ERROR Online : Overkill มหานครออนไลน์แห่งความผิดพลาด

ตอนที่ 2 : Error : 0x0000000A หน้าฝน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 947 ครั้ง
    4 มี.ค. 64

ERROR Online : Overkill










         

ฝนตก...หนักจริงๆ แฮะ

บรรยากาศที่บริเวณปากซอยธาราพิสัยเต็มไปด้วยหยาดฝนที่โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า สภาพอากาศย่ำแย่ที่เต็มไปด้วยไอน้ำสีขาวหนาเตอะปกคลุมไปทั่วทั้งพื้นที่ ขณะที่เสื้อที่เปียกชุ่มก็ทำให้ประสบการณ์การยืนรอฝนหยุดในครั้งนี้กลายเป็นความทรงจำที่ไม่อยากจะย้อนนึกถึงขึ้นเรื่อยๆ

เจ้าของร่างสูงในชุดนักเรียนถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่จะหยิบแว่นสายตากรอบสีดำของตนลงมาเช็ดด้วยปกเสื้อ

บางทีน่าจะพกร่มมาตั้งแต่แรก

เขาคิด ถอนหายใจให้แก่ความผิดพลาดของตัวเองที่ลืมหยิบร่มติดมาในหน้าฝนแบบนี้ไปสักพักก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนไปสะดุดกับรายการทีวีที่กำลังถ่ายทอดสดอยู่ในจอโทรทัศน์แอลซีดีภายในร้านค้าอิเล็กทรอนิกส์ที่เขากำลังยืนพิงอยู่

สัมภาษณ์สดอัจฉริยะวัย 15 ปีแห่งวงการเกมเอเชีย

ปกติเขาไม่ค่อยสนใจเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว แต่เพียงเพราะภาพตรงหน้าเป็นคนๆ เดียวกับนักเรียนที่เคยเห็นหน้าที่โรงเรียนบ่อยๆ ก็เลยเผลอหยุดมองแบบไม่รู้ตัว

ไม่ได้สนิท แต่ก็เคยทำกิจกรรมร่วมกันที่โรงเรียน ไม่ได้รู้จักอะไรเป็นการส่วนตัว แต่ก็มีบางครั้งที่ทักทายอีกฝ่ายเวลาเดินสวนกัน

นิยามของหมอนั่นคงจะเป็นคนที่เข้ากับคนอื่นได้ง่าย เพื่อนเยอะ มนุษยสัมพันธ์ดี เล่นกีฬาใช้ได้ แต่ไม่ค่อยเอาอ่าวด้านการเรียน 

ถึงอย่างนั้นก็เป็นคนที่ได้รับความนิยมอยู่พอตัว

เพียงแต่น่าแปลกที่ทำไมคนธรรมดาที่ค่อนไปทางได้รับความนิยมเล็กน้อยแบบนั้น กลับมีความสำคัญถึงขนาดได้ออกรายการบนโทรทัศน์

มัน...เพราะอะไรกันนะ

แปะ...แปะ

คิดเรื่อยเปื่อยไปได้สักพัก เขาก็สัมผัสได้ถึงหยาดฝนที่เริ่มจะสาดเข้ามาสัมผัสกับใบหน้า เขาจึงเขยิบถอยหลังเข้าไปจนเกือบติดกับกระจกหน้าร้านค้าที่เขากำลังหลบฝนอยู่

ซึ่งก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่เสียงแหลมสูงของสุภาพสตรีคนหนึ่งที่ดังขึ้นแทบจะทันทีว่า

ตายแล้ว! หนูนาคใช่ไหมเนี่ย ทำไมมายืนหลบฝนอยู่หน้าร้านพี่แบบนี้ละ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก!

และหลังจากนั้นไม่ถึงหนึ่งวินาที ร่างของเขาก็ถูกเธอคว้าหมับเข้าที่ข้อมือ ก่อนที่อีกฝั่งจะฉุดกระชากลากถู ลักพาตัวเขาเข้าไปยังภายในร้านค้าแห่งนั้นด้วยความรวดเร็ว





ร้านค้าที่น่าจะไม่ผ่านมาตรฐานสาธารณสุขนี้มีชื่อว่าเจ๊ภัทรจัดเต็มอิเล็กทรอนิกส์ เป็นร้านอุปกรณ์ไฟฟ้าเพียงร้านเดียวของซอย ตั้งอยู่แถบนี้ได้ราวๆ ห้าปี และด้วยความที่ทั้งซอยมีร้านอิเล็กทรอนิกส์เพียงแค่ร้านเดียวจึงทำให้ชาวบ้านแถบนี้หลายๆ คนเลือกที่จะแวะมาใช้บริการ

