ERROR Online : Overkill มหานครออนไลน์แห่งความผิดพลาด

ตอนที่ 25 : Error : 0x00000021 ปราสาทผีสิง [ทางเลือก]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,764
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 486 ครั้ง
    14 พ.ค. 63

ERROR Online : Overkill







         

          








 

           “นายเคยเรียนศิลปะการป้องกันตัวมาก่อนใช่ไหม นาคา

           “นิดหน่อยน่ะ

           “หืม ว่าแต่นายเรียนศิลปะป้องกันตัวประเภทไหนมาละ

           “มวยไทย, มวยสากล, พื้นฐานการใช้อาวุธระยะประชิดแล้วก็การใช้ปืนสั้นเบื้องต้น

           “...สาบานอีกรอบได้ไหมว่านายไม่ใช่มือปืน”

           พวกเขาเดินมุ่งหน้าไปตามบันไดหินผ่านป่าทึบ การเดินเป็นไปอย่างยากลำบากเนื่องจากนาคาจำเป็นต้องหิ้วเด็กน้อยผมทองที่ยังคงนอนหลับไหลหมดสติภายในอ้อมแขนของตน ในขณะที่แอชเองก็ต้องคอยสังเกตการณ์บริเวณป่ารอบข้างตลอดเวลา เพราะหากมีมอนสเตอร์โผล่มาจะได้บอกเตือน

           ราวๆ สิบนาทีทั้งสองก็ลงมาสู่เขตป่าทึบ หมอกยามค่ำลงต่ำทำให้มองอะไรได้ไม่ชัด ยิ่งรวมกับหมู่แมกไม้จำนวนมากยิ่งทำให้การเดินเท้าเป็นไปด้วยความยากลำบาก

           “หยุดก่อน...

           แอชพูดพร้อมกับชูมือให้เขาหยุดเดิน หมอนั่นยืนนิ่งไปสักพักก่อนที่จะค่อยๆ ก้าวเท้ากลับมาทางด้านหลังช้าๆ แล้วจึงกระซิบกับเขาว่า

           “มีเงาอะไรบางอย่างอยู่ข้างหน้า ราวๆ 30 เมตร

           “มอนสเตอร์หรือไง...นาคากระซิบกลับ

           “ไม่แน่ใจ แต่จากรูปร่างที่ฉันมองเห็นแล้ว ฉันคิดว่าน่าจะเป็นผู้เล่น ราวๆ 3 คน เห็นจะได้

           “มาดักรอผู้เล่นในป่าที่มีหมอกหนาแบบนี้ คงไม่ได้มีเจตนาดีสินะ...

           แอชพยักหน้าให้กับเขาช้าๆ ก่อนที่จะตวัดคมมีดในมือไปข้างหลัง พร้อมกับก้าวไปข้างหน้าช้าๆ

           “นายต้องการให้ฉันช่วยด้วยไหมนาคาเอ่ยถาม

           แอชที่หันหลังให้กับเขาโบกมือปัดๆ ก่อนที่จะพูดออกมาว่า

           “ไม่เป็นไร ฉันคนเดียวก็เหลือๆ แล้วละ



         

           สิบห้าวินาทีผ่านไป

           เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นตามมาด้วยเสียงตะโกนว่าอ๊าก!!ของใครบางคนตามมาสอง-สามครั้ง ก่อนที่มันจะเงียบหายไปในที่สุด

            นาคายืนอุ้มร่างของไอรินเงียบๆ ไปสักพักก่อนที่นัยน์ตาของเขาจะไปสัมผัสกับเงาดำๆ ที่กำลังเดินตรงมา

           “เร็วกว่าที่คิด ไม่รู้ว่าพวกนั้นฉลาดหรือโง่กันแน่ที่ดันดักรอเก็บผู้เล่นกลางหมอกทั้งๆ ที่ไม่มีสกิลตรวจจับ

           “ใช้ได้เหมือนกันนี่

           แอชที่กำลังเดินตรงมายกมือลูบหัวตัวเองเบาๆ

           “ขอบคุณที่ชม แต่ฉันยังต้องฝึกอีกเยอะแหละ

           นาคาไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่ยักหน้าช้าๆ ก่อนที่จะพูดต่อว่า

           “งั้นก็ไปต่อกันเถอะ





พวกเขาเดินตัดป่าทึบไปร่วมยี่สิบนาทีก่อนที่จะมาถึงแอเรียปราสาทกว้างที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างหลังรั้วเหล็กสีดำและกำแพงหินยาวสุดลูกหูลูกตาเบื้องหน้า

