ERROR Online : Overkill มหานครออนไลน์แห่งความผิดพลาด

ตอนที่ 3 : Error : 0x00000001 ความถูกต้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26,228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 867 ครั้ง
    4 มี.ค. 64

ERROR Online : Overkill

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ทำไมนายถึงมานั่งเหม่อคนเดียวแบบนี้ละ นาคา

เสียงใสที่ดังขึ้นมาจากบริเวณด้านหลัง ส่งผลให้ร่างสูงที่กำลังเอนตัวพิงเก้าอี้กินลมชมวิวอยู่ชั้นบนสุดของอัฒจันทร์หล่อปูนประจำสนามบอลโรงเรียนเอียงคอไปมองยังผู้มาเยือน เด็กหนุ่มผู้ถูกเรียกบิดขี้เกียจพร้อมกับอ้าปากหาวอยู่สักพักก่อนตัดสินใจผุดลุกขึ้นเป็นท่านั่งปกติ แล้วจึงเอ่ยทักทาย

ว่าไง น้ำหวาน คิดยังไงมาเดินเล่นข้างบนอัฒจันทร์ฟุตบอลเนี่ย เท่าที่ได้ยินจากอาจารย์มา วันนี้ไม่มีโปรแกรมแข่งขันฟุตบอลหรอกนะ เพราะงั้นเธอคงมาเสียเที่ยวแล้วละ

ร่างบอบบางตรงหน้าที่กำลังยืนเท้าเอวส่งสายตาแสดงถึงความเป็นศัตรูอย่างโฉ่งฉ่างอยู่นี่คือน้ำหวาน เพื่อนสาวที่เขาสนิทสนมมาตั้งแต่จำความได้ น้ำหวาน อดีตเด็กกะโปโลขี้วีนที่เอาแต่เกาะติดกับเขาตลอดเวลา

ปีศาจตัวน้อยที่ในตอนนี้ได้กลายเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารักในทรงผมหน้าม้าเปียคู่ และกำลังยืนหน้าบึ้งยิงรังสีอำมหิตผ่านดวงตาสีน้ำตาลประกายแดงตรงมายังหนุ่มน้อยตรงหน้า

ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง” เธอว่า พุ่งเข้ามากระชากอกเสื้อพร้อมกับตะคอกใส่เขาว่า “คิดว่าเป็นเพื่อนกันมานานเท่าไหร่แล้ว! เรื่องแค่นี้ทำไมจะไม่รู้ ปกติเวลานายมีปัญหา จะมานั่งแกร่วตรงนี้ประจำ!

สาวน้อยที่ดูยังไงก็ไม่หวานเหมือนชื่อ

            “นี่ถ้าไม่โดนคุณชลธารว่ามา ก็คงเป็นเรื่องผลการเรียนต่ำกว่าที่คิดไว้สินะ” นักเลงสาวหน้าใสยังคงขู่กรรโชกเขาต่อไป

ไม่...” ใช่เรื่องนั้น คือคำที่เขาจะเอ่ย แต่แม่สาวช่างจ้อก็รีบพูดจนโอกาสที่เขาจะได้เอ่ยคำพูดนั้นหลุดลอยไป

แล้วอีกอย่าง ฉันว่าคุณชลก็เกินไป มีเด็กนักเรียนหน้าไหนมันจะสอบได้ที่ ของโรงเรียนติดต่อกันทุกปี ผลการเรียนต่ำถ้าการเรียนได้ที่ อย่างเดียวคือผลการเรียนสูง ในโลกนี้คงมีแค่นายคนเดียวละมั้งที่ยอมรับเรื่องแบบนั้นได้” สาวเจ้าแว้ดฉอดๆๆ อย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ทั้งๆ ที่ความจริงแล้ว บุคคลที่เธอกำลังนินทาอยู่นั้นคือแม่ของเขาเอง

มันก็ไม่ใช่เรื่องยากขนาดนั้น อีกอย่างเด็กนักเรียนส่วนใหญ่ในโรงเรียนของเราก็ไมได้จะตั้งใจเรียนอะไรอยู่แล้ว” นาคาว่า ขณะที่ยังคอเสื้อของเขายังคงค้างอยู่กลางอากาศ “การที่จะได้ที่หนึ่งจากบรรดาเด็กขี้เกียจแค่ไม่กี่ร้อยคน มันไม่เกินความสามารถหรอกจริงไหม

คำเถียงหน้าตายทำให้น้ำหวานต้องส่ายศีรษะอย่างเอือมระอา

นายก็พูดเกินไป ที่หนี่งจากบรรดาเด็กขี้เกียจอะไร โรงเรียนเราน่ะที่หนึ่งในภาคนะ!” หล่อนปัดคำสบประมาทตนเองของเพื่อนสนิท “แถมทุกปี เห็นนายก็เอาถ้วยรางวัลงานแข่งวิชาการกลับบ้านไปฝากคุณชลธารบ่อยจะตาย

“...”

นายนี่ก็นะ ชอบทำตัวเป็นลูกที่ดีของครอบครัว เอาแต่เชื่อฟังคุณแม่ตลอดเวลา นี่ถ้าชีวิตฉันต้องเลิศเลอเพอร์เฟ็ค สมบูรณ์แบบตลอดเวลาแบบนายนะ ฉันคงอกแตกตายแน่เลย

เธอว่าพร้อมกับถอนหายใจอย่างอ่อนแรงกับนิสัยยอมคนของเพื่อน

ปกติหมอนี่ก็เป็นซะแบบนี้ตลอด ชอบแบกรับปัญหาทุกอย่างไว้เองโดยที่ไม่ยอมบอกคนอื่น จะไม่ให้เธอเป็นห่วงได้ยังไงกัน

ฝ่ายนาคาเมื่อเห็นฝั่งตรงข้ามค่อยๆ ลดความรุนแรงลง จึงแกะมือของอีกฝ่ายที่จับคอเสื้อของตนอยู่ออกอย่างเชื่องช้า จัดเสื้อของตัวเองให้เป็นระเบียบ ก่อนที่จะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

“อกแตกตาย เห ไม่ยักรู้ว่าเธอมีหน้าอกด้วยนะ

เสียงนิ่งๆ แต่สะกิดไปถึงบาดแผลที่อยู่ส่วนลึกสุดของสาวน้อยวัยกำลังโต ทำเอามุมปากที่ปกติจะมีรอยยิ้มแฝงอยู่ตลอดของเด็กสาวถึงกับกระตุก เธอค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ๆ เขาอย่างเชื่องช้า บิดคอกร๊อบแกร๊บ ก่อนที่จะยกมือขึ้นตบไหล่ของเขาดังปั้ก

          “นาย พูดว่าอะไรนะ

          “เปล่านี่ ไม่มีใครพูดอะไรสักหน่อย พี่ชาย

          เขาว่าพลางสบสายตาของน้ำหวาน ก่อนที่จะเลื่อนแขนของเธอออก “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะไปละนะ

          พูดจบเขาก็เริ่มก้าวเท้าลงจากที่แห่งนั้นทันที ทิ้งไว้แต่น้ำหวานที่ยืนทำหน้ามึนงงกับชีวิตอยู่ที่เดิม

          “เดี๋ยวก่อน!” เพียงแต่หลังจากที่เวลาผ่านไปไม่นาน สาวน้อยคนเดิมเมื่อได้สติจึงพุ่งกระโดดลงมายืนประจัญหน้ากับนาคาที่เรียกสาวน้อยอ้อนแอ้นอรชรแบบเธอว่าพี่ชายทันที

          เขาชะงักเล็กน้อย เนื่องจากระยะที่เพื่อนของเขากระโดดไกลลงมานั้น อาจจะเรียกได้ว่าสูงเกือบสองชั้นของตึกเรียนปกติเลยทีเดียว

          “ว้าว ถ้าเธอไปแข่งกระโดดไกล อาจจะทำลายสถิติโลกได้เลยนะเนี่ย พี่ชาย” นาคาว่า แสร้งทำท่าทางตกตะลึงพร้อมกับปรบมือแก่ว่าที่แชมป์กระโดดไกลตัวน้อย

          “นั่นคือคำสั่งเสียใช่ไหม...” เธอแค่นเสียงถาม

          “ก็แค่พูดความจริงมันผิดตรงไหน เธอเกิดก่อนตั้งครึ่งปีเธอก็ควรจะเป็นพี่สิ อีกอย่างถ้าเธอจะมาหาเรื่อง เธอก็เอาเวลาไปทำตัวให้สมกับเป็นผู้หญิ...อ่อก!

