คัดลอกลิงก์เเล้ว

เริ่มต้น

กรุณาอ่านเรื่องนี้ก่อนไปอ่านเรื่องต่อไปนะค่ะ เรื่องต่อไปคือรักที่ไม่มีวันเป็นไปได้… ชื่อยาวกว่านี้ค่ะแต่ขี้เกียจพิมพ์

ยอดวิวรวม

7

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


7

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 ส.ค. 62 / 21:43 น.
นิยาย เริ่มต้น | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ทุกอย่างมีจุดเริ่มต้น นิยายก็เหมือนกัน

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 ส.ค. 62 / 21:43


“นี่‘เดียร์’ไอ้‘อัย’มันมีคนที่ชอบแล้วนะ”เพื่อนคนหนึ่งเดิมมาพูดกับเจ้าของชื่อ
อึก!เสียงกลืนนำ้ลายอึกใหญ่เหมือนคนหนักใจอะไรซักอย่าง
ทำไมนะหรอถ้าคนที่คุณชอบบอกเพื่อนคุณว่ามีคนที่ชอบแล้ว แล้วเพื่อนคนนั้นมาบอกคุณคุณจะทำอย่างไร
“เป็นอะไรรึเปล่า”เพื่อนถามเมื่อเห็นสีหน้าอีกคนไม่ค่อยดี
“เปล่า แล้ว‘เพ้นท์’จะมาบอกแค่นี้ใช่ไหม”เดียร์ถามเพื่อนของตน
“อื้ม”เพ้นท์ตอบ
“งั้นยินดีกับไอ้อัปมันด้วยนะ”เดียร์พูด (ทุกคนไม่ต้องงง‘อัปมงคล’เป็นฉายาของอัย แต่ย่อเหลือแค่‘อัป’)
“ถ้าเจ็บก็พูดออกมาเถอะ อย่าเก็บไว้คนเดียว” เพ้นท์บอกเพื่อนที่ตนรู้จักมานานและเป็นคนสำคัญมาก
ย้อนความ: ตอนเข้าโรงเรียนมาใหม่ๆทุกคนไม่ยอมคุยกับเพ้นท์เพราะเพ้นท์เป็นเหา แต่เดียร์เป็นคนเดียวที่กล้าคุยกับเพ้นท์และทำให้ทุกคนยอมรับเพ้นท์ และติดเหาจากเพ้นท์
“อื้ม ก็รู้มาบ้างว่าอัปนะมันหลายใจ เดี๋ยวก็ชอบคนนู่น คนนี่ไปทั่ว เลยเตรียมใจเพื่อไว้แล้ว”เดียร์พูดให้เพ้นท์คลายความกังวล
“งั้นไปเรียนได้แล้ว”เพ้นท์บอกแล้วยื่นมือมาดึงให้เราเดินตาม
“หึ”เสียงระบายหัวเราะปริศนาเหมือนคนนี้มาแอบฟังสองคนเมื่อกี้คุยกัน
“เดียร์มันเจ็บนะอัย”แพรวาพี่ของอัยพูดเพราะรู้ว่าคนที่อัยชอบคือเดียร์ แต่มันโกหกไปว่าชอบแพร(มีแพรกับแพรวานะ)
“ก็จะได้รู้ซักทีว่าเดียร์มันรู้สึกยังไงกับฉัน”อัยตอบแบบไม่แคร์ใคร
“ถ้าจะทำอย่างนี้อย่ามาให้เห็นหน้าอีกนะอัย”เสียงเด็กผู้หญิงที่ดูเหนื่อยเพราะการวิ่งพูด
“แล้วจะให้ฉันทำไงล่ะ ‘แพร’หืม?”อัยถาม
“หลอกใช้คนอื่นเป็นเรื่องที่แย่มากนะ”แพรบอก
“แล้ว”อัยพูดแล้วเลิกคิ้วแบบสงสัย
“เพราะด้านมืดของเดียร์คือหมาป่า เกลียดการถูกหักหลัง การหลอกใช้ มันจะทำให้เดียร์เกลียดนาย”เพ้นท์พูด
“มาได้ไง เมื่อกี้ไปแล้วไม่ใช่หรอ”อัยถาม
“ก็เอาเดียร์ไปให้ ‘พวกนั้น’ดูแล แล้วมานี่ไงล่ะ”เพ้นท์พูด
“อัยถามไม่อยากโดนแย่งไปก็รีบไปไม่งั้นจะบอกเดียร์”เพ้นท์ขู่เพราะเขาอยากให้เดียร์สมหวังแต่…
คงไม่ทันแล้วล่ะ 
“ขอบใจสำหรับความหวังดีนะเพ้นท์ ส่วนอัยมิตรภาพของเราตั้งแต่ตอนนั้นขอให้มันสิ้นสุดตรงนี้”เดียร์พูด
“เดียร์”แพรวาเรียกชื่ออีกคนเพราะเขาเห็นมามากเดียร์ถึงจะโกธรแค่ไหนก็ไม่เคยขอตัดความสัมพันธ์
“ฉันขอรู้จักนายในฐานะหัวหน้าห้องก็พอ”เดียร์พูดแล้วเดินไป
“นี่เดียร์ขอโอกาสให้ฉันได้ไหม” อัยวิ่งตามแล้วจับแขนเดียร์แล้วถาม
“คุณหัวหน้าห้องจะขอโอกาสอะไรหรอค่ะ”เดียร์ถามกับคนที่รู้จักกันแค่ฐานะหัวหน้ากับลูกน้อง
“ขอให้เธอกับฉันมาปรับความเข้าใจกัน”อัยพูด
“คงไม่ได้หรอกค่ะ”เดียร์ตอบ
“ทำไม”อัยถาม
“เพราะ ‘พวกเขา’รอฉันอยู่ มีคนที่พร้อมอยู่เคียงข้างฉันมากมาย ฉันเลือกพวกเขาดีกว่า”เดียร์บอกแล้วสบัดแขนอัยทิ้ง
“ฉันเตือนก่อนหน้านี้แล้วนะน้องอัย”แพรวาพูดเพราะเขาเป็นพี่น้องกันจะไม่รู้ได้ยังไงว่าอัยรู้สึกอย่างไร
“เขาเจ็บแต่เราเจ็บกว่า”แพรบอก