พื้นที่ที่มีชื่อว่า ปราสาทผีสิง แอเรียสุดท้ายในกิจกรรม

รู้สึกว่าเช็คพอยน์สุดท้ายคือบัลลังก์ที่อยู่ในห้องโถงชั้นในสุดของปราสาท

           “อือ

           ทั้งสองเดินต่อไปจนถึงหน้ารั้ว ก่อนที่นัยน์ตาของพวกเขาจะเหลือบเข้ากับร่างไร้วิญญาณของมนุษย์ที่ถูกวางเกลื่อนกลาดบริเวณหน้าปราสาทจำนวนมาก

            พวกเขาจึงหยุดเดิน

           “ผู้เล่น...น่าจะราวๆ สิบถึงยี่สิบคนได้แอชพูด

           “ปัญหาคงอยู่ที่เป็นฝีมือของยูสเซอร์หรือมอนสเตอร์...เขาหรี่ตา

           “ให้ฉันปีนกำแพงเข้าไปตรวจสอบดีกว่า นายรออยู่นี่ก็แล้วกันนาคาแอชลองเสนอความคิดเห็น

           “จะดีหรือไง เรายังไม่รู้เลยว่าอะไรที่ทำให้พวกผู้เล่นนั่นเสียชีวิต

            แอชยิ้ม ก่อนที่จะยกมือตบไหล่เขาเบาๆ

           “ไม่ต้องห่วงหรอกน่า เดี๋ยวพอฉันเข้าไปข้างในก็รู้เองแหละ นายไม่ต้องห่วงไปหรอกนาคา ครั้งที่แล้วก็ได้ผลใช่ไหมละ

           ได้ยินดังนั้นนาคาจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่พยักหน้าช้าๆ แล้วจึงตอบไปว่า

งั้นก็เอาตามที่นายว่าละกัน

แอชพยักหน้า ก่อนที่หมอนั่นจะย่อตัวลงไปเรียบพื้น แล้วจึงเดินเลียบไปทางกำแพงหินด้านซ้าย ก่อนที่จะหายไปในป่าทึบ

นาคาที่ยืนถือไอรินอยู่ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะเดินหลบฉากไปจากทางเดินเข้าไปในป่า มองหาที่นั่งพักอยู่สักครู่ ก่อนที่จะค่อยๆ วางร่างของไอรินบนผืนหญ้าลงใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ แล้วจึงก้มลงนั่งพิงต้นไม้ดังกล่าวเงียบๆ

อย่ารีบเป็นอะไรไปละ...แอช





จ๊ากกก!!!

           เสียงคุ้นหูร้องตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นมาในจังหวะที่นาคากำลังนั่งถือปืนในมือสอดส่องอาณาเขตโดยรอบอยู่เงียบๆ เขานั่งเงี่ยหูฟังเสียงดังกล่าวไปสักพัก ก่อนที่มันจะเงียบหายไปหลังจากที่ดังขึ้นอยู่สองสามครั้ง

           “...”

นาคาได้แต่ยกมือกุมขมับ เขาหลุบตาลงต่ำ ก่อนที่จะถอนหายใจเสียงเครียดออกมา

            สมาชิก...เหลือสองคนแล้วสินะ

            เขานั่งนิ่งๆ อยู่สักพักก่อนที่จะตัดสินใจทรงตัวลุกขึ้น

            ปัญหาในตอนนี้คือทำยังไงถึงจะเข้าไปในปราสาทนั่นได้? การปีนกำแพงเข้าไปเป็นทางเลือกที่ผิด? แต่ถ้าวิเคราะห์จากสถานการณ์แล้วศพที่อยู่หน้ารั้วเหล็กนั่นก็บ่งบอกว่าเข้าทางข้างหน้าไม่ได้เหมือนกันไม่ใช่หรือไง

            หรือว่ามันมีเงื่อนไขอะไรบางอย่างที่ทำให้ผู้เล่นที่เข้าไปเสียชีวิต? ไม่ๆ บางทีอาจจะเป็นมอนสเตอร์บางอย่างที่ดักซุ่มผู้เล่นอยู่ก็เป็นได้

          “เอายังไงดีนะ…”

            นาคานั่งคิดไปสักพัก ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงขยับตัวดังขึ้นมาจากร่างของเด็กผู้หญิงที่นอนอยู่ใกล้ๆ เขาหันไปก็พบกับร่างของไอรินที่กำลังนั่งทำหน้าตาสะลึมสะลืออยู่

