คัดลอกลิงก์เเล้ว

[The Evil Within : Seb/Jo] Save Room

โดย Dahlia*

ฟิควายสั้นๆ จากเกม The Evil Within ที่เขียนสนองนี๊ดคนแต่งล้วนๆ... = w =

ยอดวิวรวม

440

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


440

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


16
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 ก.พ. 59 / 10:15 น.
นิยาย [The Evil Within : Seb/Jo] Save Room [The Evil Within : Seb/Jo] Save Room | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ฟิคสั้นจากเกม The Evil Within ที่จู่ๆ ก็นึกอยากแต่งขึ้นมาด้วยความติ่งและจิ้นล้วนๆ ...

ฟิคเรื่องนี้เป็น One shot, PwP   ไร้ซึ่งพล็อตใดๆ  หากใครอ่านแล้วชอบไรท์ก็ดีใจค่ะ

ขอบคุณทุกคนที่หลงทางผ่านมาร่วมจิ้นนะ  ^ q ^







:: หมายเหตุ ::


1. ฟิคเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับความรักระหว่าง ช x ช   หากไม่ชอบแนวนี้กรุณากดข้ามไปเลยจ้า

2. ข้อมูลพื้นฐานอ้างอิงจากในเกม  แต่เนื้อเรื่องและตัวละครอาจมีหลุดคาร์กันไปบ้างตามมโนของไรท์นะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ก.พ. 59 / 10:15


เราพักกันสักหน่อยก่อนดีกว่า

 

หลังจากผ่านการต่อสู้กับเหล่าอมนุษย์ที่ดาหน้ากันเข้ามาอย่างต่อเนื่องจนประสาทสัมผัสเริ่มอ่อนล้า  เซบาสเตียนก็ตัดสินใจเอ่ยขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเพลงอันคุ้นเคยดังแว่วมาจากหลังประตูบานหนึ่ง

 

 ชายหนุ่มผู้ติดตามอยู่ข้างกายถึงกับขมวดคิ้วมุ่น  แม้จะรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเต็มทน  แต่โจเซฟก็ไม่กล้านึกวางใจจะหยุดพักในสถานที่ที่ไม่รู้จักและเต็มไปด้วยอันตรายรอบตัวเช่นนี้

 

ไม่ทันจะได้เอ่ยปากคัดค้าน  ร่างหนาก็ผลักประตู ก้าวฉับๆ เข้าไปในห้องที่ว่าแล้ว  อีกฝ่ายจึงทำได้เพียงเดินตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว

 

 = = = = = = = = = = = = = = == = = = =

 

คุณแน่ใจเหรอว่าที่นี่จะปลอดภัย...

 

สายตาหลังแว่นกรอบหนาสีดำมองกวาดไปทั่วห้อง  สถานที่นั้นทรุดโทรมและถูกปล่อยร้างไม่ต่างจากแห่งอื่น  กลิ่นอับทึมด้วยฝุ่นและไอชื้น  สีเคลือบผนังหลุดลอกเผยให้เห็นอิฐแดงที่มีรอยกะเทาะอยู่ภายใน  มุมห้องด้านหนึ่งมีกระจกเงาในกรอบสีทองเก่าๆ วางพิงอยู่บนเศษกระดาษซึ่งครั้งหนึ่งคงเคยเป็นหนังสือมาก่อน  อีกมุมมีเตียงเหล็กขึ้นสนิมตั้งไว้  ฟูกที่นอนมีรอยฉีกขาดและเปรอะเปื้อน   ห้องนี้ไม่มีหน้าต่าง  แต่อย่างน้อยผนังทั้งสี่ด้านก็ดูแข็งแรงมั่นคงดี

 

เชื่อฉันเถอะน่า ถ้าเป็นที่นี่ล่ะก็ เจ้าพวกนั้นไม่มีทางเข้ามาได้แน่นอน

 