ด้านในร้านถูกจัดวางอย่างไม่ค่อยได้สัดส่วน หน้าต่างบานเกล็ดเกรอะกรังไปด้วยคราบสิ่งสกปรก เครื่องใช้ไฟฟ้าหลากหลายประเภทถูกวางกองพะเนินเทินทึกทำให้สงสัยว่านี่มันร้านขายของหรือกองขยะกันแน่

จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เข้ามาในร้านนี้เห็นจะเป็นเมื่อสมัยตอนยังเด็ก ซึ่งมันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว แต่เมื่อเทียบกับภาพในความทรงจำ อะไรๆ ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเท่าไหร่นัก

ขอโทษนะจ๊ะ พอดีพี่ไม่ได้จัดของเท่าไหร่ ร้านเลยอาจจะดูรกไปหน่อยเจ๊ภัทรพูดด้วยเสียงแหลมแสบแก้วหูตามปกติ พร้อมกับขยับมือส่งแก้วชาร้อนหอมกรุ่น วางบนโต๊ะหน้าโซฟาเก่าๆที่เขากำลังนั่งอยู่

แค่ให้เข้ามาหลบฝนก็ขอบคุณมากแล้วครับ พี่ภัทร” เขายิ้มตอบตามมารยาท ยื่นมือไปรับแก้วชาก่อนจะพับเก็บแว่นสายตาที่เปียกชุ่มใส่กระเป๋าเสื้อ

            สาเหตุที่เธอใจดีกับเขาบางทีอาจจะเป็นเพราะว่าใครๆ แถวนี้ต่างก็รู้ดีว่า นาคา ไพศาลธารา เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของ ชลธาร ไพศาลธารา ผู้เป็นเจ้าของที่ดินเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของซอยธาราพิสัยแห่งนี้

ซึ่งก็อาจจะเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้เขาเลือกที่จะไม่ใช้เส้นทางแถบย่านร้านค้านี่บ่อยๆ เนื่องจากเวลาที่เจ้าของร้านค้าบางคนเจอหน้านาคา อยู่ดีๆ ใบหน้าของบรรดาพ่อค้าแม่ขายทั้งหลายก็เปลี่ยนไปเป็นซีดเผือด แข้งขาอ่อนแรง ขยับปากละล่ำละลักราวกับกำลังเจอภูติผีปีศาจ

หนักสุดก็คือเจ้าของร้านเครื่องซักผ้าอัตโนมัติที่เห็นว่าเคยเบี้ยวค่าเช่าแม่ของเขาไปสองเดือน ตอนที่เจอกันครั้งสุดท้าย พี่แกเปิดแน่บขึ้นไปซุกตัวสั่นอยู่บนฟูกในห้องนอนบนชั้นสี่ตั้งแต่ที่ได้ยินเสียงนาคากำลังสั่งซื้ออุปกรณ์เครื่องเขียนอยู่ร้านข้างๆ

ได้ข่าวว่า ปีที่แล้วหนูนาคก็ได้แชมป์คณิตศาสตร์โอลิมปิกระดับประเทศอีกแล้วนี่ สองปีซ้อนเลยใช่ไหมจ๊ะเจ๊ภัทรสุภาพสตรีเจ้าของร้านเอ่ยปากชวนคุย ก่อนจะทรุดตัวลงยังที่ว่างบนโซฟาข้างๆ

           นาคาส่ายหน้าเบาๆ

            “ไม่ใช่...ครับ นั่นน่ะเป็นเรื่องเมื่อสองปีที่แล้วนาคาหยุดยกแก้วชาขึ้นจิบ หลังจากนั้นจึงอธิบายต่อว่าจริงๆ ต้องบอกว่าโชคช่วยด้วยละครับที่ผมได้เหรียญทองคณิตศาสตร์โอลิมปิกเมื่อสองปีที่แล้ว เพราะเห็นว่าปีนั้นข้อสอบที่ใช้วัดคะแนนน่ะง่ายที่สุดแล้ว

            “ตายแล้ว นอกจากเก่งแล้วยังจะถ่อมตัวอีก ใครได้คนแบบหนูนาคไปเป็นแฟนนี่คงจะมีความสุขมากแน่ๆหล่อนว่า จัดแจงส่งสายตาออดอ้อน      

