ERROR Online : Overkill มหานครออนไลน์แห่งความผิดพลาด

ตอนที่ 132 : Error : 0x00000126 ตัวละครลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    16 ม.ค. 64

ERROR Online : Overkill











“หนึ่งชั่วโมง…”

คือเวลาทั้งหมดในการแข่งขัน ‘วิ่งไล่จับ’ ของกิจกรรมสุดท้ายที่ทาง ERROR Corp’ นึกครึ้มเปลี่ยนแปลงรูปแบบการแข่งขันกลางครันซะอย่างนั้น

บอกไม่ได้ว่ามันเป็นการเรื่องที่ดีหรือแย่ เพราะถึงอย่างไรการเผชิญหน้าหนึ่งต่อหนึ่งของผู้เข้าแข่งขันที่เหลือทั้งสองอย่างเขาและจิลล์ก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่การเร่งรีบขนาดนี้มันราวกับว่า...

“มีแผนจะสู้กับเด็กผู้หญิงคนนั้นยังไงเหรอคะ พี่ชาย”

นาคาเลิกคิ้วขึ้นช้าๆ ก่อนที่เขาจะเลื่อนสายตาตรงไปยังตุ๊กตาตัวน้อยที่กำลังลอยอยู่เบื้องหน้า 

แปลกเหมือนกันที่คุณแมรี่ถามอะไรแบบนี้ หรือจะว่าไปนี่ก็คงเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกได้ถึงแววของดวงตาสีฟ้าใสที่เริ่มดูขมุกขมัวบ่งบอกถึงความกังวลใจ

“คงจะต้องลองดูสถานการณ์ก่อนนั่นล่ะ เพราะยังไงทางนี้ก็ยังไม่รู้ว่าพื้นที่ ที่จะได้เผชิญหน้ากับเด็กผู้หญิงคนนั้นในรอบสุดท้าย...จะเป็นพื้นที่แบบไหน”

ถึงจะมั่นใจในความเร็วของตัวเองมากกว่าเดิมหลังจากที่เผชิญหน้ากับผู้เล่นสายความเร็วแบบแอชและเอาชนะมาได้

แต่กับบอสมอนสเตอร์...กับปีศาจที่สามารถสังหารผู้เล่นร่วมสองพันกว่าคนภายในเวลา 4 ชั่วโมงได้แล้ว

ถึงจะเป็นยูสเซอร์ที่เชี่ยวชาญในสายความเร็วเหมือนกัน แต่คงจะต้องบอกว่าจิลล์ เดอะ ริปเปอร์นั้น...

เป็นผู้เล่นที่ระดับสูงเหนือกว่าเพื่อนคนแรกในเกมนี้ของเขาไปหลายเท่า

“พี่ชาย…ปกติคุณแมรี่ไม่ชอบที่จะทำอะไรแบบนี้ แต่ครั้งนี้จะบอกใบ้อะไรเป็นพิเศษให้ก็แล้วกัน”

เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนที่จะพยักหน้าลงช้าๆ

“เด็กผู้หญิงคนนั้น มีหลายอย่างที่ไม่ตรงกับที่ตาเห็น...เพราะงั้นคุณแมรี่ก็เลยอยากจะให้พี่ชายระวังตัวไว้ด้วยน่ะค่ะ”

คำพูดดังกล่าวทำเอาเขาลอบยิ้มออกมาบางๆ ก่อนที่ร่างในชุดสูทเก่าสีดำจะลดศีรษะลงช้าๆ แทนคำขอบคุณให้กับอีกฝั่ง 

เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา นอกจากมือข้างขวาที่ยกขึ้นลูบศีรษะของเจ้าตุ๊กตาตัวน้อยเบาๆ 

คุณแมรี่เองก็เพียงแค่ก้มหัวลงช้าๆ อย่างเขินๆ

หลายอย่างไม่ตรงกับที่ตาเห็น…

อันที่จริงไม่ต้องบอกเขาก็พอจะรับรู้ได้ด้วยตัวเองแล้วละว่า ERROR User ที่ควบรวมตำแหน่งบอสมอนสเตอร์ในซีรีย์ “ฆาตกรต่อเนื่องในตำนาน” [Legendary Serial Killer] นั้นคงจะมีความลับดำมืดอะไรบางอย่างที่ไม่อาจจะบอกคนทั่วไปได้อยู่

การที่คุณแมรี่เตือนเขาอย่างนี้ก็ยิ่งช่วยตอกย้ำเขาถึงเรื่องนั้นอีกครั้ง แต่การที่เธอออกมาพูดกับเขาก่อนการต่อสู้แบบนี้นั้น...

