นิยาย Dek-D

ไม่พลาดทุกการอัปเดต
เพียงอ่านผ่านแอปนิยาย Dek-D

แอปที่จะทำให้คุณสามารถอ่านนิยายได้ทุกที่ ทุกเวลา พร้อมฟังก์ชันการใช้งานหลากหลาย รับรองสนุกไม่มีเบื่อ! ดาวน์โหลดฟรีได้แล้ว บน Android, iOS และ HUAWEI

คัดลอกลิงก์เเล้ว

[เรื่องสั้นวันเด็ก] เงาปริศนา ?

โดย LostCause

เงาสีดำ... ใช่แล้ว!!! เงามันคงไม่สีขาวหรอก

ยอดวิวรวม

1,895

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


1,895

ความคิดเห็น


26

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ม.ค. 53 / 10:01 น.
นิยาย [ͧѹ] һȹ ?

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
National Children's day Fiction Contest

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ม.ค. 53 / 10:01




           บรรยากาศรอบข้างมืดทะมึนชวนให้ขนลุก ป่ารอบข้างยามกลางคืนดูเหมือนมันสามารถกลืนกินทุกสิ่ง ในบริเวณแห่งนั้นปรากฎบ้านหลังหนึ่งตั้งอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าและเหล่าแมกไม้

 มันเป็นบ้านชั้นเดียวที่มีขนาดเล็กพอสมควร สังเกตจากขนาดแล้ว ครอบครัวที่อยู่น่าจะมีกันไม่เกิน 4 คน

 

สายลมเย็นยะเยือกล่องลอยไปปะทะกับเด็กหนุ่มคนหนึ่งซึ่งกำลังนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ส่งผลให้เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย

 

เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนพลางบิดขี้เกียจ สะบัดแข้งสะบัดขาเพื่อตั้งสติ

 

เขาหันไปหายังหน้าต่างขนาดใหญ่ที่ควรจะปิดอยู่กลับถูกเปิดออก

ซึ่งมันเป็นที่มาของสายลมเย็นยะเยือกนั่นเอง

 

 

            แปลก...แปลกมาก จำได้ว่าเราปิดหน้าต่างไปแล้วนะ ทำไมมันถึงเปิดเองได้ละ

หรือว่ามีขโมยเข้ามาในบ้าน!

 

เด็กหนุ่มหันซ้ายหันขวามองไปมาด้วยความเสียขวัญระคนหวาดกลัว ในความมืดสายตาของเขาสอดส่องไปทั่วบริเวณห้อง แม้จะมองเห็นได้ไม่ชัดนักแต่ว่าตู้ไม้สีน้ำตาลของเขายังคงตั้งอยู่ที่เดิม  ทีวีจอแบนพลาสมายังคงติดกับกำแพง เผยให้เห็นหน้าจอสีดำสนิท ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพียงแต่ว่าหน้าต่างเท่านั้นที่เลื่อนเปิดอย่างไร้สาเหตุ!

 

ส่วนลึกของจิตใจของเขาเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัย เด็กหนุ่มเดินไปยังหน้าต่างเพื่อที่จะปิดมัน

พลันสายตาของเขาได้สอดส่องไปเห็นเงาสีดำแปลกๆอยู่ใต้ต้นไทรใหญ่

เงานั้นดูรูปร่างคล้ายกับ...คล้ายกับ เงาของมนุษย์ ! และเมื่อเขาเพ่งสายตาไปยังมัน ราวกับว่า...เงานั้นกำลังกวักมือเรียกเขาอยู่

 

          ทีแรกเขาคิดว่ามันเป็นเพียงแค่อุปาทาน แต่ว่าเงานั้นยังคงยกมือขึ้นเรียกเขาอย่างไม่หยุด

 

 

            เด็กหนุ่มปิดหน้าต่างด้วยความลุกลี้ลุกลน เขาวิ่งไปยังเตียงแล้วล้มตัวลงนอนพร้อมกับเอาผ้าห่มคลุมโปงอย่างรวดเร็ว

 

            ร่างของเขาภายใต้ผ้าห่มนั้นสั่นระริกด้วยความกลัวจับขั้วหัวใจ เขาเลื่อนผ้าห่มขึ้นนิดนึงเพื่อที่จะสังเกตว่าเงานั้นหายไปหรือยัง

 

            ปรากฏว่าเงานั้นหายไปจากต้นไทรใหญ่นั้นแล้ว เพียงแต่ว่า...