          เสียงของแข็งกระแทกเข้ากับอวัยวะในร่างกายดังสนั่น ร่างกายของบริสุทธิ์ชนผู้เคราะห์ร้ายนามว่านาคาเซไปติดบริเวณที่นั่งข้างหลังจากแรงเตะของเด็กสาวผู้เป็นเต็งหนึ่งเหรียญทองเทควันโดระดับจังหวัด เขาพยายามพยุงตัวขึ้นหลังจากที่โดนโจมตี แต่ขาของเขายังคงไม่สามารถออกแรงได้เต็มที่จึงทำให้เด็กหนุ่มอยู่ในอาการขาสั่นไปมาอย่างกับลูกกวางแรกเกิด

          “…ลูกเตะ...เบาๆ ของผู้หญิงน่ะ ทำอะไร...ไม่ได้หรอก” นาคาพูดด้วยริมฝีปากที่สั่นไหว ยกมือปาดกรอบแว่นของตัวเองให้เข้าที่

          คำขู่ที่ไม่ได้จะเข้ากับขาที่สั่นระริกของตัวเองเรียกเสียงหัวเราะจากทางฝั่งสาวน้อยแข้งทองได้อย่างยอดเยี่ยม เสียงหัวเราะของเธอดังสะท้านไปทั่วจนทำเอาเด็กหนุ่มเกิดอาการอับอายกับการกระทำของตัวเองไปชั่วขณะ

          “ฮะๆ” เจ้าของร่างบางจำต้องยกมือปิดปากกุมท้องอย่างช่วยไม่ได้ “ทำเป็นพูดดี ขาแกสั่นไปหมดแล้วรู้ไหม

          “ก็ได้ เธอมันแรงควาย พอใจรึยัง

          ปกติแล้วคนแบบน้ำหวานก็ไม่ใช่ประเภทที่ชอบหาเรื่องคนอื่นเท่าไหร่นัก เพียงแต่ทันทีที่นาคาพูดประโยคนั้นจบ แรงกระตุ้นด้านมืดให้เธอทำการฆาตรกรรมครั้งแรกในชีวิตก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

          “อา เมื่อกี้ รู้สึกว่าจะหูฝาดไปสินะ นายคงไม่ได้บอกว่า ‘ลูกเตะของเธอช่างสง่างามจังเลย ฉันอยากรับมันอีกที’ อะไรแบบนี้ใช่ไหม

          นาคาหัวเราะเบาๆ ก่อนที่เขาจะสูดลมหายใจเข้าลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขามองหน้าบุคคลตรงหน้าพร้อมกับพูดเสียงดังฟังชัดว่า

          “ช้างตกมันยังเตะเบากว่าเธอเยอะเลย!

          ทันทีที่คำประกาศสงครามถูกกล่าวจบทั้งสองฝ่ายก็ตะลุมบอนเข้าใส่กันในทันที




          10 นาทีผ่านไป

          “แฮ่ก ๆ…” น้ำหวานยืนพยุงร่างของตัวเองที่กำลังหอบหายใจอย่างยากลำบาก เม็ดเหงื่อจำนวนมากผุดขึ้นบนใบหน้าขาวผ่องได้รูป ขับความงามของสาวน้อยนักกีฬาให้โดดเด่น ในขณะที่แสงอาทิตย์ก็ช่วยเพิ่มกับประกายหยดน้ำ สร้างความสดชื่นแก่รอยยิ้มท้าทายของร่างบาง

เอาเรื่องเหมือนกันนี่นา พ่อเด็กเรียน

           “ยังสู้เธอไมได้หรอก พี่ชาย” ฝ่ายนาคาตอบรับในสภาพคล้ายผีตายซากที่ใกล้จะข้ามแม่น้ำแห่งความตายมะรอมมะร่อ

          ใบหน้าของเธอกระตุกเล็กน้อย ทั้งสองยืนมองหน้ากันไปสักพักก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายพูดออกมาว่า “พอกันแค่นี้ก่อนดีกว่า” สาวน้อยยกมือปาดเหงื่อบนใบหน้าของตัวเอง 

          “ตามแต่จะประสงค์เลย พี่ชาย

นายจะเลิกเรียกฉันว่าพี่ชายได้หรือยัง!

ก็ได้ เบื่อเหมือนกันที่ต้องมาทะเลาะกับเด็กผู้หญิงบ้าพลังแบบเธอเนี่ย

นาคาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนท่ากลับไปเอนหลังนอนลงบนพื้นปูนอย่างเดิม ความเงียบปกคลุมบรรยากาศไปชั่วครู่ก่อนที่เขาจะพูดขึ้นมาว่า

          “วันนี้ไม่มีเรียนพิเศษน่ะ ช่วงนี้อาจารย์หวายแกไม่ค่อยว่างตลอด เห็นว่ามีธุระ” นาคาว่าพลางยกมือขึ้นปิดปากหาว ในขณะที่ตัวเขาเองกำลังแหงนหน้ามองดูท้องฟ้าสีครามด้วยความเบื่อหน่าย “เมื่อวานก็ไม่ได้ไป ถ้าเกิดพรุ่งนี้ไม่มีเรียนอีก แม่ฉันคงได้ตามโทรไปด่าเช็ดแน่

          “มันไม่เห็นจะเกี่ยวกับนายเลยนี่นา ถ้าอาจารย์หวายจะโดนคุณชลด่าก็เป็นความผิดของอาจารย์แกอยู่แล้วนี่ จะมานั่งเศร้าแบบนี้ทำไม” น้ำหวานแย้ง

           “นั่นสินะ ฉันก็ไม่ได้พูดสักคำว่าเรื่องนั้นมันทำให้ลำบากใจน่ะ” นาคาส่ายหน้าปฏิเสธ

          เป็นอีกครั้งที่เธออยากจะก้านคอหมอนี่ให้สลบ แต่คงจะต้องอดทนไว้ก่อน แล้วนายลำบากใจเรื่องอะไรละ

          “ก็เรื่อง...

          ก่อนที่นาคาจะได้พูดอะไรออกมา เสียงร้องเรียกชื่อน้ำหวานก็ดังขึ้นมาจากบริเวณด้านล่างของอัฒจันทร์ ส่งผลให้เด็กหนุ่มต้องชะโงกไปมองยังภาพของผู้มาเยือนที่ยืนอยู่บริเวณพื้นสนามฟุตบอลข้างๆ

          เพียงแต่...จังหวะที่นาคามองเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนคนดังกล่าว แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที

          เส้นผมสีดำประกายน้ำตาลกระเซอะกระเซิง ใบหน้าอ่อนวัยแฝงอารมณ์ขี้เล่น ร่างกายที่ไม่สูงมากแต่ก็ไม่ห่างไปจากเด็กผู้ชายทั่วไปอยู่ไม่เท่าไหร่นัก

          นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเจอกับหมอนี่ แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะมีโอกาสได้พบเจอกับนักเรียนชายหัวยุ่งคนนี้บ่อยเช่นกัน

อ๊ะ พิรุณนี่

น้ำหวานอุทานด้วยความประหลาดใจ เธอยกมือขึ้นเกาศีรษะ หันไปมองหน้าเพื่อนสมัยเด็กที่นั่งอยู่ข้างเธอสลับกับเด็กหนุ่มหัวยุ่งเบื้องล่าง ก่อนที่นาคาจะส่งสัญญาณมือเป็นเชิง ‘ไปเถอะ’ เด็กสาวจึงตัดสินใจที่จะลงจากอัฒจันทร์ไปสนทนากับผู้มาเยือน

ทันทีที่เท้าแตะถึงพื้นสนาม น้ำหวานก็เอ่ยกับอีกฝ่ายทันทีว่า

บอกแล้วไงวันนี้ไม่ว่าง พิรุณ ให้นายกลับไปก่อนเลยน่ะ

ไม่เป็นไรหรอก ผมรอได้” เด็กหนุ่มผู้มาใหม่ตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ทั้งๆ ที่วันนี้ไม่มีแข่งฟุตบอลทำไมเด็กนักเรียนโรงเรียนนี้ดันแห่กันมาที่สนามบอลกันซะเต็มไปหมด...

