ERROR Online : Overkill มหานครออนไลน์แห่งความผิดพลาด

ตอนที่ 119 : Error : 0x00000113 อาร์ติแฟกซ์ในตำนาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,049
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 245 ครั้ง
    3 มี.ค. 64

ERROR Online : Overkill
















“โฮ่...สรุปว่าอาวุธของผู้เล่นที่ชื่อจิลล์นั่นคือกรรไกรหรือไง”

“ครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ได้เห็นกับตา อาวุธของปีศาจที่ฆ่าผู้เล่นในรอบคัดเลือกไปตั้งเกือบสองพันคน แปลกกว่าที่คิดไปเยอะจริงๆ แฮะ คิดว่าเธอจะใช้มีดหรืออาวุธลับแบบพวกนักฆ่าซะอีก”

เสียงพูดกันของผู้เล่นจำนวนมากดังขึ้นภายในแอมฟิเธียเตอร์ของหมู่บ้านในหุบเขาไร้จันทร์ แอเรียเพียงแห่งเดียวในหมู่บ้านที่ถูกเปิดให้ยูสเซอร์ผู้เข้าแข่งขันที่ตกรอบไปแล้วสามารถกลับเข้ามาชมการแข่งขันได้ผ่านลูกบอลโฮโลแกรมถ่ายทอดสดบริเวณกลางลานแสดง

“กรรไกร...”

ชายเจ้าของเรือนผมสีขาว ซากิแห่งทีมกระต่ายป่าเลื่อนสายตาไปยังภาพในจอถ่ายทอดสดพร้อมกับยกมือข้างซ้ายของตัวเองขึ้นมาดู แล้วจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ

หนึ่งในความหลังที่เขาไม่อยากจะนึกถึง จิลล์แห่งทีมโปโตรชิเทลที่เขาได้บังเอิญพบเจอกันในรอบคัดเลือกกับการต่อสู้ที่คงจะต้องบอกได้ว่าเป็นการเอาตัวรอดหนีตายมากกว่าเผชิญหน้ากันอย่างเท่าเทียม

“จะว่าไปตอนที่เธอยังเล่นอยู่ ฟรานเชสก้า...มีพวกอาวุธอาร์ติแฟกซ์ในตำนานไว้เต็มคลังกิลด์เลยไม่ใช่หรือไง”

“อาวุธพวกนั้น...เห็นว่าถูกชิงไปหมดโดยเจ้าหญิงแห่งหนามน่ะนะ”

การต่อสู้ในสายที่ 7 ได้ผ่านไปแล้วราวๆ 5 นาทีกับการเผชิญหน้ากันระหว่างจิลล์และราชินีแห่งหนามที่ทุกคนรอคอย 

หลังจากที่ฟรานเชสก้าโจมตีจิลล์ได้สำเร็จครั้งแรก ร่างของเธอก็ทำการดีดตัวถอยหลังหลุดออกจากหอกที่ปักอยู่บนตัวเธอทันที ก่อนที่จะทำการเกร็งแรงขาทั้งสองข้างพุ่งตัวสวนไปบนอากาศ ใช้กรรไกรโจมตีหมายจะปาดไปยังฟรานเชสก้าแต่ก็ถูกขัดลงด้วยเวทมนตร์ที่อีกฝั่งร่ายเสียก่อนทำให้มันถูกเพียงแค่ถากๆ ไปยังแขนเสื้อของชุดเดรสกุหลาบ

เหตุการณ์ต่อจากนั้นคือร่างของฟรานเชสก้าที่ลงมาสู่พื้นพร้อมกับหอกและดาบใหญ่สีแดง สองอาวุธที่ลอยกลับมาประจำอยู่ด้านหลัง

“เจ๋งจริงๆ เลยแฮะ ทักษะในการควบคุมอาวุธของฟรานเชสก้าน่ะ ไม่ผิดจริงๆ ที่อุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตารอคอยแมทซ์นี้” ยูสเซอร์หนุ่มน้อยที่นั่งอยู่ข้างหน้าซากิพูดขึ้น