แม้ใจจะนึกอยากโต้แย้งสักเท่าไหร่ แต่โจเซฟก็เลือกที่จะนิ่งเงียบ  ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกอันพิกลพิการใบนี้ช่างยากจะอธิบายด้วยคำพูดหรือทฤษฎีที่สมเหตุสมผล  และในเมื่อพิจารณาแล้วว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา  เซบาสเตียนดูจะสามารถครองสติและตัดสินใจได้ดีกว่าตนเอง  เขาจึงควรเลือกที่จะเชื่อมั่นในลางสังหรณ์ของอีกฝ่าย

 

หลังจากเดินสำรวจอย่างคร่าวๆ  นักสืบหนุ่มรุ่นพี่ก็สรุปความได้ว่า

 

เราจะแบ่งเตียงตรงนั้นกันคนละครึ่ง  ยังไงซะสถานการณ์แบบนี้ ฉันก็คิดว่าอยู่ใกล้กันจะไว้ดีกว่า

 

ไหนเมื่อกี้คุณบอกมั่นใจ ปลอดภัยแน่นอน

 

ปลอดภัยน่า  แค่คิดไว้เผื่อฉุกเฉิน

 

โจเซฟถอนหายใจ  คว้าขวานด้ามยาวก่อนจะเดินกลับไปทิ้งตัวลงข้างประตู   คุณพักก็แล้วกัน ผมจะคอยเฝ้าไว้ให้

 

เซบาสเตียนส่ายหน้า  ก้าวยาวๆ  มานั่งลงตรงข้างคนหัวดื้อ สอดแขนผ่านแผ่นหลังบาง  รั้งร่างนั้นให้เอนเข้ามาหาตัว  อีกฝ่ายอ้าปากจะโต้แย้ง แต่นักสืบหนุ่มชิงเอ่ยดักคอขึ้นเสียก่อน

 

ตั้งแต่เกิดเรื่องบ้าๆ นี่ขึ้น  ทั้งฉันและนาย ...เราไม่ได้พักผ่อนติดต่อกันมานานมากแล้ว  ถ้ายังฝืนต่อก็ไม่รู้ร่างกายจะทนได้แค่ไหน  เวลาที่ควรจะพักก็พัก  เวลาสู้จะได้สู้ให้เต็มที่

 

ชายหนุ่มจ้องมองผู้เป็นรุ่นน้องอย่างจริงจัง

 

เราจะต้องหนีออกจากที่นี่ไปด้วยกันให้ได้   ถ้านายไม่ไหว ฉันก็ไม่รอดเหมือนกัน  เข้าใจมั้ย

 

อาจเป็นเพราะประกายบางอย่างในดวงตา  หรือไม่ก็อ่อนล้าจนคร้านจะหาอะไรมาโต้แย้งอีก ผู้อ่อนวัยกว่าจึงยอมพยักหน้าเบาๆ 

 

มือหนาฉุดร่างนั้นให้ยืนขึ้น  ก่อนจะนำทางไปยังเตียงเก่าที่มุมห้อง

 

หลับซักหน่อยเถอะ โจ

 

ร่างเพรียวทิ้งตัวลงอย่างว่าง่าย  แล้วคุณล่ะ

 

ฉันก็จะพักเหมือนกัน

 

ชายหนุ่มปลดหน้าไม้ลงวางพิงขอบเตียง ส่วนปืนพกยังอยู่ในซองข้างหัวไหล่  แม้ว่าจะค่อนข้างเชื่อมั่นในความปลอดภัย แต่ยังไงกันไว้ย่อมดีกว่าแก้  ดูเหมือนโจเซฟก็จะคิดเช่นเดียวกัน  ร่างนั้นเอนลงนอนทั้งที่ยังสวมแว่นตา บอกได้ชัดว่า เจ้าตัวคงไม่อยากอยู่ในสภาพที่ประสาทสัมผัสไม่พร้อมหากต้องตื่นขึ้นรับมือกับสถานการณ์แบบกะทันหัน

 

เซบาสเตียนนึกขันอยู่ในใจ  เมื่อเห็นร่างที่หันหน้าเข้ากำแพงคู้ตัวโก่ง หลบรอยเปื้อนสีน้ำตาลเกรอะกรังบนผ้าปูที่นอนมุมหนึ่ง  ...โจเซฟก็ยังคงเป็นโจเซฟ   มนุษย์กรุ๊ปเอเพอร์เฟครักสะอาด...