นาคาที่เหลือบดูอยู่ไกลๆ ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะหันไปเห็นน้ำหวานกำลังกวักมือเรียกให้เขาไปร่วมวงสนทนาด้วย แต่ด้วยความที่ตัวนาคาเองไม่มีความสนใจในเรื่องอะไรก็ตามที่สองคนนั้นคุยกันอยู่จึงทำท่าปัดมือปฏิเสธไป

ซึ่งก็เป็นเวลาไม่นานก่อนที่เธอจะหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับยกนิ้วโป้งทำท่ากรีดคอตัวเองเป็นเชิงว่า

ถ้าไม่ลงมา นายไม่รอดกลับไปถึงบ้านแน่

อะไรประมาณนั้น




นี่เพื่อนในห้องฉัน พิรุณ” น้ำหวานผายมือแนะนำหนุ่มน้อยข้างๆเธอ

สวัสดีครับ คุณนาคา เป็นเกียรติมากที่ได้คุยกันกับคนดังแบบนี้ ผมนับถือคุณมาตลอดเลยละครับ” พิรุณเอ่ยทักทายด้วยสีหน้าเลื่อมใส ขณะที่ปากยังคงสาธยายถึงสรรพคุณของเขาไม่หยุดว่า “เด็กนักเรียนอัจฉริยะที่ชนะเหรียญทองรางวัลที่หนึ่งคณิตศาสตร์โอลิมปิกเมื่อปีที่แล้ว แถมว่ากันว่าเป็นคนเดียวที่ชนะด้วยคะแนนเต็มทุกรอบด้วย

หมอนี่ดูเป็นคนดีแฮะ ถ้าไม่ติดที่ว่าจำปีผิดน่ะนะ

เขาคิดพร้อมกับพยักหน้ารับก่อนที่จะยกมือจับทักทาย

รู้สึกว่านายก็มีชื่อเสียงเหมือนกันนี่” นาคานึกถึงเรื่องรายการโทรทัศน์เมื่อวาน พูดพลางจับจ้องไปยังนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของพิรุณ

ไม่เท่าคุณนาคาหรอกครับ” ฝั่งตรงข้ามตอบกลับด้วยความถ่อมตัว “ที่ผมเก่งเรื่องนั้นเพราะผมเล่นมันมาตั้งแต่ช่วงที่เขาเปิดทดสอบแรกๆ แล้ว...น่าแปลกเหมือนกันนะครับที่คนดังแบบคุณนาคาจะได้ยินข่าวประเภทนี้ด้วย ผมนึกว่ารู้จักกันแต่วงในซะอีก” เด็กหนุ่มผมยุ่งจบประโยคด้วยการหัวเราะเบาๆ

ก็ที่ออกรายการเมื่อวานไง นายคงดังไปทั่วประเทศแล้วละมั้ง” น้ำหวานที่ถูกตัดออกจากบทสนทนาไปจนถึงเมื่อครู่ ยกศอกกระแทกเอวปั้กๆ เป็นเชิงยอเพื่อนร่วมชั้นของเธอ

อูย... แหะๆ น้ำหวานก็เก่งเหมือนกันแหละ ตอนที่ผมพาไปลุยมิโนทอร์ตอนนั้น ยังสามารถเอาตัวรอดได้แบบสบายๆ ทั้งๆ ที่ระดับเลเวลห่างกันตั้งสามสิบเลเวลแน่ะ” พิรุณยกมือลูบสีข้างของตัวเองที่เริ่มรู้สึกเจ็บแปลบ

แหม ก็ถ้านายไม่มาช่วยตอนที่ฉันหลงไปในฝูงพวกซอมบี้นั่น ก็คงไม่มีโอกาสรอดหรอก” เด็กสาวหัวเราะพร้อมกับยกมือตบหลังของพิรุณดังป้าบอย่างอารมณ์ดี

ฮะๆ ถึงผมจะไม่บ่นอะไรก็เถอะ แต่จริงๆ ผมก็เจ็บนะ น้ำหวาน” เขาหัวเราะอย่างขมขื่นพร้อมกับยกมือลูบหลังตัวเองที่คาดว่าน่าจะปวดแสบปวดร้อนไปอีกวันสองวัน

อ้าวเหรอ ขอโทษๆ” สาวน้อยมือหนักแสร้งทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อน

“...ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันจะกลับละนะ” บทสนทนาของทั้งสองหยุดลงเมื่อนาคาหันหลังโบกมือลา เดินตัดสนามมุ่งหน้าไปสู่ทางออก

อย่าพึ่งดิ

น้ำหวานตะโกนไล่หลังเขาพร้อมกับวิ่งเต็มฝีเท้ามาดึงเสื้อเชิ้ตขาว ซึ่งก็เป็นผลให้ร่างของเขาเสียหลักไถลครูดไปกับพื้นสนามหญ้าไปเป็นทางยาวร่วม 4 เมตร

“...”

เขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา นาคานอนเหม่อมองดวงอาทิตย์ด้วยสายตาว่างเปล่าอยู่สักพัก ก่อนที่จะทรงตัวลุกขึ้นมาช้าๆ แล้วจึงหันไปดูหลังเสื้อที่กำลังเปียกชุ่มไปด้วยหญ้าและคราบดินที่เกาะติดอยู่

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่จะยกนิ้วชี้ขึ้นดันแว่นสายตาของตัวเองที่กระเด็นมาติดอยู่ที่บริเวณจมูกจากแรงกระแทกแล้วจึงหันหน้ากลับมายังเด็กสาวที่กำลังยืนลูบหัวอย่างเขินๆ อยู่เบื้องหน้า

           เพื่อนสมัยเด็กตัวแสบที่กำลังยกมือลูบหัวพร้อมกับหัวเราะแหะๆ ในขณะที่หนุ่มน้อยเกมเมอร์อัจฉริยะที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ได้แต่อ้าปากค้างกับการกระทำที่ไปไวกว่าความคิดของเธอ

            “ฮะๆๆ ถ้าเธอไม่มีเหตุผลดีๆ ในการหยุด...ฉันจะเริ่มหงุดหงิดเล็กน้อยละนะ ฮะๆ” เขาพูดพลางใช้มือปัดคราบโคลนที่ติดอยู่ที่เสื้อด้านหลัง หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่จะสบตากับน้ำหวานที่ยืนอยู่ตรงหน้า

อ...เอ่อ แบบว่า ค...คือ” เด็กสาวเอ่ยปากพูดอย่างตะกุกตะกัก

คือพวกเรากำลังคุยเรื่อง ERROR Online กันอยู่น่ะครับ” ฝั่งพิรุณที่เห็นน้ำหวานกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากจึงรีบเข้ามาช่วย หนุ่มน้อยหัวยุ่งกระแอมไอเบาๆ ก่อนที่จะเริ่มอธิบายว่า “มันเป็นเกมออนไลน์อันดับหนึ่งที่มีคนสนใจมากที่สุดในโลกน่ะครับ พอดีช่วงนี้น้ำหวานเธอสนใจ แล้วก็ประกอบกับที่ผมเป็นผู้เล่นที่ค่อนข้างชำนาญในเรื่องเกี่ยวกับเกมนี้อยู่พอสมควร ผมเลยอาสาจะช่วยเธอน่ะครับ