ณ ห้องเรียน 

“ไปไหนนะ”เด็กหนุ่มเริ่มกังวลกับการหายไปของเพื่อนตัวเอง
“ไอ้ ‘กัน’อย่าเวอร์เดียร์มันไปเข้าห้องนำ้” เพื่อนอีกคนบอกเจ้าของชื่อที่กังวลอย่างหนัก
“อ้าว! ก็คนเค้าเป็นห่วง ‘เน’แล้วปกติเดียร์มันเข้าห้องนำ้โรงเรียนที่ไหน”กันบอกเพื่อนของตน
“เป็นห่วงกันจริง อิจฉาเดียร์ได้ไหมเนี่ย”เด็กสาวเดินมาแซวเพื่อน
“อย่ายุ่ง”เด็กหนุ่มในกลุ่มอีกคนดังขึ้น
“พอเลิกทะเลาะกันเข้าที่เดี๋ยวนี้”เดียร์เดินมาสั่ง
“ชิ”เด็กหนุ่มคนเดิมสบถอย่างไม่พอใจ
“เฮ้อ! ‘ทัญ’ใจเย็นหน่อยก็ได้”เดียร์บอกทัญที่หงุดหงิดตั่งแต่เมื่อกี้
แล้วหัวหน้าห้องก็เดินเข้ามา ทั้งเดียร์และอัยต่างแผ่รังศรีอาฆาตใส่กันจนคนแถวนั้นผวา
เมื่อครูเริ่มเห็นรังศรีอาฆาตจึงเรียกทั้งสองตนมาเคลียร์กันให้รู้เรื่อง
“ทั้งสองคนทะเลาะอะไรกัน”ครูถามเพราะสองคนนี้ถึงจะได้ยินเพื่อนพูดว่าชอบกันก็เถอะสองคนนี้ก็ตีกันตลอด
“เปล่าค่ะ คุณหัวหน้าห้องมีอะไรรึเปล่าล่ะค่ะ”เดียร์ถามอัยทำครูแทบตกเก้าอี้อยู่ดีๆก็สุภาพ
“ไม่มีอะไรหนิ”อัยตอบ
“ไปเรียนต่อไป”ครูไล่