หมายความว่าเขาควรจะระวังตัวให้มากยิ่งกว่าปกติในการแข่งขันรอบต่อไป?

นาคาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นกุมหน้ากากยิ้มของตัวเองช้าๆ

การแข่งขันชิงตำแหน่งแรงค์กิ้งกำลังจะจบลงในเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

ตำแหน่งอันดับที่สิบของโลกเสมือนจริงแห่งนี้ กับอีกหนึ่งก้าวไปสู่เป้าหมายที่เขาเข้ามาเล่นเกมนี้ตั้งแต่แรก

แรงค์กิ้งยูสเซอร์

ใกล้...จนขนาดที่เขารู้สึกได้ว่าแค่เอื้อมไปก็สามารถที่จะสัมผัสกับมันได้

“ขอบคุณมากคุณแมรี่”

นาคาเอ่ยขึ้นมา พร้อมกับขาทั้งสองข้างที่เริ่มก้าวไปข้างหน้าช้าๆ

คำพูดของเจ้าตุ๊กตาตัวน้อยถือว่าเป็นคำเตือนที่สำคัญมากกับตัวเขา

ความเป็นจริงที่ปลุกเขาให้ตื่นขึ้นมาจากภวังค์ กับความสำเร็จลวงตาที่เขาสัมผัสได้กับตัวเองเมื่อครู่นี้ว่า 

ต่อให้ตำแหน่งอย่างแรงค์กิ้งยูสเซอร์อันดับที่สิบมันจะอยู่ใกล้แค่เอื้อมขนาดไหน

ระยะห่างกับเป้าหมายที่แท้จริงของเขา...ก็ยังคงอยู่ห่างไปอีกไกลเช่นเดิม

นาคายืนนิ่งอยู่ในท่ายกมือขึ้นกุมหน้ากากของตัวเองอยู่สักพักก่อนที่เขาจะเอ่ยคำพูดออกมาว่า

Eagle Eye [นัยน์ตาอินทรี]

เสียงเรียกใช้ทักษะเพื่อเพิ่มความสามารถในการมองเห็นถูกเอ่ย พร้อมกับอาวุธปืนเดสเปอราโดอีเกิลส์สีเงินที่ถูกนำขึ้นมากระชับในมือ

“เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง...” 

เจ้าของชุดสูทเก่าสีดำพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากพูดพร้อมสองเท้าที่เริ่มก้าวออกมาว่า

“ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะสู้กับเด็กผู้หญิงคนนั้นในพื้นที่แคบ...ละนะ”





จากการคาดคะเนของฝ่ายกิจกรรมแล้ว เดาว่าแอเรียสุดท้ายที่ผู้เข้าแข่งขันปะทะกันน่าจะเป็นแอเรียขนาดเล็ก…

คือสิ่งที่ไมเคิล ‘ไมค์’ บรานาแกน โฆษกการแข่งขัน...หนึ่งในกรรมการบอร์ดของ ERROR Corporation และอดีตแรงค์กิ้งยูสเซอร์ของทวีปอเมริกาเหนือคิดอยู่ภายในจิตใจระหว่างที่เขากำลังนั่งไล่อ่านข้อมูลของการแข่งขันหนึ่งชั่วโมงสุดท้ายในรอบชิงแรงค์กิ้งลำดับสิบที่เพื่อนสนิทของเขาอย่างสตีฟรวบรวมมาให้บนหน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์