“โฮ่...แบบนั้นเองสินะ

นาคาพยักหน้าช้าๆ 

“แล้วประเด็นเรื่องนั้นน่ะมันสำคัญจนถึงขนาดต้อง...” คำพูดถูกเอ่ยพร้อมกับมือที่เปรอะโคลนที่ถูกขึ้นมาดันเลนส์แว่นสายตา ก่อนที่จะหันหลังไปมองเสื้อด้านหลังที่เปียกชุ่มของตัวเอง

“หยุดฉันไว้แบบนี้เลยหรือไง

น...นายไม่สนใจจะลองเล่นเกมนี่ดูหน่อยเหรอ นาคา” ทางฝั่งเด็กสาวพยายามพูดหาข้ออ้างเพื่อรั้งเพื่อนสมัยเด็กของตนเอง

ผมเองก็คิดว่าคนแบบคุณนาคาเองก็อาจจะใช้ประโยชน์จากเกมนี้ได้นะครับ ระบบการจำลองโลกเสมือนจริงที่ ERROR Corporation พัฒนาสามารถดำเนินควบคู่ไปกับการนอนหลับได้ ดังนั้นหากคุณจะใช้มันเพื่อพัฒนาความสามารถของคุณผมก็คิดว่ามันเป็นสิ่งที่…”

“นั่นสินะ ว่าแต่ทำไมฉันจะต้องสนใจขยะแบบนั้นด้วยล่ะ

นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเด็กหนุ่มหัวยุ่งกระตุกเบาๆ ขณะที่ทางฝั่งน้ำหวานก็ได้แต่เบิกตาขึ้นช้าๆ

พิรุณยืนนิ่งไปสักพักก่อนที่จะเลื่อนดวงตามาสบกับเขาช้าๆ แล้วจึงพูดออกมาว่า

เมื่อกี้...คุณว่ายังไงนะครับ

นาคาถอนหายใจเบาๆ ยกมือที่ยังคงเปรอะเปื้อนโคลนอยู่จับไปที่ไหล่ของพิรุณ 

“นายหูไม่ดีหรือไง...ฉันบอกว่าทำไมจะต้องสนใจเรื่องไร้สาระแบบเกมพรรค์นั้นด้วย

สิ้นสุดคำพูด ร่างของหนุ่มน้อยผมสีน้ำตาลก็พุ่งเข้ามากระชากเสื้อของนาคาด้วยความรุนแรง ขณะที่ทางฝั่งน้ำหวานก็ได้แต่เบิกตากว้างขึ้นอีกด้วยความตกใจจากอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปทันทีของพิรุณ 

ถอนคำพูดนั่นเดี๋ยวนี้นะครับ คุณนาคา!!” คำตะคอกถูกพูดออกมาด้วยใบหน้าที่ดูโกรธเกรี้ยว ในขณะที่ผู้ถูกกระชากคอเสื้อแบบนาคาเองก็ได้แต่เลิกคิ้วขึ้นช้าๆ

“มันก็แค่ความคิดของฉัน นายจะคิดยังไงก็ไม่เกี่ยวกันนี่ เฮ้ น้ำหวาน...ทำอะไรกับเพื่อนของเธอหน่อยสิ เห็นหรือเปล่าว่าหมอนี่กำลังจะกระชากเสื้อเชิ้ตขาดแล้วน่ะ” พูดจบเขาก็ชี้ไปที่คอเสื้อที่เริ่มจะปริขาดจากแรงแขนของอีกฝ่าย 

“แล้วก็พิรุณ ถ้านายอยากได้เสื้อเชิ้ตนี่จริงๆ เดี๋ยวฉันถอดให้ก็ได้” 

นาคาว่า ก่อนที่จะเป็นฝ่ายเพื่อนสมัยเด็กเขาที่พูดขึ้นมาว่า

นาคา...เมื่อกี้นายพูดอะไรกับพิรุณ” 

            คำตอบมีเพียงแค่การถอนหายใจออกมาเบาๆ เขายืนมองดูใบหน้าเกรี้ยวกราดของพิรุณที่กระชากคอเสื้อหนักขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่จะตัดสินใจหมุนตัวสะบัดใช้ร่างกายและแรงแขนกระแทกเบี่ยงมือของอีกฝั่งออกจากคอเสื้อ

            อุ๊บ!

            น่าประหลาดที่ดูเหมือนว่าสมรรถภาพทางด้านร่างกายของเกมเมอร์อัจฉริยะจะน้อยจนแทบติดลบ ร่างของพิรุณกระเด็นไถลไปกับพื้นหญ้าร่วมสามเมตรเช่นเดียวกันกับศีรษะของหมอนั่นที่ครูดกับพื้นสนามอย่างรุนแรง 

            เหตุการณ์ที่ทำเอานาคาได้แต่ยกมือขึ้นเกาศีรษะแกรกๆ อยู่ชั่วขณะ ก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงร่างของบางคนที่พุ่งตัวมาทางด้านหลัง พร้อมกับลูกเตะตัดขาอย่างรุนแรงที่ส่งผลให้นาคาล้มตึงไปที่พื้นสนาม

            ตึง!

เขาล้มลงกระแทกกับพื้น ก่อนที่นัยน์ตาของเขาจะหันมาสบเข้ากับร่างของสาวน้อยที่ก้มมาลงกระชากคอเสื้อเชิ้ตจะขาดแหล่มิขาดแหล่ของเขาด้วยความรวดเร็ว

            “นายทำแบบนั้นทำไม นาคา” 

            “หมอนั่นพุ่งเข้ามากระชากคอเสื้อฉันก่อน แถมเกร็งซะจนแทบจะหายใจไม่ออก เธอจะให้ฉันยืนช็อคเพราะขาดอากาศหายใจหรือไง

            “นายก็รู้ว่าไม่ควรเอาวิชาป้องกันตัวมาใช้กับคนทั่วไปนี่นา!!!

           คำตะคอกเสียงดังจากอีกฝั่งทำเอานาคาชะงักไปชั่วขณะ เขาหรี่ตาลงช้าๆ ก่อนที่จะเหลือบไปยังร่างของพิรุณที่กำลังทรงตัวลุกขึ้นยืนเซไปเซมาอย่างยากลำบาก

            “เฮ้ นายไม่ควรรีบขยับตัวนะ” นาคาพูด “ตำแหน่งที่นายกุมอยู่น่ะเรียกว่า ‘Pterion’ เป็นช่วงกะโหลกที่บอบบางมากที่สุด ถ้ามันร้าวแล้วนายฝืนขยับตัวเร็วละก็ มีหวังได้ข้ามแม่น้ำไปเยี่ยมท่านยมก่อนวัยอันควรแน่ๆ

            “นายเป็นอะไรของนาย นาคา!” ดูเหมือนว่าเธอจะไม่พอใจ น้ำหวานกระชากร่างของเขาขึ้นก่อนที่จะกระแทกมันลงกับพื้นอีกครั้ง ส่งผลให้แว่นสายตาของเขากระเด็นหลุดออกไปตกอยู่ที่พื้นดินบริเวณใกล้ๆ

           น่าแปลก...ที่เพื่อนสมัยเด็กของเขาดูจะออกตัวปกป้องหมอนี่มากขนาดนี้

           เขาพยายามยันร่างของตัวเองขึ้น ก่อนที่จะถูกผลักลงกับพื้นอีกครั้งจากแรงของอีกฝั่ง

           หยดน้ำใสๆ ค่อยๆ หยดลงมาสัมผัสกับใบหน้าของเขา พร้อมกับเสียงอันสั่นเครือของเธอที่ยังคงพูดออกมาอย่างเดิมว่า

            “นาย...ทำแบบนั้นทำไม

           แคว่ก

         คำพูดดังขึ้นพร้อมกับเสียงฉีกขาดของคอเสื้อ นาคาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่จะชันร่างของตัวเองออกห่างพร้อมกับลุกขึ้นยืนช้าๆ

เขาเพียงแค่เดินไปหยิบแว่นสายตาของตัวเองที่หล่นอยู่ในสนามฟุตบอลขึ้นมาสวม ก่อนที่จะเลื่อนสายตาไปยังพิรุณที่ยืนยกมือกุมศีรษะข้างซ้าย มองตรงมาที่เขาด้วยแววตาที่แสดงถึงความเป็นศัตรู

“ผมมองคุณผิดไปจริงๆ ไม่คิดมาก่อนเลยว่าคุณจะเป็นคนที่ไร้ความถูกต้องแบบนี้เลยนะครับ...คุณนาคา

ความถูกต้อง...

