ERROR Online : Overkill มหานครออนไลน์แห่งความผิดพลาด

ตอนที่ 82 : Error : 0x0000000C [ตอนพิเศษวันคริสต์มาส] วารี ไพศาลธารา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,838
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 304 ครั้ง
    11 ก.ค. 63

ERROR​ ​Online​ ​:​ ​Overkill






 

 

 

           

            “หกโมงเช้า...

            เขาพึมพำเบาๆ พร้อมกับเก็บโทรศัพท์ในมือลงกระเป๋ากางเกง ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าที่ยังคงเต็มไปด้วยก้อนเมฆสีหม่น แล้วจึงเลื่อนนิ้วกลางขึ้นดันแว่นสายตาของตัวเองช้าๆ

บ้านที่ไม่มีใครอยู่ ลุงทองกับป้าเฉื่อย สองคนใช้ที่ลาไปตั้งแต่วันที่ 23 กับแม่ของเขาที่ติดธุระทำให้เหลือแต่เขาอยู่ในบ้านหลังใหญ่คนเดียว

บ้านหลังใหญ่...ที่ไม่มีใครอยู่

หลังจากที่ตื่นนอนในเวลาตีห้าครึ่ง เขาก็เดินลงมาสู่ห้องโถงชั้นล่างของบ้าน นั่งเหม่อลอยบนโซฟาในห้องรับแขกหน้าบ้านคนเดียวไปสักพักก่อนที่จะตัดสินใจเดินไปหาอะไรกินในห้องครัว

ซึ่งก็เป็นเวลาไม่นานก่อนที่เขาจะได้รับรู้ความจริงอันโหดร้ายว่าในตู้เย็นบ้านของเขานั้น

มัน...ไม่เหลืออะไรอยู่เลย

อันที่จริงก็ไม่แปลกสักเท่าไหร่เพราะคนที่มักจะซื้อของสดเข้าบ้านคือป้าเฉื่อยและลุงทองอยู่แล้ว และเขาเองก็ไม่ใช่พวกที่ชอบซื้อของกินหรือขนมอะไรมาเก็บไว้ด้วย

เพราะงั้น...ก็คงจะได้แต่ยอมรับชะตากรรม





คริสต์มาส...

            วันครบรอบวันประสูติของพระเยซู

            25 ธันวาคมของทุกปี

            เทศกาลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบปี วันแสนพิเศษที่ครอบครัวของชาวคริสต์ ชาวพุทธบางส่วน หรือแม้กระทั่งพวกนอกศาสนาจำนวนมากที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรด้วย จะมารวมตัวกันเพื่อเลี้ยงฉลองกันอย่างเต็มไปด้วยความสุข

            ความสุข...

            “...”

            เขาค่อยๆ ก้มตัวลงนั่งบนม้านั่งยาวหินอ่อนที่สวนสาธารณะระหว่างทางกลับบ้านเนื่องจากกระเพาะที่เริ่มร้องของตัวเอง แล้วจึงวางถุงพลาสติกใส่ของกินที่ตัวเองซื้อมาข้างๆ ตัว

            บรรยากาศในตอนเช้าของหน้าหนาวถือว่าค่อนข้างเย็นพอสมควร หรือที่เขารู้สึกว่ามันหนาวอาจจะเป็นเพราะเสื้อผ้าที่เขาใส่เป็นเพียงแค่เสื้อเชิ้ตกับกางเกงขาสั้นก็เป็นได้

            เขานั่งเอนหลังพิงม้านั่งยาวอยู่คนเดียวไปสักพัก ก่อนที่เอื้อมมือไปหยิบแซนวิชทูน่าในถุงออกมาแกะห่อแล้วจึงยกมันเข้าปาก

            ...ไม่อร่อย

            เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่จะกัดมันเข้าปากไปคำใหญ่ๆ แล้วจึงรีบเคี้ยวก่อนที่จะกลืนมันลงลำคอ

วิวทิวทัศน์ที่สวนสาธารณะในตอนเช้าค่อนข้างเงียบเหงา สนามเด็กเล่นที่ไร้ผู้คน กับอาณาเขตผืนหญ้าสีเขียวอ่อนห้อมล้อมบึงขนาดเล็กที่มีขนาดไม่เกิน 10 ไร่

น่าแปลกพอสมควรที่เวลาแบบนี้กลับไม่มีใครมาวิ่งออกกำลังกายอยู่แถวนี้เลยหรือว่าจะเป็นเพราะจิตวิญญาณแห่งเทศกาลคริสต์มาสที่ทำให้ชาวพุทธส่วนใหญ่พร้อมใจกันเก็บตัวอยู่บ้านเพื่อเตรียมตัวจัดงานเลี้ยงฉลองที่ยิ่งใหญ่ของชาวคริสต์กันนะ

คิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปพลางก่อนที่จะก้มลงกัดแซนวิชทูน่าบนมืออีกคำใหญ่ๆ

ไม่อร่อย

ต่อให้คิดเรื่องไร้สาระแค่ไหนในหัวเพื่อพยายามจะให้มันกลบรสชาติที่อยู่ในปาก

ของที่มันรสชาติไม่ได้เรื่องมันก็ยังไม่ได้เรื่องอยู่ดี

ทั้งทูน่าแห้งกรัง ทั้งมายองเนสที่หวานเลี่ยนจนเกินพอดี รวมไปถึงการจัดสัดส่วนที่แยกทูน่ากับมายองเนสไปคนละที่ยิ่งทำให้มันเป็นมื้อเช้าที่ย่ำแย่ที่สุดในรอบปีที่เขาเคยกินมา

            เขาเคี้ยวมันไปสักพักก่อนที่จะตัดสินใจหยิบขวดน้ำในถุงพลาสติกเพื่อกลั้วปาก

            ซึ่งก็เป็นจังหวะที่เขากำลังจะหยิบขวดน้ำขึ้นมานั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

          กึก...กึก

          กึก...กึก

            น้ำหนักของฝีเท้าที่หนักแน่นบ่งบอกว่าอีกฝั่งต้องการจะให้เขารับรู้ถึงตัวตนที่กำลังจะใกล้เข้ามา

