พยานรัก

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,539
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    28 ม.ค. 61







     "อึ้ก อึ้ก!"


     "ดื่มเยอะๆสิไอ้อ้วนจิ น้ำจากชักโครกนี่แหละเหมาะกับแกที่สุดแล้ว!"


     เสียงเอะอะโวยวายของกลุ่มชายหนุ่มดังขึ้นมาจากหน้าห้องน้ำแห่งหนึ่งในคฤหาสถ์หลังโตที่สภาพรอบๆเต็มไปด้วยสิ่งของตกแต่งมากมายกระจัดกระจาย มันเป็นของตกแต่งสำหรับงานปาร์ตี้...


     และงานครั้งนี้ก็คือปาร์ตี้อำลาจบการศึกษา มัธยมศึกษาปีที่ 6 ของโรงเรียนแห่งหนึ่งและปาร์ตี้กลุ่มนี้ก็เป็นกลุ่มคนเล็กๆประมาณ 10 -20 คน ซึ่งคนที่เปรียบเสมือนหัวโจกของกลุ่มนี้ก็คือฉัน...



     'หยก  ชมนัฏถา รัตนวัฒนาบดี'


     ฉันก็ไม่ได้อยากจะโม้หรอกนะแต่มันคือความจริง ครอบครัวของฉันมีฐานะที่ร่ำรวยมากเพราะครอบครัวของฉันเป็นเจ้าของห้างดังในย่านชานนี้ แน่นอนว่าคฤหาสถ์หลังนี้ที่ใช้จัดปาร์ตี้ก็เป็นของครอบครัวฉันเอง 


     แถมฉันไม่ได้แค่มีดีแค่รวยนะ ความงามของฉันก็ไม่ได้เป็นรองใครจนฉันได้ผลโหวตจากหลายๆคนในโรงเรียนยกให้ฉันเป็นดาวของโรงเรียน


     แน่นอนว่าเพจ Cute Girls หรือคิ้วขนหน้าแข้งคืออะไรก็แล้วแต่ที่บ่งบอกถึงกิจศัพท์ความสวยและน่ารักของฉันก็มีรูปของฉันเต็มไปหมดจนฉันได้กลายเป็นเนตไอดอลในช่วงข้ามคืนเลยทีเดียว


     คนติดตามฉันตอนนี้เหยียบเข้าหลักหมื่นและใกล้จะแสนในอีกไม่ช้า ขนาดที่เพิ่งเริ่มลงเพจพวกนี้ได้ไม่นานนะเนี่ย


     เอาเป็นว่าเรื่องของฉันต่อให้มีเวลาทั้งวันฉันก็คงยังเล่าไม่หมดถึงความงามของฉัน ตอนนี้เราไม่ดูเรื่องสนุกตรงหน้าดีกว่า




     "โอ้ว แกควรดีใจด้วยนะไอ้จิคุณหยกลดตัวมาดูด้วยตัวเองเลยนะเนี่ย"


     'กร' เด็กหนุ่มเกเรในกลุ่มฉันกล่าวขึ้นขณะที่กำลังกดหัวเด็กหนุ่มร่างอ้วนท้วมกดลงในชักโครก  พร้อมกับกระชากของเด็กหนุ่มร่างอ้วนที่ชื่อจิเงยหน้ามาดูฉันที่กำลังยืนกับกลุ่มเพื่อนสาวๆของฉันและกำลังกลั้นขำกับใบหน้าที่แสนทุเรศของเด็กหนุ่มตรงหน้า


     ถามว่าทำไมฉันไม่ห้ามพวกเขาน่ะเหรอ?


     จะห้ามทำไมละเพราะคนที่สั่งพวกกรลากหมอนี่มาและสั่งให้กดหัวของหมอนี่ลงชักโครก...


     ก็เป็นฉันเองที่เป็นคนสั่งพวกกร




     "อุ้บๆ ฮะๆ"


     ฉันอดขำใบหน้าที่เปียกปอนนั่นไม่ได้จึงในที่สุดก็หัวเราะออกมา ใบหน้าที่ขาวดุจหิมะของฉันตอนนี้แดงก่ำไม่ใช่เพราะความเขินอายแต่เป็นอารมณ์ที่กำลังสนุกกับเหตุการณ์ตรงหน้ามากจนเกินไปตังหากละ



     "........"