ตำแหน่งพื้นที่ชายฝั่งทะเลเยื้องไปถึงเกาะร้างแห่งอาณาจักรสูญสลาย [Deserted Island of the Lost Kingdom] คือจุดที่ผู้เล่นจิลล์อยู่ ขณะที่มองไปอีกด้านสุดของแมพบริเวณขอบแอเรียออร์คิชคิงดอม [Orcish Kingdom] ติดกับแอเรียหอคอยแห่งอาณาจักรวายุโบราณ [The Ancient  Wind Kingdom’s Tower]

ก็คือตำแหน่งของผู้เล่นที่มีชื่อว่านาคา คนที่กำลังมุ่งหน้าไปทางนั้นอยู่

“โฮ่ น่าสนใจเหมือนกันนี่ ถ้าทั้งสองคนไปเจอกันที่แอเรียนั่น ก็คงจะได้เจอกับสิ่งๆ นั้นด้วยนี่นะ”

ภาพบนหน้าจอถูกเลื่อนไปสู่บริเวณตรงแอเรียบริเวณกลางสุดของแมพ กับเงาสีดำที่ถูกเขียนว่า Hidden Character [ตัวละครลับ]

ไม่เคิลยืนมองภาพเบื้องหน้าไปสักพักก่อนที่มันจะถูกปิดลง พร้อมกับแขนข้างขวาที่เอื้อมไปหยิบเอกสารข้อมูลผู้เข้าแข่งขันบนโต๊ะทำงานข้างๆ ขึ้นมาเปิดอ่าน พร้อมกับคำพูดพึมพำเบาๆ ที่หลุดลอยออกจากปากว่า

“อีกหนึ่งสิ่งมหัศจรรย์ในกิจกรรม...”

บนกระดาษคือรูปอวาตาร์ของผู้เล่นเจ้าของชุดสูทเก่าสีดำที่มีหน้ากากยิ้มบดบังใบหน้าอยู่ กับข้อมูลระบุความสามารถที่ถูกเก็บรวบรวมจากฝ่ายสถิติระหว่างการต่อสู้ในกิจกรรม

“หืม ไม่เลวเหมือนกันนี่ ได้คะแนนศิลปะการป้องกันตัว [Martial Arts] ที่ A+ ถ้าจำไม่ผิดแม้แต่นักสู้ MMA มืออาชีพอย่าง โบยาน คิริเคียคอฟยังได้อยู่ที่ราวๆ A- แถมความเชี่ยวชาญการใช้ปืนสั้น [Hand Gun Proficiency] ก็ได้อยู่ที่ระดับ S!?...ใช้ได้ ใช้ได้เลยนี่นา!”

เขาอุทานขึ้นมากับตัวเองอย่างทึ่งๆ

จุดเด่นคือการควบคุมสถานการณ์ [Manipulation] เล่นกับจิตใจของคู่ต่อสู้ [Mind Game] แล้วก็การใช้จุดอ่อนของคู่ต่อสู้ให้เป็นประโยชน์ [Exploit Enemy Weakness]

...ดูไม่น่าจะใช่คนดี

ไมเคิลยกมือขึ้นเกาศีรษะตัวเองเล็กน้อยก่อนที่จะเลื่อนสายตาไปอ่านต่อ

จุดอ่อนหลักๆ ยังไม่พบ แต่เนื่องจากสไตล์การต่อสู้มีพื้นฐานอยู่บนความเสี่ยง หมายความว่าหากเจอกับผู้ใช้เวทมนตร์หรือผู้ใช้พลังพิเศษระดับสูงที่มีความรอบคอบ อาจจะทำให้กลายเป็นการต่อสู้ที่ลำบากสำหรับผู้เล่นคนดังกล่าวได้ (ข้อมูลอาจมีการเปลี่ยนแปลง เนื่องจากผู้เล่นสามารถใช้ทักษะเพิ่มขีดจำกัดความสามารถของตัวเอง)

ไพ่ตายคือการเพิ่มขีดจำกัดความสามารถของตนเองสินะ

ไมเคิลคิด พร้อมกับพยักหน้าให้กับตัวเองช้าๆ

หมอนี่ดูจะเป็นผู้เล่นทีเคี้ยวยากพอสมควร

ไม่แปลกใจว่าทำไมฟิทซ์เจอรัลด์ถึงได้แต่นั่งเงียบกริบในช่วงปรีวิวแมทซ์ของเจ้าหน้ากากยิ้มนี่...