            เสียงฝีเท้าของผู้ใหญ่คนสำคัญที่มีฐานะทางสังคมอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่าคนปกติทั่วไปอย่างชัดเจน

            ร่างของนาคาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ม้านั่งยาวนิ่งโดยไม่ได้ขยับตัวไปสักพัก ก่อนที่เขาจะบิดฝาแล้วจึงยกขวดน้ำในมือขึ้นดื่ม

น้ำเย็นๆ ไหลเข้าลงในลำคอเรียกความรู้สึกสดชื่นเข้ามาอยู่ในตัว เขาดื่มมันอยู่สองสามอึกใหญ่ๆ ก่อนที่จะค่อยๆ ลดมือลง แล้วจึงปิดฝามันลงไปช้าๆ

นาคาลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ทรงตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วจึงหันไปเผชิญหน้ากับฝั่งตรงข้าม

ร่าง...ของชายวัยกลางคนที่ปรากฏบาดแผลเป็นทางยาวบริเวณตั้งแต่หลังมือซ้ายไปจนถึงข้อศอก บุคคลที่ยังคงปรากฏร่องรอยแห่งความเจริญรุ่งเรืองในวัยหนุ่มซ่อนอยู่ในหน้าตาที่คมสันของเขา

ชายร่างบึกบึนที่ดูราวกับนักกีฬายกน้ำหนักทีมชาติ คนที่กำลังยืนยิ้มให้เขาอยู่ในเสื้อกล้ามสีขาวกางเกงขาสั้นกับรองเท้าวิ่งแบรนด์ดังของเยอรมัน

คนที่ทันทีที่เขาเห็นหน้าอย่างชัดเจน นาคาก็ค่อยๆ ก้มศีรษะลงช้าๆ พร้อมกับเอ่ยคำพูดออกมาว่า

สวัสดีครับ ลุงวารี

และก็แน่นอนว่าคำตอบที่เขาได้รับกลับมาก็คือคำพูดที่เป็นกันเองของคนในครอบครัวว่า

สวัสดี นาคา





            วารี

วารี...ไพศาลธารา

ชื่อที่เขาได้ยินมาตั้งแต่เด็ก

พี่ใหญ่ของตระกูลไพศาลธารา ผู้มีศักดิ์เป็นลุงของเขาโดยตรง รวมไปถึงเขายังเป็นชายผู้เดียวที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในตระกูล

พลตำรวจเอกวารี ไพศาลธารา รองผู้บังคับบัญชาการตำรวจแห่งชาติสูงสุดคนปัจจุบัน

ครืด...

เสียงเปิดประตูรถเอสยูวี 7 ที่นั่งสีดำดังขึ้นพร้อมกับร่างของเขาที่ก้าวขึ้นไปนั่งบนที่นั่งข้างๆ คนขับ

ว่าแต่แม่ของเธอ...เป็นยังไงบ้างละคือคำพูดที่ลุงวารีเอ่ยหลังจากที่คาดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองเสร็จ

ก็ยุ่งเหมือนปกติ นั่นแหละครับคือคำตอบที่เขาเอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือไปคาดเข็ดขัดพร้อมกับเลื่อนมือไปปิดประตูรถเบาๆ

ตึง...

เขาไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ อีกฝ่ายก็ไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน ทั้งเขาและลุงพียงแค่นั่งนิ่งๆ อยู่ในรถไปสักพักก่อนที่จะเป็นฝ่ายลุงวารีเอ่ยออกมาว่า

สามปีมาแล้วสินะ...

ไม่มีคำตอบอะไรนอกจากการพยักหน้าช้าๆ ของเขา

สามปีที่ผ่านมา กับความทรงจำของคนๆ นั้นที่ค่อยๆ จางหายไปทุกขณะ

ถ้าเธอว่างๆ ก็แวะไปที่สนามฝึกบ้างก็ได้ ได้ข่าวว่า ครูเอกเขาคิดถึงเธอน่ะ เห็นว่ายกให้เธอเป็นลูกศิษย์อันดับ 1 ที่เก่งที่สุดเท่าที่เคยฝึกมา แม้แต่เจ้านทีที่ฝึกกับครูแกมาจนถึงปัจจุบัน เวลาถาม ครูเอกยังบอกว่าเธอเก่งกว่าเลย

นาคาหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับส่ายหน้าช้าๆ

ฮะๆ ไม่ใช่หรอกครับ ครูเอกก็แค่อยากสร้างแรงบันดาลใจให้นทีมากกว่า เห็นว่าล่าสุดนทีเตรียมพร้อมจะลงแข่งมวยสากลชุดยุวชนโลกไม่ใช่เหรอครับ เอาคนธรรมดาแบบผมไปเทียบกับอัจฉริยะแบบนั้น คงจะเป็นไปไม่ได้หรอกครับ

ปฏิกิริยาตอบรับของลุงวารีคือการยกมือขวาขึ้นปิดปากช้าๆ ก่อนที่จะหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นไปทั่วรถเอสยูวีขนาดใหญ่พร้อมกับยกมือตบลงที่ไหล่ของเขาเบาๆ

ฮ่าๆๆ คนธรรมดา? แชมป์โอลิมปิกคณิตศาสตร์ที่ทำลายสถิติของผู้ชนะที่อายุน้อยที่สุดในโลกแบบเธอน่ะนะคนธรรมดา’ ”

เขาชะงัก ก่อนที่จะรู้สึกได้ถึงแรงกดที่ถูกลงน้ำหนักมาที่ไหล่ข้างขวาของเขา แรงกดที่มาพร้อมกับแววตาคมกริบของอีกฝ่ายที่มองตรงมาที่ตัวเขา

คำพูดของเธอน่ะ มีความหมายมากกว่าที่เธอคิดนะ นาคา

ลุงวารีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ

เธอไม่ต้องพยายามรักษาน้ำใจของฉันก็ได้ ฉันรู้ว่ายังไงเจ้านทีน่ะก็ไม่มีทางสู้เธอได้ เรื่องนั้นไม่ว่าใครก็คงจะรู้

พูดมาถึงตรงนี้ ลุงแกก็ถอนหายใจอีกครั้งหนึ่ง

เหมือนกันทั้งพ่อทั้งลูกเลยจริงๆ เจ้าวารินเองก็เหมือนกัน ทั้งๆ ที่มีความสามารถแท้ๆ แต่กลับไม่ยอมใช้มันให้สุด พับผ่าสิ...