เขาหรี่ตาลงช้าๆ ก่อนที่จะตัดสินใจล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบกระเป๋าหนังสีดำเล็กๆ ออกมาแล้วจึงคว้าธนบัตรสีเงินสามใบ ก่อนที่จะยื่นมันตรงให้กับอีกฝั่ง

เอ้านี่...ค่ารักษา

เพี๊ยะ!

มือของเขาถูกปัดกลับอย่างรุนแรงส่งผลให้ธนบัตรสามใบกระเด็นหลุดออกจากมือร่วงลงไปสู่พื้นดิน ขณะที่ในเวลาเดียวกันพิรุณก็เพียงแค่มองตรงมาที่เขาด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

พิรุณไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่ทรงตัวเดินอย่างยากลำบากตรงมายังร่างของน้ำหวานที่กำลังก้มหน้าร้องไห้อยู่คนเดียว

ไม่เป็นไรนะครับ น้ำหวาน

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอบอุ่น ขณะที่นิ้วโป้งของหนุ่มน้อยหัวยุ่งก็ถูกยกขึ้นปาดหยาดน้ำที่กำลังก่อตัวอยู่ที่ใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

พิรุณ...” 

ฉากดังกล่าวช่างดูราวกลับเทพนิยายที่เขาเคยอ่านเมื่อสมัยยังเด็ก

ฉาก...ของพระเอกผู้อ่อนโยนที่กำลังปลอบโยนนางเอก

เทพนิยาย...ที่เขาได้กลายเป็นปีศาจร้ายโดยสมบูรณ์

คุณเรียกมันว่าขยะใช่ไหมครับ” คือคำพูดของพิรุณเรียกสติของนาคาให้กลับมาอยู่กับตัว ก่อนที่เขาจะหันไปสบตากับเกมเมอร์อันดับสามของเอเชียที่ยืนอยู่ตรงหน้า

นาคาหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนที่จะพยักหน้าช้าๆ ในขณะที่อีกฝ่ายก็เพียงแค่สบตากับเขานิ่งๆ พร้อมกับพูดออกมาว่า

คุณ...เกลียดผมใช่ไหมครับ

“นายถูกเรียกว่าคนทรงอัจฉริยะแห่งเอเชียไม่ใช่หรือไง ลองเดาดูสิ”

“จะจริงจังสักเรื่องไม่ได้เลยหรือไงครับ!

คำตอบคือการยกมือขึ้นเกาศีรษะ ก่อนที่เขาจะยักไหล่ช้าๆ

“ถ้าน้ำหวานกับนายปล่อยฉันเดินกลับบ้านโดยที่ไม่รั้งตัวไว้ตั้งแต่แรก เรื่องแบบนี้ก็คงจะไม่เกิด แต่เอาเป็นว่า

นาคาถอนหายใจออกมาเบาๆ เลื่อนดวงตาสีดำของตัวเองไปสบกับอีกฝั่ง

รู้หรือเปล่าว่า ความถูกต้อง ที่นายพูดถึงน่ะหมายถึงอะไร พิรุณ

ก็คือสิ่งที่ควรทำ สิ่งที่ถูกต้องไม่ใช่หรือไงครับ ของพรรค์นั้นใครๆ ก็รู้ การที่คุณต้องมาถามถึงเรื่องคำว่าความหมายที่แท้จริงของคำว่าความถูกต้องน่ะ ก็แสดงว่าคุณเป็นคนประเภท...

ทว่าก่อนที่พิรุณจะพูดจบ เด็กหนุ่มก็ต้องหยุดชะงักจากเสียงถอนหายใจดังและอาการยกมือนวดขมับด้วยความเครียดของนาคา

คำตอบนั่นก็ถูก...ถ้าหมอนี่เป็นอัศวินที่กำลังล่าแม่มดอยู่ในยุคกลางน่ะนะ

“ความถูกต้องน่ะ...จริงๆ แล้วมันก็เป็นแค่นามธรรมที่เปลี่ยนแปลงไปตามสภาพสังคม สิ่งแวดล้อมรวมไปถึงยุคสมัย หรือจะพูดไปแล้ว มันก็ไม่ได้เป็นความจริงสูงสุดอย่างที่นายต้องการจะสื่อออกมาหรอกนะ” 

            “คุณพูดถึงอะไรกันครับ?

            นาคายืนปัดโคลนที่เริ่มแห้งติดอยู่กับหลังเสื้อ ก่อนที่จะพูดต่อไปว่า

            “อธิบายง่ายๆ ความถูกต้อง...นิยามของมันคือคำพูดที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งสร้างขึ้นมาเพื่อ ‘เชิดชู’ การกระทำของฝ่ายตัวเอง และตีตราอีกฝั่งว่าคือฝ่ายผิด แตกต่างกันไปตามสถานการณ์ และยุคสมัย ‘ความถูกต้อง’ น่ะเป็นนามธรรม ไม่มีคุณค่าและเนื้อหาของมันอยู่ในตัว ยกเว้นมนุษย์เองที่จะเป็นฝ่ายตีความให้แก่มัน

            เขาพูดพร้อมกับเลื่อนนัยน์ตามองตรงไปยังอีกฝั่ง

            หรือจะเรียกมันว่า ‘ความถูกต้องของคนกลุ่มใหญ่ในแต่ละยุคสมัย’ ก็คงไม่ผิดอะไรน่ะนะ

            “...นั่นน่ะมันก็แค่สิ่งที่คุณพูดไม่ใช่หรือไงครับ

            โฮ่...

            ได้ยินดังนั้น เขาก็เพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นช้าๆ

            “เอาเป็นว่าอิงตามที่นายพูด จากเหตุการณ์ที่นายเข้ามากระชากเสื้อก่อน ฉันก็โต้ตอบด้วยหมุนตัวปัดมันออกจนนายได้รับบาดเจ็บ ถ้าต้องการอิงเรื่อง ‘ความถูกต้อง’ ที่นายว่าใกล้เคียงสุดก็คงจะเป็น กฏหมาย’ และถ้าพูดถึงเรื่องนั้นจากฝั่งฉันในบริบทที่มี ‘ภยันตรายเกิดขึ้นกับตัวเองแล้ว’ ก็เท่ากับว่า ‘มีสิทธิที่จะป้องกันตัวเองโดยชอบด้วยกฏหมาย’ และยังไม่นับว่าเป็นการวิวาทเพราะฉัน ‘ไม่ได้สมัครใจเข้าต่อสู้’ ในตอนแรก เท่ากับว่านายผิดเต็มประตูเลยนะ คุณอัจฉริยะ

            “คุณก็แค่พูดเข้าข้างตัวเองไม่ใช่หรือไงครับ!

            คือคำพูดที่เกมเมอร์อัจฉริยะพูดขัดด้วยแววตาที่ดูสั่นไหวไปกับคำพูดของเขา แต่ก็ยังพยายามทำท่าทางขึงขังอยู่

            สายพันธุ์นี้ท่าทางจะสื่อสารด้วยยาก...

งั้นเราก็ไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องคุยกันแล้วละ ลาก่อน

สิ้นสุดคำพูดนาคาก็หันหลังโบกมือลา เพียงแต่ทันทีที่เขากำลังจะได้ขยับเท้าออกไป คำพูดเสียงดังก็ดังขึ้นมาจากอีกฝั่งว่า

ผมน่ะไม่เป็นอะไรหรอก แต่คุณกลับเลือกที่จะทิ้งเพื่อนของคุณให้นั่งร้องไห้แบบนี้ ไม่มีศักดิ์ศรีเลยหรือไงครับ คุณนาคา!