 

เงาสีดำนั้นมันกำลังตรงมายังหน้าต่างบ้านเขา!

 

            เด็กหนุ่มกรีดร้องอย่างสุดเสียงด้วยความหวาดกลัว เขารีบตะโกนร้องเรียกแม่ของเขา

 

            แม่!!!”

 

เป็นเวลาไม่กี่วินาทีก่อนที่ประตูห้องของเขาได้ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ร่างของผู้หญิงวัยกลางคนยกมือขึ้นเปิดสวิทซ์ไฟ แล้วก้าวเท้าตรงมาหาเขา แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

เป็นอะไรลูก เรียกแม่ทำไม

 

ผมเห็น...ผมเห็น เงาอะไรไม่รู้เขาพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างขวัญเสีย

 

            เด็กหนุ่มรีบเข้าไปซบแม่ของเขา แล้วร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว

 

            โอ๋ ไม่เป็นอะไรแล้วลูก แม่อยู่นี่แล้วแม่ของเขากล่าวพลางเอามือลูบหัวลูกของเธอช้าๆ

 

            ลูกของเธอยังคงสะอึกสะอื้นต่อไป ในขณะที่ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นมาว่า

ไม่เป็นอะไรแล้วละลูก ถ้างั้น แม่ไปทำงานบ้านก่อนนะพร้อมกับสาวเท้าเดินเพื่อที่จะออกจากห้องนอนของลูกชาย

 

            เด็กหนุ่มยังคงร้องเรียกเธอ แม่...ผมกลัว แล้วเดินไปหาแม่อีกครั้ง

 

ลูกไม่ต้องกลัวหรอก แม่ก็อยู่ในบ้าน ถ้ามีอะไรก็เรียกแม่ได้ แม่ของเขากล่าวยืนยันช่วยให้ความกลัวลดลงไปได้เล็กน้อยแต่ในใจของเขาก็ยังคงหวาดหวั่น

 

เธอเดินไปเปิดประตูก่อนที่จะออกไปจากห้องนั้น...

 

เขาค่อยๆขยับขาก้าวเท้าไปยังเตียง ล้มตัวลงนอนพลางเขยิบผ้าห่มขึ้นคลุมร่างแล้วปิดเปลือกตาเพื่อที่จะนอนหลับในที่สุด

 

 

เด็กหนุ่มขยับพลิกตัวไปมาอย่างกังวลใจ เขาพยายามข่มตาหลับอย่างสุดความสามารถ

แต่ก็ยังไม่สามารถนอนหลับได้ เนื่องจากความหวั่นวิตกที่อยู่ในใจของเขามันกำลังจะกลายเป็นความหวาดกลัวอย่างคนเสียสติ

 

            ตู้สีน้ำตาลยามนี้แลดูมืดมิดน่ากลัว ราวกับว่า...ยามเขาหันหลังมันสามารถมีชีวิตขึ้นมาแล้วจับเขาเป็นอาหาร ทีวีสีหน้าจอแก้วแวววาวสีดำเหมือนกับจะสะท้อนให้เห็นภาพมัจจุราชยามเงื้อเคียว  กระทั่งหน้าต่างที่ปิดสนิทแต่ก็ยังอดหวาดหวั่นไม่ได้

 

            เขาพยายามไม่สนใจกับสิ่งของรอบข้างที่แลดูน่ากลัวอย่างลึกลับแล้วนึกถึงสิ่งอื่นที่อย่างน้อยก็อบอุ่นกว่าตอนนี้

 

            เด็กหนุ่มจินตนาการถึงทุ่งหญ้าสีเขียวชอุ่มกับแสงแดดอันสว่างไสว พลางนับลูกแกะที่กระโดดข้ามรั้ว เพื่อที่จะได้นอนหลับพักผ่อนซักที

 

            แกะตัวที่หนึ่ง...แกะตัวที่สอง...แกะตัวที่สาม...แกะตัวที่สี่......