 คือสิ่งที่ชายผู้ครอบครองตำแหน่งรองผู้บังคับบัญชาการตำรวจสูงสุดสบถกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะหันมามองหน้ากับเขา แล้วจึงทำท่าเหมือนกับคิดอะไรออก ขยับรอยยิ้มของตัวเองขึ้นมาติดที่ริมฝีปากบางๆ แล้วจึงเลื่อนมือขวาไปจับกุญแจสตาร์ทรถ เอ่ยคำพูดออกมาพร้อมกับมือข้างซ้ายที่ถูกยกขึ้นปรับกระจกหน้ารถว่า

วันนี้เธอว่างใช่ไหมละ นาคา ถ้าอย่างนั้นมาก็ใช้เวลาในเทศกาลที่สุดแสนพิเศษนี่ไปกับลุงคนนี้ หน่อยก็แล้วกัน

คงจะไม่ต้องบอกว่ามันเป็นการใช้เวลาในวันคริสต์มาสที่วิเศษแค่ไหนกับการนั่งรถไปเที่ยวกับลุงในวัย 50

...แต่แน่นอนว่าเขาเองก็ไม่มีตัวเลือกเท่าไหร่เหมือนกัน ประเด็นคือยังไงเขาก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้วในตอนอยู่บ้าน ดังนั้นบางทีตัวเลือกนี้อาจจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

เพียงแต่ว่า

ไปเที่ยว? เหรอครับเขาตอบกลับอย่างงงๆ

ลุงวารีหันมาพยักหน้า ก่อนที่จะหยิบแว่นกันแดดทรงสปอร์ตสีดำขึ้นมาใส่ สับเกียร์เปลี่ยนไปเป็นเกียร์ถอยหลัง แล้วจึงหันมาพูดกับเขาว่า

ก็ไปเที่ยวน่ะสิ





ก็ไปเที่ยวน่ะสิ

ก็ไปเที่ยวน่ะสิ

มาจนถึงตอนนี้เขาก็ได้รู้อย่างถ่องแท้แล้วว่าคำกล่าวที่ว่า

คำพูดของผู้ใหญ่มักจะเป็นสิ่งที่เชื่อถือไม่ค่อยได้

คือเรื่องจริง

เบื้องหน้าคือร่างในกางเกงมวยเปลือยอกของเจ้านทีหรือนที ไพศาลธารา ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของพล.ต.อ.วารี ไพศาลธารา

ความหวังอันดับหนึ่งแห่งวงการมวยสากลรุ่นเล็ก ดาวรุ่งที่กำลังพุ่งแรงจากสถิติ ชนะ 31 เสมอ 0 แพ้ 0 แถมที่ชนะยังเป็นการชนะแบบน็อคเอาท์ทั้งหมด

ให้คนแบบเขามาชกกับคู่ต่อสู้ที่ไร้เทียมทานแบบนี้ นี่มันไม่ต่างอะไรกับรังแกกันชัดๆ

นาคาได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ

สนามมวยวายุภัคหรือวายุภัคยิมคือตำแหน่งที่เขาอยู่ ค่ายมวยที่ในอดีตเขาเคยมาฝึกซ้อมทุกๆ วันหลังจากเลิกเรียน   

สนามมวยในร่มที่เพรียบพร้อมไปด้วยเครื่องอำนวยความสะดวกรวมไปถึงฟิตเนสที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ

นาคายังจำได้ถึงตอนที่เขาถูกครูเอกบังคับให้วิ่งรอบเวทีจนหมดแรง หรือตอนที่แกเอาลูกบอลใส่น้ำปาใส่กล้ามท้องของเขาเพื่อฝึกความอดทน

รสชาติน้ำซุปข้นของร้านก๋วยเตี๋ยวหมูที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ สนามมวย หรือแม้กระทั่งร้านขายไอศกรีมกะทิของคุณลุงหนวดยาวที่มาขายในตอนเย็นของวันเขาก็ยังคงจำมันได้

อดีตที่เคยรางเลือนกลับมากลายเป็นภาพที่ชัดเจนอีกครั้งยามที่เขามายืนอยู่ตรงนี้

เพียงแต่เมื่อเขาก้าวเท้าออกไปจากสังเวียนแห่งนี้ มันก็คงจะกลายเป็นภาพของอดีตที่ค่อยๆ จางหายไปตามกาลเวลาเช่นเดิม

ว่าแต่เอ็งคิดไงถึงมาที่สนามฝึกแบบนี้หือ เจ้านาค

คือคำพูดที่ครูเอกเอ่ยกับเขา ในตอนที่ครูแกกำลังมัดนวมให้กับเขา

            คำตอบมีเพียงแค่เสียงถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่นาคาจะหันไปยังร่างของคุณลุงในชุดเสื้อกล้ามที่กำลังยืนกอดอกอยู่ด้านล่างเวที แล้วจึงพูดกับครูมวยว่า

ก็ประมาณว่าถูกลุงวารีบังคับมาน่ะครับ

เอกสิทธิ์ผู้เป็นเจ้าของค่ายมวยหัวเราะเบาๆ

อย่างที่ข้าเดาไว้เปี๊ยบแต่ก็เอาเถอะ ข้าเองก็ดีใจที่ได้เจอเอ็งอีกเหมือนกัน เจ้านาค