คำพูดที่ทำเอานาคาซึ่งกำลังจะเดินออกไปหยุดชะงัก พร้อมกับเส้นเลือดที่เริ่มปุดขึ้นมาที่ใบหน้า

นาย...รู้สถานะของตัวเองหรือเปล่า...” คือคำพูดที่นาคาหันไปบอกพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มสั่นกึกๆ เล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด

แล้วคนแบบคุณที่ทำร้ายจิตใจของเพื่อนสมัยเด็กแบบน้ำหวานน่ะ รู้สถานะของตัวเองหรือเปล่าครับ

คำพูดดังกล่าวทำเอาคิ้วของนาคาเริ่มกระตุกเล็กน้อย

คนแบบคุณที่ไม่สนหัวจิตหัวใจของคนอื่น มองทุกอย่างด้วยหลักเหตุผล ทำร้ายจิตใจของเพื่อนที่รู้จักกันมาตลอดชีวิตด้วยคำพูดไม่กี่คำ สะบั้นความสัมพันธ์ภายในเวลาไม่กี่นาทีน่ะ มันถูกต้องแล้วเหรอครับ!” 

นาคาไม่ได้เอ่ยอะไรตอบนอกจากการยักไหล่ออกมาเบาๆ เห็นดังนั้นอีกฝั่งจึงพูดต่อว่า

ถ้าความถูกต้องของคนแบบคุณคือเรื่องพรรค์นั้นละก็ ผมขอทิ้งความถูกต้องไร้สาระพรรค์นั้นไปเลยดีกว่า!!

คำก็ถูกต้อง สองคำก็ถูกต้อง หมอนี่คิดว่าตัวเองเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมหรือไง?

ราวกับว่าคำสนทนาเรื่องดังกล่าวได้ไปสับสวิทซ์บางอย่างที่อยู่ในจิตใจของนาคา สิ้นสุดคำพูดของพิรุณเขาก็รู้สึกได้ถึงอารมณ์ด้านมืดที่พุ่งออกมาจากด้านในของตัวเอง 

จะบอกอะไรให้...คุณเกมเมอร์อัจฉริยะ” คือคำพูดที่นาคาหันไปบอกพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มกระตุกเล็กน้อย

บนโลกแห่งความจริงนี้น่ะ สิ่งที่นายเป็น มันก็แค่เด็กนักเรียนที่เล่นเกมเก่ง พิรุณ

นาคาหยุดไปสักพัก เขาเริ่มสูดหายใจเข้าปอดก่อนที่จะถอนมันอย่างแผ่วเบา แล้วจึงพูดต่อว่า

“นายคิดว่าบทบาทของนายบนโลกนี้คืออะไร? อัศวิน? พ่อมด? ผู้กล้า? เกมเมอร์อัจฉริยะที่พิเศษกว่าคนอื่น?

จะบอกอะไรให้ พิรุณ บนโลกแห่งความเป็นจริง บทบาทของพวกเราบนโลกใบที่ใช้ชีวิตอยู่นี่น่ะ 

ทั้งฉันและนาย...ต่างก็ไม่ใช่  ‘ตัวละครหลัก’ ของเรื่องที่พวกเราดำเนินอยู่ มันไม่ได้สะดวกขนาดจะมีประตูวาร์ปส่งนายไปต่างโลก

โลกใบนี้น่ะมันไม่ได้มีความหมายอะไรขนาดนั้น เช่นเดียวกับชีวิตของฉันและนายที่มันไม่ได้สลักสำคัญอะไร

นาคายืนเว้นช่วงไปสักพัก ก่อนที่จะเริ่มก้าวเท้าเดินไปหยุดตรงเบื้องหน้าของพิรุณ ยกมือขึ้นจับไปที่ไหล่อีกฝั่ง พูดออกมาว่า

“สิ่งที่นายเป็นน่ะ...ก็แค่เด็กนักเรียนที่เล่นเกมเก่ง พิรุณ อย่าได้สำคัญตัวเองผิดล่ะ

สิ้นสุดคำพูดนาคาเพียงแค่มองภาพของอีกฝั่งก้มหน้าลงสู่พื้น เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่จะเลื่อนมือของตนออกจากไหล่ของอีกฝั่ง พร้อมเริ่มหันหลังเดิน...

ซึ่งเขาก็คงจะได้ขยับก้าวเท้าแล้ว ถ้าไม่ใช่คำพูดของอีกฝั่งที่ทำเอาเขาต้องชะงักเท้าลงอีกครั้ง

ผม...อาจจะเป็นคนแบบที่คุณบอก ผมอาจจะไม่ใช่คนสำคัญ ไม่ใช่คนที่พิเศษอะไร คุณพูดถูก ผมก็แค่เด็กคนหนึ่งที่ทำบางสิ่งได้ดีกว่าคนอื่น

นาคายืนนิ่งไปสักพัก ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับไปสบตาเข้ากับแววตาของอีกฝ่าย 

แววตา...ที่ยังคงสบสายตากับเขาอย่างเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

คุณเก่ง มันก็ใช่

พิรุณพูดพลางสะบัดศีรษะไปมาเพื่อเรียกสติแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาช้าๆ

แต่...ต่อให้คุณเป็นอัจฉริยะทางด้านการเรียน แชมป์โอลิมปิกทางด้านคณิตศาสตร์ หรือแม้ว่าคุณเป็นคนที่ฉลาดที่สุดในโลกก็ตาม

          “ผมยอมรับ...มันก็แค่เกม

           ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจับจ้องมาที่นาคา ก่อนที่พิรุณจะประกาศออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจว่า

           แต่แค่เรื่องนี้เท่านั้นที่คุณจะไม่มีทางสู้ผมได้อย่างเด็ดขาด!





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 867 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,096 ความคิดเห็น

  1. #4096 PiPiJJP (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2564 / 01:31
    เอาหล่ะ กูไม่ชอบน้ำหวานกับพิรุณแล้วหนึ่ง
    สอง นาคาทำหยังผิดนิ!!!!!
    #4,096
    0
  2. #3967 Kirioji (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:53
    จะว่าพระเอกถูกก็ไม่ได้นะ แต่ส่วนตัวบอกเลยว่ายังไงก็เข้าข้างพระเอกมากถึงแม้พระเอกจะใช้ถ้อยคำรุนแรง

    นํ้าหวานก็แบบ นางเอกที่ใช้แต่กล้ามเนื้อ? เอ้อ..ฟิลนี้เลย

    พระเอกของนางก็เนอะ

    สรรหาคำมาเข้าข้างตัวเองจริงๆ

    บอกว่าพระเอกทิ้งเพื่อนตัวเอง ไม่ใส่ใจความรู้สึก

    อ้าวปั๊ดโถ่ว

    คุณไม่เห็นเหรอค้าบ ว่าคุณนางเอกของคุณทำไรเค้าไว้บ้างงงง แหม๋
    #3,967
    0
  3. #3917 an_dsbp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2563 / 21:55
    กลับมาอ่านอีกรอบก็ยังยืนยันว่าไม่ชอบน้ำหวาน

    คนที่ไปเข้าข้างคนที่ไม่ใช่เพื่อน

    เพื่อนที่อยู่ด้วยกันมานานอ่ะ

    มีค่าอะไรให้ไปเถียงสู้กันเพื่อคนแบบนี้ก่อน
    #3,917
    0
  4. #3826 LastReges (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กันยายน 2563 / 07:58

