ERROR Online : Overkill มหานครออนไลน์แห่งความผิดพลาด

ตอนที่ 85 : Error : 0x00000080 ผู้เล่น...หรือมอนสเตอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,480
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 288 ครั้ง
    1 มิ.ย. 63

ERROR Online : Overkill














           

 

            “Jill...Potroshitel’?”

            นาคาพึมพำออกมาเบาๆ ในขณะที่ดวงตาของเขาก็ยังคงจับจ้องไปที่หน้าต่างสีฟ้าที่ลอยอยู่ข้างหน้า

            ชื่อทีมแบบนี้มัน ไม่ใช่ภาษาอังกฤษ? น่าจะเป็นแค่การใช้ตัวอักษรโรมันเพื่อแทนเสียงที่ออกมา

            “Jill”

            น่าแปลกที่เขาไม่เคยได้ยินชื่อแรงค์กิ้งยูสเซอร์แนวนี้มาก่อน...หรือว่าจะเป็นผู้เล่นมีชื่อเสียงเฉพาะถิ่นแบบอลิซ?

            เขายืนคิดไปสักพักก่อนที่จะเหลือบสายตากลับไปมองยังตัวเลขนับจำนวนผู้เล่นที่ถูกสังหารซึ่งอยู่ข้างๆ

            ปัญหาคือตัวเลขนั่น...

ตัวเลขระบุจำนวนผู้เล่นที่ถูกสังหารถึง 1,984 คนนั่น

            1,984 คน ในเวลาเพียงแค่ 4 ชั่วโมง?

            เป็นไปได้หรือไง

            ถ้าหากใช้ระเบิดหรืออาวุธทำลายล้างที่มีอาณุภาพรุนแรงก็คงจะเป็นไปได้ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นคนที่เดินในเกาะอยู่ตลอดแบบเขาก็คงจะได้ยิน แต่นอกจากดาวตกที่ตกลงมาในชั่วโมงแรก ก็ไม่มีอะไรที่ดูทรงพลังพอที่จะทำแบบนั้นได้

            นาคายืนนิ่งอยู่สักพักก่อนที่จะรู้สึกได้ถึงเวทมนตร์เคลื่อนย้าย แสงจางๆ สีฟ้าที่ค่อยๆ ออกมาจากร่างของตัวเอง และวงแหวนเวทย์ที่ปรากฏขึ้นที่บริเวณฝ่าเท้าของตนพร้อมกับเสียงของระบบที่ดังขึ้นมาว่า

            “กิจกรรมจตุรอาชาแห่งวันสิ้นโลกกับสิบอาณาจักรแห่งความล่มสลายรอบที่ 1 ได้สิ้นสุดลงแล้ว ระบบจะทำการวาร์ปผู้ชนะทุกคนเข้าสู่สนามแข่งขันในรอบที่สองต่อไป

            ได้ยินดังนั้น เขายกมือขึ้นปรับหน้ากากยิ้มของตัวเองเล็กน้อยก่อนที่จะหันไปทางด้านที่ผู้เล่นอันดับ 7 โยรุ โนะ ยูกินั่งอยู่แล้วจึงก้มหัวลงช้าๆ แทนคำขอบคุณที่อุตส่าห์ร่วมทีมเดินนำเขามาจนถึงตอนที่จบรอบหนึ่ง

อีกฝั่งไม่ได้เอ่ยอะไรกลับมา เธอเพียงแค่ยิ้มบางๆ ก่อนที่จะพยักหน้ากลับเช่นเดียวกัน

ถือเป็นเรื่องดีที่เขาได้เจอกับซามูไรคนนี้

สาเหตุที่ผู้เล่นไม่ค่อยโผล่มาในแถบที่เขาอยู่ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะเธอ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะได้พบกับอีกเหตุผลที่ว่าทำไมถึงมีผู้เล่นอยู่ตามเกาะน้อยเกินกว่าที่คาด

