ERROR Online : Overkill มหานครออนไลน์แห่งความผิดพลาด

ตอนที่ 118 : Error : 0x00000112 กรรไกร สายฝน และดอกกุหลาบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,530
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 261 ครั้ง
    11 ก.ค. 63

ERROR Online : Overkill














อนาสตาเซีย บาโธรี่ [Anastasia Bathory] บุตรีคนแรกของเคาท์เตสโชกเลือด ลูกสาวนอกสมรสเพียงคนเดียวของอลิซาเบธ บาโธรี่ กับประวัติศาสตร์ด่างพร้อยที่ทั้งตระกูลบาโธรี่และนาดาสดีต้องการที่จะลบให้หายไปจากโลกนี้

หนึ่งในบุตรสาวเพียงคนเดียวของอลิซาเบธ บาโธรี่ที่ไม่ได้สืบเลือดเนื้อเชื้อไขของผู้เป็นสามีอย่างเฟเรนซ์ กับความทรงจำที่แม้แต่ตัวเคาท์เตสโชกเลือดเองก็ไม่อยากจะย้อนนึกไปถึง 

ความลับอันดำมืดเฉกเช่นเดียวกับตัวตนของอนาสตาเซียที่ถูกส่งไปเลี้ยงดูอยู่ที่ทรานซิลเวเนียนับตั้งแต่เธอยังเป็นทารก ขณะที่บิดาของเธอก็ถูกพ่อบุญธรรมอย่างเฟเรนซ์สำเร็จโทษจนถึงแก่ชีวิต

เรื่องราว...ที่น่าแปลกประหลาดกับการตัดสินใจอันน่าพิศวงของเฟเรนซ์แห่งตระกูลนาดาสดี ผู้ขึ้นชื่อในเรื่องความโหดเหี้ยมในการไว้ชีวิตอนาสตาเซีย บุตรสาวคนละสายเลือดที่อาจจะเป็นหอกข้างแคร่ของตัวเองได้ในอนาคต

ร่างในชุดสูทเก่าสีดำหรี่ตาลงช้าๆ

หมายความว่าด้วยความทรงจำที่บิดเบี้ยวบางอย่าง...ทำให้หญิงสาวคนนี้

อนาสตาเซีย บาโธรี่คนนี้กลับกลายมาเป็นคนที่รักและเคารพผู้ที่สังหารพ่อแท้ๆ ของตัวเองอย่างเฟเรนซ์ นาดาสดี อัศวินดำแห่งฮังการี่

คงต้องบอกว่าเป็นความสัมพันธ์ในครอบครัวที่แม้แต่เขาเองยังรู้สึกว่ามันพิศวงกว่าที่คิด

“พี่นาคา คงรู้สึกแปลกใจสินะคะ” แองเจลัสว่า “ถ้าเป็นหนูเองก็คงจะแปลกใจเหมือนกัน กับการโดนปกปิดความลับจากคนที่คิดว่าเป็นเพื่อนร่วมทางของตัวเองมาตลอด...”

นัยน์ตาสีดำเลื่อนกลับมาสบกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กเจ้าของเรือนผมยาวสีขาว ขณะที่ทางฝั่งหญิงสาวในชุดสีแดงที่ยืนอยู่ข้างเขาก็เพียงแค่ชะงักร่างของเธอถอยหลังเช่นเดียวกับมือของเธอที่เริ่มสันเทา

“การถูกหักหลังจากคนที่เราเชื่อใจเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีใช่ไหมละคะ แถมยิ่งเป็นการปกปิดข้อมูลสำคัญแบบนี้ คงจะพูดได้ว่าไม่ต่างอะไรกับการทรยศเจ้านายของตัวเอง...” คำพูดถูกเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มของนางฟ้าตัวน้อย “ถึงจะเป็นฟอลส์วัน แต่การโกหกกันแบบนี้ มันก็เหมือนกับว่าพี่สาวชุดแดงน่ะไม่ไว้ใจพี่นาคาตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมล่ะ”