           “ฮะๆนาคาหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนที่จะหัวเราะเบาๆ กระดกแก้วกลืนน้ำชาร้อนรสเฝื่อนลงคอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสะดุดกับโทรทัศน์ในห้องที่ปรากฎภาพการถ่ายทอดสดของอัจฉริยะวัย 15 ปีแห่งวงการเกม

            “หมอนั่น...” เขาเผลอหลุดปาก ก่อนที่เขาจะกระแอมไอออกมาเบาๆ

            เห็นคู่สนทนาให้ความสนใจไปที่รายการทีวี เธอก็กระตุกยิ้มเล็กน้อย

หนูนาคาสนใจหรอเจ๊ภัทรถามอ้อ ถ้าพี่จำไม่ผิด เธอก็อยู่โรงเรียนเดียวกับเค้าด้วยนี่นะ

           “ใช่ครับเขาตอบ ตายังคงจับจ้องอยู่ที่ภาพในจอทีวี

           เมื่อเห็นอีกฝ่ายรับคำ หล่อนจึงเริ่มว่าต่อ

            “พี่เดาว่าเธอคงไม่รู้จัก ERROR Online ใช่ไหม

          นาคาพยักหน้า

ครับ

ได้ยินดังนั้น เธอก็เริ่มอธิบายทันที

มันเป็นเกมออนไลน์เสมือนจริงที่กำลังเป็นที่นิยมในตอนนี้น่ะ ตามข้อมูลเมื่อปีที่แล้วเห็นว่ามีเซิร์ฟเวอร์อยู่ 193 ตัวทั่วโลก ผู้เล่นทั่วโลกทั้งหมดราวๆ 70 ล้านคน เฉพาะที่ประเทศเราก็หลายล้านแล้วละมั้ง พี่คิดว่านะ

            “รู้ข้อมูลเกี่ยวกับเกมนี่เยอะเหมือนกันนะครับ

           “แน่นอน ก็พี่เล่นเกมนี้ด้วยน่ะสิสาวเจ้าของวัยยี่สิบปลายๆ ทำท่ายกกำปั้นอย่างภาคภูมิใจอ้อ แล้วก็ คนที่ออกรายการอยู่ตอนนี้ก็คือแรงค์กิ้งยูสเซอร์อันดับสามของทวีปเอเชีย วรุณ [Varuna]”

เธอหยุดบทสนทนาสักพัก ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสบกับเด็กหนุ่มตรงหน้าพี่คิดว่าหนูนาคคงจะรู้จักตัวจริงของเค้าอยู่แล้วใช่ไหมจ๊ะ

            “ใช่ครับนาคารับคำ

           “ได้ยินว่าเค้าเก่งมากเลยนะ จากที่พี่ได้ข่าวมา เห็นว่าเป็นคนแรกจากประเทศเราที่ได้ขึ้นระดับแรงค์กิ้งสูงถึงขนาดนี้สายตาเพ้อฝันของหญิงวัยร่วมสามสิบทำเอาเด็กหนุ่มคนข้างๆ ได้แต่สะดุ้งเฮือกถอยหลังแถมหน้าตาก็ไม่เลวด้วยนะเนี่ยอ๊ายยย หนูนาคาก็ดี วรุณคนนั้นก็ดี

           เห็นคู่สนทนาชะงัก เจ๊ภัทรจึงรีบถอนตัวเองออกมาจากโลกแห่งจินตนาการ ก่อนจะกระแอมไอเล็กน้อยแต่ไม่ต้องเป็นห่วงไปนะ ยังไงหนูนาคก็มาก่อนในสายตาของพี่อยู่แล้ว

           นาคาหัวเราะออกมาเบาๆ

           “แต่ถ้าเป็นเรื่องเกม พี่คิดว่าคงหาคนในประเทศเราที่มีฝีมือทัดเทียมกับเขายากละนะเธอว่า เลื่อนสายตาขึ้นไปจับที่ภาพของเด็กนักเรียนบนโทรทัศน์

บางที ต่อให้เป็นหนูนาคไปเล่นเกมนี้ก็คงไม่มีทางจะสู้เขาได้ละมั้ง

ดวงตาของเขากระตุกเล็กน้อย ก่อนที่นาคาจะหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วจึงหยิบแก้วชาในมือขึ้นดื่มอีกครั้ง

