ERROR Online : Overkill มหานครออนไลน์แห่งความผิดพลาด

ตอนที่ 27 : Error : 0x00000023 ปราสาทผีสิง [อัศวินดำแห่งฮังการี]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 446 ครั้ง
    9 มิ.ย. 63

ERROR Online : Overkill




 

          

 






         

          

 

            ผู้เล่นหรือว่าจะเป็นมอนสเตอร์?

            นาคาเลื่อนสายตาจับตรงไปยังประตูทางเข้าที่อยู่ชั้นหนึ่ง ทางด้านคิตตี้ก็สปริงเท้าขึ้นมาชั้นสองด้วยฝีเท้าที่เบาจนไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา

 ทั้งสามถอยมารวมกลุ่มอยู่ที่บริเวณชั้นสองก่อนที่ทางฝั่งคิตตี้จะเป็นฝ่ายหันมาพูดกระซิบกับนาคาว่า

ห้องนี้เปิดจากทางด้านในไม่ได้ใช่ไหม ใช้การไม่ได้คุง

ก็ประมาณนั้นน่ะครับป้า

“เรียกพี่สาวสุดสวยแบบฉันว่าป้ารอบที่สามแล้วนะไอ้หนู อยากตายก็ไม่...

เหลือบตาไปมองเห็นเข้ากับไอรินที่หันหน้ามาค้อน คิตตี้จึงไม่ได้พูดต่อเธอเพียงแค่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่จะพึมพำบ่นอะไรออกมาคนเดียว

ปัง!

ในช่วงเวลานั้นเองประตูบานไม้ที่บริเวณทางเข้าก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างของใครบางคนที่พุ่งเข้ามาก่อนที่คนๆ นั้นจะรีบผลักประตูปิด แล้วจึงยืนใช้มือสองข้างค้ำพร้อมกับยืนหอบหายใจถี่ด้วยท่าทางที่ดูราวกับเพิ่งหลุดพ้นมาจากนรก

ขณะที่ทางฝั่งนาคาเอง เมื่อมองภาพของอีกฝ่ายชัดๆ เขาก็ได้แต่เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ก่อนที่จะยิ้มออกมาบางๆ พร้อมกับพูดกับร่างที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูว่า

ยังไม่ตายสินะ แอช

ทันทีที่ได้ยินเสียงบุคคลผู้นั้นก็รีบหันมาทางนาคาด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่จะเริ่มยิ้มออกมาพร้อมกับนิ้วโป้งที่ถูกยกชูขึ้นมาทางเขาแทนการบอกยืนยันว่าตัวเองสบายดี

อื้อ




 

            ภายในห้องสมุดชั้นบนของปราสาทโบราณ ร่างทั้งสี่ของกลุ่มผู้เล่นกำลังนั่งทรุดตัวกันสนทนาบนพรมทอลายสีแดง ขณะที่สายตาของทั้งนาคา ไอริน และคิตตี้ก็กำลังจับจ้องมายังทางด้านเด็กหนุ่มผมเทาที่เพิ่งกลับเข้ามาร่วมกลุ่มได้ไม่นานมานี้

           “สวัสดีค่ะ พี่แอช ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอพี่อีก!เสียงทักทายอย่างเต็มไปด้วยความดีใดังมาจากทางด้านสาวน้อยผมบลอนด์ แอชหันมาชูนิ้วโป้งให้กับเธอ ก่อนที่จะพูดกลับไปว่า

          “อื้อ ไอริน

            ไอรินผงกศีรษะ ก่อนที่เธอจะนึกขึ้นได้ หันไปเอ่ยปากแนะนำตัวคิตตี้ให้กับแอช

            “นี่พี่คิตตี้ค่ะ ทั้งสองคนเคยเจอกันแล้วในสุสาน

            “คิตตี้...หมายความว่าพี่สาวคนนี้คือแมวยักษ์ที่เธอเรียกมาน่ะนะ!