เคาท์เตสโชกเลือด...ชื่อเสียงเรียงนามที่เขาเคยรู้จักในฐานะ ‘อลิซาเบธ บาโธรี่’ มาตลอด

กับตัวตนที่แท้จริงอย่างอนาสตาเซีย บาโธรี่ ลูกสาวนอกสมรสของเคาท์เตสที่ใครๆ ต่างก็ไม่รู้จัก

“อันคราวน์ประเภทความชั่ว [Malum] ก็เป็นแบบที่หนูอธิบายไปตั้งแต่แรกอยู่แล้วค่ะ หมายความว่าจริงๆ แล้วผู้หญิงคนนี้อาจจะต้องการหลอกใช้พี่นาคามาตลอดโดยมีเป้าหมายบางอย่างซ่อนไว้อยู่ในใจ รอเวลาที่จะหักหลังแล้วทำลายเงื่อนไขสัญญาของตัวเองก็ได้ค่ะ”

คำพูดถูกเอ่ยด้วยสีหน้าที่ยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มของนางฟ้าตัวน้อย

ก้อนเมฆสีดำที่เริ่มก่อตัวบนท้องฟ้าขับบรรยากาศบริเวณด้านหน้าของร้านน้ำชาคุณยายฟรีด้าให้เริ่มหนักอึ้งขึ้นมากกว่าเดิม

นาคายืนใช้ความคิดไปอยู่สักพักก่อนที่ร่างในชุดสูทสีดำจะทรงตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ

“ที่เธอพูดมาก็อาจจะถูก”

นาคาเหลือบไปสังเกตเข้ากับนัยน์ตาของแองเจลัสที่เหมือนจะส่องประกายวาบอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะกลับมาพยายามซ่อนอารมณ์ดังเดิม

“แต่จะว่าไปคนที่อยู่รอบๆ ตัวก็มีแต่ตัวอันตรายที่พร้อมจะหักหลังฉันอยู่แล้วน่ะนะ”

ดวงตาของนางฟ้าตัวน้อยกระตุก เธอเอียงคอไปทางซ้ายเล็กน้อย

“โลงศพสีดำ อสรพิษที่เร็วที่สุดในเอเชียกับแม่มดวิปลาส อดีตแรงค์กิ้งยูสเซอร์ที่มีแต่คนหวาดกลัวไปทั่วเซิร์ฟเวอร์ การที่มี ‘ตัวอันตราย’ อยู่รอบๆ ตัวฉันน่ะ จะบอกว่ามันเป็นเรื่องที่ฉันชินกับมันจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วก็คงจะได้น่ะนะ”

เขาพูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ

“มันไม่สำคัญหรอกว่า ‘เคาท์เตสโชกเลือด’ น่ะจะเป็นใคร ไม่ว่าเธอจะเป็นอลิซาเบธหรืออนาสตาเซีย ถึงยังไงมันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงเหตุการณ์ในอดีตที่เธอเคยช่วยฉันอยู่ดี” นาคาเอ่ย พร้อมกับเลื่อนมือของเขาไปจับเข้ากับมือซ้ายของอนาสตาเซีย กระชับมันแน่นท่ามกลางใบหน้าที่ดูเขินอายของเธอ

“สิ่งสำคัญก็คือฉันเชื่อใจอันคราวน์ของฉัน ต่อให้ฉันจะถูกทรยศตามที่เธอบอกในอนาคตก็ตาม แองเจลัส”

พูดพร้อมกับหันหลังโบกมือ แล้วจึงก้าวเท้าเดินออกไปจากบริเวณหน้าร้านน้ำชาของคุณยายฟรีด้า ทิ้งไว้เพียงแค่ร่างของแองเจลัสและอันคราวน์ ‘เทวดาตกสวรรค์’ ของเธอที่เพียงแค่หรี่ตามองพวกเขาด้วยแววครุ่นคิด

“พี่ชายหน้ากากยิ้มคนนั้น ไม่หลงกลของหนูแฮะ ลูลู่”