ไอรินนั่งหน้ามึนไปสักพักก่อนที่เธอจะยกมือปิดปากหาว แล้วจึงเลื่อนมันมาขยี้ตาอย่างงัวเงีย

ตื่นแล้วหรือไง ไอริน

เสียงพูดของนาคาเรียกความสนใจของเด็กผู้หญิงเพิ่งตื่นให้หันหน้ามาหา เธอเอียงคอเล็กน้อย สบตากับเขาไปสักพักก่อนที่จะปรบมือทั้งสองเข้ากันพร้อมกับอ้าปากร้องอ๋อ  

พี่นาคา ใช่ไหมคะ

อื้อ

ได้ยินดังนั้นเธอจึงพยักหน้าช้าๆ ไอรินสะบัดหน้าเรียกสติไปสักพัก ก่อนที่จะหันซ้ายหันขวาสำรวจตำแหน่งโดยรอบ แล้วจึงหันมาเอ่ยคำถามกับเขาออกมาอีกครั้ง

พี่แอชกับพี่แซ็คไปไหนละคะ

นาคาถึงกับสะอึกเล็กน้อย

ทั้งสองคน…”

ดวงตาสีฟ้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังทำเอานาคากลั่นกรองคำพูดออกมาได้อย่างลำบาก เขาสบตากับเธอไปสักพัก ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วจึงเลือกตอบไปตามตรง

ทั้งสองคน...ออกจากการแข่งขันไปแล้วน่ะ

ทันทีที่นาคาเอ่ยจบ นัยน์ตาสีฟ้าใสของเธอก็ถูกปกคลุมไปด้วยแววเศร้าสร้อย ไอรินยืนก้มหน้าอยู่สักพัก ก่อนที่เธอจะยกมือทั้งสองข้างตบเข้าไปที่แก้มเสียงดัง แล้วจึงหันมายิ้มให้กับเขาด้วยแก้มที่เริ่มขึ้นสี

งั้นก็ไปกันต่อกันเถอะค่ะ พี่นาคา

ตัวเลข 1,068 ที่ขึ้นกลางอากาศบ่งบอกว่านั่นน่าจะค่อนข้างเจ็บพอสมควร นาคาเลื่อนมือไปลูบหัวร่างเล็กเบาๆ ก่อนที่เขาจะพูดออกมาว่า

อื้อ





เธอพอจะเรียกคิตตี้ออกมาได้ไหมนั่นคือคำถามที่นาคาเอ่ยถามหลังจากที่พวกเขาเดินมาหยุดอยู่ที่รั้วเหล็กดัดสีดำที่เบื้องหลังยังคงเต็มไปด้วยร่างไร้วิญญาณของยูสเซอร์จำนวนมาก

ก...ก็น่าจะได้อยู่นะคะไอรินที่ยืนเกาะเสื้อเขาอยู่ข้างหลังพูดออกมา

            นาคาเหลือบมองลักษณะของปราสาทภายในรั้ว สันนิษฐานว่าพื้นที่ภายในปราสาทผีสิงน่าจะเป็นเขตอันตราย จุดเริ่มต้นก็คือบริเวณด้านหลังรั้วไปจนถึงอาณาเขตข้างในทั้งหมด

            อุปสรรคที่กีดขวางตัวเขาคือกำแพงและรั้วเหล็กดัดขนาดไม่สูงมากที่น่าจะพอปีนป่ายข้ามได้ บังลังก์ของห้องโถงชั้นในสุดคือจุดมุ่งหมายที่เขาต้องไป

            เดาว่าอยู่ตรงกลางปราสาท...หมายความว่าคงจะไม่แตกต่างกันหากเลือกที่จะเข้าทางด้านหน้าหรือเข้าทางด้านหลัง

เขายืนสำรวจไปสักพัก ก่อนที่หันไปข้างหลังพร้อมกับเอ่ยคำพูดออกมาว่า

แล้วทอมมี่ละ




 

            สุภาษิตโบราณเคยบอกไว้ว่า ไม่ได้ด้วยเล่ห์ ก็เอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยมนต์ ก็เอาด้วยคาถา ดังนั้นหากการเข้าประตูหน้าเป็นเรื่องยากลำบาก