แต่เอาจริงๆ ไม่ว่าใครก็คงจะหงุดหงิดเมื่อแผนที่วางไว้ของตนนั้นไม่เป็นไปตามที่ต้องการ​ แต่กับเหตุการณ์ที่ผิดเพี้ยนไปจนเหนือความคาดหมายแบบนี้

แม้กระทั่งซีอีโอของรูนการ์ดอย่างวิคเตอร์ ฟิทซ์เจอรัลด์เองก็คงจะต้องรู้สึกหงุดหงิดใจลึกๆ ที่บุคคลนิรนาม [Mr.Nobody] นอกเหนือการคาดหมายอย่างหมอนี่เข้าลึกมาถึงในการแข่งขันรอบนี้ได้

หมากที่รูนการ์ดวางไว้สำหรับเฟสที่สองอย่างกระต่ายแห่งความตายก็ถอนตัวแถมยังขาดการติดต่อโดยไม่ทราบสาเหตุ ม้ามืดที่เตรียมไว้อย่างมิเกะก็ดวงซวยตกรอบไปก่อน แถมผู้เข้าแข่งขันที่ดูจะเป็นทางเลือกที่ดีสำหรับตำแหน่งแรงค์กิ้งลำดับที่สิบอย่างมิโกะแห่งเทือกเขาคาซารัส [Miko of the Kazarus Mountain] กับปีศาจคลั่งแห่งถนนหมายเลขเจ็ด [The Maniac of Seventh Street] ที่มีตำแหน่งเป็นรองหัวหน้ากิลด์นักดูดาว [Stargazer’s Vice Captain] ของแรงค์กิ้งยูสเซอร์ลำดับสาม

ทั้งคู่กลับพลาดท่าไปอย่างน่าเสียดายในรอบสุดท้ายซะอย่างนั้น

ไมเคิล บรานาแกนยกนิ้วขึ้นลูบศีรษะของตนเบาๆ ก่อนที่เขาจะหยิบกระดาษข้อมูลเกี่ยวกับผู้เข้าร่วมทั้งหมดในกิจกรรมนี้ขึ้นมาอ่าน

จะว่าไปหลายๆ สถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับการแข่งขันในครั้งนี้ก็เหนือความคาดหมายอยู่แล้ว

ทั้งแม่มดวิปลาสที่ดูจะพลิกโผแสดงให้เห็นว่าทางรูนการ์ดเองก็ประเมินฝีมือของเธอน้อยไปในการปลดตำแหน่งแรงค์กิ้งยูสเซอร์กลางอากาศ... 

แต่ถึงอย่างนั้น การแข่งขันท้าชิงแรงค์กิ้งยูสเซอร์อันดับที่ 4 ก็เป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว นั่นคือความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ทันทีที่บอร์ดของทั้ง ERROR และรูนการ์ดรับรู้ว่า ‘ต้นแบบ’ ของสิ่งๆ นั้นอย่างราชินีแห่งหนาม [Queen of Throns] กลับมาเล่นเกมนี้อีกครั้ง...

แผ่นกระดาษสีขาวถูกเปิดมาหยุดอยู่ที่ข้อมูลของฟรานเชสก้าที่บนหัวกระดาษถูกเขียนไว้ว่าลับสุดยอด [Top Secret] กับบริเวณคะแนนความสามารถ [Evaluation] ที่เต็มไปด้วยตัวอักษร EX

แม้จะเป็นครั้งที่สามที่เขาเห็นกระดาษแผ่นนี้ แต่ไมเคิลเองก็ได้แต่เลิกคิ้วอุทานในปากออกมาเบาๆ ด้วยความทึ่งอีกครั้งจากบรรดาข้อมูลที่ถูกเขียนอยู่ด้านล่าง