ปีศาจอันแสนน่าสะพรึงกลัวที่ไล่สังหารผู้เล่นไปเกือบสองพันคน

            “Jill...Potroshitel’”

            คือคำพูดสุดท้ายที่นาคาพึมพำออกมาก่อนที่ร่างของเขาจะค่อยๆ สลายหายไปจากอาณาเขตเกาะ ‘DIES’




 

---จบรอบที่ 1---





            “กิจกรรมจตุรอาชาแห่งวันสิ้นโลกกับสิบอาณาจักรแห่งความล่มสลายรอบที่ 1 ได้จบลงแล้ว การแข่งขันรอบต่อไปจะเริ่มต้นในเวลา 1 ชั่วโมงให้หลัง ขอให้ผู้เล่นทุกท่านโปรดเตรียมตัว

            คือเสียงของระบบที่ดังขึ้นไปทั่วบริเวณพร้อมกับกระแสลมอ่อนๆ ที่พัดเข้ามาสู่ร่างของเขา

ทันทีที่รู้สึกตัว นาคาก็พบว่าตัวเองได้มาอยู่ในแอเรียผืนทุ่งหญ้าลาดที่ถูกล้อมรอบไปด้วยภูเขาสูง

ผืนทุ่งหญ้าลาดลงไปสู่หมู่บ้านที่อยู่ไกลราวๆ 3 กิโลเมตรกับทางเดินหินเก่าๆ ที่ทอดเป็นทางยาว แอเรียที่เต็มไปด้วยสีเขียวขจีสวยงามของธรรมชาติที่ปรากฏผู้คนยืนอยู่ประปรายไปตามพื้นที่

ช่วงเวลาขณะนี้เป็นช่วงเวลาพักผ่อนตามอัธยาศัย และในฐานะผู้จัดกิจกรรมในครั้งนี้แต่เพียงผูเดียว ทาง ERROR Corporation ก็ขอแสดงความยินดีกับผู้ผ่านเข้ารอบทั้งหมด 126 ทีมที่ได้รับการคัดเลือกให้เขามาภายในแอเรียหมู่บ้านในหุบเขาไร้จันทร์นี้

หมายความว่าทีมของเขาผ่านเข้ารอบสินะ

หมู่บ้านในหุบเขาไร้จันทร์...

นาคาทวนคำช้าๆ ก่อนที่จะลองหันซ้ายหันขวาสำรวจโดยรอบแล้วจึงเหลือบไปสะดุดเข้ากับป้ายบอกทางทำจากไม้ที่ถูกปักอยู่ข้างๆ

‘[Village in Moonless Moutain : East Side]’

คือตัวอักษรสีน้ำตาลซีดๆ ที่ถูกเขียนอยู่บนแผ่นไม้ เขายืนมองมันไปสักพักก่อนที่จะได้ยินเสียงดังขึ้นมาจากเหนือศีรษะของตนว่า

พี่ชาย ดูหมู่บ้านนั่นสิ มีตึกแปลกๆ ด้วยละ

ตึกแปลกๆ?”

สายตาของเขาเหลือบกลับไปยังตำแหน่งหมู่บ้านดังกล่าวที่อยู่สุดปลายถนน ไล่สายตาสังเกตไปสักพักก่อนที่จะไปสะดุดกับภาพของสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บริเวณใจกลางของหมู่บ้าน

สิ่งก่อสร้างที่มีสภาพเป็นลานหินทรงกลมที่ถูกห้อมล้อมด้วยอัฒจันทร์ครึ่งวงกลมขนาดใหญ่

ภาพที่ทำเอานาคาต้องหรี่ตาลงช้าๆ พร้อมกับคำพูดที่เขาหลุดพึมพำออกมาจากปากว่า

แอมฟิเธียเตอร์…?”





เฮ้ๆ ได้ยินกันหรือยัง ข่าวใหม่ล่าสุดหลังจากกิจกรรมเพิ่งจบน่ะ

ข่าวใหม่...อ้อ ที่ว่าผู้เล่นสกอร์ฆ่าเยอะสุดอันดับ 1 ของกิจกรรมเป็นคนที่ไม่มีใครเคยรู้จักมาก่อนน่ะนะ?”