แอชหันไปมองหญิงสาวเรือนผมสีขาวแซมน้ำตาลก่อนที่หมอนี่จะชะงักอ้าปากค้างไปสักพักเมื่อเขามองเห็นเรือนร่างของอีกฝ่ายเต็มที่

            ยักษ์! ยักษ์จริงๆ ด้วย

แอชคิดพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ในขณะที่ดวงตาทั้งสองของเขายังคงจับจ้องไปที่ร่างของอีกฝ่าย

สวัสดีครับ พี่สาวคิตตี้ อาจเป็นการเสียมารยาทเล็กน้อย แต่ผมคิดว่าคุณพี่ช่างเป็นหญิงสาวที่มีหน้าอ...ใบหน้าที่งดงามที่สุดผมเคยเห็นมาเลยละครับ

หวัดดี ไอ้หนูเธอพูด เหลือบมองใบหน้าของแอชเล็กน้อยก่อนจะแค่นเสียงหึออกมาเบาๆ แล้วจึงพูดด้วยใบหน้าที่ปราศจากความสนใจว่า

บอกไว้ก่อนเลยนะว่าฉันน่ะไม่ชอบเด็กกะโปโลแบบนาย ไอ้หนูหัวขี้เถ้า

คำพูดอันแสนโหดร้าย...การกระทำที่ทำให้นาคารู้สึกเหมือนได้ยินอะไรบางอย่างแตกเพล้งเป็นเสี่ยงๆ





หลังจากนั้นไม่นานทั้งสามก็นั่งฟังแอชเล่าถึงเหตุการณ์ตอนที่เข้ามาที่ทุ่งหญ้าด้านในปราสาท หลังจากที่ปีนกำแพงสำเร็จและกระโดดลงมาแลนด์ดิ้งอยู่ที่พื้นหญ้าด้านในเรียบร้อย ช่วงจังหวะที่เท้าทั้งสองช่วงเวลาที่เท้าทั้งสองข้างแตะพื้นหญ้า แอชก็ถูกซุ่มโจมตีโดยบางอย่างในทันที

บางอย่าง?”

อื้อ นั่นคือสิ่งที่ฉันพอจะบอกได้เกี่ยวกับมันอย่างเดียว

หมายความว่า นายมองไม่เห็นเจ้าสิ่งที่เข้ามาโจมตีนาย...

แอชพยักหน้า ก่อนที่จะพูดออกมาว่า

น่าจะเป็นทักษะประเภทพรางตัว แต่ก็ถือว่าเหนือความคาดหมายพอสมควร เล่นปล่อยปีศาจล่องหนแบบนั้นไว้ข้างในปราสาทเต็มไปหมดแบบนี้” 

นั่นคือเรื่องทั้งหมดก่อนที่แอชจะรีบวิ่งหนีตาตั้งสุดฝีเท้าจนพาตัวเองเข้ามาในปราสาทผีสิงแบบงงๆ

น่าแปลก...การที่หมอนี่ผู้ซึ่งเข้ามาจากประตูหน้ากลับมาเตร็ดเตร่อยู่แถวระเบียงในแถบห้องสมุดที่อยู่ชั้นเกือบบนสุดแบบนี้ได้

เป็นไปได้ไหมว่าแอเรียปราสาทนี่อาจจะไม่ใช่แค่ปราสาทผีสิงธรรมดานาคาเอ่ยถาม

แอชพยักหน้า

ตามที่ฉันคิด พื้นที่ในปราสาทน่าจะไม่ได้เชื่อมต่อกันอย่างปกติละนะ

“อธิบายง่ายๆ ก็คือเขาวงกต...นาคาพึมพำออกมาเบาๆ

ปราสาทผีสิงที่ถูกจัดรูปแบบการเดินให้เชื่อมต่อพันกันไปมาเป็นเขาวงกต

นาคานั่งคิดอะไรบางอย่างอยู่สักพัก ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ แล้วจึงพูดกับทั้งสามคนที่กำลังนั่งอยู่ว่า

งั้นก็ไปต่อกันเถอะ





จากสามกลายมาเป็นสี่ กลุ่มของพวกเขาเริ่มต้นเดินทางโดยใช้เส้นทางลับที่นาคาเป็นคนพบจากการทำลายชั้นหนังสือปลายสุดของระเบียงหน้าต่างห้องสมุดชั้นสองที่มีแผ่นหินสลักรูปหญิงสาวในชุดกระโปรงท่ามกลางสายฝน

พวกเขาเดินเข้าสู่ทางเดินหินแคบๆ ที่มีลักษณะคล้ายอุโมงค์ขนาดเล็กเต็มไปด้วยหยากไย่จำนวนมากปกคลุมเพดานและขอบผนังขณะที่สิ่งที่ให้แสงสว่างภายในอุโมงค์มีเพียงแค่ละอองจันทร์ที่หลุดหลงเข้ามาผ่านช่องว่างด้านบนของอุโมงค์เพียงแค่เล็กน้อย