“เทเลคิเนซิส [Telekinesis] ทักษะลับในสายพลังพิเศษ [ESPer] ที่ใช้ควบคุมสิ่งของที่อยู่รอบตัวด้วยจิตใจ พูดตามตรงมันก็ไม่ใช่ทักษะที่ลับอะไรตามชื่อของมันหรอก ช่วงเกมเปิดแรกๆ ก็มีกระแสบูมที่คนแห่กันไปเรียนเยอะๆ อยู่น่ะนะ” คนสองคือผู้เล่นหญิงในชุดนักบวช

“ควบคุมสิ่งของด้วยจิตใจคือทักษะของผู้หญิงชุดกุหลาบคนนั้น? ฉันว่ามันค่อนข้างโกงอยู่นา”  

เพลเยอร์รูปร่างท้วมคนหนึ่งพูดขัดขึ้นมา ก่อนที่เพื่อนชายของเขาที่นั่งอยู่ข้างๆ จะส่ายหน้าเบาๆ แล้วจึงพูดว่า

“แล้วนายสงสัยไหมล่ะ ว่าทำไมผู้เล่นสมัยนี้ถึงไม่มีใครใช้มันเลยน่ะ”

“เพราะมันเรียนรู้ยาก?”

“ทำเควสที่เขาวงกตข้างในเมืองลอยฟ้าลาพิวต้าหนึ่งชั่วโมงก็เสร็จแล้ว” 

เพื่อนอีกคนพูดพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆ เช่นกัน

“โว๊ะ พวกนายนี่ผยองเพราะเล่นนานหรือไง”

ทั้งสองหันมามองหน้ากันกระพริบตาปริบๆ แล้วจึงเป็นฝ่ายหนุ่มน้อยร่างบางที่พูดขึ้นมาว่า

“ทักษะนั่น อธิบายง่ายๆ ก็เหมือนนายจับ ‘สิ่งของ’ ด้วยจิตใจนั่นละ”

“หืม ก็ไม่ยากอย่างที่คิดนี่นา”

“นั่นก็ถูก แต่ปัญหาอยู่ที่การจะใช้เทเลคิเนซิสควบคุมสิ่งใดสิ่งหนึ่งน่ะ มันกินสมาธิของผู้เล่นไปมาก ยิ่งเป็นสิ่งของหรืออาวุธขนาดใหญ่ก็ยิ่งต้องใช้สมาธิมาก หลังจากที่ผู้เล่นสมัยก่อนแห่กันไปเรียนทักษะได้สักพักก็เริ่มจะรู้กันว่าทักษะแบบนี้มันใช้ในการต่อสู้จริงไม่ได้…เรื่องนี้ให้คนที่เคยลองใช้แบบลีอธิบายน่าจะเข้าใจง่ายกว่า”

พูดพลางชี้นิ้วไปยังหนุ่มร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ คนที่นั่งคิดอยู่เพียงชั่วขณะแล้วจึงตอบไปว่า

“อธิบาย...อธิบาย อืม คงจะเหมือนกับเวลานายตั้งใจอ่านหนังสือเตรียมสอบปลายภาคโดยที่ถือดาบในมือสู้กับคู่ต่อสู้ไปด้วย หรือไม่ก็พยายามใช้ตะเกียบคีบกับข้าวโดยที่เล่นเกมมือถือไปด้วย อะไรประมาณนั้นละมั้ง ใช่ปะ จียอน”

“อ่านหนังสือไปต่อสู้ไป ใช้ตะเกียบคีบกับข้าวไปเล่นเกมมือถือไป…” ยูสเซอร์ร่างท้วมหรี่ตาลงช้าๆ

“เปรียบเทียบใช้ได้ ลี ถึงจะดูเป็นชีวิตประจำวันไปหน่อย แต่เทเลคิเนซิสก็แบบนั้นแหละเวลาที่นายใช้จิตใจควบคุมอะไรอยู่น่ะ แค่ให้มันเคลื่อนที่ไปในทิศทางที่ใจคิดก็ลำบากแล้ว ไม่ต้องพูดไปถึงการเคลื่อนที่ระหว่างที่นายกำลังควบคุมอะไรอยู่เลย เพราะถ้าหากสมาธิของนายหลุดเมื่อไหร่ สิ่งของที่นายควบคุมอยู่ก็จะร่วงลงกับพื้นหลุดออกจากการควบคุมทันที คนส่วนใหญ่เวลาจะใช้ท่านั้นก็มักจะต้องยืนเป็นเป้านิ่งตลอดน่ะนะ”