เอกสิทธิ์ วายุภัค อดีตนักมวยไทยผู้ผันตัวเองไปต่อยมวยสากลอาชีพจากเสียงสนับสนุนของบุคคลหลายฝ่าย เจ้าของแชมป์โลกในระดับเวลเตอร์เวทของสมาคมมวยโลก [WBC] เจ้าของสไตล์การชกเชิงรุกที่เน้นไปที่การบุกไล่คู่ต่อสู้อย่างหนักหน่วง กับหมัดขวาปลิดชีพที่ได้รับการขนานนามจากสื่อต่างชาติว่าเอกสิทธิ์ พยัคฆ์ร้าย’  [The “Fierce” Tiger Akesit]

เอ็งเคยเห็นนทีชกใช่ไหม เจ้านาคคือคำพูดพร้อมกับมือของครูแกที่เอื้อมมาดึงแว่นสายตาของเขาออก

นาคาพยักหน้า

ครับ ครูเอก

เซาท์พอว์ [Southpaw] สไตล์การชกที่สลับมือข้างที่ถนัดมาอยู่ด้านหน้า แทนที่จะอยู่ด้านหลังแบบสไตล์ปกติ [Orthodox] หมายความว่าจุดแข็งของท่ายืนแบบนี้คือการแย็บที่รวดเร็วและหนักหน่วง แต่ก็แลกมาด้วยหมัดหลังที่รุนแรงน้อยลง

สไตล์การชกของนทีคือเน้นการ์ดที่แน่น และการสืบเท้าลดระยะเข้าคลุกวงในที่รวดเร็ว หมายความว่าเป็นนักมวยที่จัดอยู่ในประเภทนักสู้วงใน [In Fighter] ที่อันตรายเป็นอย่างมาก

แตกต่างกับเขาที่เป็นนักสู้วงนอก [Out Fighter] สไตล์การต่อสู้ในยามชกมวยของนาคาเน้นไปที่การใช้ฟุตเวิร์คหลบหมัดของฝั่งตรงข้ามและสวนกลับ รวมไปถึงสายตาที่แม่นยำเพื่อใช้ในการคาดเดาการเคลื่อนไหวของฝั่งตรงข้าม

ข้าไม่อยากสอนอะไรเอ็งมาก เดี๋ยวเจ้านทีจะหาว่าเข้าข้างครูเอกเอ่ยพร้อมกับบุ้ยปากไปทางนทีที่จ้องเขม็งมาที่ตัวเขาเอาเป็นว่าเอ็งก็ก้มหน้าไว้ เก็บคาง เน้นฟุตเวิร์คหนีการสืบเท้าของเจ้านทีพร้อมกับไปเรื่อยๆ แย็บขวาของเจ้านทีน่ะหนักพอสมควร แต่ก็อย่าาดูถูกซ้ายตรงของเจ้านั่นล่ะ หมัดนั่นน่ะร้ายแรงจนถึงขั้นน็อคนักมวยที่เผลอๆ มาแล้วหลายคนเวลาคลุกวงในก็ระวังท้องของตัวเองไว้ด้วยละ ข้ายังจำแมทซ์ที่มันสู้กับนักมวยเม็กซิโกนั่นได้ เจ้าซัลวาดอร์นั่นโดนอัปเปอร์คัทอัดเข้าไปที่ลิ้นปี่จังๆ สองทีก่อนที่มันจะอ้วกออกมากลางเวทีแล้วร่วงลงไปน็อคที่พื้นเลย

สรุปก็คือครูจะบอกว่า อยู่วงนอกให้ระวังแย็บ กับขวาตรง วงในให้ระวังอัปเปอร์คัท...แบบนั้นก็เท่ากับว่านทีมันไม่มีจุดอ่อนเลยไม่ใช่หรือไงครับ ครูเอก

เขาเอ่ยยิ้มๆ ในขณะที่ครูเอกก็เพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ

แต่ถ้าเป็นเอ็งละก็ ข้าเชื่อว่าเอ็งจะล้มมันได้ เจ้านาคพูดพร้อมกับยกมือตบหลังเขาเบาๆ

ยังไงก็อย่าให้เสียชื่อลูกศิษย์อันดับหนึ่งแห่งค่ายวายุภัคล่ะ!

คือคำพูดที่ครูเอกเอ่ยออกมาเสียงดัง คำพูดที่ดูเหมือนจะไปกระตุ้นให้เจ้านที ลูกพี่ลูกน้องของเขามองตรงมาที่ตัวเขาด้วยแววตาอาฆาตยิ่งกว่าเดิม

ร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเจ้านทีที่กำลังกระโดดบิดคอพร้อมกับสะบัดแขนไปมาเป็นภาพที่ดูน่าสะพรึงกลัวอยู่พอสมควร ซึ่งนาคาเองก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากจะได้แต่ถอนหายใจเบาๆ แล้วจึงหันมาเผชิญหน้ากับอีกฝั่งเพื่อทำการอธิบายกฏก่อนการต่อสู้


 

           

            “ใช้กติกาเดียวกันกับมวยไทย ชก 3 ยก ยกละ 3 นาที ห้ามถ่มน้ำลาย ห้ามกัด ห้ามชกต่ำกว่าเข็มขัดรวมไปถึงการทุบท้ายทอย ทั้งสองคนเข้าใจใช่ไหม

            เขาหันไปพยักหน้าให้กับครูเล็ก หนึ่งในสตาฟของยิมผู้ที่ทำหน้าที่เป็นกรรมการ ในขณะที่นทีเองก็พยักหน้าให้ครูเล็กเช่นกัน

            เพื่อความเท่าเทียมครูเอกจึงเสนอให้ทั้งสองคนลงนวมกันด้วยกติกาของมวยไทย ด้วยเหตุผลที่ว่าในอดีตเขาเคยฝึกมวยไทยมามากกว่าเจ้านที ที่เน้นไปที่มวยสากลอย่างเดียว

อายุที่ห่างกันถึง 2 ปีหมายความว่าเขาควรจะได้เปรียบเรื่องอายุ แต่จากการที่เขาห่างเหินไปจากการฝึกไปร่วม 3 ปี มันก็ถือว่าแฟร์แล้วที่พวกเขาจะลงนวมด้วยกติกาดังกล่าว

ชกได้!!