อันคราวน์เจ้าของปีกสีดำสนิทยืนกอดอกอยู่สักพัก ก่อนที่เทวดาองค์นั้นจะถอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับแววตาที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปอ่อนลงกว่าเดิม 

“นั่นสินะ หมอนั่นก็ดูจะเอาเรื่องไม่ใช่เล่น” พูดพร้อมกับยกมือลูบศีรษะของแองเจที่ยืนอยู่ใกล้

“อนาสตาเซีย บาโธรี่...ดูจะเป็นอันคราวน์ที่แข็งแกร่งอยู่เหมือนกัน”

“อื้อ ลูลู่ ขนาดพี่ยูจีนยังมีอันคราวน์แค่หนึ่งตนเองที่เป็น ฟอลส์วัน” เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ 

เด็กผู้หญิงเจ้าของวงแหวนนางฟ้ามองตามนาคาและหญิงสาวชุดแดงไปสักพักก่อนที่เธอจะพึมพำออกมาว่า

“เสียดายจริงๆ ไม่งั้นหนูคงจะได้พี่สาวชุดแดงคนนั้นมาเป็นพวกแล้ว...” 






"สปีด… ค่อนข้างสูงเลยแฮะ" 

เสียงแรกดังขึ้นจากชายในชุดผ้าคลุมฮู้ดของอัลเคมิสต์กับแว่นสายตา

"น่ากลัวอยู่เหมือนกัน ผู้เล่นสมัยนี้น่ะ" 

เสียงที่สองดังขึ้นมาจากนักปราชญ์หญิงในชุดผ้ากระโปรงยาว

“ผู้เล่นชื่อจิลล์นั่น คงจะมีเงื่อนไขอะไรสักอย่างในการทำดาเมจคงที่ 444,444 นั่นอยู่ใช่ไหม ไอริส”

“เดาว่าน่าจะเป็นเงื่อนไขประเภทโจมตีเฉพาะส่วน ไม่ก็โจมตีโดยอีกทีฝั่งมองไม่เห็น [Stealth Attack] อะไรพวกนั้นน่ะ ฟาเรน”

บทสนทนาของสมาชิกทีม ‘พาเหรดแห่งเหล่ากุหลาบ’ ดังขึ้นภายในห้องรับรองหมายเลข 777 ฟาเรนไฮต์และไอริสที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟาห้องโถง ขณะที่สมาชิกทีมอีกคนอย่างเคย์ก็นั่งกินแซนวิชเงียบๆ คนเดียวอยู่ที่โซนโต๊ะอาหาร

โดยที่ทั้งสามคนต่างก็เปิดหน้าต่างสีฟ้าโฮโลแกรมที่แสดงให้เห็นถึงรีเพลย์การต่อสู้รอบก่อนหน้าของจิลล์แห่งทีมโปรโตชิเทล

“จะว่าไป...ตอนที่เธอสู้กับอลิซ ฝีมือของเด็กคนนั้นพัฒนาขึ้นเยอะไหม” อัลเคมิสต์เจ้าของแว่นสายตาถาม

“ไม่รู้เหมือนกัน พอดีว่าไม่ทันสู้จบก็มีมือที่สามเข้ามายุ่งก่อนน่ะ” นักปราชญ์หญิงตอบ 

ฟาเรนไฮต์พยักหน้ารับ ก่อนเขาจะเหลือบไปสังเกตเข้ากับเคย์ที่สะดุ้งตัวเล็กน้อยในยามที่พวกเขาเอ่ยชื่อของสาวน้อยผู้มีนามว่า ‘อลิซ’ ออกมา

“โทษที เคย์ ลืมไปว่านายมีความหลังไม่ค่อยดีเกี่ยวกับเด็กคนนั้น” เขาพูดพลางยกมือลูบศีรษะของตัวเอง

ทางฝั่งไอริสที่นั่งอยู่ข้างฟาเรนไฮต์ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่เธอจะพูดต่อว่า

“ยังทำใจไม่ได้อีกหรือไงเคย์ ผ่านไปตั้ง...”