ลีพยักหน้าเห็นด้วย

“หมายความว่าในการต่อสู้จริง คนทื่สามารถจะใช้พลังจิตนี่ในการต่อสู้ได้ จะต้องเป็นคนที่มีสมาธิสุดๆ นั่นแหละ แต่แหม อธิบายได้ดีกว่าคนที่เคยใช้อย่างทางนี้อีกแฮะ จียอน”

เพื่อนร่างท้วมหลังจากที่นั่งรับฟังถึงสรรพคุณของอดีตหัวหน้ากิลด์วันเดอร์แลนด์ไปได้สักพักจึงเอ่ยขึ้นมาว่า

“แถมแม่นั่นยังใช้เทเลคิเนซิสควบคุมได้ถึงสองอาวุธเลยไม่ใช่หรือไง...นี่ขนาดโดนขโมยอาร์ติแฟกซ์หลักๆ ไปหมดด้วยนะเนี่ย เป็นผู้เล่นเก่าที่น่ากลัวเป็นบ้า”

เป็นอีกครั้งที่เพื่อนทั้งสองคนอย่างลี และจียอนหันมามองหน้ากัน แต่ครั้งนี้พวกเขากลับได้แต่แอบยิ้มอย่างมีเลศนัย

การกระทำที่แม้แต่ซากิ กระต่ายแห่งความตายที่แอบฟังอยู่ข้างบนเองก็ได้แต่ยกมือจับศีรษะ พร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ

มันไม่ใช่เรื่องแปลก…

เธอเป็นยูสเซอร์เพียงคนเดียวในเกมที่สามารถใช้เทเลคิเนซิสควบคุมอาวุธของเธอในระหว่างต่อสู้ไม่ต่างอะไรไปจากอวัยวะชิ้นหนึ่งของตัวเอง

ราชินีแห่งหนามที่สามารถยืนหยัดเป็นอันดับที่ 2 ในสมัยก่อนกับฝีมือที่สามารถเทียบเคียงยังลิลลี่ในยามที่เธออยู่ในสภาพสมบูรณ์แบบยิ่งกว่าปัจจุบัน

จุดเด่นที่ไม่มีใครสามารถที่จะเลียนแบบได้ แม้กระทั่ง ‘เจ้าหญิงแห่งหนาม’ เองที่แทบจะก๊อปปี้สไตล์การต่อสู้ของฟรานเชสก้าไปจนหมด ก็ยังไม่สามารถที่จะทำตามได้…

ความพิเศษบางอย่างที่เป็นสิ่งระบุตัวตนที่ไม่เหมือนใครของหญิงสาวผู้นี้

“เดี๋ยวนายก็จะได้เห็นเองถึงความสามารถที่แท้จริงของราชินีแห่งหนามน่ะ” ลีพูดพร้อมกับยกมือสัมผัสที่ไหล่ของเพื่อนร่างท้วมของตน

“ความสามารถพิเศษในการมัลติทาสกิ้ง [Multitasking Genius] ที่เป็นเหตุผลว่าทำไมผู้เล่นสมัยก่อนถึงยกย่องให้เธอเป็นหนึ่งในยูสเซอร์ที่มีสไตล์การต่อสู้เป็นเอกลักษณ์มากที่สุดใน ERROR Online”





ฟุ่บ!

หญิงสาวเจ้าของชุดเดรสกระโปรงสั้นที่ถูกตกแต่งด้วยกุหลาบแดงสีสดกระโดดหลบการโจมตีของอีกฝั่ง เด็กผู้หญิงเจ้าของเรือนผมยาวสีขาวในชุดเสื้อโค๊ทขนสัตว์ กับการพุ่งตัวเข้ามาโจมตีด้วยความเร็วที่เหนือธรรมชาติ 

การขยับตัวที่ไม่ต่างจากการเคลื่อนที่่พริบตาและปรากฏตัวขึ้นมา มากกว่าการเคลื่อนไหวของมนุษย์ธรรมดา ที่เธอยังคงสามารถต่อสู้อย่างสูสีมาได้จนถึงตอนนี้คงจะเป็นเพราะอาวุธระดับยูนีคทั้งสองที่เธอใช้เทเลคิเนซิสควบคุม

หอกใหญ่แห่งตระกูลแลงคาสเตอร์ [Lance of the Red Rose] และดาบยักษ์แห่งกองทัพอัศวินแดง [Giant Sword of The Red Knight Army]