 

ทว่าจู่ๆ  ร่างนั้นก็ลุกพรวดขึ้นมานั่ง ทำเอาอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง

 

ผมว่าผมไม่นอนดีกว่า

 

นักสืบหนุ่มรุ่นพี่ถึงกับถอนใจยาว  ความหัวดื้อใจแข็งของคู่หูเป็นอย่างไรเขาย่อมรู้ดี  แต่ในเวลาแบบนี้มันช่างเป็นนิสัยที่ชวนโมโหเสียนี่กระไร

 

อยากจะนั่งดูฉันหลับก็ตามใจ  อย่ามาโวยวายทีหลังแล้วกัน  ว่าพลางทิ้งตัวลงนอนเต็มพื้นที่  จนอีกฝ่ายต้องกระถดหนีไปอยู่ตรงหัวเตียง

 

ผม...

 

ทำไม

 

ไม่ใช่ว่าผมไม่เชื่อในสัญชาตญาณของคุณ...  แต่ผมแค่...รู้สึกกังวล...

 

ฉันก็บอกแล้วว่า พวกนั้นเข้ามาในห้องนี้ไม่ได้หรอก  มันมีสัญญาณอะไรบางอย่างที่พลังของพวกนั้นเข้ามาไม่ถึง  และฉันก็รับรู้ได้

 

ไม่ใช่ครับ  ที่ผมกังวล...ไม่ใช่เรื่องของเจ้าพวกนั้น...

 

ประโยคถัดมาจางหายไปในลำคอดื้อๆ  เซบาสเตียนพลิกตัวยันศอก หันมามองหน้าคู่หูข้างกาย  นัยน์ตาหลังกรอบแว่นเก่ามีแววสั่นไหวอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน  ...มันสะท้อนทั้งความอ่อนล้าและกดดันจนแทบจะสิ้นหวัง

 

ชายหนุ่มถอนใจอีกครั้ง

 

งั้นนายกังวลเรื่องอะไร  ไหนพูดมาซิ

 

ผม...” 

 

อีกฝ่ายยังลังเล ราวกับสิ่งที่กำลังจะเอ่ยออกไปเป็นเรื่องผิดบาปน่าอับอาย 

 

...ผมกลัวว่า  ตื่นมาจะไม่เจอคุณอีก...

  

ร่างผอมคู้ตัวลงซ่อนหน้าในหัวเข่า   ไม่อาจเก็บซ่อนน้ำเสียงที่สั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นอีกต่อไป

 

ตอนตื่นขึ้นมาในโลกนี้ครั้งแรก  ผมตกใจมาก พยายามตามหาคุณและคนอื่นๆ แต่ไม่เจอใครเลย ทุกที่มีแต่อมนุษย์พวกนั้นเต็มไปหมด  ผมฆ่าพวกมัน  วิ่งหนีอย่างไม่รู้จบ ...ในหัวมีใครบางคนกำลังกรีดร้อง  มือที่มองไม่เห็นพยายามฉุดลากผมลงไปสู่ความมืด  ...ผมกำลังจะกลายเป็นเหมือนพวกมัน ...แล้วจู่ๆ ใครสักคนก็ดึงผมออกมา  ...ผมลืมตาอีกครั้งในห้องที่มีอ่างทดลองประหลาดๆ นั่น  แล้วก็ได้พบกับคุณ

 

โจเซฟ...