     "หืม...กล้ามองหน้าฉันแบบนี้แล้วเหรอไอ้หมูโสโครก กรกระทืบมันซักทีเอาแบบไม่ให้มองหน้าฉันแบบนั้นได้อีก"



     "จัดไปเลยครับคุณหยกกก~"


     กรรับปากอย่างชอบใจก่อนจะสบตากับเพื่อนๆผู้ชายของเขาและจากนั้นเสียงเอะอะก็ดังขึ้นหลังจากฉันเดินออกมากับเพื่อนๆสาวของฉัน



     "หยกวันนี้ไม่เมาไม่เลิกนะจ้ะเพื่อนสาว"



     "แน่นอนริณ"



     "นี่นี่อย่าเออออกันเองสองคนสิ พวกฉันก็ขอร่วมด้วย!"



     "กรจัดการหมอนั่นเสร็จแล้วก็รีบตามมานะ เหล้าหมดไม่รู้ด้วยนะ!"


     เพื่อนสาวของฉันกล่าวเสียงดังกับพวกหนุ่มๆที่กำลังส่งเสียงเอะอะในห้องน้ำ ก่อนพวกนั้นจะขานรับตอบกลับมา เอ้อลืมบอกไปว่าตอนนี้ที่คฤหาสถ์หลังนี้มีแต่พวกแม่บ้านพ่อบ้านของฉันที่อยู่เท่านั้น พ่อและแม่ของฉันไปประชุมที่ต่างประเทศคงหลายวันกว่ากลับมา



     ดังนั้นฉันจึงกล้าจัดงานเลี้ยงที่มีเหล้าที่พ่อแม่ห้ามนักหนาได้ไงละ



     เรื่องงานที่นี่แน่นอนว่าฉันใช้เงินปิดปากพ่อบ้านและแม่บ้านของฉันไว้หมด ฉันจึงจัดงานเลี้ยงได้อย่างสบายใจ




     เฮ เฮ


     เก๊ง!!



     "เอ้า ดื่ม!"


     พวกเราทั้งหมดยกแก้วชนกันพร้อมกระดกพวกมันเข้าปาก งานปาร์จี้นี้มันช่างแสนวุ่นวายด้วยความเมาของพวกหนุ่มๆอาจมีบ้างที่ทำให้ข้าวของเละเทะกระจัดกระจาย ฉันก็ไม่ได้บอกหรอกนะว่าการทำแบบนี้เป็นเรื่องที่ดี


     ฉันยอมรับว่าพวกเพื่อนๆของฉันรวมถึงตัวฉันไม่ใช่คนดีนักหรอก แต่แบบไหนที่ฉันใช้ชีวิตแล้วมีความสุขไปกับมันฉันก็เลือกที่จะเป็นแบบนั้นและใช้ชีวิตแบบนั้น...










     "...อือ..."


     เวลาผ่านไปพอสมควรคงเพราะฉันดื่มมากจนเกินไป จึงได้รู้สึกปวดหัวแบบนี้...



     "......."


     อือ...ฉันว่าฉันอาการหนักพอสมควรแล้วละ เพราะตอนนี้ฉันเห็นห้องนั่งเล่นใหญ่ของฉันตอนนี้กลายเป็นห้องนอนของฉันไปแล้ว 



     '...หรือว่าพี่นิดพาเราขึ้นมานอนบนนี้?'


     ฉันนึกในใจไปถึงแม่บ้านมีอายุคนสนิทที่มักจะคอยตามใจฉันเสมอ แต่เรื่องที่ขึ้นมานี่ยังไงนั้นต้องช่างมันและเอาออกไปจากหัวของฉันตอนนี้ก่อนทันที เพราะมันมีเรื่องที่ฉันตกใจมากกว่านั้นเกิดขึ้นกับตัวฉัน...



     ฉันโป๊!!