            “ใช่ เห็นว่าชื่อ จิลล์จากทีมโปรโทชิเทลอะไรสักอย่าง

            “ก็แค่ผู้เล่นที่ฆ่าคนเยอะที่สุดไม่ใช่หรือไง ทำไมตื่นตูมกันจัง

เรื่องจำนวนน่ะสิ...เห็นว่าเธอฆ่าเพลเยอร์บนเกาะไปทั้งหมด 1,984 คนน่ะ เกือบครึ่งของผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดน่ะนะ

“1,984 คน!?”

            คือบทสนทนาของเพลเยอร์สองคนในชุดหนังคล่องแคล่วของนักเดินทางที่เขาเดินผ่าน หรือถ้าหากให้เขาพูดตามจริงแล้ว เรื่องดังกล่าวก็คือบทสนทนาที่ผู้เล่นแทบทั้งหมดทุกคนที่ยืนอยู่ข้างทางตามทางเดินหินที่เขาเดินผ่านกำลังคุยกัน

เหลือเชื่อเป็นบ้า...ประหลาดสุดๆ...เรื่องแบบนั้นเป็นไปได้หรือไง!คือคำพูดที่ผู้เล่นจำนวนมากเอ่ย ขณะที่ปฏิกิริยาตอบรับต่อมาของพวกนั้นจะเป็นการเอ่ยปากเรียกหน้าต่างสีฟ้าขึ้นมา พร้อมกับดวงตาที่ค่อยๆ เบิกกว้างช้าๆ

การสังหารผู้เล่นกว่า 1,984 ภายในเวลา 4 ชั่วโมง

ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเองก็อยากที่จะรู้จักตัวตนของผู้เล่นที่แข็งแกร่งราวกับปีศาจผู้นั้น

            อาชีพ...อาวุธที่ใช้ในการสังหาร...ทักษะในการต่อสู้...เวทมนตร์ที่ถนัด...ความสามารถในการต่อสู้

            หากเป็นไปได้ เขาก็อยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับตัวของผู้เล่นที่มีชื่อว่า Jill คนนั้น เพื่อที่จะได้สรุปได้สักทีว่า

อะไรทำให้ยูสเซอร์ในเกมนี้...แข็งแกร่งได้ถึงขนาดนั้น





สองเท้าพาเขาเดินลงจากเนินสูงบนทางเดินหิน ผ่านสองข้างทางที่มีสภาพเป็นทุ่งหญ้าลาดชันกับพุ่มไม้เล็กๆ ขึ้นประปรายลงมาสู่ในแถบที่ราบด้านล่างบริเวณข้างหมู่บ้าน

น่าแปลกที่ยังไม่มีเพื่อนร่วมทีมคนไหนติดต่อมาหาเขา ทั้งอลิซ คุณคุโระรวมไปถึงลิลลี่ แม่มดวิปลาส...หรือว่าทั้งสามคนกำลังยุ่งๆ กันอยู่?

เขาคิด ก่อนที่จะเหลือบมองไปตามสองข้างทาง

จำนวนผู้เล่นที่เดินไปมาเริ่มเพิ่มขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้มากไปจนทำให้อึดอัด เขาเดินไปตามเส้นทางสักพักก่อนที่จะเหลือบไปมองยังสภาพของบ้านเรือนรอบด้าน

หลังคามุงกระเบื้อง ผนังสีขาวคล้ำๆ กับสภาพที่ดูโบราณแต่ก็ยังคงปรากฏเค้าโครงของสิ่งก่อสร้างในยุคปัจจุบัน

สถาปัตยกรรมกรีก...แต่จากรูปทรงของแอมฟิเธียเตอร์แล้ว น่าจะเป็นยุคโรมัน?