ก็ให้พังมันเข้าไปจากด้านบน

นาคาที่นั่งอยู่บนหลังของแมวปีศาจได้แต่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ดูเหมือนว่ามันจะคุ้นเคยกับการปีนกำแพงเป็นอย่างดี ทอมมี่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วไปตามตัวปราสาท ไต่ระดับสูงไปเรื่อยๆ เพื่อมุ่งหน้าไปถึงยอด

ด้านในของกำแพงปราสาทมีลักษณะเป็นผืนหญ้ากว้างใหญ่ที่เมื่อมองจากมุมสูงไกลๆ แล้วจะเห็นจุดเล็กๆ หลายจุดกระจายอยู่เต็มพื้นที่

จุดที่คาดว่าน่าจะเป็นซากศพของยูสเซอร์ที่พากันเข้าไปโดนเล่นงานอยู่ข้างใน...

            สิ่งพิศดารเพียงอย่างเดียวก็คือนาคากลับมองไม่เห็นพวกปีศาจที่เป็นผู้สังหารยูสเซอร์เลยสักตน

            ถ้าเป็นมอนสเตอร์มันก็คงจะเป็นพวกสายลอบโจมตี ไม่ก็มีทักษะล่องหนสินะ...

           ไม่ช้าเจ้าทอมมี่ก็พาเขาและไอรินกระโดดทะยานแหวกอากาศหยุดอยู่ข้างบนหอคอยสูงก่อนที่ เขาจะหันไปบอกให้ไอรินให้สั่งทอมมี่ให้ทำลายหลังคาหอคอยและพังลงไป

           ครืด...กึง

            ปราสาทผีสิงนั้นดูจะแข็งแกร่งกว่าโบสถ์ปีศาจเป็นอย่างมาก ไม่ว่ามันจะพยายามใช้กงเล็บทั้งสองข้างตะปบแรงเท่าไหร่ก็ไม่สามารถทำลายหลังคาของปราสาทหินเบื้องหน้าได้

            งั้นก็ได้เวลาแผนสอง

เมื่อการพังหลังคาไม่ได้ผล นาคาจึงตัดสินใจที่จะให้ทอมมี่ปล่อยพวกเขาลงตรงหน้าต่างในหอคอยสูงซึ่งดูจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าประตูหน้าหรือประตูหลังที่เต็มไปด้วยศพ

            เพียงแต่...ในช่วงเวลาที่ขาทั้งสองข้างของเขาแตะยังด้านในของหอคอยสูงนั่นเอง

           ปัญหาบางอย่างก็เกิดขึ้น





            ตึกตั่ก! ตึกตั่ก!

            เสียงฝีเท้าสองคู่ของนาคาและไอรินกำลังจ้ำเท้าอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะวิ่งหนีจากกองทัพพาเหรดปีศาจด้านหลังสุดชีวิต

            และหากถามว่าทำไมละก็ สาเหตุมันก็เพราะทันทีที่พวกเขาเข้าสู่ห้องภายในหอคอย นาคาก็พบว่ามันถูกปกคลุมไปด้วยปีศาจนานาชนิดที่ปกคลุมอยู่หนาแน่น เหตุการณ์หลังจากนั้นคือหนอนน้อยน่ารักหนึ่งในบรรดาปีศาจก็เริ่มที่จะขยับเข้ามาแนะนำตัวเองกับพวกเขาโดยการยิ้มทักทาย อ้าปากขนาดมหึมาเผยให้เห็นถึงซี่ฟันนับร้อยซี่ในปาก

            และนั่น...คือจุดที่พวกเขาเริ่มวิ่ง

            ระเบียงทางเดินภายในปราสาทถูกตกแต่งด้วยโถโบราณขนาดใหญ่ โคมไฟระย้าหรูหราและรูปปั้นอันแสนวิจิตรงดงามซึ่งทั้งสองอาจจะไม่มีเวลาพอที่จะมายืนชื่นชมเนื่องจากเหล่าปีศาจอัศวินในชุดเกราะ ซอมบี้ผีดิบ โครงกระดูกสีแดง กล่องสมบัติกระโดดได้รวมไปถึงเหล่าวิญญาณอาฆาตที่กำลังวิ่งไล่ตามมาเป็นขบวน

พวกเขาวิ่งต่อไปได้สักพัก ก่อนที่นาคาจะเริ่มสังเกตได้ถึงเสียงหอบหายใจถี่ของไอริน เด็กหนุ่มจึงรีบไล่สายตามองหาที่หลบภัย ก่อนจะไปพบเข้ากับประตูสามประตูที่อยู่บริเวณปลายสุดทางเดิน