เช้าวันใหม่ เดียร์เดินไปที่ห้องประกอบการเรียนภาษาอังกฤษเพื่อไปหาผู้ปกครองของตัวเอง?

“ครูเพรช เจ้เค้าใกล้กลับมารึยัง”เดียร์ถามผู้ปกครอง
“ยังหรอก”ครูคนนั้นตอบ
“งั้นกลับก่อนนะค่ะ”เดียร์ลา
“อืม”ครูตอบ
เดียร์ก็เดินออกมาโดยไม่รู้ว่ามีใครมาดักรออยู่
“นี่! นาย”เดียร์ร้องเมื่อรู้ว่าคนที่มาดักคือใคร
“เบาๆสิ”คนที่มาดักรอสั่ง “แล้วตามมานี้ด้วย”สั่งเสร็จก็ตามด้วยอีกคำสั่งแล้วจูงมือเดียร์ไปด่านฟ้า
“ปล่อยได้รึยัง”เดียร์ถาม
“สรุปเธอเป็นอะไรกันแน่”คนๆนั้นถาม
“อย่ายุ่งเรื่องของชํ้นอัยระหว่างเรามันจบแล้ว”เดียร์บอก
“หึ อย่ายุ่งงั้นหรอ เกลียดฉันรึไง”อัยถาม
“ใช่”เดียร์ตอบถามตรงๆก็ตอบๆ
“เธอมีปมอะไรเยอะเยะเนี่ย”อัยถาม
“นายจะไปเข้าใจอะไรคนถูกทิ้ง ถูกหักหลังล่ะ”เดียร์ถาม
“เล่าเรื่องเธอมาให้หมดเลย”อัยสั่ง
“ตอนเด็กโดนเพื่อนแบนออกจากกลุ่ม แล้วก็เจอนายนี่เหละ”เดียร์บอก
“แล้ว?”อัยถามต่อ
“ก็โดนทิ้งให้อยู้กับเจ้ แล้วก็โดนนายหลอก”เดียร์พูด
“ขอโทษนะ”อัยขอโทษเดียร์
“ไม่เป็นไรหรอก โดนมาเยอะแล้วแค่นี้ไม่ตายหรอก”เดียร์พูด “ไปก่อนนะ”เดียร์จะเข้าห้องเรียนจึงบอกอัย
“อืม”อัยรับคำ