กึก…

เท้าทั้งสองข้างกระโดดถอยหลังบนขั้นบันไดจนมาหยุดอยู่ที่พื้นหินชั้นบนสุดของวิหาร จังหวะเดียวกันกับที่เสียงของเด็กผู้หญิงจะถูกเอ่ยขึ้นด้านหลังของเธอว่า

“ที่คุณแสร้งทำเป็นสู้ไปถอยไปจนมาถึงที่นี่ เพราะมันเป็นตำแหน่งเดียวในแอเรียที่ฉันจะใช้ความเร็วได้ไม่เต็มที่สินะ”

คำตอบคือดาบใหญ่ที่วนกลับหลังฟาดไปลงกับฟื้นพร้อมกับแรงอัดกระแทกรุนแรงและเศษหินบนลานกว้างที่แตกกระจายเป็นวงกว้าง

 การโจมตีที่เกิดขึ้นพร้อมกับการตวัดหน้าไปยังชั้นบนสุดกับภาพของตัววิหารที่ถูกทำลายจนเหลือเพียงแค่เศษซาก ขณะที่บริเวณด้านหน้าตำแหน่งที่เธอยืนอยู่ก็มีสภาพเป็นลานหินกว้างกับหญ้าและตะไคร่น้ำที่ขึ้นอยู่ประปราย

ฟรานเชสก้าไล่ดวงตาสีแดงสดไปบนแอเรีย ก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงของจิลล์ที่ดังขึ้นมาว่า

“คุณพลาดแล้ว ที่คิดจะสู้กับฉันที่นี่ ราชินีแห่งหนาม”

Dear Boss Letter [จดหมายถึงหัวหน้าที่รัก]

คำพูดการเรียกใช้ทักษะที่ดังขึ้นเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบ พร้อมกับขนในกายที่ลุกชันจากระยะห่างที่อยู่ใกล้เกินกว่าที่เธอจะคาดคำนึงถึงว่า

They say I’m a doctor now, ha ha. 

[ตอนนี้พวกเขาบอกว่าฉันเป็นหมอแล้วล่ะ ฮะๆ]

ทักษะที่ถูกเอ่ยใช้พร้อมกับร่างของจิลล์และกรรไกรที่พุ่งเข้ามาที่ใบหน้าจากบริเวณสีข้างด้านซ้ายของเธอ 

ระยะกระชั้นชิดกับความเร็วเหนือธรรมชาติที่แค่มองตามก็ยากที่จะมองทัน...

เคร๊ง!

กรรไกรที่จิลล์กำมันแน่นถูกหอกสีชาดปัดออก อาวุธที่ตวัดคมของมันกลับมาอย่างทันท่วงที 

ทว่า น่าแปลกที่บนใบหน้าของจิลล์กลับดูนิ่งเรียบไม่ตื่นตกใจเช่นเดิม กลับกันแล้วคงจะต้องบอกว่า ในเวลานี้หากสังเกตดูดีๆ แล้วละก็

ที่มุมปากของเด็กผู้หญิงผมขาวคนนี้เริ่มจะปรากฏร่องรอยของอารมณ์บางอย่างที่ดูจะแตกต่างออกไปกว่าเคย

ใบหน้า...ที่ดูเหมือนกับเธอกำลังยิ้มออกมาอยู่

เสี้ยววินาทีถัดมากับความเจ็บแปลบที่แล่นเข้ามาสู่ใบหน้า เวลาเดียวกันกับที่นัยน์ตาสีแดงของเธอจะสังเกตได้ถึงบางคนที่กำลังยืนถือมีดผ่าตัดอยู่ที่สีข้างอีกฝั่งของเธอ

ร่างของเด็กผู้หญิงเรือนผมสีขาวที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับผู้เล่นที่มีนามว่าจิลล์ทุกอย่าง ต่างกันก็แค่ชุดที่เธอใส่อยู่ไม่ใช่เสื้อโค๊ทหนาแต่เป็นเสื้อกาวน์สีขาวของแพทย์

เด็กผู้หญิงอีกคนกับ ‘ตัวตน’ ที่ดูบางเบายิ่งกว่าคนที่ต่อสู้กับเธอในขณะนี้ รวมไปถึงร่างที่ดูโปร่งใสมากกว่า เฉกเช่นเดียวกับมีดผ่าตัดจางๆ ที่พุ่งเข้ามาปาดเบาๆ บนบริเวณใบหน้าของเธอ

444,444!