    ยังไม่เข้าเกม ก็จะบวกกันแล้ว

    หนุกดีครับ

    #3,826
    0
  5. #3824 -แรบบิท- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 19:43
    หงุดหงิดกับน้ำหวานอะแม่ เพื่อนกันตั้งแต่สมัยเด็กก็ต้องเข้าใจเพื่อนมั้ย
    #3,824
    0
  6. #3805 Tonsai-Desu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2563 / 05:49
    มาอ่านรอบสองก็ยังคงขัดใจ ถ้าเป็นไปได้อยากให้รีไรท์บทเปิดไปเลย เป็นอะไรที่อ่านแล้วอิหยังวะกะโลจิคน้ำหวานมาก
    คือสองคนเถียงกันเรื่องความเห็นตัวเองมันอ่านไม่ขัดสักเท่าใหร่หรอก แต่พอมาน้ำหวานปุ๊ปบทเถียงกันนี่ดรอปไปเลย
    #3,805
    1
    • #3805-1 oudomphetpmt(จากตอนที่ 3)
      3 ตุลาคม 2563 / 15:04
      เห็นด้วย
      #3805-1
  7. #3720 รุ้งสามสี (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 13:31
    อ่านแล้วงงมาก เรื่องมันไปไวหรือชั้นตามไม่ทัน อย่างแรกเลยนะ น้ำหวานจะเรียกลงมาแนะนำตัวใช่มะ? แล้วหันไปคุยกับเพื่อน(ผัว) ไม่สนใจพระเอก พอพระเอกจะไปก็ไปดึงเค้าถไหลไปสี่เมตร ไม่ขอโทษ? แล้วพระเอกหงุดหงิดหน่อยๆ ไอเด็กติดเกมก็ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ขยุ้มคอเพราะพระเอกด่าว่าเกมขยะ คำพูดก็ไม่ได้หยาบนะ แต่แม่น้ำหวานยืนอึ้งว่าไปพูดแบบนั้นใส่เค้าได้ไง? คือ... เอาซะนึกว่าด่าพ่อล้อแม่ ดูถูกเหยียดหยามอะไร บักเจ็ดโด้ แต่พระเอกก็ไม่ควรใช้วิธีสบัดออกรุนแรงแบบนั้น แค่ปัดมือออกก็ได้แล้ว ให้ตาย สรุปก็เบียวกันยกแก๊งนั่นแหละ
    #3,720
    0
  8. #3667 Desolate_Knight (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 10:51
    ผมกลับมองว่าทุกคนทั้งผิดทั้งถูกนะ

    นาคา คือเข้าใจแหละว่ามองตามจริงพูดตามจริง แต่คนเราอยู่ร่วมในสังคมก็ควรถนอมน้ำใจกันและไม่ดูถูกความชอบหรือรสนิยมคนอื่น
    พิรุณ ก็นะ จะยัดเหยียดคนอื่นคิดแบบคุณมันไม่ได้ไง คนเรามันต่างกัน แล้วแค่พูดไม่เข้าหูนี่ต้องลงไม้ลงมือเลยเหรอ ใจร้อนไปไหน
    น้ำหวานนี่แบบ... เอะอะไรใช้กำลังๆ นี่นักกีฬาจริงมั้ยเนี้ย เอาความสามารถไปใช้ผิดที่มาก
    ชอบความขัดแย้งและประเด็นที่สื่อจากตอนนี้มากครับ ผู้เขียนสุดยอดมากกก
    #3,667
    0
  9. #3634 OXEEVOLAJ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 08:25
    พระเอกไม่ผิดนะ บอกเลย ถ้าเป็นชั้นจะทำยิ่งกว่าพระเก
    #3,634
    0
  10. #3599 Hiperbig (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 00:16
    บอกพระเอกกูสู้ในเกมส์ไม่ได้เออเดี๋ยว-คอยดูจะทืบให้คาตีน --ัตว์
    #3,599
    0
  11. #3579 Karakasa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 06:21

    ขี้แพ้ชวนตี ไปทำไม่ดีใส่เขาก่อนแล้วยังมาโยนความผิดใส่พระเอกที่แค่ป้องกันตัว ถึงยุคสมัยนี้จะหาเงินจากเกมได้(ผมก็ทำ) แต่ไม่ควรไปยึดติดให้มากจนแยกแยะไม่ออกระหว่างโลกแห่งความเป็นจริงกับโลกแห่งเกม ส่วนน้ำหวานถ้าเห็นพระเอกเป็นเพื่อนตั้งแต่เด็กจริงควรจะรู้นิสัยเพื่อนถึงจะถูก ไม่ใช่ว่าเห็นเพื่อนใหม่เก่งในเกมที่ตนเองเล่นแล้วมองข้ามหัวพระเอกอย่างนั้นก็เลิกเป็นเพื่อนกันไปเลย พอเพื่อนใหม่หาเรื่องพระเอกแทนที่จะห้ามกลับไปเข้าข้าง ถ้าเพื่อนไม่มีเหตุผลแบบนี้นะพระเอกเลิกคบได้เลย คนอะไรออกไม่ใหญ่ยังสมองเล็กอีก อิอิ


    #3,579
    0
  12. #3575 P-PIM_INDY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 01:38
    อ่านคอมเมนต์ถึงพึ่งรู้ว่ามีคนไม่ชอบพระเอกด้วย 5555ก็ไม่เข้าใจนะว่าทำไม
    แต่จากที่อ่านฉันว่าพระเอกไม่ผิดนะ

    เนื้อหามันชัดเจนอ่ะว่าใครหาเรื่อง พระเอกเขาแค่พูดตรงๆ เรียลๆแต่ดันไปแทงใจดำ รับไม่ได้ ทั้งๆที่มันเป็นสิทธิของเขาที่จะคิดแบบนั้นทีตัวเองยังยึดความคิดตัวเองเลย แล้วคนจะกลับบ้านโดนกระชากคอเสื้อ? ถามจริง ถามจริงงง คือปรี๊ดมากมารยาทมีมั้ยคะ?EQต่ำเหรอ? พอสะบัด ก็โดนเพื่อนสาวตัวเองใส่ต่ออีก ต้องรู้สึกยังไงอ่ะ นี่เพื่อนสมัยเด็กจริงเหรอ?เอ็งไม่ให้เกียรติกันเลย เห็นผู้ดีกว่าเพื่อน
    แล้วพิรุณรู้ตัวบ้างมั้ย ว่าการทำตัวแบบนี้ของนายมันทำให้ภาพลักษณ์คนเล่นเกมดูแย่มาก เพราะมีคนแบบนี้ไงมันเลยสลัดคำว่าเด็กติดเกม=ไม่ดี ออกไม่ได้สักที!!

    คือเธอต้องการอะไรจากนาคาฉันงง คำพูดคือแบบเหมือนเถียงแพ้เรื่องนี้ ก็พาลเขาต่ออีกเรื่อง พอแพ้อีกก็ไปข่มเขาเรื่องเกมว่าชนะแน่ อ่านแล้วรู้สึกแบบรำคาญ คนแบบนี้คุยสามวันก็ไม่ได้ความ พวกเอ็งสองคนอย่าอยู่ใกล้กันอีกเลย ปสด.แทน ตอนนี้ฉันยกให้พระเอกชนะแบบไม่กังขาใดๆค่ะ จบ
    #อินจัดยาวไปหน่อย555
    #น้ำหวานไม่ใช่นางเอกใช่มั้ยถ้าใช่จะไม่อ่านงี่เง่าจัดฉันไม่โอเค
    #3,575
    1
    • #3575-1 LostCause(จากตอนที่ 3)
      19 มิถุนายน 2563 / 08:41
      ไม่ใช่นางเอกครับ
      #3575-1
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. #3543 mátyás (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 10:11
    ah intellectual man I love we stan derrida ka
    #3,543
    0
  15. #3531 CaKe_KukKik (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2563 / 11:05
    เราไม่ค่อยชอบพระเอกแหะ เรารู้สึกว่าพระเอกคล้ายเราในช่วงวัยเดียวกันมากๆ แล้วเราก็คิดว่าการมองโลกแบบนี้บางครั้งมันก็ทำร้ายตัวเองอยู่เหมือนกัน เราเคยเสียเพื่อนเพราะทำตัวแบบนี้ //พูดแล้วก็เศร้า
    #3,531
    2
    • #3531-1 LostCause(จากตอนที่ 3)
      12 มิถุนายน 2563 / 11:14
      เป็นความชอบที่แตกต่างกันไปตามบุคคลครับ ทุกคนมีสิทธิ์ชอบทุกคนมีสิทธิ์เกลียดโดยที่พื้นฐานมาจากประสบการณ์หล่อหลอมตัวบุคคลที่แตกต่างกันออกไป