     แล้วทำไมถึงมีคราบอะไรเหนียวๆอยู่...ตรงนั้นของฉัน




     "อึ้ก...เจ็บ"


     แถมไม่ใช่แค่นั้นฉันยังเจ็บตรงนั้นมากอีกด้วย แถมตรงนั้นของฉันก็มีเลือดออกมา...ซึ่งฉันพอดูออกว่ามันไม่ใช่ประจำเดือนอย่างแน่นอน 



     "...มะ...ไม่จริง"


     ฉันว่าฉันพอเดาสถานการณ์ตรงหน้าออกแล้วสิ ฉันตอนนี้มีใบหน้าที่ซีดลงมาเห็นได้ชัด ผิวขาวๆนวลตามตัวของฉันตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำเหงื่อและข้างในผ้าห่มก็เต็มไปด้วยไอร้อน...



     หมับ...


     "......"


     มือเล็กๆของฉันสัมผัสได้ถึงมือใหญ่ของใครบางคนที่ข้างกาย ฉันตอนนี้ไม่รู้ว่าจะพูดคำไหนออกมานอกจากเพียงคำว่ากลัว...มือของฉันสั่นระริกเพราะไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับฉัน 



     ฉันเสียครั้งแรกให้กับใครบางคนไป...



     ซึ่งคนคนนั้นก็คือ....




     ทันทีที่ฉันหันไปโดยหวังว่าอย่างน้อยเป็นไอ้กรก็ยังดีกว่าคนอื่นๆ เพราะอย่างน้อยมันก็ยังมีฐานะพอสมควรและมีใบหน้าตาที่จัดว่าค่อนข้างดี แต่ไม่ว่ายังไงเรื่องที่เกิดขึ้นครั้งนี้ฉันก็จะเอาคนคนนั้นให้ตายกันไปข้างนึงเลย



     ความเกลียดและความโกรธของฉันเริ่มประทุออกมามากขึ้นเมื่อจับพลิกตัวเด็กหนุ่มข้างกายฉันพลิกมา...



     "!!!!"


     ตาของฉันเบิกตาโพลงด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาของตนเอง ราวกับว่ามันคือฝันร้ายเพราะคนที่ได้ครั้งแรกของฉันไปเป็นคนที่ฉันเกลียดและขยะแขยงที่สุด...



     "กรี๊ดดด!!!"





     ฉันกรี๊ดร้องลั่นไปทั่วทั้งคฤหาสถ์....










     เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครั้งนี้เพียงเวลาไม่กี่เดือนต่อมาฉันก็ได้รู้อีกอย่างว่านอกากเสียตัวให้กับมันแล้ว ฉันยังตั้งท้องลูกของมันอีกด้วยและนี่ก็ทำให้ฉันต้องล่าช้าในการขึ้นมหาลัยไปถึง 1 ปี...



     เพื่อคลอดเด็กคนนี้และแน่นอนว่าฉันไม่มีทางให้พ่อแม่รับรู้ทั้งเรื่องที่เสียตัวไปด้วยโชคดีที่คนที่รู้มีเพียงแค่ฉันกับหมอนั่นและพี่นิดที่ฉันแอบปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้พร้อมกับให้เก็บเป็นความลับ 



     ฉันขอพ่อแม่ว่าไปอยู่หอกับเพื่อนแต่ที่จริงคืออยู่คนเดียวที่พวกเขาตอนนี้สนใจน้องชายของฉันมากกว่าฉันจึงค่อนข้างที่จะปล่อยฉันและคอยส่งเงินให้อย่างเดียว



     เรื่องในครั้งนี้แน่นอนว่าต้องมีคนรับผิดชอบซึ่งนั่นก็คือหมอนั่น...



     ฉันเรียกหมอนั่นออกมาหลังจากที่ฉันคลอดเด็กคนนี้ออกมาเพื่อให้หมอนี่รับช่วงต่อจากฉัน แล้วจากนั้นฉันกับเขาก็จะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแน่นอนว่าฉันให้เงินปิดปากเขาไปด้วยทันทีที่เขามาถึง...



     แต่ฉันก็พบกับสิ่งที่น่าเหลือเชื่อขึ้นอีกครั้ง...



     เพราะคนที่มาถึงหน้าห้องคอนโดของฉันกลับเป็น...



     หนุ่มหล่อขาวใสล่ำสไตล์เกาหลีซะงั้น!









ปล.ถ้าชื่นชอบและอยากติดตามตอนต่อไปก็คอมเม้นเป็นกำลังใจกันด้วยนะคะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #20 babibam1a (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 04:09
    นาวเอกจริงเหรอ?บาย
    #20
    0