 

          เขานอนนับแกะไปเรื่อยๆ ด้วยความลำบากลำบน

 

            แกะตัวที่หนึ่งพันสองร้อยเก้าสิบหก...แกะตัวที่หนึ่งพันสองร้อยเก้าสิบเจ็ด

 

            ...มันอะไรกันฟะ ทำไมนอนหลับไม่ได้ซักที นับแกมาเป็นพันๆตัวแล้วนะ

 

            เด็กหนุ่มคิดพลางหันไปมองหน้าต่างด้วยความเหน็ดเหนื่อยใจ และแล้วเขาก็เห็นเงาสีดำใต้ลำต้นไทรต้นเดิม แต่ตอนนี้มันกลับมองเห็นได้ชัดขึ้นกว่าเดิม

 

เงาลางๆนั้นเป็นของหญิงผู้หนึ่ง จากที่เขามองดูตรงนี้ เหมือนเธอคนนั้นกำลังนั่งพับเพียบอยู่ตรงใต้ต้นไทร เพียงแต่ว่า... หญิงคนนั้นไม่มีเงาขา!

 

 เธอคนนั้นกลับหันมามองเด็กหนุ่มด้วยสีหน้าที่โกรธเกรี้ยว พลางตั้งตัวตรง แล้วยกมือขึ้นชี้มายังเขา

 

เขายืนหยุดนิ่งสักพักด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่า กลัวจนขี้หดตดหาย

 

ริมฝีปากของเขาขยับขึ้นขยับลง พยายามที่จะออกเสียง แต่ลำคอของเขากลับแห้งผาก

เหมือนกับมีเม็ดทรายเล็กๆมากระจุกอยู่บริเวณนั้น

 

            เธอตรงมายังหน้าต่างของเขา ร่างบางค่อยๆขยับเข้ามาใกล้อย่างเชื่องช้าแต่น่าหวาดหวั่น

 

เด็กหนุ่มรวบรวมความกล้าพยายามมองหาสิ่งของเพื่อป้องกันตัวเอง เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วควานหาของที่พอจะเป็นอาวุธได้

 

สายตาของเขาสอดส่องไปเจอไม้แขวนเสื้อสีเงินอันใหม่ที่แม่เพิ่งซื้อมา

 

 

หึๆ... ผีก็ผีละวะ เจอไม้แขวนเสื้อปราบมารนี่ซะหน่อย เสร็จแน่เอ็ง!

 

เขากระชับไม้แขวนเสื้อในมือแน่นในขณะที่ผี(ในความคิดของเขา)เข้าใกล้ขึ้นมาเรื่อยๆ

เขาค่อยๆก้าวเท้าไปที่หน้าต่างพลางเปิดมันออกแล้วกระโจนไปยังเธอผู้นั้นแล้วยกศาสตราวุธในตำนาน?ฟาดรัวแบบไม่ยั้ง

 

            ตายซะเถอะ! ไอผีบ้า เด็กหนุ่มร้องตะโกนขึ้นในขณะที่มือของเขากำลังใช้อาวุธโจมตี ผี? ตนนั้นอยู่

 

            เดี๋ยวก่อน!!!“ ร่างนั้นกล่าวในขณะที่กำลังโดนเด็กหนุ่มใช้ไม้แขวนเสื้อปราบมารตี

เธอลุกขึ้นมาแสดงให้เห็นถึงขาสองข้างที่เหมือนคนปกติแล้วแสดงสีหน้าไม่พอใจ

 

 

            เด็กหนุ่มหันหน้าไปสังเกตอย่างชัดเจน ก่อนที่จะกรีดร้องออกมาด้วยความเสียขวัญมากกว่าครั้งไหนๆ

 

 

                                      เฮ้ย!!!  อาจารย์ฝ่ายปกครองนี่หว่า

 

 

                                                จบเถอะ….