      ผมไม่คิดว่าจะมีคนที่คล้ายนาคานะครับ ในกรณีดังกล่าว เพราะปูมหลัง พื้นฐานของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกันครับ
      คนที่เคยมีบาดแผลและเพิ่งสูญเสีย กับเหตุการณ์ที่เพิ่งจะเกิดขึ้นได้ไม่นาน

      ปฏิกิริยาตอบสนองก็จะออกมาเป็นคนละแบบครับผม
      #3531-1
    • #3531-2 CaKe_KukKik(จากตอนที่ 3)
      12 มิถุนายน 2563 / 12:06
      เพราะแต่ละคนมีพื้นฐานที่ไม่เหมือนกันเราเลยใช้คำว่าคล้ายค่ะ
      #3531-2
  16. #3520 pommijika (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 02:33
    คือพระเอกมีสิทธิ์แสดงความเห็น ถึงคุณจะไม่ชอบไม่ได้หมายความว่าคุณมีสิทธิ์ไปตัดสินว่าเขาผิด จริงอยู่ที่เขามองไม่เหมือนเราแต่คุณก็ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายเขา อีกอย่าง

    พระเอกไม่ได้พูดเหยียดอะไรอีกฝ่ายซักคำแต่อีคนทำตัวเป็นพระเอกยึดความคิดตัวเองเป็นใหญ่เป็นคนพุ่งไปกระชากคอเสื้อเขาก่อน

    ระหว่างEQต่ำหรือไร้มารยาทก็ไม่รู้จะว่าด้วยคำไหนก่อนดี ไม่ใช่เราไม่ชอบคาร์แบบนี้ แต่เหตุการณ์นี้มันเห็นชัดๆอยู่แล้วว่าใครเป็นคนเริ่มทำให้เกิดเหตุการณ์ ใครกันแน่ที่ผิด
    #3,520
    0
  17. #3509 NamelSkyNs (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 15:17
    ชอบพระเอก ตรงดี คือเขากำลังจะกลับบ้าน มารั้ง พอโดนด่าเกมไร้สาระดันไปกระชากคอเสื้ออีก ห้าวมาจากไหน เพื่อนสมัยเด็กคือตัวละครน่ามคาน
    #3,509
    0
  18. #3483 ทำไมต้องอิมแจบอม' (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 23:55
    ชอบพระเอก คนแบบนี้ถึงจะดูเหยียด ดูข่มคนอื่น แต่เค้ามองโลกตามความเป็นจริงมากนะ คำว่าความถูกต้องของคนส่วนใหญ่ ซี้ดเลย มันใช่ว่ะนาย เห็นคนไม่ชอบพระอกเยอะ เราขอเอฟซีพระเอกละกัน เป็นส่วนผสมของคำว่าคนที่มีรักโลภโกรธหลง มีความอิจฉา แต่ก็รู้ตัวว่าตัวเองเกิดความรู้สึกพวกนั้น เข้าใจที่มาที่ไป แล้วยังมองโลกตามความเป็นจริงที่มันโหดร้ายมากๆ ชอบค่ะชอบ
    #3,483
    1
    • #3483-1 0804421049(จากตอนที่ 3)
      10 มิถุนายน 2563 / 17:47
      +11111
      #3483-1
  19. #3435 เจ้าหญิงแห่งรัตติกาล (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 23:50
    ไม่ชอบพระเอกเหยีดเก่ง สมัยนี้คนที่หากอนด้วยอาชีพเกมเมอร์มีเยอะมากนะ แล้วถ้าพูดตามจริงการขยุ้มคอเสื้อเป้นการคุกคาม แต่การโยนเค้าออกไปเป้นการทำร้ายร่างกายเด้อ หนือจะอ้างว่าป้องกันตัวเอ้ะแต่เค้าก้ไม่ได้ลงมือก่อนเด้อ
    #3,435
    4
    • #3435-3 Don't Smiles(จากตอนที่ 3)
      7 มิถุนายน 2563 / 11:01
      พระเอกทำถูกแล้วครับเขาถูกคุกคามก่อน เป็นการป้องกันตัวครับ
      #3435-3
    • #3435-4 Don't Smiles(จากตอนที่ 3)
      7 มิถุนายน 2563 / 11:02
      คุณพูดแบบนี้แสดงว่าผู้หญิงที่กำลังจะโดนข่มขืนไม่สามารถป้องกันตัวได้เพราะยังไม่ถูกสอดใส่หรอครับ
      #3435-4
  20. #3425 เทพบุตรแห่งแสง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 11:15

    คืออะไรอ่ะ ทำไมพระเอกไม่ต่อยให้มันตายไปเลยอ่ะ == ความถูกต้องบ้าอะไร จูนิเบียวเรอะ /// ดูไม่มีเหตุผลตั้งแต่เพื่อนสมัยเด็กแล้ว ผู้หญิงอะไรไม่อ่อนโยนเลย ขอลองอ่านอีกนิดถ้าเป็นนางเอกคือเลิกอ่านอ่ะ ///คำพูดก็ดูไม่สมเหตุสมผลเลย เหมือนหนังคนละม้วน อย่าไปคุยเลย คนแบบนั้นคุยด้วยเหตุผลไม่เข้าใจ เป็นแค่ไอ่เด็กติดเกมส์ไป ทำเกมส์เสียชื่อเสียงหมดเพราะมีพวกไม่มีสมองแบบนี้ไง สังคมเลยแอนตี้... ///ปล. อย่าให้พระเอกอัดมันเยอะ กระทืบให้ตายไปเลยครับ หมั่นไส้...

    #3,425
    1
    • #3425-1 aomatt31053(จากตอนที่ 3)
      2 มิถุนายน 2563 / 10:47
      เห็นด้วย
      #3425-1
  21. #3422 ตูมาเกรียน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 13:29
    ถ้าเราจำเนื้อหาก่อนรีไรท์ไม่ผิดเหตุผลที่เริ่มเล่นเกมนี่ดูดีกว่าครั้งก่อนเยอะเลยนะ
    #3,422
    0
  22. #3412 Tery2006 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 09:05
    ไม่เอาคนนี้เป็นนางเอกหรือตัวเอกได้ป่ะเห็นผัวดีกว่าเพื่อนอ่ะ แถมเป็นเพื่อนสมัยเด็กด้วยนะ
    #3,412
    0
  23. #3410 มาเวล (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 05:33
    สองคนนี้ต้องการอะไรอ่ะงง หวังว่าน้ำหวานจะไม่ใช่นางเอกนะ
    #3,410
    0
  24. #3398 ppmlsssss (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 01:27
    พิรุณคือเบียวมาก 55555 คืออะไรจะโกรธแบบยับยั้งตัวเองไม่ได้ขนาดนั้น
    #3,398
    0
  25. #3360 My_SouL (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2563 / 23:32
    ในฐานคนที่เป็นพวกเหตุผลจ๋า ที่โดนสอนมาให้คิดถึงคนอื่นบ้าง และปกติก็เล่นเกมด้วย อ่านแล้วก็ไม่เข้าใจว่า งง คือ 2 คนนี้จะเอาอะไรทำไมไม่พูด ถ้าเราเป็นนาคา เราก็เดินหนีเหมือนกัน ก็ไม่ได้รู้จักกันป่ะ ก็ทักทายแล้วกลับ ก็จบไหม ล่ะน้ำหวานจะไปดึงเค้าไว้ถึงขั้นล้มทำไม แล้วมาบีบน้ำตาทั้งๆที่สาเหตุมาจากตัวเอง เพื่ออะไร ล่ะเป็นเพื่อนกันประสาอะไร ไม่รู้เหรอว่าเพื่อนตัวเองเป็นคนยังไง เหอๆ เป็นคนที่ไม่สมควรคบที่สุดแล้ว ผญ คนนี้
    #3,360
    0
  26. #3310 nokon5588 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 01:58
    อย่างกับไปปั่นหัวติ่งเกมส์-เลยค่ะ
    #3,310
    1