ทว่าก่อนที่เธอจะได้เอ่ยมันออกมาจนจบ  คำพูดดังกล่าวก็ต้องหยุดชะงักลงจากมือขวาของฟาเรนไฮต์ที่ยกขึ้นมาสัมผัสกับไหล่ของเธอ พร้อมกับใบหน้าภายใต้กรอบแว่นที่ส่ายหน้าช้าๆ 

“เห็นใจน้องของเธอหน่อยเถอะ...เคย์น่ะเป็นคนที่สนิทกับเด็กคนนั้นมากที่สุดในกิลด์น่ะนะ”

ไอริสชะงัก เธอนั่งนิ่งอยู่สักพักก่อนที่จะพยักหน้าลงช้าๆ แล้วจึงหันไปพูดกับเคย์ที่นั่งอยู่บนโต๊ะกินอาหารห่างไปว่า

“พี่ขอโทษ เคย์”

คำพูดถูกเอ่ย ก่อนที่ยูสเซอร์ผู้ถูกเรียกว่าเคย์จะค่อยๆ ทรงตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ตอบกลับมาว่า

“ไม่เป็นไร พี่ไอริส ผมขอตัวก่อนละกัน จะได้ไปซื้อของเตรียมตัวด้วย”

คำพูดถูกเอ่ย พร้อมกับแซนวิชที่ถูกกัดเข้าปากคำสุดท้ายก่อนที่เขาจะเดินตรงไปยังประตู โบกมือลาอีกครั้งหนึ่งก่อนที่จะลับหายออกไปข้างนอก

ทั้งสองเพียงแค่นั่งมองไปยังประตูห้องรับรองเงียบๆ อยู่สักพักก่อนที่จะเป็นฝ่ายฟาเรนไฮต์ที่พูดออกมาว่า

“กลับเข้าเรื่องการแข่งขันรอบที่กำลังจะถึงนี่ดีกว่า จะว่าไปเธอมีความเห็นว่าไงนะไอริส  เกี่ยวกับผู้เล่นที่ชื่อจิลล์นั่นน่ะ”

“ยังเป็นคนที่เปลี่ยนเรื่องไม่เก่งเหมือนเดิมเลยนะ ฟาเรน” 

“ฮะๆ อย่างน้อยฉันก็พยายามแล้วน่ะนะ” อัลเคมิสต์แห่งผืนดินพูดพร้อมกับยกมือลุบศีรษะของตัวเอง ขณะที่ไอริสก็เพียงแค่ยิ้มจางๆ ออกมา

“ผู้เล่นที่ชื่อจิลล์นั่น ความเห็นของฉันในฐานะ ‘อดีตที่ปรึกษาของกิลด์วันเดอร์แลนด์’ ก็คงจะเป็น...” เธอพูด นัยน์ตาสีมรกตเผยแววครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมาช้าๆ ยามที่ได้คำตอบ

“ก็คงจะต้องบอกว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถที่จะจัดการกับฉัน นายรวมทั้งเคย์...สามคนได้ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที ในกรณีที่พวกเราไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้น่ะนะ”

คำพูดที่แม้จะดูเป็นไปในแง่ลบแบบสุดๆ แต่ทางฝั่งฟาเรนไฮต์ก็เพียงแค่พยักหน้าลงช้าๆ โดยที่ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด

“แถมจะว่าไปเงื่อนไขแบบนั้่นก็อาจจะเกิดขึ้นได้จริงๆ ด้วยนี่นะ ยกตัวอย่างเช่นถูกซุ่มโจมตีในช่วงไม่กี่วินาทีหลังจากที่วาร์ปไปแอเรียเข้าแข่งขัน...หรือแอเรียที่วาร์ปลงไปไม่สามารถใช้คำพูดเพื่อร่ายเวทย์ได้อะไรแบบนั้น” เขาพูด “ลำบากกว่าที่คิดจริงๆ แฮะ คงจะต้องได้แต่หวังว่าจะไม่เจอเงื่อนไขแบบนั้นในรอบต่อไปละนะ”