พอเดียร์ไปซักพัก

ผลั่ว! เสียงกระทบกันของผิวหนัง(เรียกง่ายก็โดนต่อยนี่เเหละ)
“แกทำอะไรเดียร์ห่ะ”เด็กหนุ่มที่พรวดพราดเข้ามาต่อยกระชากขอเสื้อของอัยแล้วเค้นคำตอบ
“นี่ ‘ดิว’ใจเย็นดิ”อัยที่โดนต่อยพูดขึ้น
“เออ ทำอะไรไว้รีบๆสารภาพออกมาให้หมด”ดิวสั่งอัยที่กำลังเช็ดเลือดมุมปากเพราะโดนต่อย
“ดิวนายจะหงุดหงิดแทนเดียร์มันทำไม”อัยเช็ดเลือดเสร็จก็ถามโดยไม่มีเจตนาแอบแฝงแต่ถ้าคิดในมุมดิวคือมันวอนโดนต่อย
“แกรู้ไหมฉันกับเดียร์เป็นแฝดกัน”ดิวถาม
“แล้ว?”อัยถามเพราะไม่เข้าใจที่ดิวจะสื่อ
“อยู่ด้วยกันทุกวันมันจะไม่รู้รึไงว่าเดียร์มันเปลี่ยนไป”ดิวถาม
“ฉันไม่อยากพูดถึงมันอีก เดียร์บอกจบคือจบ”อัยบอก
“คิดได้งั้นก็ดี”ดิวพูดเพราะเป็นห่วงเดียร์มาก
“นี่ดิวฉันอยากรู้อดีตของเดียร์”อัยบอก
“แล้ว”ดิวถาม ถ้าอยากรู้ก็อยากไปบอกทำไม
“เล่าให้ฟังหน่อยสิ”อัยขอ
“อืม”ดิวตอบ
“ไม่ปฏิเสธด้วยแฮะ”อัยพูดเหมือนไม่เชื่อ
“ก็เดียร์เล่าให้แกฟังเท่ากับแกไว้ใจได้ก็เท่านั้นแหละ”ดิวตอบ
“งั้นสินะ”อัยพูด
“เรามีกันอยู่4พี่น้องเป็นแฝด2คน2คู่ เดียร์โตสุด รองมาก็ฉัน ‘ดิน’แล้วก็ ‘แดน’ เดียร์โตสุดเลยต้องแบกภาระมากมายไว้เพราะพ่อแม่ไม่คิดที่จะช่วยสุดท้ายมันก็ทิ้งเราไป”ดิวเล่ายาวแต่มันยังไม่จบ
“ใช้มันนี่ก็เกินไปมั้ง”อัยพูดเพราะไม่เห็นด้วยกับการใช้คำของดิว
“หุบปากแล้วฟังไปเงียบๆ”ดิวสั่ง
“ครับๆ”อัยตอบเพราะถ้าพูดต่อไม่ได้ฟังเรื่องเดียร์ต่อแน่
“แล้ว…”ดิวกำลังจะเล่าต่อแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นคนที่เดินเข้า
“ดิว เดี๋ยวนี่หัดทรยศฉันแล้วหรอ”คนที่เเดินเข้ามาถาม
“เดียร์ขอโทษได้ยินเธอเล่าให้ฟังเลยนึกว่าเล่าได้”ดิวตอบ
“ไม่ต้องขอโทษหรอก แกล้งเล่นเฉยๆ ยังไงซักวันก็ต้องเล่าอยู่ดีเพราะความลับไม่มีในโลกหรอกจริงไหม”เดียร์หันหลังพูดให้แล้วหันกลับมายิ้มให้ทำให้อัยหน้าแดง
“อืม”ดิวรับคำ
“ไปเรียนกับเถอะ”เดียร์พูดเพราะจริงๆแค่มาตามไปเรียนแต่ดันได้ยินสองคนนี้คุยกันพอดี
“อืม”ทั้งสองคนรับคำพร้อมกันแต่เดินไปคนละทางเพราะเดียร์กับดิวเรียนคนละห้อง