ไม่น่าเชื่อที่ ‘มนุษย์’ แบบนี้จะมีตัวตนอยู่ในโลก…

แต่ก็เพิ่งรู้ว่าสตีฟก็มีสิทธิ์ในการเข้าถึงเอกสารระดับสูงแบบนี้ด้วยแฮะ ไว้วันหลังต้องเก็บเอาไปแซวหมอนั่นสักรอบ

คิดพลางลอบยิ้มออกมาบางๆ ก่อนที่จะเปิดแผ่นกระดาษไปสู่หน้าต่อไป

ฟึ่บ…

ศึกชิงแรงค์กิ้งยูสเซอร์ลำดับที่สิบ...กับสิ่งเหนือความคาดหมายลำดับหนึ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

เขาคิด ขณะที่หน้ากระดาษในมือก็เลื่อนมาหยุดอยู่ที่ผู้เข้าแข่งขันลำดับที่หนึ่งในเรื่องคะแนนสกอร์สังหาร

จิลล์ แห่งทีม โปโตรชิเทล’

อีกหนึ่งตัวแปรสำคัญที่ไม่เป็นไปตามที่วิคเตอร์ ฟิทซ์เจอรัลด์คิด 

แต่เดาว่าคงจะไม่ใช่ความรู้สึกขัดใจเหมือนกับที่ผู้เล่นหน้ากากยิ้มนั่นเข้ารอบ กลับกันคงจะต้องบอกว่า ‘วิคเตอร์’ เองมากกว่าที่น่าจะได้แต่แอบยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจลึกๆ

  กับการที่ของเล่นของตระกูลฟิทซ์เจอรัลด์ [Fitzgerald’s Toy] หลุดมาในกิจกรรมท้าชิงตำแหน่งแรงค์กิ้งยูสเซอร์ แถมยังเป็นหนึ่งในสองผู้ท้าชิงอันดับสิบที่ชนะรวดจนมาถึงรอบสุดท้าย

  คงจะต้องบอกว่ามันเป็นเรื่องที่ใกล้เคียงกับคำว่าสมบูรณ์แบบมากที่สุด จนแม้กระทั่งเขาเองก็สามารถที่จะจินตนาการภาพของฟิทซ์เจอรัลด์ลุกขึ้นยืนพร้อมกับทุบโต๊ะพูดออกมาด้วยความมั่นใจในที่ประชุมบอร์ดว่า

  เห็นไหมล่ะ อย่างที่พูดเอาไว้เลยไม่ใช่หรือไง’

  คำพูดที่มีจุดประสงค์เพื่อที่จะปิดปากเหล่าบรรดาสมาชิกบอร์ดบริหารที่ไม่เห็นด้วยกับแผน ‘โรงงานของเล่น’ ที่ฟิทซ์เจอรัลด์วางขึ้น...

  เห็นแล้วใช่ไหมล่ะ ว่าแม้กระทั่งผลงานที่ล้มเหลวของฉัน อย่างจิลล์ เดอะ ริปเปอร์น่ะ

ว่าแม้กระทั่งผลงานที่ผิดพลาดแบบเธอ...ก็ยังมีความสามารถเพียงพอในการเอาชนะผู้เล่นร่วมสองพันกว่าคนเข้ามาถึงศึกชิงอันดับสิบในรอบสุดท้ายนี้ได้

แล้วถ้าเป็น ‘ผลงานที่สมบูรณ์แบบ’ ล่ะ?

‘สิ่งๆ นั้น’ จะมี ความเป็นไปได้’ ที่มากมายมหาศาลขนาดไหนกันแน่…





รอบสุดท้าย...

กิจกรรมที่ทำให้เขาเข้าใกล้ไปยังเป้าหมายมากขึ้นอีกหนึ่งก้าว...