“แต่ถึงยังไง ต่อให้จิลล์แห่งทีมโปรโตชิเทลนั่นจะเก็บพวกเราสามคนทั้งหมด ซึ่งก็คงจะเป็นไปได้แค่ในสถานการณ์ที่แย่ที่สุด มันก็ไม่มีความหมายอะไรอยู่แล้ว”

ฟาเรนไฮต์พยักหน้า

“เพราะยังไงพวกเราก็บรรลุเป้าหมายในการแข่งขันกิจกรรมแล้วนี่นะ”

“อื้อ” 

ไอริสเองก็หันมาพยักหน้าให้กับเขาเช่นเดียวกัน

“เพราะยังไงการแข่งขันรอบนี้”

เธอพูด เหลือบสายตาไปยังห้องส่วนตัวของหัวหน้าทีม ‘พาเหรดแห่งเหล่ากุหลาบ’ ที่อยู่ด้านในสุดของห้องโถง 

แล้วจึงถอนหายใจออกมาเป็นครั้งสุดท้าย 

“ทั้งหมดก็ขึ้นกับฟรานคนเดียวอยู่แล้วน่ะนะ”





“การแข่งขันแบบทีมรอบสุดท้ายของสายที่ 7 จะเริ่มขึ้นในอีก 10 นาที ขอให้สมาชิกผู้เข้าแข่งขันของทีมโปรโตชิเทล’ [Potroshitel’] และทีมพาเหรดแห่งเหล่ากุหลาบ [The Parade of Roses] เตรียมตัวให้พร้อมค่ะ”

พาเหรดแห่งเหล่ากุหลาบ...

ใบหน้าของเธอหมองหม่นลงไปกว่าเดิม ก่อนที่อลิซจะเหลือบสายตาไปยังหน้าต่างห้อง  เหม่อมองยังชั้นบรรยากาศที่เริ่มถูกปกคลุมไปด้วยก้อนเมฆสีดำทะมึนกับเสียงครืน...ครืนเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

หน้าต่างถ่ายทอดสดถูกเรียกขึ้นมาภายในห้องส่วนตัว เธอที่นั่งอยู่บนเตียงนอนเลื่อนดวงตาสีแดงกลับมองมันไปสักพักก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ 

ครั้งแรกในรอบหกเดือนที่เธอจะได้เห็นผู้หญิงคนนั้นต่อสู้อีกครั้ง ท่วงท่าที่สง่างาม เวทมนตร์ที่หลากหลาย สไตล์การต่อสู้ที่เป็นแรงบันดาลใจให้ ‘เจ้าหญิงแห่งหนาม’ ถือกำเนิดขึ้นมาภายในโลกแห่งความผิดพลาด

น่าประหลาดที่ถึงแม้อลิซจะหวั่นเกรงชื่อดังกล่าวเพียงใด ถึงแม้ความทรงจำในอดีตจะเป็นสิ่งที่เธอมองกลับไปด้วยความเจ็บปวดแค่ไหน

ปฏิเสธไม่ได้ว่าในขณะนี้ แม้แต่ตัวเด็กสาวเองก็รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมามากกว่าเดิมภายในจิตใจลึกๆ

ครั้งแรก...นับตั้งแต่ที่กิลด์วันเดอร์แลนด์ถูกทำลาย

ครั้งแรก...ที่เธอจะได้เห็นอดีตหัวหน้ากิลด์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดภายในเกมวันเดอร์แลนด์ต่อสู้ด้วยความสามารถทั้งหมดที่มีอีกครั้ง

ใบหน้าที่ไม่อาจห้ามรอยยิ้มของตัวเองให้ขึ้นมาแตะบนริมฝีปากได้ ทั้งๆ ที่ตัวเธอเองก็ยังคงรู้สึกไม่ดีกับหญิงสาวคนดังกล่าวอยู่