ณ ห้องเรียน
“ดีจังบรรยากาศอึมครึมหายไปหมด”นักเรียนในห้องซุบซิบกันเนื่องจากทั้งสองคนนั้น(น่าจะ)คืนดีกันแล้ว
“อืม”เพื่อนของนักเรียนในห้องเห็นด้วย
“ท่าจะซุบซิบเรื่องเดียร์ไปไกลๆเลย”หนุ่มกลุ่มเดิมที่อยู่แถวนั้นได้ยินจึงสั่งนักเรียนในห้องที่กำลังจับกลุ่มนินทาใครก็ไม่รู้
“นี่ทัญเอาอีกแล้วนะ เดี๋ยวฟ้องเดียร์เลย”เด็กหนุ่มในกลุ่มอีกคนห้ามเพื่อนโดยการขู่ฟ้อง
“อย่ายุ่งกัน”ทัญบอกไอ้คนที่เตือนตน
“เห็นไหมกันโดนด่าอีกแล้ว”อีกคนพูดเยาะเย้ย
“ไอ้เน ึงเลิกซำ้เติม ูเถอะ”กันถึงกับลั่นคำหยาบเพราะทนไม่ได้กับนิสัยของเน
“ห้ามฉันแล้วทะเลาะกันเองทำไม”ทัญถาม
“ชิ”สองคนสบถออกมาพร้อมเพรียงอย่างกับนัดไว้
“ไอ้กันทำตามทำไม”นั่นไงเริ่มเปิดศึกกันแล้วโดยเนเป็นตนเริ่ม
“ไอ้เนนั้นมันคำพูดของฉัน”กันก็บ้าจี้ตามไปอีกคน
“เงียบได้ไหมจะนอน”เสียงเด็กผู้หญิงดังขึ้น
“ขอโทษ”ทั้งสองเอ่ยขอโทษ “แล้วไม่เป็นไรใช่ไหมเดียร์/ไอ้เดียร์”ทั้งสองคนถาม
“อืม แล้วจะให้เป็นอะไรหล่ะ”เดียร์ถามพร้อมเอียงคอน้อยๆทำให้มันน่ารักมาก(-//-:หน้ากัน,ทัญ,เน -.,-:หน้าผู้เห็นเหตุการณ์แถวนั้น)

ตัดมาอีกฝากขอห้องเรียน
“อัยไปฟัดกับหมาที่ไหนมาเนี่ย”เด็กผู้หญิงที่เป็นรองหัวหน้าถาม
“อู้ย! ‘ทิวลิป’เบาๆหน่อยสิ”อัยร้องเพราะทิวลิปกดแผลเเรงมาก(แค่แผลปากแตกเนี่ยเจ็บไรนักหนา:เดียร์ //เค้าเรียกสำออยครับ:ดิว)
“สมนำ้น่า”ทิวลิปบอก
“ไปมีเรื่องกับเดียร์มารึไง”เด็กผู้หญิงอีกคนถาม
“ไม่ใช่หรอกแพรถ้ามีเรื่องกับเดียร์ต้องมากกว่าปากแตกหรือน้อยกว่านี้”เด็กผู้หญิงอีกคนตอบแพร
“แล้วแพรวารู้ได้ไง”แพรถามแพรวา
“ก็ตอนเด็กๆอัยชวนเดียร์เข้าค่ายมวย ต่อยกันทีไรสลับกันเจ็บทุกครั้ง เเต่เดียร์ไม่เป็นไรมาก อัยอาการหนัก”แพรวาเล่ายาว
ย้อนความ: ตอนเดียร์เด็กๆโดนเพื่อนแบนออกจากกลุ่มมานั่งหงอยคนเดียว อัยเห็นจึงลักพาตัว?มาเข้าค่ายมวยแล้วก็ต่อยกันแพรวาเห็นเดียร์ชนะทุกที(มันยาวกว่านี้เหละแต่ขี้เกียจเล่าคิดแล้วโมโหอยากต่อยไอ้อัย)

ณ เวลาพักเที่ยง
“เดียร์นั่งกินข้าวด้วยได้ไหม”เด็กผู้ชายเดินมาถาม
“อืม ก็นั่งสิอัย”เดียร์ตอบ
“เรากลับมาเป็นเพื่อนกันแล้วใช่ไหม”อัยถาม
“อืม”เดียร์ตอบ

โปรติดตามภาคต่อในเรื่องยาวจ้า
เป็นแค่เพื่อนแต่ในภาดต่อไปอัยหึงมหาโหด เด็กผู้หญิง/ผู้ชายยุ่งกับเดียร์ไล่ไปหมด
กันภาดหน้าเธอเป็นอะไรที่ไร้บทมาก

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เมฆาและพิรุณ จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น