การก้าวเท้าของพวกเขาเป็นไปอย่างเรื่อยๆ รูปขบวนในตอนนี้นาคาเป็นผู้เดินนำจากทักษะนัยน์ตาอินทรีของเขาที่สามารถระบุอันตรายได้ฉับไวกว่าพรรคพวกที่เหลือ

ภายในทางเดินนั้นเงียบสนิท จะมีก็แต่เสียงฝีเท้าของพวกเขาที่ดังเป็นจังหวะ ทั้งสี่ก้าวเดินไปตามทางได้ราวๆ ห้านาทีก่อนที่มันจะพามาสู่ห้องเล็กๆ ที่ถูกปกคลุมไปด้วยความมืด

แน่นอนว่านาคาสามารถมองเห็นทุกอย่างได้อยู่จากนัยน์ตาอินทรีของเขาได้ไม่ยากเท่าไหร่ แต่เขาก็อดพะวงกับบรรดาพรรคพวกที่เหลือที่อาจจะเกิดความลำบากกับพื้นที่แบบนี้

ซึ่งก็ดูเหมือนว่าทั้งสามจะอ่านใจเขาออก จังหวะเดียวกันนั้นเองแอช ไอรินและไอรินก็เอ่ยปากเรียกใช้สกิลของแต่ละคนออกมา

Cat Eye [นัยน์ตาแมว]

Serpent’s Vision [ทัศนวิสัยของอสรพิษ]

นัยน์ตาแมวถูกเรียกใช้โดยไอรินและคิตตี้ ในขณะที่ทักษะทัศนวิสัยของอสรพิษก็ถูกเอ่ยจากฝั่งแอช นาคาเหลือบมองไปด้านหลังก็เห็นรูม่านตาของไอรินกับคิตตี้เปลี่ยนไปเหมือนดวงตาของแมว ในขณะที่ทางฝั่งแอชก็กลายเป็นดวงตาที่มีตาดำเป็นเส้นขีดเดียวเหมือนกับอสรพิษ

ฉันว่าจะถามนายตั้งแต่แรกแล้ว ตาสีทองนั่นน่ะมาจากสกิลของปืนนายสินะแอชเอ่ยถาม

อื้อ” 

สวยดีแฮะ ต่างกับสกิลของฉันเลย ใช้ทีไรมีแต่คนกลัวตลอด ฮะๆๆ

ไม่หรอกมั้ง ฉันว่ามันก็สวยดีนะ

ขอบคุณ แต่จริงๆ ทักษะนี่แม้แต่ฉันก็ไม่ค่อยชอบใช้เท่าไหร่หรอก แต่ว่ามันจำเป็นน่ะ เพราะสามารถจับคลื่นความร้อนได้เวลาใช้สกิลนี้ เลยเหมาะกับที่ไม่มีแสงแบบนี้ไง

แอชอธิบายจบ จู่ๆ ทางฝั่งไอรินก็ชูมือขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

มีอะไรเหรอไอรินนาคาถามด้วยความสงสัย

หนูด้วย ขอหนูอธิบายด้วยค่ะท่าทางที่ดูเหมือนเด็กนักเรียนที่กระตือรือร้นในชั้นเรียนของเธอ ทำเอานาคาได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ

อื้อ

ความสามารถของสกิล Cat Eye ทำให้หนูมองเห็นในเวลากลางคืนได้ดีขึ้น และรัศมีการมองกว้างขึ้น จับภาพสิ่งที่เคลื่อนไหวได้ดีขึ้น แต่ข้อเสียจะทำให้สายตาโฟกัสเป็นจุดๆ ช้าลงน่ะค่ะ

เขาพยักหน้าช้าๆ ก่อนที่จะเหลือบไปเห็นแววตาที่กำลังเป็นประกายคาดหวังคำชมของอีกฝั่งนาคาจึงค่อยๆ เลื่อนมือไปลูบศีรษะของไอรินเบาๆ

เก่งเหมือนกันนี่ ไอริน

เมื่อได้รับคำชม ร่างเล็กของไอรินก็อมยิ้มพร้อมกับหัวเราะฮิๆออกมาอย่างพึงพอใจ เห็นดังนั้นนาคาจึงลูบหัวเธอต่อไปสักพักก่อนที่เขาจะกลับไปให้ความสนใจกับภายในห้องดังเดิม