อลิซยกมือขึ้นกุมใบหน้า ก่อนที่เธอจะรู้สึกได้ถึงหยาดน้ำใสๆ ที่เริ่มก่อตัวขึ้นมา

ปฏิกิริยาที่เด็กสาวได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ หงายหลังลงไปยังที่นอนนุ่มๆ พึมพำออกมากับตัวเองว่า

“ไม่ว่าจะตอนไหนก็หนีเธอไม่พ้นจริงๆ...ฟรานเชสก้า”






Welcome to the LAST Round 

[ขอต้อนรับเข้าสู่รอบสุดท้าย]

Seventh Bout Potroshitel’ VS The Parade of Roses

[คู่ที่เจ็ด โปโตรชิเทล’ ปะทะ พาเหรดแห่งเหล่ากุหลาบ]

Finished Generating Special Area ‘And rain fell on the earth forty days and forty nights”

[เสร็จสิ้นการสร้างแอเรียพิเศษ “และสายฝนก็ตกลงบนโลกสี่สิบวันสี่สิบคืน”]

ครืน… 

ก้อนเมฆสีครึ้มส่งเสียงคำราม 

หยาดฝนพรำปะทะกับใบหน้าเรียกสติเข้ามาอยู่กับตัว

เด็กผู้หญิงเจ้าของชุดเสื้อโค๊ทยาวสีเทาค่อยๆ เอื้อมมือขึ้นไปจับหมวกคอสแซ็คทรงสูง สัมผัสกับขนสัตว์ที่เปียกชุ่มบนศีรษะของตัวเองแล้วจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนที่จะเก็บมันลงไปในหน้าต่างอุปกรณ์

นัยน์ตาสีเงินเหลือบมองสภาพภูมิประเทศโดยรอบ ก่อนที่เธอจะไปสะดุดเข้ากับซากปรักหักพังของวิหารที่ตั้งตระหง่านอยู่ใกล้ๆ 

วิหารหินทรงสี่เหลี่ยมจตุรัสกับขั้นบันไดที่ทอดยาวไปสู่ทางเข้าวิหารจุดสูงสุดกับตำแหน่งของเธอ ณ ที่ราบบนยอดเขาสูงที่ถูกปกคลุมด้วยผืนน้ำมหาสมุทรกว้างไปสุดเส้นขอบฟ้า

เด็กผู้หญิงเจ้าของเรือนผมสีขาวมองสังเกตรอบข้างอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะรู้สึกได้ถึงอากาศที่เริ่มบิดเบี้ยวพร้อมกับกับเสียงของศาสตราวุธปลายแหลมที่พุ่งแหวกสายลมตรงมาสู่ใบหน้า 

ฟุ่บ!

เท้าทั้งสองข้างดีดตัวกับพื้นหญ้า หลบคมหอกสีแดงขนาดใหญ่ที่พุ่งผ่านใบหน้าของเธอไปอย่างเฉียดฉิวก่อนที่มันจะปักลงกับพื้น เข้าสู่เงาดำของตำแหน่งที่เธอยืนอยู่อย่างแม่นยำ

นัยน์ตาสีเงินหันขวับไปมองหาศัตรู ก่อนที่มันจะไปสะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวในชุดเดรสกระโปรงยาวสีแดงสดของดอกกุหลาบ

หญิงงาม...ผู้ที่กำลังยืนอยู่บนดาบยักษ์สีแดงที่ลอยอยู่กลางอากาศ

วินาทีเดียวกันนั้นเองที่เธอจะสังเกตไปถึงการกระทำของอีกฝ่ายที่เกิดขึ้น นิ้วชี้และนิ้วกลางทั้งสองของหญิงสาวที่ถูกดึงกลับมาทางด้านหลัง

เพียงแต่มันก็สายไปเสียแล้ว 

ฉึก!