น่าแปลกที่คำพูดเมื่อกี้ กลับทิ่มแทงเข้าไปในจิตใจของเขาอย่างบอกไม่ถูก

            คำพูดที่ว่า...เขาไม่มีทางสู้หมอนั่นได้

           “อ้อ แต่ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกจ้ะ ยังไงเขาก็คงสู้เธอเรื่องการเรียนไม่ได้หรอก จริงไหม ไม่ต้องเสียใจไปหรอกมือบางถูกยกขึ้นจับไหล่ของนาคเบาๆ 

            “คนเราน่ะชะตาลิขิตไว้ให้เก่งกันคนละด้านอยู่แล้วละ

            นาคาไม่ตอบอะไรกลับ เขายิ้มให้อีกฝ่ายบางๆ แล้วจึงหันกลับไปมองที่รายการสัมภาษณ์บนโทรทัศน์ นั่งดูมันไปตลอดเย็นวันนั้น...





           ฝนหยุดตก เขาก็เอ่ยขอบคุณเจ๊ภัทรที่ให้อาศัยพักรอฝนหยุด พร้อมกล่าวลาเตรียมตัวที่จะเดินทางกลับบ้าน เพียงแต่หลังจากที่เขาเดินออกจากร้านมาได้สักพักนั้น เจ้าหล่อนก็ตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยเสียงแหลมปรี๊ดอันเป็นเอกลักษณ์

           “รอพี่ก่อน หนูนาค!

ท่าทางของเจ๊ภัทรดูเหมือนเพิ่งคิดอะไรบางอย่างออก หล่อนพุ่งตัวกระแทกประตูกระจกอย่างรุนแรง วิ่งสุดฝีเท้ากลับเข้าไปในร้านของเธอ ก่อนจะกลับออกมานอกร้านด้วยความรวดเร็ว

            “มีอะไรเหรอครับ พี่ภัทรนาคาเลิกคิ้วถาม

           เจ๊ภัทรยืนหอบแฮ่กสักพักหนึ่ง ก่อนจะยื่นกระดาษบางอย่างที่เธอเพิ่งไปให้ที่มือเขา

           “นี่ไง พี่ให้ เผื่อหนูจะสนใจ

           มันเป็นแผ่นพับสี่สีจากกระดาษคุณภาพสูงที่ถูกเขียนกลางหน้าไว้ว่า ‘ERROR Online’ ตามด้วยข้อมูลรายละเอียดในตัวเกมแบบเข้าใจง่าย

แผ่นพับนี่เป็นส่วนลดเวลาซื้อเครื่อง 20 เปอร์เซ็นต์น่ะเธอชี้นิ้วไปที่ตัวหนังสือสีแดงบริเวณซ้ายล่างปกติเขาจะแจกให้แต่คนที่ไปงานเปิดตัวของเกมนี้ พอดีว่าอันนี้เพื่อนพี่เอามาฝากเพราะนึกว่าพี่ไม่ได้ไป

           “สุดท้ายก็ไปเหมือนกันแต่ก็ดันไม่เจอกันน่ะนะเธอยกกำปั้นทุบหัวตัวเองพร้อมกับหัวเราะแหะๆ

           นาคาไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่ยิ้มรับอย่างเคย

           “แล้วก็ ถ้าเกิดคิดจะเล่นเมื่อไหร่ก็มาบอกชื่อตัวละครให้พี่ด้วยละ เดี๋ยวพี่จะได้ส่งคำขอเป็นเพื่อนไปเจ๊ภัทรพูดทิ้งท้ายด้วยการแลบลิ้นพร้อมกับขยิบตาให้เขาหนึ่งที

            นาคาพยักหน้าช้าๆ ก้มหน้าขอบคุณเจ๊ภัทรเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะก้าวเท้าจะมุ่งหน้าไปตามทางกลับบ้าน



 

          เขากลับถึงบ้านในเวลาราวๆ หนึ่งทุ่มจากสภาพพื้นถนนที่ย่ำแย่และน้ำเสียจำนวนมากที่เอ่อล้นท่อมาเกือบฟุต เขาจึงเสียเวลาไปกับการเดินทางในระยะแค่ไม่กี่กิโลเมตรไปร่วมครึ่งชั่วโมง

           บ้านของเขาเป็นคฤหาสน์สไตล์โมเดิร์นสามชั้น มี่ที่ดินใช้สอยกว้างขวางจนเรียกได้ว่าสามารถอยู่กันได้ราวๆ สี่ถึงห้าครอบครัว นอกจากนั้นยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน จนบางครั้งเขาก็คิดว่ามันหรูหราจนเกินพอดี