กับแอเรียรอบข้างที่ถูกปกคลุมไปด้วยสิ่งก่อสร้างคอนกรีต ตึกสูงสลับกับที่พักอาศัยส่วนตัวในสภาพเสื่อมโทรมไปตามกาลเวลาไล่สลับไปสุดลูกหูลูกตาคล้ายกับแอเรียที่เขาโผล่มาในตอนแรก แต่ให้สภาพอยู่ในแถบชานเมืองมากกว่าจากบ้านช่องที่ขึ้นสองข้างทางประปราย

อาณาจักรหลังวันสิ้นโลก [Post Apocalyptic Kingdom] ที่มีสภาพเป็นเพียงแค่ซากปรักหักพังของอดีตที่เคยรุ่งเรืองของมนุษยชาติ

เปรี้ยงงง!!!

เสียงกัมปนาทดังขึ้นรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาดแปรสภาพกระจกแวววาวในมือให้แตกเป็นเสี่ยงๆ ถากปลายนิ้วโป้งของเขาที่ถูกบาดเล็กน้อยจากเศษแก้วไปในระยะไม่ถึง 20 เซ็นติเมตร

เจ้าของร่างสูงเพียงแค่หรี่ตาลงช้าๆ ก่อนที่จะยกมือซ้ายที่เริ่มมีโลหิตไหลซิบๆ ออกมาของเขาขึ้นจับหน้ากากใช้ความคิด

ปลายวิถีกระสุนห่างไปราวๆ 1-2 เมตร เดาว่าบริเวณดาดฟ้าที่ยิงมาน่าจะเป็นตึกที่มีความสูงราวๆ 4-5 ชั้น หมายความว่าระยะห่างจากเป้าหมายจนถึงบริเวณตำแหน่งที่เขาอยู่นั้น

อย่างต่ำๆ ควรจะอยู่ที่ 4 กิโลเมตร

“...”

แม่นเกินไปหรือเปล่า?

ระยะไกลพื้นฐานของสไนเปอร์ที่ผ่านการฝึกความสามารถพิเศษในด้านการเล็งเป้าระยะไกล [Long Distance Sniping] อย่างเชี่ยวชาญคือราวๆ 1,100 เมตร ขณะที่ระยะไกลที่สุดที่เคยบันทึกได้ก็คือ 3,540 เมตร หรือ 3.5 กิโลเมตร

…ไม่ต้องพูดถึงการที่อะไรก็ตามนั่นยิงมาถูกเป้าหมายเล็กๆ อย่างกระจกที่เขาถือได้อีก

นาคาถอนหายใจออกมาเบาๆ 

โชคดีที่ในวินาทีแรกตอนที่เขาเจอกับเจ้า ‘สิ่งๆ นี้’ นาคาเลือกที่จะให้คุณแมรี่นั้นลอยอยู่ห่างไปข้างๆ ราวๆ 30 เมตร ตามตึกรามบ้านช่อง หรืออะไรก็ตามที่สามารถใช้หลบหลีกสายตาได้บนพื้น 

เผื่อในกรณีฉุกเฉินที่โดนซุ่มโจมตี เขาจะได้ใช้ทักษะฉันจับเธอได้แล้ว เพื่อหายตัวไปโผล่ยังตำแหน่งคุณแมรี่

ถือเป็นเรื่องดีที่เขาวางแผนไว้ก่อนเพราะไม่อย่างนั้น…

มือข้างซ้ายที่กุมบริเวณหน้ากากเกร็งแน่นขึ้นอีกเล็กน้อย ก่อนที่คลายมันออกพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ถอนหายใจออกมาเบาๆ

โดยปกติ วิถีกระสุนปืนนั้นเป็นสิ่งที่เร็วเกินกว่าที่สายตามนุษย์จะมอง ยิ่งเมื่อพูดถึงกระสุนปืนไรเฟิลแล้ว ก็ยิ่งเร็วขึ้นไปกว่ากระสุนปืนธรรมดามากขึ้นไปอีก [2.7 กิโลเมตรต่อวินาที]

เพียงแต่...เพียงแต่ว่าด้วยระยะการเดินทางที่คาดว่าน่าจะไกลถึง 4 กิโลเมตร หมายความว่ากระสุนดังกล่าวควรจะใช้ระยะเวลาราวๆ 1.5 วินาทีในการจะพุ่งแหวกอากาศตรงมาจนถึงเป้าหมาย