พวกมันมีลักษณะเป็นประตูไม้โบราณสีเทาซีดสองบานไร้ลูกบิดเหมือนกันหมดแตกต่างกันที่รูปสลักหินด้านบนแต่ละบานประตู

บานซ้ายสุดเป็นรูปสลักของอัศวินที่ถูกหอกปักกลางอก ขณะที่ประตูบานกลางมีรูปสลักเป็นรูปหัวกระโหลกจำนวนมาก ส่วนบานประตูสุดท้ายเป็นรูปนักปราชญ์ไร้ศีรษะที่นอนอยู่บนกองหนังสือ

            ต้องเลือกอย่างเดียวสินะ

นาคาคิดพร้อมกับตัดสินใจเอื้อมมือขวาไปช้อนร่างของไอรินขึ้นมา เธออุทานด้วยความตกใจเล็กน้อยแต่ก็ดูเหมือนจะเข้าใจสถานการณ์

นาคาเริ่มเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นเพื่อสลัดฝูงปีศาจพร้อมกับพุ่งตัวไปใช้มืออีกข้างผลักประตูบานขวาสุดออกก่อนที่จะปิดมันอย่างรวดเร็ว

ปัง...แกร๊ก!

เสียงปัง! ของประตูตามมาด้วยเสียงที่มีลักษณะเหมือนกับการล็อค มันส่งเสียง ตึง! ตึง! เล็กน้อย คาดว่าน่าจะเป็นเสียงของมอนสเตอร์ที่พุ่งชนกับประตูอย่างรุนแรง

ดูเหมือนว่าประตูนี่จะแข็งแรงพอ

การวิ่งเต็มฝีเท้าทำเอาเขารู้สึกเหนื่อยอยู่ไม่น้อย เขายืนหอบหายใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวางร่างเล็กในมือลงกับพื้นอย่างทะนุถนอม

ขอบคุณค่ะ พี่นาคา

            เท้าแตะถึงพื้นไอรินก็เอ่ยคำขอบคุณ นาคาหันไปพยักหน้ารับก่อนจะเปลี่ยนความสนใจไปมองสำรวจห้องที่ตัวเองอยู่

            “นี่มัน...ห้องสมุดสินะ

จึงได้ความว่าตัวเองกำลังอยู่ในห้องสมุดขนาดใหญ่ที่มีชั้นหนังสือจำนวนมากเรียงรายกันอยู่ในห้อง

ห้องสมุดกว้างสองชั้นที่มีแสงจันทร์สลัวๆ จากหน้าต่างยาวที่อยู่อีกฝั่ง

เขากระชับแว่นสายตาตัวเองเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจหยิบน้ำยารีเซ็ทคูลดาวน์ที่เขาได้รับตั้งแต่แรกออกมาดื่ม

หนึ่งชั่วโมงที่เหลือ น่าจะพอละนะ

           Eagle Eye [นัยน์ตาอินทรี]

นาคาเอ่ยปากเรียกใช้สกิล ก่อนที่ภาพสลัวๆ ภายในห้องจะเปลี่ยนไปชัดเจนกว่าเคยจากโทนสีที่เข้มข้นขึ้น เขาใช้ดวงตาสอดส่องรอบข้างอยู่สักพัก เมื่อเห็นว่าทุกอย่างปลอดภัยดีจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ดวงตาพี่นาคาสวยจัง

            คือสิ่งที่ไอรินพูดหลังจากที่เขาเหลือบมาสบตากับเธอที่กำลังมองหน้าเขาด้วยสายตาที่แวววาวด้วยความประหลาดใจ

            เขาหรี่ตาเล็กน้อย ก่อนที่ไอรินจะพูดต่อไปว่า

เป็นสีทองสว่างเลยค่ะ

คงจะเป็นผลมาจากเอฟเฟคของทักษะ

            รับรู้ดังนั้น เขาจึงหันมายิ้มให้กับเธอบางๆ

กุก...กัก...กุก...กัก

           จู่ๆ เสียงอะไรบางอย่างก็ดังขึ้นภายในห้อง มันเป็นเสียงที่คล้ายกับสิ่งของกระทบกัน พวกเขายืนนิ่งอยู่สักพักก่อนที่จะหันมามองหน้ากันช้าๆ

นาคาค่อยๆ เลื่อนนิ้วชี้ขึ้นปิดปากเป็นสัญญาณให้อย่าสงเสียงดัง ก่อนที่เขาจะเลื่อนดวงตาสองข้างเพื่อสังเกตพื้นที่โดยรอบ

น่าแปลกที่เขาไม่พบสิ่งแปลกปลอมแต่อย่างใด สิ่งที่เขาเห็นก็มีเพียงแค่ชั้นหนังสือที่ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบกับพื้นที่มีสภาพเป็นพรมสีแดงทั้วทั้งสองชั้นเท่านั้น

            เแล้วเมื่อกี้มันเสียงอะไร?