ห้องพวกเขายืนอยู่มีลักษณะเป็นห้องสี่เหลี่ยมที่มีเพดานสูงราวๆ 3 เมตร พื้นและผนังมีลักษณะเป็นหินบล็อคเก่าๆ ภายในห้องค่อนข้างกว้างแต่ก็ถูกอัดแน่นไปด้วยอุปกรณ์รูปร่างแปลกตา เตียงไม้ที่ถูกคล้องด้วยโซ่ กรงเหล็กขึ้นสนิมที่มีคมหนามหันเข้าไปด้านใน เก้าอี้ไม้ที่มีหนามแหลมจำนวนมากโผล่ขึ้นที่ตัวพื้นนั่ง

ห้องทรมาน...

นาคาคิดพร้อมกับเลื่อนนิ้วชี้ขึ้นดันกระชับแว่นสายตาของตัวเอง ก่อนที่จะไล่สำรวจอุปกรณ์ทรมานภายในห้อง

เตียงไม้กับโซ่น่าจะมีไว้เพื่อตรึงนักโทษ เขาคิดพลางเหลือบไปยังเลื่อยขึ้นสนิมที่ถูกวางอยู่ด้านใต้เตียงซึ่งถูกปกคลุมไปด้วยคราบเข้มสีดำแห้งกรัง แล้วจึงยกมันขึ้นมาสำรวจช้าๆ

ภาพที่ดูเป็นธรรมชาติอย่างน่าหวาดกลัวจนส่งผลให้สมาชิกกลุ่มที่ยืนดูอยู่ห่างๆ เริ่มหันมามองหน้ากันพร้อมกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่

หมอนี่, ไอ้หนูนี่, พี่นาคา น่ากลัวว่ะ, โคตร , ค่ะ!

นาคาเดินสำรวจสิ่งของทุกชิ้นอยู่นานจนครบรอบห้องเขาก็กลับมายืนรวบรวมสติ ก่อนที่จะพยักหน้าหงึกๆ ให้กับตัวเองอย่างพึงพอใจ การได้มาเห็นของอะไรแปลกใหม่แบบนี้เป็นเรื่องที่เขาชอบอยู่แล้ว

เกมนี้...ก็ถือว่าเก็บรายละเอียดแน่นใช้ได้

หลังจากที่เขาเดินสำรวจภายในห้อง สามารถสรุปได้ว่าห้องทรมานที่นาคาอยู่นี่มีลักษณะเป็นห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ และไม่มีเส้นทางไปต่อ 

แต่แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่่ได้ที่เขาจะคิดอย่างนั้นอยู่แล้ว จิตวิญญาณแห่งนักสืบที่แฝงลึกอยู่ในตัวนาคาส่งผลให้เขาเลือกที่จะขอเดาว่า

มันต้องมีทางลับซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งในห้องนี้แน่นอน

และเจ้าสิ่งที่ดูน่าสงสัยมากที่สุดก็คือเครื่องมือทรมาน สาวพรหมจรรย์เหล็ก [The Iron Maiden] ที่อยู่ชิดกับกำแพงนั่นน่ะนะ

นาคาเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าเครื่องไออ้อนเมเด้นก่อนจะกวักมือเรียกพรรคพวกทั้งสามที่ยืนทิ้งระยะให้ตามมาสมทบ

ไอริน แอชและคิตตี้ต่างหันมามองหน้ากันพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ แล้วจึงเดินตรงมาที่นาคาอย่างกล้าๆ กลัว

เห็นดังนั้นเด็กหนุ่มจึงเลื่อนนิ้วกลางดันแว่นตาของตัวเองขึ้นช้าๆ ก่อนที่เขาจะเริ่มอธิบายกับสมาชิกในกลุ่มออกมาว่า

ตามที่ฉันลองสำรวจดูแล้ว ห้องนี้ไม่มีทางออก

อ...โอ้ นายนี่มันสุดยอดจริงๆ เลยนะ นาคาเสียงแรกดังขึ้นอย่างตะกุกตะกัก พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติของแอช

ใช้ได้เหมือนกันนี่ ไอ้หนูรูปหล่อเสียงสองตามมาจากหญิงสาวผู้ไม่เคยพูดดีกับเขามาก่อน