ยิ่งเมื่อรวมกับตัวเขาที่กำลังเปิดใช้งานทักษะนัยน์ตาอินทรีอยู่แล้ว การจะหลบกระสุนที่พุ่งตรงมาที่เขาในระยะทางที่ไกลขนาดนั้น ย่อมเป็นสิ่งที่ไม่น่าจะเหนือความสามารถของนาคาอะไรมากมาย

ทว่า

หนึ่งวินาที...ไม่สิ

ทันทีที่นัยน์ตาสีทองของเด็กหนุ่มเลื่อนขึ้นไปสัมผัสกับร่างสีดำของยูสเซอร์คนนั้น กระสุนนัดแรกก็ถูกลั่นไกออกมาเรียบร้อย

คงจะต้องบอกว่าเป็นเรื่องดีที่เขารักษาระยะห่างกับคุณแมรี่ไว้อยู่ตลอดเพราะทันทีที่เขามองเห็นอีกฝั่ง นาคาเองก็ใช้ทักษะของตัวเองเช่นกัน หมายความว่าสิ่งที่กระสุนดังกล่าวสัมผัสนั้นมีเพียงแค่ไอสีดำของผู้เล่นชุดสูทเก่าที่สลายหายไปในอากาศพร้อมกับร่างของเขาที่มาโผล่ยังตำแหน่งที่คุณแมรี่กำลังลอยตัวอยู่

นั่นก็คือบริเวณตู้คอนเทนเนอร์กลางสี่แยกห่างไปหนึ่งบล็อคที่เขากำลังนั่งอยู่ในขณะนี้

“เดาว่านั่นไม่น่าจะใช่จิลล์”

คือสิ่งที่เขาพูดออกมาเบาๆ ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้นสมทบมาว่า

“คุณแมรี่ก็คิดอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ”

ไม่น่าจะใช่เรื่องดีเท่าไหร่ที่นาคาดันมาเจอกับคู่ต่อสู้ในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก่อนที่กิจกรรมรอบสุดท้ายจะจบ 

จะหนีดีไหม…

เขาเหลือบมองไปทางด้านหลัง

การจะวิ่งออกไปโต้งๆ จากที่กำบังที่เขาอยู่ย่อมเป็นทางเลือกที่ไม่ดีแน่ แต่หากเขาคิดจะหนีจริงๆ ทางเลือกที่ดีที่สุดคือส่งคุณแมรี่ให้ลัดเลาะตามมุมตึกหรือซอกหลืบของบ้านไปเรื่อยๆ แล้วเขาใช้ทักษะเคลื่อนที่เพื่อเขยิบออกจากระยะ

เหมือนจะเป็นทางเลือกที่เซฟอยู่พอตัว แต่ความเสี่ยงมันก็มีอยู่เพราะอะไรก็ตามที่กำลังยืนอยู่บนตึกนั่น อาจจะเหลือบไปมองเห็นคุณแมรี่แล้วจัดการเก็บเธอได้ภายในนัดเดียว…

ความรู้สึกก่อนที่เขาถูกยิง...วินาทีแห่งความตายที่ราวกับว่าทุกอย่างกำลังจะหยุดลงนั่นบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า อาวุธที่อีกฝ่ายถืออยู่นั้นมีพลังมากพอที่จะจัดการกับตัวเขาภายในการโจมตีเพียงแค่ทีเดียว

“...”

อีกแค่นิดเดียว...

มือที่จับตรงไปยังหน้ากากยิ้มเกร็งขึ้นมากกว่าเดิม ขณะที่บริเวณหน้ากากสีขาวก็เริ่มส่งเสียงเปรี๊ยะๆ จากแรงบีบอัดของฝ่ามือ

อีกแค่นิดเดียว…

นาคาหลับตาลงช้าๆ ก่อนที่เขาจะสูดลมหายใจลึกๆ เพื่อลดความตึงเครียดภายในใจ

เงาสีดำ...ที่กำลังยืนถือสไนเปอร์พาดไหล่พร้อมกับมองตรงมายังตำแหน่งที่เขาอยู่ด้วยแววตาที่เย็นยะเยือกคนนั้น