คือคำพูดที่ครูเล็กเอ่ยพร้อมกับมือที่ถูกสับลงไปยังอากาศที่อยู่เบื้องหน้าของพวกเขา

นาคายกหมัดซ้ายขึ้นสัมผัสกับหมัดขวาของนทีที่ถูกยื่นออกมาด้านหน้าแทนการให้เกียรติ

ก่อนที่จะเป็นเพียงแค่ไม่ถึง 0.5 วินาทีถัดมา ที่ร่างของเจ้านทีจะสืบเท้าเข้ามาถึงตัวเขาพร้อมกับหมัดอัพเปอร์คัทข้างขวาที่พุ่งตรงเข้ามาที่ใบหน้า

เร็ว!

มือทั้งสองข้างของเขาเลื่อนไปกันมันได้ทันพร้อมกับเสียงดังปัง!ที่ดังสนั่นไปทั่วเวทีมวย ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงของครูฝึกดังขึ้นมาจากด้านข้างว่า

เจ้านาค! ท้อง!

เปรี้ยง!!!

อัพเปอร์คัทซ้ายที่ตามมาอย่างรวดเร็วพุ่งกระแทกกับลิ้นปี่ของนาคาส่งเสียงดังลั่นไปทั่วสนาม พร้อมกับร่างของเขาที่ถูกยกลอยขึ้นจากแรงกระแทก และภาพของทัศนียภาพรอบข้างที่สั่นไหวในช่วงเวลาเดียวกัน

นี่สินะ...อัพเปอร์คัทที่ใช้น็อคนักมวยเม็กซิโกนั่น

ความเจ็บปวดพุ่งเข้ามาสู่ช่องท้องก่อนที่จะกระจายออกไปทั่วร่าง พร้อมกับความรู้สึกผะอืดผะอมของร่างกายยามที่ถูกของแข็งๆ พุ่งเข้ามากระทุ้งอย่างรุนแรง

            การโจมตีที่เขาไม่คาดคิด ความเร็วในการสืบเท้าที่เรียกได้ว่าเพียงแค่กระพริบตาก็พุ่งมาถึงตัวเรียบร้อย

            เพียงแต่ว่าดูเหมือนว่านทีจะยังไม่จบกับการโจมตีของตัวเองเพียงแค่นั้น หลังจากที่อัพเปอร์คัทชุดสองทีใส่เขาเสร็จ ร่างของนักมวยความหวังแห่งวงการมวยสากลรุ่นเล็กก็ดึงร่างของตนออกไปทางด้านหลังเล็กน้อย ก่อนที่จะพุ่งหมัดซ้ายตรงเข้ามาที่ใบหน้าของเขาอย่างรุนแรง

            และนั่นคือจุดที่สติของเขาหลุดลอยไป


           

 

วันคริสต์มาสอยากได้อะไรเป็นของขวัญล่ะ ไอ้หนูรูปหล่อ

ไม่บอกฮะ...เขาพูดกันว่าถ้าบอกไปใครไปแล้ว มันจะไม่เป็นความจริงไม่ใช่เหรอ พ่อ

แต่ถ้าไม่บอกว่าอยากได้อะไรแล้วพ่อจะให้ไม่ใช่ดิ แล้วคุณซานต้าจะให้ของขวัญลูกถูกได้ยังไงล่ะ

            ‘เขาเป็นถึงซานต้าไม่ใช่หรือไงฮะ อย่างน้อยก็น่าจะรู้สิ่งที่ผมอยากได้สิ

            ‘เอ่อ...ว่าแต่ไม่บอกใบ้สักคำหน่อยเหรอ แค่ตัวอักษรแรกก็ได้ พอดีว่าพ่ออยากรู้เผื่อคุณซานต้าแวะมาถามน่ะ

            ‘ไม่บอกฮะ!

            ‘บอกหน่อยน่า อย่างน้อยก็เห็นแก่ความเป็นพ่อลูกกันร่วม 10 ปี

            ‘ไม่บอกฮะ...

            ‘นะ

            ‘ม่ายบอกกก!!

            เสียงพูดรั้นสุดหัวใจของเด็กน้อยที่เขายังคงจำมันได้จนถึงปัจจุบัน กับคำขอที่เด็กคนนั้นพยายามจะเก็บไว้เป็นความลับ

ด้วยความที่เด็กคนนั้นไม่ต้องการจะให้คำขอของตัวเองไม่เป็นความจริง

สี่!

            “ห้า!

            นาคารู้สึกตัวอีกครั้งในจังหวะที่เขากำลังได้ยินเสียงของกรรมการที่กำลังนับเลขดังขึ้นเป็นจังหวะ กับความเจ็บปวดระบมไปที่ท้องและใบหน้าบริเวณเหนือคิ้วข้างซ้าย

            เบื้องหน้าคือภาพหลังคาเหล็กและหลอดไฟนีออน ขณะที่กลิ่นที่ลอยมาแตะจมูกของเขาคือกลิ่นเหม็นอับของผ้าใบบนเวทีมวย

            “หก!

            เขาหมดสติไปจากหมัดของเจ้านที...น่าจะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อราวๆ 7-8 วินาทีที่แล้วร่างกายของเขาที่กำลังสั่นไหวจากความเจ็บปวดบริเวณใบหน้าและท้องบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่ามันกำลังบอบช้ำอยู่ในขั้นรุนแรง

            “เจ็ด!

            เหลือบมองไปทางด้านขวาของเวทีเขาก็พบเข้ากับร่างของคุณลุงวารีที่กำลังมองตรงไปยังลูกชายของตัวเองด้วยแววตาภาคภูมิใจ ใบหน้าของผู้เป็นพ่อที่กำลังยิ้มแก้มปริพร้อมกับปรบมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันบ่งบอกว่าเขาพึงพอใจในการต่อสู้ของลูกชายเพียงคนเดียวของตนมาก

            แตกต่างกันกับเขา...ที่ไม่มีใครที่มายืนอยู่ข้างๆ คอยปรบมือเชียร์ให้กับเขา

            ต่อให้เขาสามารถเอาชนะความหวังของวงการนักมวยรุ่นเล็กแบบนทีได้

            ก็คงจะไม่มีใครมายืนอยู่ข้างๆ คอยดีใจให้กับเขา

            “แปด!