 

 

 

เกริ่นท้ายเรื่อง : นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าเอาไม้แขวนเสื้อไปไล่ฟาดคนแปลกหน้า

เอิ้กๆ ฝันดี ราตรีสวัสดิ์

ผลงานอื่นๆ ของ LostCause

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

26 ความคิดเห็น

  1. #26 Kacher
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2563 / 13:39

    บ้าบอเถอะ 5555555

    #26
    0
  2. วันที่ 19 เมษายน 2560 / 09:46
    ว่าแต่อาจารย์ฝ่ายปกครองมาทำอะไรที่บ้านเด็กน้อยที่ยังไม่ประสีประสากลางค่ำกลางคืนหนอ ตอนแรกอ่านก็อึ้งแดกไปหลายวิเหมือนกันนะเนี่ย 
    #25
    0
  3. วันที่ 27 เมษายน 2557 / 19:26


    55555+

    #24
    0
  4. วันที่ 22 สิงหาคม 2555 / 18:02
    กำลังขนลุกอยู่ดีๆมาเจอจารย์ฝ่ายปกครอง อึ้ง .....สตั้นไป 5 วิ หลังจากนั้น ก๊ากๆๆๆๆๆ55555555555
    #23
    0
  5. วันที่ 26 พฤษภาคม 2555 / 23:05

    ตกใจตอนจบมากค่ะ =w= อึ้งไป 10 วินาที แล้วถึงหัวเราะออกมา ฮ่าๆๆ

    #22
    0
  6. #21 Ranatis
    วันที่ 26 มีนาคม 2553 / 16:07
    หุหุ
    55
    #21
    0
  7. #20 14-HAKASE?
    วันที่ 14 มีนาคม 2553 / 20:43
    จบแบบแปลกๆดีนะครับ คุคุคุ
    ป.ล.บรรยากาศตอนแรกนึกว่ากำลังอ่านแฟนตาซีอยู่(ซะงั้น)
    #20
    0
  8. วันที่ 21 มกราคม 2553 / 17:57
    ตามอ่านอีกเรื่องจ้า : D

    อ่านตอนแรกก็เรื่อยๆไม่มีอะไรมาก (แค่หวั่นๆนิดหน่อย)

    พอมาถึงตอนจบตะลึง เลยงี้เลยเหรอท่าน! =[]='
    #19
    0
  9. วันที่ 11 มกราคม 2553 / 19:32
    อ่านเรื่องสั้นเรื่องนี้จบ พูดได้คำเดียวว่า "อึ้ง"
    #18
    0
  10. #17 LostCause
    วันที่ 10 มกราคม 2553 / 08:15

    ชื่อหนุ่มครับ~

    ใช่ครับเดาถูกแล้ว...

    #17
    0
  11. วันที่ 10 มกราคม 2553 / 08:13
    ง่ะ แล้วอาจารย์ฝ่ายปกครองมาทำอะไรมืดๆ ค่ำๆ ที่บ้านนักเรียนหว่า หรือท่านจะโลลิ 55+

    สรุป เด็กนี่ชื่ออะไรเนี่ย หรือชื่อหนุ่ม ???
    #16
    0
  12. #15 g.ice
    วันที่ 9 มกราคม 2553 / 20:34



    กรี๊ดๆๆ ลอสบ้า งึ่มๆๆ  เราหรือก็เตรียมตัวสยองขวัญ  งืมๆๆ

    /ขนลุกตอนบอกว่าเจอเงา 


    ว่าแต่เงากับอาจารย์ฝ่ายปกครองใครน่ากลัวกว่ากัน หึหึหึ
    #15
    0
  13. วันที่ 9 มกราคม 2553 / 19:53