ทาง ERROR Corporation ขอประกาศว่า พื้นที่หมู่บ้านในหุบเขาไร้จันทร์แห่งนี้เป็นพื้นที่ปลอดภัยทุกท่านที่เข้ารอบสามารถเข้าใช้บริการโรงแรม ภัตตาคาร ผับบาร์ รวมไปถึงร้านค้าประเภทบริการอื่นๆ ที่หมู่บ้านในหุบเขาไร้จันทร์แห่งนี้ได้โดยไม่เสียค่าบริการ และสุดท้าย ผู้เล่นทุกท่านจะได้รับส่วนลด 50% ในการซื้ออุปกรณ์สวมใส่รวมไปถึงน้ำยาเสริมพลังและไอเท็มอื่นๆ ที่มีวางขายอยู่ภายในหมู่บ้าน นี่คือประกาศสุดท้ายจากผู้จัดกิจกรรม ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับเวลาพัก

เสียงของระบบดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงเฮอย่างดีใจของผู้เล่นจำนวนมากจากทั่วทุกสารทิศที่ดังขึ้นมาแทบจะพร้อมๆ กัน

ใช้บริการร้านค้าประเภทบริการฟรี...กับส่วนลด 50% กับไอเท็มที่วางขายอยู่ในแอเรีย

ก็เป็นสิทธิพิเศษที่ดูดีเหมือนกัน

นาคาคิดพลางยกนิ้วชี้ขึ้นเคาะหน้ากากยิ้มของตัวเองเบาๆ

ยาเสริมพลัง...น่าจะไม่จำเป็นต้องซื้อ

อุปกรณ์สวมใส่...เขาน่าจะมีพร้อมหมดแล้ว แต่ไปลองดูก็ไม่เสียหาย

ปัญหาน่าจะอยู่ที่ผู้เล่นจำนวนมากที่น่าจะกรูกันไปซื้อสินค้าจากร้านขายของ จากสภาพการณ์รอบด้านที่เขาสังเกตอยู่ตลอด เห็นได้ชัดว่ายูสเซอร์รอบด้านเขาหลายคน ทันทีที่ได้ยินประกาศดังกล่าวก็ตะโกนออกมาด้วยความดีใจพร้อมกับรีบวิ่งหน้าตั้งเข้าไปในหมู่บ้านทันที

ถ้าอย่างนั้นก็ไปหาอะไรอย่างอื่นทำรอเวลา ก่อนที่จะค่อยไปเลือกดูของในช่วงที่ตอนพักใกล้จะจบ?

เวลาหนึ่งชั่วโมง...จะว่าเร็วมันก็เร็ว จะว่าช้ามันก็ช้า

นาคาคิดพลางค่อยเงยหน้าขึ้นช้าๆ ก่อนที่จะพูดกับเจ้าตุ๊กตาที่อยู่บนศีรษะตัวเองว่า

ถ้างั้นก็ไปสำรวจตึกแปลกๆ กันดีกว่า คุณแมรี่

และก็เช่นเคย สิ่งที่เจ้าตุ๊กตาตัวดังกล่าวทำก็คือการชะเง้อหน้าลงมาฉีกยิ้มบานให้กับเขา ก่อนที่จะพูดเสียงใสออกมาว่า

โอเคค่ะ พี่ชาย





แอมฟิเธียเตอร์...

โรงละครหินกลางแจ้งทรงครึ่งวงกลม

สถาปัตยกรรมที่มีจุดกำเนิดมาจากยุคกรีกโบราณ

สิ่งก่อสร้างที่เขาเคยเห็นมาก่อนในอดีต แตกต่างกันที่ภาพที่เขาเคยเห็นในโลกแห่งความจริงนั้นมันมีสภาพเป็นเพียงแค่ซากปรักหักพัง..