ค่าความเสียหายพุ่งออกมาพร้อมกับนัยน์ตาสีแดงที่เบิกกว้าง การโจมตีเพียงแค่หนึ่งครั้งที่ฟรานเชสก้าเองก็ไม่ได้รับมันอย่างเต็มๆ เนื่องจากการชะเง้อศีรษะหลบที่เกิดขึ้นอย่างทันท่วงที ส่งผลให้มันถูกใบหน้าของเธอเพียงแค่ถากๆ

การโจมตีเพียงแค่ปาดๆ...กับความเสียหายที่มากพอจะสังหารผู้เล่นระดับกลางไปจนถึงระดับสูงบางคนได้ 

“ทั้งๆ ที่อยู่ในชุดแบบนั้น แต่กลับเร็วกว่าที่คิดนะ คุณราชินีแห่งหนาม” เสียงของจิลล์แห่งทีมโปโตรชิเทลดังขึ้นหลังจากที่ฟรานเชสก้าดีดตัวหลบไปยังปลายสุดของลานกว้าง

ฟรานเชสก้าไม่ได้เอ่ยปากตอบแต่อย่างใด เธอเพียงแค่ยกมือขึ้นกุมไปที่บาดแผลบริเวณใต้คิ้วพร้อมกับพึมพำออกมาว่า

“จิลล์…” 

ชื่อของเธอ รวมไปถึงชื่อของทักษะนั่น 

จดหมายถึงหัวหน้าที่รัก [Dear Boss Letter]

เด็กผู้หญิงคนนี้ แล้วก็ทักษะร่างแยก...ไม่สิ ยิ่งกว่านั้น ความเร็วของเด็กผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่ปรากฏขึ้นมาเมื่อกี้ไม่ต่างอะไรกับคือร่างเสมือนที่มีความสามารถเท่ากับร่างต้นทุกประการ 

ทักษะที่สามารถแบ่งร่างของตัวเองออกมาเป็นสอง สร้างตัวตนที่มีความรู้สึกนึกคิดและจิตใจ...

ถ้าเธอยังมีไทรเดนท์ราชันย์ใต้ทะเลลึกหรือไม่ก็หอกผู้สังหารมังกร [Dragon Slayer Spear] อยู่ละก็

ฟรานเชสก้าคิด ก่อนที่นัยน์ตาสีแดงจะเริ่มแฝงไปด้วยความเศร้าลึกภายในจิตใจกว่าเดิม

อาร์ติแฟกซ์ในตำนาน...ที่เป็นจุดเริ่มต้นที่นำไปสู่จุดจบและการล่มสลายของกิลด์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดภายในเกมอย่างวันเดอร์แลนด์

อาร์ติแฟกซ์ของเธอที่ถูกเก็บอยู่ในคลังกิลด์ กับสิทธิที่เธอให้แก่ลูกกิลด์ทุกคนในการที่สามารถจะนำมันออกไปใช้เมื่อใดก็ได้

ความผิดพลาดที่ทุกคนต่างก็พากันโกรธแค้น ‘เด็กคนนั้น’ โดยที่ไม่แม้แต่จะฟังคำพูดของเธอ

สิ่งที่เด็กคนนั้นทำก็แค่นำอาร์ติแฟกซ์ทั้ง 44 ชิ้นที่อยู่ในกิลด์ออกไปใช้โดยที่ไม่เคยนำมันกลับมาคืนเท่านั้นเอง…

กิลด์ที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยน้ำมือของเธอเอง กับการเปลี่ยนแปลงที่เธอไม่อาจรับได้

วันเดอร์แลนด์กับภาพในอดีตของไวท์แคสเซิลที่เต็มไปด้วยความสุข บ้านกิลด์ที่อบอุ่นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ…

ไม่ต่างอะไรจากครอบครัวที่ทุกคนต่างก็รักและเข้าใจซึ่งกันและกัน

ครอบครัว...ที่พังทลายลงไปด้วยน้ำมือของคนที่เธอรักเช่นเดียวกับกิลด์ที่ล่มสลาย

ความจริงที่แม้แต่ฟรานเชสก้าเองก็ไม่อาจยอมรับ ซึ่งก็เป็นผลทำให้เธอไม่สามารถทำใจเข้ามาในเกมได้ถึง 6 เดือน