            สถานการณ์ที่เขาก็แค่ก้าวบันไดอีกก้าวเพื่อสร้างแรกผลักในการต่อสู้ให้กับนักมวยรุ่นเล็กอันดับหนึ่ง

            “เก้า!

            เขา...ก็แค่หมากสำหรับใช้แล้วทิ้งอีกตัว

ก็เท่านั้น

            “สิ...

            ไม่ทันที่ครูเอกจะพูดจบนาคาก็ใช้มือขวาดันกับพื้นเวทีพร้อมกับดีดตัวขึ้นมายืนด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่จะเซไปทางด้านหลังเล็กน้อยจากอาการหน้ามืด

            แฮ่ก...แฮ่ก

เขาหอบหายใจออกมาอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่จะพยายามสะบัดหน้าเพื่อเรียกสติ

ไหวไหม นาคา

ครูเล็กผู้ทำหน้าที่เป็นกรรมการพูดพร้อมกับเดินตรงมาหาเขา ก่อนที่จะยกมือขึ้นจับมาที่ใบหน้าของเขาเอียงซ้ายเอียงขวาเพื่อสำรวจสภาพ

ไหวครับ ครูเล็ก

อีกฝ่ายได้ยินดังนั้นจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ ครูเล็กหันไปทางด้านนทีที่กำลังเดินชูมืออย่างผู้ชนะอยู่ข้างๆ ก่อนที่จะกวักมือเรียกมาให้เตรียมตัวทำการชกต่อ

ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่นาคาจะเริ่มรู้สึกได้ถึงของเหลวสีแดงที่เริ่มจะไหลลงมาที่บริเวณนัยน์ตาข้างซ้ายของตน

จากแรงโน้มถ่วงที่เริ่มทำงานอย่างถูกต้องในตอนที่เขาลุกขึ้นยืนทำให้โลหิตที่ไหลออกมาจากบาดแผลของเขาเริ่มที่จะเคลื่อนที่เข้ามาปิดบังทัศนวิสัย

            คิ้วแตกสินะ




            “แผลที่คิ้วนั่น...รักษาก่อนไหม เลือดไหลเข้าที่ตาซ้ายแล้วไม่ใช่หรือไง นาคา

            เขาหันไปเหลือบมองที่นทีผู้ซึ่งกำลังยิ้มกระหยิ่มใจอยู่ที่ฝั่งตรงข้าม ก่อนที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับพูดออกมาว่า

            “ฮะๆ ไม่เป็นไรหรอกครับ แผลแค่นี้เล็กน้อย แล้วอีกอย่าง...ผมก็อยากจะจบการต่อสู้ครั้งนี้ให้เร็วๆ ด้วยสิ

ครูเล็กพยักหน้า ก่อนที่จะหยิบยื่นฟันยางที่คาดว่าน่าจะกระเด็นหลุดไปตั้งแต่ตอนที่นาคาถูกชกไปตอนแรกให้กับเขา

เขาหยิบมันขึ้นใส่ไปในปาก ก่อนที่จะหลับตาลงพร้อมกับสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วจึงลืมตาขึ้นช้าๆ

พร้อมกับเสียงมือที่สับลงไปยังอากาศเบื้องหน้าและคำพูดที่ดังขึ้นมาว่า

สู้ต่อได้!!!

และเพียงแค่ไม่ถึงหนึ่งวินาทีเสียงของแข็งกระทบกันด้วยความรุนแรงก็ดังขึ้นไปทั่วสนามฝึกวายุภัค พร้อมกับใบหน้าตกตะลึงของสต๊าฟแทบทุกคนที่แสดงออกมาที่ใบหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน

เปรี้ยง!!!




นี่ไงไอ้หนู ของขวัญวันคริสต์มาสที่คุณซานต้าเอามาให้

ของขวัญเหรอฮะ พ่อ?’

ใช่ ของขวัญ แกะเลยลูก แกะเลย

            เด็กผู้ชายหรี่ตา ก่อนที่จะเอื้อมมือขึ้นไปแกะกล่องของขวัญสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่เพื่อเปิดมันออก

            ‘นี่มันอะไรกันฮะ พ่อ???’

            ‘ปืน Beretta M9 ปืนสั้นที่ทหารอเมริกันใช้เป็นอาวุธคาดเอวยังไงล่ะลูก! รองรับลูกกระสุน 9 มม. ที่เป็นที่นิยมมากที่สุดในโลก ปืนในอุดมคติที่ผู้ชายทั่วโลกต่างก็อยากมีไว้ประจำกายเลยรู้ไหม!

            คือสิ่งที่ชายคนนั้นพูดออกมาด้วยความภาคภูมิใจ เพียงแต่ว่ามันกลับกลายเป็นคำพูดสุดท้ายที่หลุดออกมาจากริมฝีปากก่อนที่ภรรยาของชายคนนั้นผู้ซึ่งเพิ่งเดินเข้ามาในห้องจะค่อยๆ หันมายิ้มให้กับชายคนนั้น แล้วจึงค่อยๆ เดินตรงไปคว้ากระบี่ประจำกายที่วางอยู่ข้างๆ ต้นคริสต์มาสขึ้นมาถือด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

            และนั่นก็เป็นจังหวะที่ชายคนนั้นจะเริ่มกลืนน้ำลายลงคอดังอึก ก่อนที่เริ่มใส่เกียร์สิบวิ่งหนีพร้อมกับกล่าวขอโทษขอโพยไปรอบบ้าน

            ความทรงจำ...ที่เริ่มจางหาย

            นาคาสะบัดคอเล็กน้อยพร้อมกับยกมือขึ้นมากุมไปที่บาดแผลใต้ผ้าก็อซสีขาวบริเวณคิ้วของตัวเอง