กลับสายนะ นาคา

ทันทีที่เขาเดินผ่านประตูบ้าน เสียงแหบต่ำของสตรีผู้เป็นมารดาก็พุ่งตรงมาที่ตัวเขาทันที

            น้ำเสียงของเธอเย็นยะเยือก สายตาคมกริบของหญิงหม้ายผู้เป็นเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์แปดสิบเปอร์เซ็นต์ในซอยจ้องเขม็งมาที่ตัวเด็กหนุ่มอย่างเต็มไปด้วยความกดดัน

           “ขอโทษครับนาคาพูดขึ้นในขณะที่ทั้งสองมือก็ขยับถอดแว่นสายตาคู่ประจำพับเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วจึงหันไปยิ้มบางๆ ให้กับผู้เป็นมารดาพอดีวันนี้ฝนตกหนัก ผมเลยพักรอฝนหยุดที่ร้านพี่ภัทรก่อนน่ะครับ

            ได้ยินดังนั้น สุภาพสตรีคนนั้นจึงไม่คิดจะซักไซ้อะไรต่อ เธอเลื่อนความสนใจไปยังกระดาษสีสดที่นาคากำแน่นอยู่ในมือแทนแล้วนั่นกระดาษอะไร

           “กระดาษ…”

นาคาเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจถึงสิ่งที่แม่ของตนบอก ก่อนที่เขาจะรู้สึกตัวถึงบางสิ่งที่เขายังคงกำมันแน่นอยู่ที่มือซ้ายของตัวเอง จึงค่อยๆ ยกมันขึ้นมาดู

           มันคือแผ่นพับโฆษณาเกมที่เจ๊ภัทรให้เขามาตั้งแต่เมื่อตอนเย็น แผ่นพับที่ยังคงฝังแน่นอยู่ในฝ่ามือของเขาแม้จะมีรอยยับปรากฎขึ้นเล็กน้อยเนื่องจากน้ำหนักมือที่เขากำมันมาตลอด แต่ก็ไม่ได้ทำให้มันต้องตกอยู่ในสภาพขาดรุ่งริ่งเกินจะอ่านได้แต่อย่างใด

           เขาหลุบตาลงต่ำ เลื่อนสายตาไปจับที่ลายพื้นแกรนิตสีดำภายในห้องรับแขกอย่างไร้ความหมาย

เกม...ไม่สิ

            นาคาชะงัก เขายืนนิ่งไปสักพักก่อนที่ริมฝีปากบนใบหน้าจะค่อยๆ แปรเปลี่ยนไปเป็นรอยยิ้มจางๆ

ก็แค่ขยะครับ









 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 947 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,096 ความคิดเห็น

  1. #3633 Arcana17-star (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 04:18
    กี่ปีแล้วเนี้ยยย ฮือออ~~คิดถึงเรื่องนี้สุดๆๆๆ
    #3,633
    0
  2. #3424 ma20001 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 01:16
    กดดันมากเลยสินน้ะ==
    #3,424
    0
  3. #3256 BlacksPhoenix (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 13:48
    อ่านถึงไหนแล้วไม่รู้
    กลับมาเริ่นต้นไหม่ดีกว่า
    #3,256
    6
    • #3256-5 นักฆ่าในความมืด(จากตอนที่ 2)
      6 กันยายน 2563 / 03:27
      เหมือนกันเลยครัช
      #3256-5
    • #3256-6 ปลายย(จากตอนที่ 2)
      13 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:50
      ใช่เลยค่ะ555
      #3256-6
  4. #3219 illusion maker (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 00:51
    สุดจัดอ่ะ กี่ปีแล้ววะะะะรักมากลับมาแต่งแบบนี้
    #3,219
    0
  5. #3217 jackie-ben (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 19:33
    ถึงจะจำเนื้อหาก่อนรีไรท์ไม่ค่อยได้ แต่รู้สึกเหมือนสนุกและสมเหตุสมผลกว่าเดิมแฮะ
    #3,217
    0
  6. #3182 MR.000 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 20:35
    อ่านอีกรอบโว้ย!!! ว่าง!!!
    #3,182
    0
  7. #3084 MINERVA09 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 14:14
    น่าสนใจมากเลยยย
    #3,084
    0
  8. #3074 ninena (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 06:23
    จะเป็นลมกลับมาแล้ววว
    #3,074
    0
  9. #3073 Nottic (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 03:38
    ชิททททททททท !!!!!!!!!!
    #3,073
    0
  10. #3072 GenShi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2563 / 02:08
    OMGggggg
    #3,072
    0
  11. #3068 barious (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 23:40
    ตกใจมากกก เค้าอัพนิยายแหละแกกกกก มาบ่อยๆนะคะ ตอนนี้จำเนื้อเรื่องไม่ค่อยได้แล้ว กลับไปอ่านฟื้นความจำก่อน
    #3,068
    0
  12. #3060 MR.000 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 17:16
    "พ่อ_มึ_ตาย!!!" ไม่ได้แช่ง แต่ผมอุทานตอนเห็นโพสพร้อมกับ "-เ-้_!!!" ตามมา กี่ปีนิ