            เขาคิด ก่อนที่จะเหลือบไปเห็นสะกิดเข้ากับอะไรบางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่ภายในชั้นหนังสือ เพียงแต่ทันทีที่เขาหันหน้าไปทางนั้นสิ่งที่เขาเห็นก็มีเพียงแค่หนังสือจำนวนมากที่ถูกจัดอย่างเป็นระเบียบเท่านั้น

            “…”

            หรือว่า...

            ความคิดชั่ววูบทำเอาเขาถึงกับต้องชะงักกึก นาคาไม่ได้พูดอะไรออกมา ก่อนเขาจะค่อยๆ พยายามเอื้อมมือไปผลักประตูที่อยู่ด้านหลังเพื่อลองเปิดมันออก

            กึก...

            แน่นอนว่าการกระทำดังกล่าวไม่ได้ผล เสียงประตูติดขัดบ่งบอกอย่างชัดเจนว่ามันถูกล็อค

แย่ละ

ภาพนั่น รู้สึกว่าจะเป็นนักปราชญ์ไร้ศีรษะที่นอนบนกองหนังสือสินะ

นาคาคิดพลางสูดหายใจเข้าปอดเบาๆ ก่อนจะยื่นมือไปสะกิดถามเด็กสาวคนข้างๆว่า

เธอมีปีศ...เพื่อน ที่ตัวเล็กกว่าคิตตี้ไหม

ทำไมเหรอคะ

สิ้นสุดคำพูด ชั้นหนังสือภายในห้องก็เริ่มจะทยอยกันล้มลงกระแทกตึงกับพื้นด้วยความรวดเร็ว



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 486 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,098 ความคิดเห็น

  1. #2511 minggg- (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 02:14
    "พยัก"หน้าค่า

    น้องหนูมีแมวกี่ตัวเนอะ
    #2,511
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #830 AmademoN (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 21:43
    ยังคงยืนถือร่างเล็ก --> อุ้ม
    #830
    0
  4. #515 Pearendless (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2557 / 06:52
    อะไรน๊าาา
    #515
    0
  5. #451 ฝนธารา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 20:07
    เจอตัวอะไรนะ
    #451
    0
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #336 little-red-cap (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 / 00:54
    ปรบมือให้เลย ทั้งสองคนนั้นแหละ หนึ่งก็จินตาการล้ำเลิศ อีกหนึ่งก็ร้ายเหลือ
    #336
    0
  9. #282 รักษ์คุณ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 09:09
    โอย นี่มันตัวร้ายชัดชัด พระเอกที่ไหน

    Aphrodite
    #282
    0
  10. #281 TAKARA KUN (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 22:57
    มันคือปีศาจหนังสือกับปีศาจชั้นหนังสือเหรอเนี่ย
    #281
    0
  11. #279 perfume (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 21:47
    ขอกราบนมัสการอัญเชิญเสะผู้ยิ่งใหญ่ นาคา!!
    ปล. มาต่อไวๆ นะคะท่านไรต์ ช้าได้พร้าเล่มงาม แตต่ถ้าเร็วล่ะก็ได้ควายธนูนะคะ
    #279
    0
  12. #276 อาณา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 15:36
    พระเอกเจ้าเล่ค้อด
    #276
    0
  13. #274 Assumption Farm (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 12:31
    อ่านครั้งเดียว 555 สนุกจนวางไม่ลงเลยครับ จะรออย่างใจจดจ่อนะครับ สู้ๆครับ
    #274
    0
  14. #273 TAKARA KUN (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 23:23
    เออหยุดกินสายไหมเนี่ยนะ
    #273
    0
  15. #272 -secret- (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 21:24
    เหอะๆๆ พระเอกชั่วขึ้นเยอะเลย
    #272
    0
  16. วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 21:15
    กินสายไหมมากไป คิดได้ไงงะ
    #271
    0
  17. #270 อาณา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 20:57
    พระเอกเจ้าเล่อะ เมื่อไหร่จะมีเงินนะ
    #270
    0