            เจ็บ

            สมกับเป็นหมัดของนักมวยยุวชนอันดับหนึ่งจริงๆ

            โชคดีที่นาคาเองก็ยังคงฝึกร่างกายอยู่บ้าง ไม่อย่างงั้นเขาคงเกิดอาการช้ำในจนอาจจะลุกไม่ได้ไปร่วมสามสี่วัน

            ...น่าจะลุกไม่ได้แค่วันเดียว

            “เฮ่อ

            เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าภายในซอยธาราพิสัยในยามสาย

            สรุปแล้วก็เป็นอีกวันนึงที่เขาไม่ได้อะไรขึ้นมาเลยนอกจากบาดแผลช้ำในบริเวณท้อง รวมไปถึงคิ้วที่แตกอีกหนึ่งจุด

            แต่...อย่างน้อยภาพของพล.ต.อ.วารี ไพศาลธาราที่เบิกตากว้างมองลูกของตัวเองล้มลงไปนอนกองอยู่บนเวทีนั่นก็คงจะเป็นบางอย่างที่มีคุณค่าเกินกว่าที่จะตีค่าได้ละมั้ง

            ความมั่นใจในฝีมือรวมไปถึงภาวะที่คิดว่าตัวเองสามารถที่จะจบการต่อสู้ได้ภายในยกแรกจากการน็อคอีกฝั่งภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที ทำให้นทีเลือกที่จะเข้าโจมตีเขาทันทีที่กรรมการเอ่ยปากเริ่มการต่อสู้

            การโจมตีที่ไม่เปลี่ยนไปจากเดิม หมัดชุดอัพเปอร์คัทท้องสองทีต่อด้วยซ้ายตรงที่หวังว่ามันจะได้ผลกับเขา

            ซึ่งมันก็ควรจะได้ผลหากตัดสินกันด้วยกฏของมวยสากลตามปกติ

            ไม่ใช่กฏของมวยไทยที่ครูเอกให้พวกเขาใช้

            กฏของพลังงานจลน์บ่งบอกว่าวัตถุที่กำลังเคลื่อนที่ล้วนมีพลังงานจลน์ทั้งสิ้น ปริมาณพลังงานจลน์ในวัตถุจะมีมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับมวลและความเร็วของวัตถุนั้น

            หมายความว่าร่างของนทีที่สืบเท้าพุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็วหวังที่จะอัพเปอร์คัทเข้ามาที่ช่องท้องของเขานั้นเต็มไปด้วยพลังงานดังกล่าว

            ใช่...ถ้าหากมันเป็นการต่อสู้ตามกฏมวยสากล สิ่งที่เขาสามารถทำก็อาจจะเป็นเพียงแค่การการ์ดหรือไม่ก็สืบถอยหลังเพื่อทิ้งระยะห่าง

            แต่ในเมื่อมันเป็นกฏของมวยไทย วิชาที่นาคาเชี่ยวชาญเป็นพิเศษมาตั้งแต่เด็ก สิ่งที่เขาทำจึงเป็นการพุ่งของตัวเองร่างไปเบื้องหน้าก่อนที่จะแทงเข่าตรงเข้าไปที่ใบหน้าของนทีที่พุ่งตรงมาหาเขาด้วยความรุนแรง

            นั่น...ก็คือจุดที่ร่างของนทีจะกระเด็นพุ่งไปข้างหลัง ไถลนอนไปบนเวที พร้อมกับโลหิตที่พุ่งออกมาจากดั้งที่บิดงออย่างน่ากลัว

            การต่อสู้ที่จบลงภายในเวลาไม่ถึง  30 วินาที ก่อนที่นาคาจะก้าวลงจากเวทีพร้อมกับเอ่ยปากบอกลาแก่ท่านวารี รองผู้บังคับบัญชาการตำรวจสูงสุดที่ยังคงเต็มไปด้วยอาการตกตะลึงที่เจ้านทีเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

จากนั้นจึงเดินไปหยิบแว่นของตัวเองจากมือของครูเอกที่แอบชูนิ้วโป้งให้กับเขา

...แล้วจึงก้าวเท้ามุ่งหน้าออกไปจากสนามฝึกช้าๆ




 

            กลับมาถึงบ้านหลังจากที่แวะไปยังร้านสะดวกซื้ออีกรอบ เขาก็มานั่งคนเดียวอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขกอีกครั้งหนึ่ง

            ภาพของบ้านที่เคยตกแต่งไปด้วยหลอดไฟหลากสีสันและต้นสนขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยดาว กระดิ่ง ลูกแอปเปิ้ลสีแดงแวววาวงดงาม

เขาเหลือบสายตามองไปยังทีวีแอลซีดีจอยักษ์สีดำสนิทที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า ก่อนที่จะเหลือบสายตาไปยังนาฬิกาแขวนบอกเวลาที่ตั้งอยู่เหนือทีวีดังกล่าว

สิบเอ็ดโมง...แล้วสินะ

วันที่ยังไม่จบแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เหลืออะไรที่สามารถทำฆ่าเวลาได้แล้วนอกจากการขึ้นไปอ่านหนังสือบนห้องคนเดียว

            ‘จริงๆ แล้ว ลูกอยากได้อะไรล่ะ นาคา

            ‘ไม่บอกฮะ

            ‘เอ่อ...บอกพ่อหน่อยไม่ได้เรอะ

            ‘ไม่ได้ฮะ

            คำขอจะไม่มีวันเป็นจริงหากมีใครล่วงรู้...คือเหตุผลที่ต่อให้เขาอยากบอก เขาก็บอกมันไม่ได้

            แต่ใครจะรู้ว่าต่อให้เขาจะพยายามรักษามันแค่ไหน สุดท้ายคำขอนั่น

ก็ยังไม่เป็นจริงอยู่ดี

            กริ๊ง!!!