    ผิดคาดอ่ะ นึกว่าท่านลอส จะบุกเบิกแนวทางฟิคเทศกาล Y

    #14
    0
  14. #13 Poly1800
    วันที่ 9 มกราคม 2553 / 19:48
    เพราะงั้นโพลี่เลยแต่งมังซะเจ็ดแปดหน้าไง(เว้นแล้วบางจุด)
    #13
    0
  15. วันที่ 9 มกราคม 2553 / 19:34

    ท่าทางคงเกิดสงคราม ไม้แขวนเสื้อ Vs ไม้เรียว

    ดราม่าๆๆ~~  0.0

    #12
    0
  16. #11 LostCause
    วันที่ 9 มกราคม 2553 / 18:40
    อ้าก

    อยากปิดบังความผิดจริงๆ

    แต่ไม่ทัน...
    #11
    0
  17. วันที่ 9 มกราคม 2553 / 18:32
    เดี๋ยวก่อนพี่น้อง! ข้าน้อยขอจับผิด

    ที่จริงเรื่องนี้ยาวไม่ถึงสี่หน้าเอสี่นะ เพราะมีแค่ส่วนเกริ่นท้ายเรื่องเท่านั้นที่ถึงหน้าสี่

    แต่ถ้าเคาะลบบรรทัดลงไป มันจะได้ราวสามหน้าเอสี่เท่านั้น

    แนะนำให้แก้ไข เพราะกรรมเกรียนอาจรับไม่ได้
    #10
    0
  18. วันที่ 9 มกราคม 2553 / 17:50

    ครับ ท่านบี้

    เรื่องเนื้อหาผมรับรอง คิดเองสลดๆ เอ๊ย.. สดๆ

    #9
    0
  19. วันที่ 9 มกราคม 2553 / 17:42
    รั่วงับ - -*

    เหมือนโดนหลอกอ่านเลย เนื้อหาดำเนินเร็วดี ภาษารวบรัดดี

    แต่ผมว่าเรื่องนี้ขาดจุดประสงค์ของเรื่องไปนะ แบบว่ารู้สึกเหมือนมันเป็นเนื้อหาที่ไปตัดตอนมาจากบทๆหนึ่ง(ไม่ได้บอกว่าก๊อบนะ) คือถึงเป็นเรื่องสั้นก็จริง แต่ก็ควรหาที่มาที่ไปของเรื่องให้ชัดเจน เริ่มที่อะไร เพื่ออะไร ประมาณนี้แหล่ะมั้ง ^^
    #8
    0
  20. วันที่ 9 มกราคม 2553 / 17:31

    ถ้าพูดถึงอาจารย์ปกครองมาที่บ้านแล้วนะครับ...

    ให้คิดไว้เลยว่า โดนเล่นแน่เอ็ง!!!

    #7
    0
  21. วันที่ 9 มกราคม 2553 / 16:02
    อาจารย์ปกครอง!!!

    มาทำอะไรที่บ้านนักเรียนหว่า?
    #6
    0
  22. วันที่ 9 มกราคม 2553 / 15:51
    =_= เชอะ ไม่วายนี่นา
    #5
    0
  23. #4 I za
    วันที่ 9 มกราคม 2553 / 15:41
    กลายเป็นอาจารย์ฝ่ายปกครองซะงั้นไปxD 
    ป.ล.บรรทัดที่สองนับจากจบเถอะ แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเด็กไทยกลัวอาจารย์ฝ่ายปกครองมากกว่าผี=w=
    #4
    0
  24. #3 mimimim
    วันที่ 9 มกราคม 2553 / 15:36
    โห่ๆ..

    ข้าพเจ้าโดนท่านลอสท์ทำพิษเสียแล้ว- -
    #3
    0
  25. วันที่ 9 มกราคม 2553 / 15:30
    =o=; 

    ให้รางวัลรั่วที่สุดตอนนี้เลยจะได้มั้ย
    #2
    0