ไม่ใช่โรงละครที่ยังคงสภาพเดิมของมันแบบนี้

กึก...กึก

          สองเท้าพาเขามาหยุดอยู่ที่ช่องทางเข้าด้านหลังอัฒจันทร์ครึ่งวงกลม ร่างภายใต้หน้ากากยิ้มแหงนหน้าขึ้นมองด้านหลังของอัฒจันทร์ที่เต็มไปด้วยหน้าต่างสี่เหลี่ยมผืนผ้าปลายโค้งทรงเดียวกับโคลอสเซียม

พื้นที่รอบด้านโรงละครมีสภาพเป็นลานหินเรียบสีขาว ตำแหน่งที่โรงละครอยู่คือใจกลางของหมู่บ้าน ทิ้งระยะห่างเล็กน้อยจากเขตชุมชน

บรรยากาศรอบข้างในตอนเที่ยงของลานหินด้านหลังโรงละครนั้นเงียบจนน่าตกใจ น่าประหลาดที่ไม่มีผู้เล่นคนไหนเดินมาแถวนี้ บางทีอาจจะเป็นเพราะประกาศเมื่อครู่ที่ทำให้ผู้เล่นจำนวนมากเลือกที่จะสนใจกับร้านขายสินค้าหรือบริการแถบนี้มากกว่าที่จะมาเดินสำรวจแบบเขา

จากข้อมูลในตอนแรกที่ระบบประกาศบ่งบอกทีมที่เข้ารอบมีทั้งหมด 126 ทีมแสดงว่าน่าจะมีผู้เล่นอย่างต่ำ 504 คนที่อยู่ในแอเรียนี้ ถ้าไม่นับรวมผู้เล่นที่รอดชีวิตแต่สมาชิกในทีมเสียชีวิตจนตกรอบ

ตึก...

ร่างในชุดสูทเก่าภายใต้หน้ากากยิ้มยืนมองโรงละครทรงครึ่งวงกลมไปได้ชั่วขณะ ก่อนที่นาคาจะได้ยินเสียงกระทบเบาๆ ของฝีเท้าหนึ่งคู่จากบริเวณดาดฟ้าของอัฒจันทร์ ส่งผลให้เขาต้องเงยศีรษะขึ้นไป

มันคือภาพของเด็กผู้หญิงในเสื้อโค๊ทขนมิ้งค์ยาวสีเทา คนที่กำลังยืนถือหมวกทรงสูงของเธอด้วยมือทั้งสองข้างพร้อมกับก้มหน้าใช้ดวงตาสีเงินของเธอลงมาจับมาที่เขาด้วยแววตาเรียบสนิท

            นาคาหรี่ตาช้าๆ ระยะห่างระหว่างเธอที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าด้านหลังของอัฒจันทร์กับเขาอยู่บนลานหินนั้นน่าจะอยู่ที่ราวๆ 100 เมตร เพียงแต่ถึงแม้เธอจะไม่มีอาวุธในมือ แม้เด็กผู้หญิงคนนั้นจะเพียงแค่ยืนนิ่งถือหมวกทรงสูงในมือพลางจ้องมองมาที่เขาด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ

เขากลับรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติในตัวเธอ บางอย่างที่ทำให้สัญชาติญาณเตือนภัยในตัวเขาเอาแต่กู่ร้องเสียงดังออกมาว่า

            ‘อันตราย

            “พี่ชาย…”

            คือคำพูดของคุณแมรี่ที่จู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืนจากบนศีรษะของเขา ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ลอยตัวลงมาอยู่ที่ข้างๆ เขาช้าๆ

            นาคาเลิกคิ้ว ขณะที่นัยน์ตาสีดำของเด็กหนุ่มเองก็ยังคงจับจ้องไปยังร่างของเด็กผู้หญิงที่มองตรงมาที่เขาอยู่เช่นเดิม

            “เด็กผู้หญิงคนนั้นคุณแมรี่เอ่ยปากพูด ก่อนที่เจ้าตุ๊กตาตัวน้อยจะยกนิ้วชี้ขึ้นไปยังร่างที่มองตรงมายังพวกเขา