            เสียงกริ่งที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นทำเอานาคาที่นั่งอยู่ในบ้านเงียบๆ ถึงกับสะดุ้งโหยงเล็กน้อย

            เขาหรี่ตาลงช้าๆ ด้วยความงุนงง ก่อนที่จะตัดสินใจลุกขึ้นยืนจากโซฟา สบถออกมาเบาๆ จากอาการเจ็บปวดบริเวณท้องที่แล่นเข้ามาสู่ประสาททันทีที่ตัวเองขยับตัว ก่อนที่จะเดินตรงไปเปิดประตูบ้าน

            แสงแดดที่จ้าในตอนเกือบเที่ยงส่งผลให้เขาต้องหรี่ตาลงเล็กน้อยทันทีที่เปิดมันออกเพื่อปรับสภาพ ก่อนที่เข้าจะมองตรงไปยังร่างเล็กที่ยืนอยู่ไกลๆ ของใครบางคน

            ร่าง....ของเด็กสาวที่ยืนอยู่หน้ารั้วสีดำถัดไปจากสนามหญ้าหน้าบ้าน เจ้าของกรอบแว่นสีแดงที่กำลังยืนส่งรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ของเธอบางๆ ทันทีที่เธอสบตากับเขา

            “คฤหาสน์สวยดีนี่ พ่ออัจฉริยะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 304 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,096 ความคิดเห็น

  1. #3885 LastReges (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 09:21
    นักเขียนธาตุน้ำรึเปล่าครับเนี่ย ชื่อไทยเกี่ยวกับน้ำหมดเลย 555
    #3,885
    0
  2. #3837 Poonchanit (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 06:23
    สรุปว่าญาติคือศัตรู?
    #3,837
    0
  3. #3212 parallel0 (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 21:31
    ของขวัญของลูกนะพ่อเลือกมาอย่างดีที่สุดแล้วนะ Barletta นี้แหละดีที่สุด
    #3,212
    0
  4. #2536 minggg- (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 20:49
    อ่านตอนนี้เกลียดลุงไปเลย
    เรียกไปกะเชือดนิ่มสินะ
    #2,536
    0
  5. #2216 บอกที (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 10:07
    นาคา มันเเทง อะไร เขาเหรอ? //ผมงงคับ ความสามารถ ในการอ่านต่ำ
    #2,216
    3
    • #2216-2 nar near(จากตอนที่ 82)
      30 ธันวาคม 2559 / 16:48
      ผมก็คิดอยู่ว่า เข่าลอย หรือศอก หรือตรงนั้น
      #2216-2
    • #2216-3 art25371994(จากตอนที่ 82)
      7 มีนาคม 2560 / 11:44
      ใช้ข้องอบริเวณขาขวาที่อยุ่ข้างล่างของน่อง
      #2216-3
  6. #2215 pla.lookpla (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 05:06
    นางเอกป่ะวะตกลง555
    #2,215
    0
  7. #2214 NotEconomics (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 03:30
    มีแอบแขวะเล็กน้อยเบาๆ5555 ชอบๆ
    #2,214
    0
  8. #2213 รัสภัทร (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 22:00
    กองอวยหยกนางเอกค่--- แค่ก! //โดนอลิธซาเบธเอาหอกทิ่ม
    #2,213
    0
  9. #2212 Ohmygod (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 21:56
    สนุกมากเลยค่ะไรท์ อยากบอกว่านี่เป็นนิยายเรื่องแรกเลย ที่ทำให้เราอ่านละตื่นเต้นได้แม้กระทั่งตอนพิเศษ5555 จุดที่เราชอบมากในเรื่องก็คือ พวกฉากที่บรรยายชีวิตประจำวันนอกเกมเนี่ยแหละ มันทำให้มีสีสันขึ้นเยอะ

    ว่าแต่ไรท์มีโครงการที่จะทำเป็นเล่มรึเปล่าคะ
    #2,212
    0
  10. #2211 Unnilium (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 21:03
    อวยๆเลยชอบคนนี้
    #2,211
    0
  11. #2210 rosayrai (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 20:17
    อดีตของนาคานี่มันไม่น่าจดจำเลยแฮะตอนเด็กนาคาทำอะไรบ้างเนี่ยยยยยยยยยยย
    #2,210
    0
  12. #2209 parn >3< ... (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 19:54
    นาคานี่อัจฉริยะจริงๆเลยนะ นับถือๆ
    #2,209
    0
  13. #2208 punny-choco (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 19:29
    เท่มากนาคา ไปชกกับน้ำหวานให้รู้ไปแล้วว่านาคาเก่งกว่านางมาก/ไม่ใช่ละ//รอนะคะ^^
    #2,208
    0
  14. #2206 ชอบนิยาย (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 11:27
    งง ว่าเปนคฤหาสน์ แต่ทำไมเปิดประตูได้ไวจัง ไม่ได้มีระห่างระหว่างบ้านกับประตูรั้วหน่อยเหรอ 555

    แต่สนุกค่ะ อยากรู้ผลของเกมล่ะรอบต่อไป มาเร็วๆนะคะ

    ปล.merry X'mas ค่ะไรท์ อยุ่บ้านอ่านนิยายสนุกจัง555
    #2,206
    1
    • #2206-1 LostCause(จากตอนที่ 82)
      26 ธันวาคม 2559 / 12:18
      แก้ไขละครับ

      เป็นมาจากความผิดพลาดทางบทบรรยายของไรท์เตอร์เองครับ

      ขออภัยด้วย
      #2206-1
  15. #2205 loliz (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 08:35
    เกรียนแตกไป1 พร้อมบทนางเอกที่โผล่มาซะ
    #2,205
    0
  16. #2204 แฝดจอมซน (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 07:43
    ตอนแรกนึกว่าน้ำหวาน พอบอกแว่นกรอบแดงค่อยโล่งหน่อย อยากให้พระเอกไปโชว์เทพในเกมอีกเร็วๆจังเลยย //ขอบคุณมากค่ะ รอออ~
    #2,204
    0
  17. #2203 nopparat kongbunya (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 06:57
    เท่มากกกกกกก #นางเอกปรากฎตัว
    #2,203
    0
  18. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  19. #2201 pompomy (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 05:40
    เท่สุดๆ ไปเลย!!
    #2,201
    0
  20. #2200 amm4747 (จากตอนที่ 82)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 02:55
    ตอนจบคิดว่าจะเป็นน้ำหวานซะอีก
    #2,200
    0