไม่สนใจเดินอุ้มขวัยข้าวลอยหน้าลอยตาตรงไปที่ร้านเคเอ_ซีทันที


ตึก ตึก


'เวรตูทำอะไรลงไปฟะเนี่ย...แผนของเราคือต้องทำให้ยัยนั่นหลงรักสิเจ้าบ้าเอ๊ย!'


จิที่เดินออกออกมาอดโวยวายในใจไม่ได้ เขาเขกหัวตัวเองขณะที่เดินตรงไป นั่นทำให้ฉันนั่งอยู่กับพื้นมองเขาอย่างงุนงงว่าเขาเป็นบ้าอะไรของเขา


'สงสัยตาบ้านี่เรียนหนักจนเพี้ยนไปแล้วละมั้ง...ว่าแต่คอยดูเถอะบังอาจมาทำกับฉันแบบนี้ได้นะ เป็นแค่ไอ้หมูโสโครกแท้ๆ'


ฉันนินทาเขาในใจเมื่อเห็นท่าทีแปลกๆดูเพี้ยนๆของเขา พร้อมกับลอบวางแผนในใจที่จะเอาคืนเขาเข้าซักวัน แต่ในขณะที่ฉันกำลังคิดวางแผนบ้าๆบ้อๆจัดการกับเขาอยู่นั้น จู่ๆก็มีมือนึงยื่นเข้ามา


"ลุกไหวไหมครับ?"


เสียงทุ้มดูอ่อนโยนดังขึ้นมา ฉันเงยหน้าไปมองเล็กน้อย ก่อนจะเบิกตาโพลง


ไม่ใช่เพราะชายหนุ่มตรงหน้ามีหน้าหล่อร่างสูงสุดเพอร์เฟคเท่านั้น แต่ชายคนนี้คือคนที่เธอเดินชนตอนเข้างานปฐมนิเทศของคณะ แสดงว่าเขาก็เป็นรุ่นพี่ในคณะของเธอนั่นเอง!!


'ชิบหายแล้ว!!'


ฉันกรีดร้องในใจ หรือว่าความลับของเธอที่มีลูกแล้วจะถูกเปิดเผยในวันนี้!


'แต่เอ้ะ?...เขาอาจจะไม่เห็นก็ได้เพราะตาบ้านั่นก็อุ้มขวัญข้าวเดินไปแล้ว บางทีเขาอาจไม่เห็นก็ได้ ใช่ๆคิดในแง่ดีเข้าไว้'


"ขะ...ขอบคุณค่ะ"


ฉันกล่าวขอบคุณเขา แค่ตอนยัยผู้หญิงในคณะของตานั่นจับได้ก็ซวยพอแล้ว เราคงไม่ซวยซ้ำซวยซ้อนจนโดนรุ่นพี่ในคณะจับได้อีกหรอกนะ


"สามีของคุณก็ไม่ไหวเลยนะครับทิ้งคุณไว้แบบนี้ อะ!โทษทีนะครับผมคงพูดมากเกินไป"


'ซวยย!!!!'


ฉันสบถอุทานลั่นใจอยากจะบ้าตาย เขาเห็นฉันตอนอยู่กับตานั่นและขวัญข้าวจริงๆด้วย จบแล้วชีวิตของฉัน...เอ้ะ?!แต่เดี๋ยวนะ ฉันปกปิดหน้าตาอยู่นี่นา


"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับขอให้พี่สาวคืนดีกับสามีไวๆนะครับ"


เขายิ้มกล่าวอย่างอ่อนโยนราวกับเป็นเจ้าชายในฝันของเหล่าสาวๆความใจดีที่ผิดกับหมูตัวนั้นมันอะไรกัน แต่ยังไงก็เถอะดูเหมือนเขาจะจำฉันไม่ได้เพราะแว่นตาและผ้าปิดปากนี่กับผ้าพันคอที่พันรัดปกปิดอย่างดีมันทำให้ฉันรู้สึก...


'โล่งงงงง!!...บอกไม่ถูก'


ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งใจ พร้อมมองชายหนุ่มรุ่นพี่คนนั้นที่เดินจากไปและได้แต่หวังว่าหลังจากหนึ่งปีจากนี้ที่การดูแลขวัญข้าวจบลง ฉันจะยังสามารถหาผู้ชายดีๆแบบพี่เค้าได้นะ


"เฮ้!ยัยบ๊องทำอะไรอยู่ ไวๆสิ!"


'ที่ไม่ใช่ผู้ชายที่มีดีแต่หน้าตาแบบตานี่...'


ฉันคิ้วกระตุกกับคำเรียกของเขาพร้อมกับกรนด่าในใจ


"ยุ่งน่าก็ใครทำฉันล้มละ!"


ฉันหันไปโวยวายใส่เขาโดยไม่เกรงใจสายตาของผู้คนรอบๆที่มองมา ก่อนจะเดินกระแทกเท้าตรงไปหาเขาอย่างฉุนเฉียว


"โอ๊ย!ทำบ้าอะไรเนี่ย!"


"เอาคืนไงยะ"


และกระทืบเท้าเขาทีนึงก่อนจะแย่งอุ้มขวัญข้าวมาและเดินไปที่ร้านอาหารทันที โดยที่ฉันกับเขาไม่ได้รู้ตัวเลยว่าโดนรุ่นพี่คนนั้นแอบมองอยู่จากที่ไกลๆ





'นั่นน้องหมอปีหนึ่งที่มีข่าวลือว่ามีลูกแล้วนี่หว่า...เรื่องจริงเหรอเนี่ย จะว่าไปแฟนของน้องเขาทำไมเรารู้สึกคุ้นๆเสียงตะกี้จัง?'












ปล.คอมเม้น รีวิวและแชร์เป็นกำลังใจในการแต่งตอนต่อไป
ปล2.รู้สึกตอนนี้หยกสายฮายังไงไม่รู้สิ555+












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น