            “เธอ...น่าจะเป็นพวกเดียวกันกับคุณแมรี่ค่ะ

            สิ้นสุดคำพูด ดวงตาสีดำของนาคาก็มองเห็นได้ถึงบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจนจากเด็กผู้หญิงเจ้าของเสื้อโค๊ทขนมิงค์

            หมวกทรงสูง...ที่ถูกจับขึ้นสวมใส่บนศีรษะ

กับใบหน้า...ที่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนไปคล้ายๆ กับรอยยิ้ม

และร่างของเธอที่ค่อยๆ หายไปจากวิสัยทัศน์ของเขา

นาคาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ท่ามกลางความสับสนพรั่งพรูเข้ามาภายในจิตใจ

เธอเป็นใคร? ทำไมร่างของเธอถึงจู่ๆ ก็หายไปกับสายลมได้? ทักษะประเภทล่องหน? แล้วที่คุณแมรี่บอกว่าเป็นพวกเดียวกันกับเธอนั่นล่ะ

            พวกเดียวกันกับคุณคุณแมรี่...

            “เจอกันสักที คุณหน้ากากยิ้ม

            คือเสียงกระซิบของเด็กผู้หญิงที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นมาที่ข้างหูของเขา คำพูดที่เรียกขนในกายของนาคาให้ลุกขึ้นชันไม่ต่างอะไรกับในยามที่เขาเผชิญหน้ากับคุณแมรี่ครั้งแรก...จะมีเพียงสิ่งเดียวที่แตกต่างกันก็คือแทนที่จะเป็นตุ๊กตาที่ยืนถือมีดจ่อหลังของเขา ครั้งนี้มันกลับเป็นเด็กผู้หญิงแปลกหน้าที่กำลังยืนกำกรรไกรของเธอจ่อมาที่คอของเขา

เธอ...เป็นใคร

            เขาพูด เหลือบตามองยังมือเรียวเล็กข้างขวาของเธอที่กำลังจับกรรไกร ก่อนที่จะเลื่อนสายตาไปมองยังคุณแมรี่ที่ลอยอยู่ข้างๆ เขา พร้อมกับบุ้ยปากส่งสัญญาณให้เจ้าตุ๊กตาตัวน้อยอ้อมไปข้างหลังของเด็กผู้หญิงคนนั้น เพื่อหาช่องว่าง

ถ้าเป็นคุณ ฉันจะไม่สั่งให้ตำนานประจำเมืองนั่น เข้ามาแอบโจมตีขนาบฉันหรอกนะคือสิ่งที่เด็กผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขัดขึ้นมาทันที

เขาชะงัก “ความรู้สึกไวเหมือนกันนี่” 

หรือคงจะต้องบอกว่าไวเกินไป...แถมเรื่องข้อมูลที่รู้จักว่าคุณแมรี่เป็นบอสประจำดันเจี้ยนในระดับตำนานประจำเมืองนั่นอีก

ฉันไม่ได้มาเพื่อต่อสู้กันกับคุณหรอกเธอพูด ก่อนที่จะค่อยๆ ลดกรรไกรของเธอออกจากลำคอของเขาช้าๆ พร้อมกับหันไปพูดกับร่างในชุดเดรสที่แดงที่เพิ่งจะปรากฏขึ้นที่ลานหินห่างไปราวๆ 10 เมตรว่าไม่เห็นต้องทำหน้าตาแบบนั้นเลย คุณเคาท์เตสโชกเลือดฉันไม่ได้มาเพื่อที่นี่เพื่อที่จะต่อสู้กับพวกคุณหรอก

ได้ยินดังนั้นนาคาก็เลิกคิ้วขึ้นช้าๆ ก่อนที่เขาจะลองเหลือบไปจึงพบกับร่างของเคาท์เตสชุดแดงที่กำลังยืนมองตรงมาที่เด็กผู้หญิงที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาด้วยแววตาเป็นศัตรู ก่อนที่ร่างของเธอจะค่อยๆ จางหายไปช้าๆ