ความชื้นเริ่มปกคลุมที่นัยน์ตาสีแดง มือที่กุมไปยังหยาดโลหิตบริเวณใต้คิ้วของเธอค่อยๆ ตกลงมาช้าๆ พร้อมกับร่างทั้งสองของจิลล์ที่สบจังหวะพุ่งตรงมาใช้กรรไกรและมีดเข้าโจมตีในเวลาเดียวกันกับที่ฟรานเชสก้ากำลังพึมพำออกมาว่า

“ไม่ว่าทุกคนจะพูดยังไง ฉันก็ยังเชื่อในตัวเธอเหมือนเดิมนะ อลิซ”





ผู้เล่นที่ชื่อจิลล์นั่น เก่งกว่าที่คิดแฮะ…

คือสิ่งที่ชายหนุ่มเรือนผมสีขาวคิด ซากิเจ้าของฉายากระต่ายแห่งความตายผู้ที่กำลังนั่งไขว่ห้างกอดอกมองดูภาพการต่อสู้เบื้องหน้าด้วยความสนใจ

ยูสเซอร์สายความเร็วระดับสูงที่สามารถสร้างร่างแยกได้ คงจะต้องพูดว่าความสามารถของเด็กผู้หญิงคนนี้เกินกว่าที่เขาคิดไปลิบ 

อย่างที่คิดจริงๆ ผู้เล่นที่สามารถสังหารผู้คนได้เกือบสองพันคนในรอบคัดเลือก ไม่มีทางที่จะเป็นของปลอมอยู่แล้ว

คงจะต้องบอกว่าเป็นเรื่องดีที่เขาเผชิญหน้ากับอีกฝั่งแล้วยังสามารถมีชีวิตรอดมาได้…

“เฮ้ ดูท่าฟรานเชสก้าที่พวกนายเชียร์กำลังลำบากแล้วไม่ใช่หรือไง”

คือเสียงของผู้เล่นร่างท้วมบริเวณด้านหน้าของซากิที่ดังขึ้นมาอีกครั้ง 

“นั่นสินะ...” 

เพื่อนทั้งสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ พูด ก่อนที่จะเป็นฝ่ายผู้เล่นร่างท้วมที่หัวเราะออกมาเบาๆ

“ฮะๆ ผู้เล่นสมัยก่อนก็ไม่เห็นจะเก่งอะไรมากเลยนี่นา ดูท่าความสามารถในการต่อสู้ของผู้หญิงชุดกุหลาบคนนั้นจะตามเมต้าเน้นความเร็วของเกมนี้ไม่ทันแล้วมั้ง”

“จำที่พวกเราบอกนายตอนแรกได้หรือเปล่า เกี่ยวกับความสามารถพิเศษของราชินีแห่งหนามน่ะ”

“จำได้...แต่จิลล์นั่นเล่นแยกร่างออกมาเป็นสองร่างเลยไม่ใช่หรือไง แถมความเร็วขนาดนั้น เผลอๆ แม้แต่ให้ผู้เล่นสายความเร็วแบบโลงศพสีดำไปสู้ หมอนั่นยังไม่สามารถตามทั้งสองร่างนั่นพร้อมกันได้ทันเลยมั้ง”

ทั้งสองหันมามองหน้ากันก่อนที่จะยักไหล่ แล้วจึงเป็นฝ่ายจียอนพูดตอบกลับไปว่า

“ถ้านายตื่นเต้นกับแค่ร่างแยก ไว้ลองไปดูตอนที่ฟรานเชสก้าเริ่มเอาจริงก่อนเถอะ แล้วนายจะรู้ว่าทำไมผู้เล่นสมัยก่อนถึงเคารพเธอขนาดนั้น”

คำพูดจากผู้เล่นกลุ่มที่นั่งอยู่ด้านหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นการเถียงกันด้วยเสียงที่ดังมากขึ้นเรื่อยๆ จนซากิได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นแล้วจึงเดินหนีไปหาที่นั่งตำแหน่งอื่น

แต่จะว่าไปที่ผู้เล่นคนนั้นพูดก็ถูก แม้แต่ซากิเองก็ยังต้องแอบชื่นชมยามที่เขาได้เห็นผู้หญิงคนนั้นต่อสู้ 