    อัพยาวๆน่ะ ไหว้ล่ะ อย่าทิ้งน่ะ นิยายคนไทยสนุกๆแค่ไม่กี่เรื่องคุณคือ1ในนั้น กราบ!
    #3,060
    0
  13. #3059 SEI05 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 15:38
    กริ๊ดนะคะฮือออ จะร้องไห้ เราเพิ่งอ่่านซ้ำมาไม่กี่วันนี้เอง อมก ขอบคุณนะคะ แงงงงง
    #3,059
    0
  14. #3058 Pkumsomsri-2546 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 15:04
    รอมานานมากกกกกกก เอาจริงเราลืมเนื้อเรื่องหมดแล้ว แต่เราจะตามอ่านใหม่ เพราะจำได้ว่าสนุกมาก
    #3,058
    0
  15. #3056 ไม่คุยกับมักเกิ้ล (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 14:08
    กรี้ดกลับมาแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #3,056
    0
  16. #3055 Mep9887 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 13:47
    เย่ๆๆๆๆๆ รอนานมาก รอต่ออีกนิด เป็นกำลังใจจ
    #3,055
    0
  17. #3053 Phantomdeath (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 13:44
    อ่านวนมาสามรอบแล้วครับ ดีใจจริงๆ พอเห็นว่ากลับมา~
    #3,053
    0
  18. #3052 Na+Cha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 13:42
    คิดถึงไรท์มาก ย้อนกลับไปอ่านใหม่ตั้งแต่ต้น
    #3,052
    0
  19. #3051 Kkk07022545 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 12:32
    ไรท์กลับมาแล้วววว ดีใจมากๆๆๆ รอเสมอเลยนะคะ นานยังไงก็ไม่เคยลืมเรื่องนี้เลย สนุกมากจริงๆ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ ขอบคุณที่กลับมาอีกครั้งค่าาา
    #3,051
    0
  20. #3050 Akimasa Yukana (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 11:42
    ไรท์กลับมาแล้ว!! รอนานมากครับผม!! คิดถึงมาก!!
    #3,050
    0
  21. #3048 { เงาที่จืดจาง} (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 11:07

    รอจนลืมเรื่องนี้ไปนานเเล้วววว
    #3,048
    0
  22. #3047 Shadow Reader ♡♡ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 11:00

    ไรต์กลับมาแล้วววววววววว คิดถึงมากกกกกกกกก

    #3,047
    0
  23. #3043 KaitoZaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 09:29

    มาแล้ว เค้ากลับมาแล้วววว อ๊ากกกก(กรีดร้องเป็นภาษาเอเลี่ยน(?))

    โคตรคิดถึงเลยเรื่องนี้(คิดถึงนาคากลับชุดขุนนางเก่ากับตุ๊กตาเด็กเปรต(?))
    ไม่คาดคิดเลยว่าไรท์จะกลับมาแล้ว(-เราก็ได้แต่อ่านตอนเดิมซ้ำๆ)
    ขอบคุณครับที่ยังไม่เลิกเขียนเรื่องนี้นะไรท์ซัง//ซาบซึ้ง
    #3,043
    0
  24. #3042 อสูรไร้ลักษณ์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 09:18

    ในที่สุดก็กลับมาแล้วเหรอ ไรต์!!!!!
    #3,042
    0
  25. #3041 silver26 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2563 / 09:12

    กรี๊ดดด เห็นแจ้งอัพแล้วแบบ errorเลยอะไรท์แงงงงคิดถึง
    ยินดีต้อนรับกลับค่าาา
    #3,041
    0