ประกาศจาก ERROR Corporation บอกว่าพื้นที่นี้เป็นพื้นที่ปลอดภัย...ต่อให้ต้องการจะต่อสู้มันก็เป็นไปไม่ได้ไม่ใช่หรือไงนาคาเอ่ยพูดพร้อมกับใช้ดวงตาสีดำสนิทภายใต้หน้ากากยิ้มเลื่อนลงมาจับยังร่างเล็กในชุดคลุมยาวมิงค์โค๊ทของเธอ

“นั่นก็ถูก

คำตอบคือการพยักหน้า ก่อนที่เธอจะพูดต่อว่า

“แต่นั่นน่ะเป็นข้อจำกัดเฉพาะผู้เล่นแบบคุณเท่านั้นแหละ คุณหน้ากากยิ้ม

เขาเลิกคิ้วขึ้นช้าๆ

พูดแบบนี้ จะบอกว่าเธอเองก็ไม่ใช่ผู้เล่นหรือไง

หมายความว่าเธอเป็น NPC ประจำเมือง? ไม่น่าจะใช่ ไม่มีเหตุผลอะไรที่จำเป็นจะต้องเพิ่มตัวละครที่มีลักษณะแบบเธออยู่ในหมู่บ้านในเขตพักผ่อนแบบนี้

นั่น...คุณหน้ากากยิ้ม ฉันคงจะต้องบอกว่ามันเป็นคำพูดที่ทั้งถูกต้อง...และไม่ถูกต้องในประโยคเดียวกัน

หมายความว่ายังไง เขาหรี่ตาภาม

ฉันไม่ใช่ผู้เล่นแต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็มีศักดิ์เป็นผู้เล่น’...เช่นเดียวกันกับที่ฉันก็มีศักดิ์เป็นมอนสเตอร์ระดับบอสแต่ฉันเองก็ไม่ใช่มอนสเตอร์ระดับบอสเช่นเดียวกัน

คำพูดของเธอส่งผลให้เขาค่อยๆ เลิกคิ้วขึ้นช้าๆ ก่อนที่อีกฝั่งจะเรียกหน้าต่างไอเท็มสีฟ้าออกมา แล้วจึงกดปุ่มเรียกบางอย่างขึ้นมาถือในมือก่อนที่จะยื่นมันมาให้เขา 

ฉันชื่อจิลล์ คุณหน้ากากยิ้ม

คือคำพูดที่ดังขึ้นพร้อมกับดวงตาสีเงินที่เงยขึ้นมาสบตา...และมีดศัลยกรรมที่เปรอะเปื้อนเลือดอยู่ในมือ

มีดสีเงินที่มีรูปร่างของมันเหมือนกับอาวุธของฆาตกรต่อเนื่องในตำนานคนที่นาคาเผชิญหน้าเมื่อตอนที่เขาอยู่ในดันเจี้ยนคณะละครสัตว์คนตาย

นักฆ่าที่มีโซนสังหารอยู่ในเขตสลัมของลอนดอนตะวันออก ปีศาจแห่งไวท์ชาเปลผู้ซึ่งยังไม่มีใครล่วงรู้ตัวจริงจวบจนถึงปัจจุบัน

ฆาตกรต่อเนื่อง...ที่นักประวัติศาสตร์ต่างก็ต้องการจะล่วงรู้ตัวจริงมากที่สุดในโลก

จิลล์...เดอะ ริปเปอร์













 


บันทึกข้อมูล [Data Entry]

 

Potroshitel [потрошитель] : N. (คำนาม) Russian for the Ripper [ภาษารัสเซียสำหรับ Ripper]

    

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 288 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,096 ความคิดเห็น