ถึงจะเสียดายไปหน่อยก็เถอะ ที่เธอไม่มีพวกอาร์ติแฟกซ์ในตำนานอย่างเมื่อก่อนแล้ว…

ตุบ

เสียงกระทบกันดังขึ้นพร้อมกับร่างของใครบางคนที่เซไปข้างหลังเล็กน้อยหลังจากที่เดินมาชนกับเขาเช่นเดียวกับสติที่กลับเข้ามาภายในจิตใจ หลังจากที่เดินเหม่อลอยไปหาที่นั่ง

“ขอโทษทีครับ พอดีผมไม่ได้มองทาง...”

คือเสียงที่ดังขึ้นมาจากอีกฝั่ง หนุ่มน้อยหน้าตาดีร่างสูงเจ้าของเรือนผมและนัยน์ตาสีดำกับใบหน้าที่กำลังยิ้มออกมาพร้อมกับยกมือลุบศีรษะเบาๆ 

“ไม่เป็นไรหรอก พอดีทางนี้ก็ไม่ได้มองทางเหมือนกัน” ซากิโบกมือปัด ขณะที่นัยน์ตาของเขาก็เหลือบไปยังเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล็คสีดำที่อีกฝั่งกำลังใส่อยู่

หมอนี่...ผู้เล่นมือใหม่สินะ

เขาพยักหน้าให้อีกฝั่งตามมารยาทก่อนที่จะเดินออกไปหาที่นั่ง เพียงแต่ก่อนที่จะได้ขยับขาทั้งสองข้างมันก็ถูกขัดโดยคำพูดที่ดังขึ้นมาจากเด็กหนุ่มคนข้างหน้าว่า

“ถ้าจำไม่ผิด...คุณคือ EXPShooterz ซากิ กระต่ายแห่งความตาย [Death Usagi] สมาชิกของทีมกระต่ายป่าสาย 6 แล้วก็เป็นคนดังที่เขียนไกด์ของสายอาชีพระยะไกลไว้บนเว็ปบอร์ดด้วยใช่หรือเปล่าครับ” คำพูดถูกเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติ กับใบหน้าที่ดูตื่นเต้นยามที่ได้เจอกับเขา

“โฮ่ นายเคยอ่านไกด์ที่ฉันเขียนไว้หรือไง”

คำตอบคือการพยักหน้า

“ก็ประมาณนั้นแหละครับ ไกด์นั่นเป็นข้อมูลที่แทบจะประมาณค่าไม่ได้สำหรับสายระยะไกลแบบผมเลย การได้มาเจอกับตัวจริงแบบคุณนี่ เป็นอะไรที่ผมไม่คิดฝันไปเลยละครับ”

ซากิหัวเราะเบาๆ พร้อมกับยกมือลูบศีรษะตัวเองอย่างเขินๆ

“ไม่ขนาดนั้นหรอก ฉันก็แค่เขียนข้อมูลไปตามที่ฉันรู้น่ะ...ว่าแต่นายเองก็เป็นผู้ใช้อาวุธระยะไกลเหมือนกันหรือไง สนใจจะฝึกกันหน่อยไหมละ เผื่อฉันใช้จะได้ลองสอนวิธีการต่อสู้สไตล์ฉันให้”เขาพูด 

ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่นัยน์ตาสีดำของฝั่งตรงข้ามดูราวกับว่าเขากำลังมองปรายๆ มาที่บริเวณข้อมือข้างซ้าย

“จริงเหรอครับ!” อีกฝั่งพูดพร้อมกับอุทานเบิกตากว้าง

“อื้อ นายเป็นผู้เล่นใหม่ใช่ไหมละ พอดีฉันมีเวลาว่างอยู่ ตรงลานกว้างข้างๆ แอมฟิเธียเตอร์นี่ก็ได้ เพราะที่นั่นนับว่าเป็นตำแหน่งที่ผู้เล่นทั่วไปสามารถเข้ามาได้อยู่ แต่คงจะต้องเป็นหลังจากจบการแข่งขันรอบนี้ละนะ”

“ไม่นึกไม่ฝันเลยนะครับว่าผู้เล่นชื่อดังอย่างกระต่ายแห่งความตายจะใจดีถึงขั้นยอมติวผู้เล่นใหม่ที่เพิ่งรู้จักแบบผมด้วย แบบนี้คงต้องเอาไปเล่าให้เพื่อนฟังซะแล้ว”

คำตอบคือการพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับไปมองหาที่นั่งว่าง 

เพียงแต่

ชั่วระยะเวลาเพียงแค่เสี้ยววินาทีก่อนที่เขาจะตวัดหันกลับมา นัยน์ตาสีแดงของซากิก็เหมือนจะสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงเพียงแค่ชั่วขณะ เสี้ยววินาทีที่เขาตอบตกลงว่าจะช่วยสอนวิธีการต่อสู้ของอีกฝั่ง รอยยิ้มที่ยังคงปรากฏอยู่ที่ริมฝีปากของยูสเซอร์ตรงหน้ากลับกลายเป็นรอยยิ้มที่ดูน่าขนลุกจนแม้แต่เขาเองก็ยังต้องเผลอยืนนิ่งอยู่ชั่วขณะก่อนที่เขาจะสะบัดหน้าของตัวเองช้าๆ

ไม่หรอกมั้ง...บางทีอาจจะคิดไปเอง เพิ่งผ่านการต่อสู้ที่เครียดๆ มาเป็นใครก็คงจะเข้าโหมดเกร็งๆ เป็นปกติอยู่แล้ว

“ไว้เจอกันที่ลานกว้างหลังจากการแข่งขันรอบนี้จบละกัน ขอตัวไปดูการแข่งขัน”

คือเสียงที่เขาพูดขึ้นมาอีกรอบพร้อมกับมือที่ถูกยกขึ้นโบกลา ซากิไม่ได้หันหลังกลับไปดู เขาเพียงแค่ก้าวเท้าเดินในจังหวะที่อีกฝั่งเอ่ยกลับมาว่า

“ครับ...ผมไม่มีทางที่จะพลาดนัดกับคุณแน่นอน กระต่ายแห่งความตาย”





 


หากท่านใดชื่นชอบผลงาน ทางไรท์เตอร์ก็อยากจะเชิญชวนช่วยเข้าไปกดไลค์เพจด้านล่างด้วยนะครับ 
หรือหากไม่สะดวกก็สามารถคอมเมนท์หรือกดติดตามในหน้านิยายแทนกำลังใจได้ครับผม

 
 






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 245 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,096 ความคิดเห็น

  1. #3732 Hiroyosha (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 23:59
    เอาละมุงได้เวลาเชิอดกาตุ่ยเเร้ว
    #3,732
    0
  2. #3678 ChampGmaer7 (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 23:42
    เนื้อเยอะสุดๆเริ่มจุกละ ทำไมหาตอนนาคาบวกมันช่างยากเย็น เจอแต่คนอื่น ได้แค่หวังว่าตอนหน้าจะมีบทนาคาเยอะกว่านี้ รู้นะว่าไรท์พยายาทกระจายบทของตัวละคร แต่ผมว่ามันเยอะเกินตัวเอกไปนิด
    #3,678
    2
    • #3678-1 LostCause(จากตอนที่ 119)
      12 กรกฎาคม 2563 / 00:11
      ยากครับ เพราะมันเป็นช่วงท้ายของกิจกรรมรอบที่ 1 และนาคาเองก็ชนะผ่านเข้ารอบไปแล้วด้วย

      แต่ไม่ต้องกลัวครับ ยังไงตัวเอกอย่างนาคาก็เป็นตัวละครที่มีบทเยอะที่สุดอยู่แล้ว
      #3678-1
  3. #3677 diaster (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 21:55
    นาคาหรอแต่เปลี่ยนชุดรึเปล่า
    #3,677
    0
  4. #3676 FanUj (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 22:59

    เจอใครล่ออีกเนี่ยยย
    #มาเร็วๆนะไรท์~
    #สู้ๆ
    #3,676
    0
  5. #3675 bluerosttime (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 15:49
    เอาทุกทางเลยสินะ
    #3,675
    0
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. #3673 RachanonNew (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 15:25
    สเเตกฟรีใครก็อยากได้คุณกระต่าบผู้น่าสงสาร
    #3,673
    0
  8. #3672 PLOYSOIYXX (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 13:05
    จะทำอะไรรรร
    #3,672
    0
  9. #3671 เมฆน้อยคอยลม (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2563 / 11:55
    นาคา????
    #3,671
    0