พ...พี่นาคาเก่งจังค่ะเสียงสุดท้ายดังขึ้นจากทางด้านสาวน้อยที่กำลังทำหน้ายิ้มผสมกับหวาดกลัวได้อย่างเข้ากันสุดๆ

ปฏิกิริยาตอบรับของทั้งสามคนนี้...ทำไมเขารู้สึกว่ามันโอเวอร์แบบแปลกๆ

สรุปคือ ห้องนี้น่าจะมีทางลับอะไรสักอย่างซ่อนอยู่คำพูดถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากของนาคา ในขณะที่ผู้ฟังทั้งสามคนก็ยืนเรียงแถวกันตรงเป็นระเบียบไม่ต่างอะไรกับการฝึกค่ายทหาร

โดยสรุปแล้วก็คือนี่...นาคาว่าพลางยกนิ้วโป้งชี้ไปที่เครื่องทรมานไออ้อนเมเด้นที่อยู่ใกล้ๆ

คือเครื่องทรมานที่น่าสนใจ...น่าสงสัยที่สุดเพราะข้างในมันติดกับผนัง และมีขนาดที่พอสำหรับให้มนุษย์เดินเข้าไปได้

แน่นอนว่าการพูดผิดของนาคาทำเอาทั้งไอริน คิตตี้และแอชถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย

ม...เมื่อกี้หมอนั่นพูดว่าน่าสนใจใช่ปะ พี่สาวคิตตี้

อ...อื้อ ฉันคิดว่างั้น

น...หนูก็ได้ยินอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ

ทั้งสามหันมากระซิบกระซาบกันอย่างกลัวๆ ก่อนจะถูกเสียงกระแอมไอของนาคาแทรกขัดขึ้นมาซะ ก่อนจึงรีบหันขวับมาทางเขาตามเดิม

เอาละ ที่จะอธิบายก็มีเท่านี้ มีใครจะอาสาเป็นคนเปิดเครื่องนี่ไหม ถ้าไม่มีฉันจะเปิดเอง

ทั้งสามส่ายหน้าปฏิเสธด้วยความเร็วสุดขีด

โอเค

จริงๆ เขาเองก็ไม่มีปํญหาอะไรกับการเป็นคนเปิดมันอยู่แล้ว นาคาสูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนจะหันหน้าไปเผชิญหน้ากับเครื่องทรมานตรงหน้าแล้วจึงเลื่อนฝ่ามือไปใต้ใบหน้าโลหะของเครื่องไออ้อนเมเด้น แล้วจึงค่อยๆ ง้างมันเปิดออกมาช้าๆ

แอ๊ด

ทว่า...ทันทีที่เขามองเห็นภาพของบางสิ่งที่อยู่ด้านในชัดๆ นัยน์ตาสีดำของเขาก็เบิกกว้างขึ้นมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

นี่มัน...

มันคือร่างของสาวงามที่เปียกชุ่มไปด้วยโลหิต ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเข้มที่ยืนไขว้แขนทั้งสองอยู่ที่บริเวณหน้าอกคล้ายกับศพของผู้เสียชีวิตที่ผ่านพิธีกรรมของชาวตะวันตก เพียงแต่สิ่งที่แตกต่างกันก็คือถึงแม้ร่างกายของเธอจะซีดเซียว ถึงแม้เธอจะไม่ได้ลืมตาออกมา แต่สิ่งเพียงสิ่งเดียวที่เขาพอจะยืนยันได้ก็คือ

อะไรก็ตามที่อยู่เบื้องหน้าของเขาในขณะนี้

เธอเป็นสิ่งที่มีชีวิตอย่างแน่นอน

นัยน์ตาสีดำเหลือบตาสังเกตร่างของเธอไปสักพักก่อนที่เขาจะฉุกใจย้อนคิดไปถึงภาพของหินสลักที่อยู่ด้านบนชั้นหนังสือหน้าทางเข้าที่พาเขามาในห้องนี้

ใช่ ไม่ผิดแน่ มันคือภาพของหญิงสาวในชุดคนเดียวกับที่เขาเห็นเบื้องหน้าในขณะนี้

ภาพของเธอ….ที่กำลังยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางสายฝน

แปลกจริงๆ...

นาคาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่เขาจะลองขยับร่างของตัวเองเข้าไปใกล้ๆ พร้อมกับค่อยๆ เอื้อมมือไปยังร่างของหญิงสาวผู้นั้น

ทว่า...วินาทีก่อนที่แขนของเขาจะได้แตะถึงตัวของเธอ ทางฝั่งสาวงามที่ชุ่มโชกไปด้วยโลหิตก็เป็นฝ่ายเอื้อมมือของเธอขึ้นมาจับไว้ที่แขนของเขา ก่อนที่จะค่อยๆ เปิดเปลือกตาออกเผยให้เห็นถึงดวงตาสีดำขลับที่กำลังมองตรงมาที่ตัวเขาด้วยแววตาที่ยากจะหยั่งถึง

มือเรียวเย็นของเธอทำเอานาคาได้แต่ขนลุกชัน หัวใจของเด็กหนุ่มเรื่องไม่เป็นจังหวะ ยิ่งเมื่อรวมกับกลิ่นโลหิตชวนคลื่นเหียนยิ่งทำให้เขารู้สึกเกร็งมากขึ้นไปอีก

“ท่านเฟ...เรนซ์

คือคำพูดแหบแห้งเพียงคำพูดเดียวที่ออกมาจากริมฝีปากของเธอ

เฟเรนซ์...หรือว่า

คำพูดที่ทำเอานาคาปะติดปะต่อกันอย่างรวดเร็วถึงตัวตนที่แท้จริงของอีกฝั่ง

นับตั้งแต่ที่เขาเห็นร่างของเธออยู่ด้านในของไออ้อนเมเด้น เรื่องดังกล่าวก็เริ่มจะเข้าเค้าขึ้นเรื่อยๆ เพียงแต่ในใจลึกๆ เขากลับอยากที่จะปฏิเสธความจริงที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า

...แถมกลุ่มของเขามีเด็กแบบไอรินอยู่ด้วย

“อ...ไอริน รบกวนเธอช่วยกลับไปห้องสมุดนั่นหน่อยได้ไหมนาคาเอ่ยด้วยเสียงที่พยายามจะข่มให้เป็นปกติ

เอ๋ ทำไมละคะเด็กน้อยพูดด้วยความงุนงง

คำพูดของไอรินทำเอานาคาได้แต่ฝืนหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะพูดออกไปว่า

“ฮะๆ พอดีฉันลืมของไว้ที่ห้องสมุดนั่นน่ะ มันวางอยู่ที่หน้าประตู เธอไปถึงก็เห็นมันเองนั่นแหละคำพูดของนาคาที่ดูตึงเครียดอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนส่งผลให้ไอรินยืนอ้ำๆอึ้งๆ อยู่สักพักแล้วจึงขยับเท้ารีบวิ่งไปตามที่เขาสั่ง

ภาพที่ทำเอานาคาได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนที่เขาจะหันหน้ามาสบตากับร่างของหญิงสาวในชุดกระโปรงผ้าสีแดงที่ยังคงจ้องมองตรงมาที่เขา

เคานท์ เฟเรนซ์ นาดาสดี อัศวินดำแห่งฮังการี [The Black Knight of Hungary] น่าจะเป็นชื่อที่เธอเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นบุคคลคนนั้น

ขุนนางชั้นสูงผู้ที่ขึ้นชื่อในเรื่องฝีมือการรบพอๆ กับเรื่องความโหดร้ายในการทรมานนักโทษ และเช่นเดียวกับ วลาดที่สาม ผู้ดำรงศักดิ์เป็นเจ้าชายแห่งวัลลาเชีย [Prince of Wallachia] เฟเรนซ์นิยมที่จะนำร่างของนักโทษสงครามของพวกออตโตมันมาปักเสียบประจานไว้ในที่สาธารณะ

นั่นคือเรื่องราวของเฟเรนซ์ และปัญหาก็คือ หากเธอเรียกเขาว่าเฟเรนซ์แล้วละก็

หมายความว่าตัวตนที่แท้จริงของเธอก็คือ

มือที่ถูกหญิงสาวตรงหน้าจับเริ่มอ่อนแรง ในขณะที่ใบหน้าของเธอที่มองตรงมาที่เขาก็เริ่มที่จะส่งผลให้นาคารู้สึกหัวใจอ่อนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