 

...แต่เราก็ถูกจับแยกจากกันอีก ผมตกลงไปในก้นเหวสีฟ้าที่มีแต่ความมืด เลือด และซากศพ  ทุกอย่างบิดเบี้ยวไปหมด  แม้แต่คิดแมนก็พยายามจะฆ่าผม  ...ผมจำไม่ได้ว่าตัวเองหนีออกมาได้ยังไง จนกระทั่งลืมตาอีกครั้งแล้วเจอคุณที่สนามหญ้าข้างนอกนั่น

 

มือหนาข้างหนึ่งเลื่อนเข้าช้อนประคองใบหน้าผู้อ่อนวัยกว่าให้เงยขึ้น  ดวงตาสีน้ำตาลสั่นไหว  ถ้อยคำที่กักเก็บไว้พร่างพรูออกมาราวทำนบทลาย

 

ผมกลัว..เซบาสเตียน  ...กลัวที่จะหลับตา  กลัวว่าตื่นขึ้นมาแล้วผมจะไม่ได้อยู่ในห้องนี้  ...กลัวคุณจะหายไป  ...กลัวว่าผมจะเป็นคนเดียวที่ยังเหลืออยู่ในโลกบ้าๆ นี่...

 

ริมฝีปากอุ่นประทับแผ่วบนกลีบปากนุ่ม  ร่างเพรียวเบิกตากว้าง ก่อนจะถูกรั้งเข้าสู่อ้อมแขนของคนตัวใหญ่กว่า

 

ฉันไม่มีวันทิ้งนาย  โจ

 

ชายหนุ่มจ้องมองร่างในอ้อมกอดอย่างจะยืนยัน

 

ถึงแม้จะเกิดอะไรขึ้น  หรือนายจะถูกดึงตัวจากไปที่ไหนอีก ฉันก็จะตามหานายจนพบ

 

เซบ...

 

ไม่เชื่อใจฉันหรือ  คู่หู

 

ท่ามกลางความเงียบ  ในที่สุดร่างนั้นก็พยักหน้าเบาๆ 

 

...ผมเชื่อคุณ ...ขอโทษครับที่อ่อนแอ...

 

ช่างมันเถอะ เจอแบบนี้เข้าไปใครก็จิตแตกกันเป็นธรรมดา

 

ชายหนุ่มว่าพลางเหนี่ยวเอวอีกฝ่ายให้ล้มลงนอน  ก่อนจะกระชับอ้อมแขน  ดึงร่างผู้เป็นรุ่นน้องเข้ามาแนบอก  โจเซฟสะดุ้งโหยง พยายามจะผละออกตามสัญชาตญาณ

 

ซ...เซบ... อะไรครับ...

 

กอดไว้แบบนี้แหละจะได้ไม่หายปลายจมูกโด่งซุกไซ้เข้าไปในกลุ่มเรือนผมสีดำ  ทำไม นี่ยังไม่พอให้หายกลัวอีกเหรอ

 

คุณทำเหมือนผมเป็นผู้หญิง...

 

ฉันรู้อยู่แล้วล่ะน่าว่านายไม่ใช่ผู้หญิง

 

ถึงจะบอกว่าเพื่อความสบายใจก็เถอะ  แต่แบบนี้มัน...

 

ถ้ายังไม่หุบปากแล้วนอนไปดีๆ  ฉันจะทำยิ่งกว่านี้อีก

 

คุณนี่...

 

 ร่างนั้นบ่นอุบอิบฟังไม่ได้ศัพท์ในลำคอ  แต่กระนั้นก็ยอมนอนนิ่งให้คนตัวใหญ่กว่ากกกอดแต่โดยดี  จากหางเสียงคล้ายจะได้ยินคำว่า ขอบคุณ


เซบาสเตียนยิ้มน้อยๆ  กระชับอ้อมแขนแน่นเข้า ก่อนจะกระซิบแผ่วเบา

 

 

ราตรีสวัสดิ์  คู่หู

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Dahlia* จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 18 เมษายน 2560 / 21:54
    น่ารักจังค่ะ อ่านแล้วฟิน~ ชอบตรงที่โจเซฟในเรื่องดูไม่เคะเกินไป คาแร็กเตอร์ก็เลยไม่หลุด ภาษาก็สวยมากเลยค่ะ
    #1
    0