  1. #3827 oomironhorse (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 13:50
    ฆาตกรโรคจิตเป็นโลลิ!!? พี่หมีตายเป็นเบือแน่ Ho ho ho...
    #3,827
    0
  2. #3355 Tangmo KiD4869 (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 16:36
    เป็นพี่น้องกับแจ็คหรอ?
    #3,355
    0
  3. #3208 Space Walker (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 21:22
    หลอนแทนนาคาแล้ว ทั้งผีทั้งฆาตกรอยู่รอบตัวเรา กลัวแล้วพี่จ๋า 5555
    #3,208
    0
  4. #2592 _Hanna (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 07:08
    ขอบคุณค่ะ
    #2,592
    0
  5. #2302 Parn >3<... (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:41
    จิลล์ คือ แจ็ค เดอะ ริปเปอร์ หรอกหรอเนี่ย ไม่สิๆ จิลล์ เดอะ ริปเปอร์ ต่างหาก
    #2,302
    0
  6. #2298 Vincensia (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:11
    นายชักจะถูกฉโลกกับฆาตกรไปนะ นาคา...
    #2,298
    0
  7. #2297 เม้นบางเรื่อง (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:02
    สนุกมากกก พระเอกโหดดี555 รออยู่น้า
    #2,297
    0
  8. #2296 RealRD (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:03
    ฆาตกรโรคจิตที่ความเร็วเป็น Ex-  แล้วใครจะหนีรอด
    #2,296
    0
  9. #2293 Kuro-NekoNo-97 (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:58
    โรคจิตอีกแล้ว
    #2,293
    0
  10. #2292 Wangwan (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:01
    รู้สึกว่าพระเอกเราเจอแต่พวกเกินๆทั้งนั้น!!!!?

    #ชิ้ง????อย่าทำหนูเลยค่าาาาา~
    #2,292
    0
  11. #2291 loliz (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:06
    งึม ตัวโรคจิตอีก1
    #2,291
    0
  12. วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:10
    คนรอบๆตัวเอกคือโครตเท่ แต่ทำไม .. เอิ๊กกกกกก
    #2,290
    0
  13. #2289 MedullaOblongata (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:40
    แก้ไขนิดนึงครับตรง mountain , J the ripper มันเป็น alexithymia นี่เอง โดนจ้วงแล้วยังเฉย ไม่รู้สึกรู้สม
    #2,289
    0
  14. #2288 tingtingg4213 (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:03
    ผู้เล่นนาคาได้รับมอนส์ระดับบอส(อีกแล้ว) 1 ea!!!!
    #2,288
    0
  15. #2287 over_lord2 (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:44
    เอาอีกแล้วววว แม่เจ้าโว้ยยยเจอแต่ละตัวแต่ละคน เด็ดดวงทั้งนั้น
    #2,287
    0
  16. #2286 nopparat kongbunya (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:03
    นาคานี่เป็นแม่เหล็กดูดพวกนี้สินะ ฟิลคล้ายโคนันเลยแฮะ(แต่รายนั้นดูดศพ)555
    #2,286
    0
  17. #2285 Je..Je..Jeen (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:57
    นาคานี่ดึงดูดพวกนี้จริงๆ
    #2,285
    0
  18. #2284 shiromiya (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:42
    เจอแต่ฆาตกรตลอดเลยน่ะ 5555
    #2,284
    0
  19. #2283 ความเห็นก่อนหน้า (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:44
    ว้อท ว้อทท ว้อททททททท
    #2,283
    0
  20. #2282 OozTia (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:36
    What!!!!
    #2,282
    0
  21. #2281 miwasakiasunuki (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:34
    เหมือนนาคาจะเป็นพวกดึงดูด คนและมอนเตอร์โรคจิต
    #2,281
    0
  22. #2280 Ringka Maiyass (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:21
    ทำไมฆาตรกรหรือตัวเก่งๆในเรื่องนี้มันน่ารักกันทุกคนละ ชอบหนูจิลอ่าาา/////
    #2,280
    0
  23. #2279 punny-choco (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:21
    คิดถึงแรงมากกกกก //เอ...เรารู้จักแค่แจ็คเดอะริปเปอร์อะ ไปหาข้อมูลแป๊บ
    #2,279
    0