            ฆาตรกรต่อเนื่องฝั่งผู้หญิงที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในประวัติศาสตร์ หญิงสาวผู้ชื่นชอบในความงดงามที่มีความเชื่อว่าโลหิตสามารถจะนำพาความเยาว์วัยกลับมาให้กับเธอได้

            หนึ่งในปีศาจ...ที่เลวร้ายมากที่สุดของประวัติศาสตร์มนุษย์











 


 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 446 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,096 ความคิดเห็น

  1. #3495 ทำไมต้องอิมแจบอม' (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 12:08
    รายละเอียด ข้อมูลนิยายแน่นจัง ชอบ
    #3,495
    0
  2. #3259 mieno (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 22:39
    ตอนจบของเธอก็สมควรกับสิ่งกระทำลงไปนะ
    #3,259
    0
  3. #2513 minggg- (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 02:25
    ตอนนี้แอบดูพี่คิตตี้หลุด ๆ 
    ว่าแต่นางไม่ได้เจ็บ แต่เอาเลือดคนอื่นมาอาบสินะ
    #2,513
    0
  4. #2321 ผัวอยู่ในโปสเตอร์ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:17
    กรี้ดดดดดชอบประวัติศาสตร์ในเกมแบบนี้สุดๆ5555555
    #2,321
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #1783 auannie (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 19:54
    ริสเบธจัง
    #1,783
    0
  7. #1379 ✚[ Belphegor ]✚ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 21:13
    เจอสาวๆแต่ละคนนี่ โหดๆทั้งนั้น (ยกเว้นไอรีนไว้คนนึง)
    #1,379
    0
  8. #1357 ZoneEnd (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 17:39
    น่าจะมีบรรยายตอนบักนาคาลูบสำรวจอุปกรณ์ทรมาณว่า พร้อมกับแสยะยิ้มไปด้วยนะ 5555
    #1,357
    1
    • #1357-1 LostCause(จากตอนที่ 27)
      11 มกราคม 2559 / 17:55
      เห็นด้วยครับ
      #1357-1
  9. #1257 jTHEasee (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 13:42
    อลิซจัง น่ารักๆ ฮ่าๆ
    #1,257
    0
  10. #522 Pearendless (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2557 / 06:05
    เว่  ผู้หญิงชอบเลือดนั้นน่ะนะ ??
    #522
    0
  11. #453 ฝนธารา (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 20:54
    จะรอดมั่ยเนี่ย
    #453
    0
  12. #433 ~★Fizzy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 22:24
    อ่า...ความจิตลึกๆ เริ่มเผยตัวตน บางทีนาคาก็มีอะไรๆที่หลุดจากคาแรกเตอร์ในตอนแรกที่เราแอบจินตนาการไว้เยอะแฮะ อดคิดไม่ได้ว่า หมอนี่มันเด็กเก็บกดรสนิยมพิลึกชัดๆ!!
    #433
    0
  13. #381 Pippin (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2557 / 20:09
    ที่จริงนาคาเองก็จัดเป็นพวกโรคจิตด้วยนะ...
    แม่นางคนนี้จะมีฤิทธิ์ขนาดไหนเนี่ย!
    #381
    0
  14. #356 little-red-cap (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 10:20
    เจอแม่เลย
    #356
    0
  15. #330 WonderFul Life (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 23:15
    สนุกโครตตตต
    #330
    0
  16. #316 TAKARA KUN (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 16:48
    วิ่งกันอีกแล้ว
    #316
    0
  17. #313 Antimatter (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 05:29
    นาคา แอบจิตร
    #313
    0
  18. #310 BlueBell (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 00:52
    สนุกๆๆๆๆ
    #310
    0
  19. #306 -secret- (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 22:15
    เหอะๆแทนที่จะเครียร์เควสหางานเพิ่มอีกแล้ว
    #306
    0
  20. #305 Comrade (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 20:52
    อลิซาเบธ บาโธรี่ นี่มันตัวแม่เลยเนี๊ย
    #305
    0
  21. #304 อ่านไม่เลือก (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 20:20
    หนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกก
    #304
    0
  22. #303 perfume (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 20:14
    แล้วนายคิดว่าตัวเองปกตินักหรือไงหานาคคุง= =
    ปล. ไรต์คะ? โคตรค้างค่ะ ค้างค่ะ ค้างงงง
    #303
    0
  23. #294 saTaF (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 18:55
    หืม!!! มันจะเป็นยังไงต่อไปละเนี้ยย.
    #294
    0