หอกสีแดงพุ่งทะลุทรวงอกส่งผลให้ของเหลวสีแดงข้นไหลทะลักออกมาจากภายในร่างกาย

การโจมตีกับความเสียหายที่ถ้าหากเป็นมนุษย์ปกติ มันก็คงจะเพียงพอแล้วที่ทำให้เขาคนนั้นทรุดหมดสติลงไปกับพื้นก่อนที่จะเสียชีวิตในเวลาต่อมา หรือแม้แต่ลงไปนอนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

เพียงแต่น่าประหลาดที่ใบหน้าของเด็กผู้หญิงคนนี้กลับอยู่ในสภาพนิ่งสนิท ไม่ต่างอะไรไปจากตุ๊กตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึก

ร่างของเด็กผู้หญิงกระตุก เซไปทางด้านหลังเล็กน้อย ก่อนที่จะกลับมายืนตรงอยู่ในสภาพเดิม

เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนที่จะเงยขึ้นไปมองยังร่างของหญิงสาวในชุดเดรสกุหลาบบนอากาศ 

เจ้าของเรือนผมยาวสีบลอนด์สลวย กับนัยน์ตาสีแดงคมกริบที่มองตรงมาหาเธอ

“ทักษะของคุณนี่…”

เธอพูด เอียงคอไปทางขวา 

ทั้งสองยืนสบสายตากันไปสักพักก่อนที่อุปกรณ์ที่ดูแปลกตาอย่างกรรไกรจะถูกยกตวัดขึ้นมาถือที่ฝ่ามือ

พร้อมกับเสียงพูดของเด็กผู้หญิงร่างบางที่ดังขึ้นมาว่า

“แปลกดีเหมือนกันนะ…”






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 261 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,060 ความคิดเห็น

  1. #3731 Hiroyosha (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 23:43
    มีแต่ตัวยากๆ
    #3,731
    0
  2. #3730 Hiroyosha (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 23:36
    สำหรับตอนบน อ้ออออออ
    #3,730
    0
  3. #3670 loliz (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 16:33
    อลิซชักเป๋อีกล่ะ ในทีมก็นะพวกเตรียมเชือดทั้งนั้นนอกวงนี่ยิ่งแล้วเขี้ยวไปเพียบ

    นาคาแกไม่เเข็งนี่เตรียมเจ๊งยับ
    #3,670
    0
  4. #3666 aom051 (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 09:42
    จะฟาดกันแล้ววว
    #3,666
    0
  5. #3665 FanUj (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 08:57

    แค่แสดงความรู้สึกให้นาคาเห็นก็หลอกนาคาไม่ได้แล้วว
    #สู้ๆนะไรท์
    #3,665
    0
  6. #3664 ChampGmaer7 (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 23:59
    รอบตัวพี่แกนี่มี แต่คนเเบบนี้เริ่มน่าสงสารขึ้นทุกวัน ส่วนเพื่อนสมัยเด็กก็ไปอยู่กับไอผู้กล้าอีก เฮ้อสงสาร พยายามมโนภาพนาคาสู้กับมัน แล้วระบายความรู้สึกที่โดนแย่งทุกสิ่ง แล้วก็มช้ Overkill แม่งโครตเท่
    #3,664
    0
  7. #3663 diaster (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 23:41
    สนุกมากเลยครับว่าแค่ทำไมรอบนี้ผมหาคำผิดไม่เจอเลยนะ
    #3,663
    1
    • #3663-1 diaster(จากตอนที่ 118)
      3 กรกฎาคม 2563 / 23:41
      แต่*...
      #3663-1
  8. #3662 bluerosttime (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 23:22
    อลิสยังไม่รู้ใช้ไหม
    #3,662
    1
    • #3662-1 LostCause(จากตอนที่ 118)
      3 กรกฎาคม 2563 / 23:35
      ยังไม่รู้เรื่องอะไรนะครับ
      #3662-1
  9. #3661 molom (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 22:51
    ....เธอมันร้ายย มาหลอกกกกันได้ดีนะนาคาเป็นคนแปลก...เลยไม่โดนหลอก
    #3,661
    0