อุปสรรคที่ราวกับถูกออกแบบมาเพื่อกีดกันเส้นทางสู่แรงค์กิ้งยูสเซอร์อันดับสิบของเขาโดยเฉพาะ

นาคานั่งใช้สมาธิรวบรวมสติอยู่สักพัก ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ สู่ภาพของท้องฟ้าที่ยังคงถูกปกคลุมไปด้วยก้อนเมฆเบื้องหน้า

แล้วจึงพึมพำกับตัวเองเบาๆ ว่า

“ทำไม...อยู่ดีๆ ก็ย้อนกลับไปถึงเรื่องนั้นได้กันนะ”




 


บันทึกข้อมูลลับ [Secret Data Entry]

สิบอาณาจักรแห่งความล่มสลาย : เฟสสุดท้าย 

[The Ten Kingdom of Catastrophe : Final Phase]

ความหวังไม่มีอยู่จริง

[Hope doesn't Exist]

รายละเอียด [Information] : การแข่งขันจะจบลงเมื่อมีผู้เล่นที่สามารถรวบรวมห้าสัญลักษณ์ของอาณาจักรทั้งสิบหรือมากกว่านั้น [Collect Five or more of said Kingdom] เมื่อเหลือผู้เข้าแข่งขันเพียงแค่หนึ่งคน หรือเมื่อเวลากิจกรรมสิ้นสุดลง

อีเวนท์พิเศษจะเริ่มขึ้นหากผู้เข้าแข่งขันยังคงมีชีวิตรอดอยู่ใน 10 นาทีสุดท้ายและสัญลักษณ์ทั้งห้ายังไม่ถูกเก็บรวบรวม

[Special Event will occur if both contestants are alive during the last 10 minutes and 5 Symbol haven't been collected]

จำกัดเวลา [Time Limit] : 1 ชั่วโมง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,060 ความคิดเห็น

  1. #3934 aom051 (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 16 มกราคม 2564 / 11:10
    ลุ้นมากกกกก เดาทางไม่ออกเลย
    #3,934
    0
  2. #3933 Kkk07022545 (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 21:39
    สนุกที่สุดแล้วเรื่องนี้ ขอบคุณมากๆครับ
    #3,933
    0
  3. #3932 PLOYSOIYXX (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 20:01
    คือสนุกมาแต่ก็ลืมๆเนื้อเรื่องเป็นนิยายที่ข้อมูลเยอะเดาอะไรก็ยากด้วยชอบๆ
    #3,932
    0
  4. #3931 diaster (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 19:43
    ลังวันสิ้นโลก อันนี้น่าจะหลังรึเปล่าครับ
    #3,931
    0
  5. #3930 diaster (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 19:40
    ตอนปรีวิว อันนี้น่าจะผิดมั้งครับ
    #3,930
    0
  6. #3929 XenoZethe (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 19:14
    ค้าง...
    #3,929
    0
  7. #3928 baekholism (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 17:17

    คิดถึงค้างมากเรื่องนี้
    #3,928
    0
  8. #3927 Hiroyosha (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 16:51
    เรื่องงงไหนนเรื่องในชีวิตจริงช่วงปมรึป่าววววใช่ไหมลัะะะะะ
    #3,927
    0
  9. #3926 Hiroyosha (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 16:48
    ปมชีวิตจริงคืออะไรอีกสิ่งๆนั้นนนอะไรรรทั่นพยายามสร้างไรรรโคลนมนุษย์ในเกมส์เพื่อเป็นเอไอมีชีวิตหรืออะไรรรร
    #3,926
    0
  10. #3925 Ringka Maiyass (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 15:49
    ดูไม่น่าจะใช่คนดี555555555555555555555555555555555555555555555555
    #3,925
    0
  11. #3924 ChampGmaer7 (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 15 มกราคม 2564 / 14:51
    ในที่สุดก็จะได้เห็นนาคาไล่ฆ่าไอผู้กล้าเวรตะไลนั่นแล้ว
    #3,924
    0