เมียวิศวะ

ตอนที่ 8 : บันทึกพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,089
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    23 ก.ย. 62

                    หลังจากที่ผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเตรียมที่จะออกไปข้างนอกกับโนเบลที่นัดแนะกันไว้ว่าจะไปเที่ยวไปดูหนังตามประสาคนรัก...ไม่สิ ยังเรียกแบบนั้นไม่ได้เพราะผมก็ยังไม่ได้คิดไปไกลถึงนั้นรู้แค่ว่าเรื่องระหว่างผมกับโนเบลมันเป็นมากกว่าพี่น้องแล้วแหละ จะทำยังไงได้ล่ะก็มันมาถึงขนาดนี้แล้วก็ต้องปล่อยมันไปตามธรรมชาติ ถึงแม้ว่าผมจะยังไม่รู้ความรู้สึกตัวเองก็เถอะ และผมก็เชื่อว่าโนเบลก็ยังสับสนเหมือนกันกับผม เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันเร็วมากมันกะทันหันจนเราทั้งสองตั้งตัวไม่ทัน เรื่องนี้คงจะโทษใครไม่ได้ถ้าไม่ใช่ผม ผมรู้ตัวดีว่าผมทำอะไรลงไป เรื่องของวันพรุ่งนี้จะเป็นยังไงก็ช่าง ผมคิดแค่ว่าทำวันนี้ให้มันดีก็พอ
                พอผมแต่งตัวเสร็จผมก็เดินออกไปหาอีกคนที่นั่งเล่นมือถืออยู่บนโซฟาอย่างชิลเพื่อรอผมแต่งตัวเสร็จ ร่างเล็กหันมามองหน้าผมก่อนจะฉีกยิ้มบางๆให้แล้ววางมือถือทันที

" อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วหรอ//< "

" เสร็จล่ะ ไปกันตอนนี้เลยมั้ย "

" รออะไรล่ะ เบลพร้อมตั้งนานแล้วค่ะ "   เธอพูดไปยิ้มไปก่อนจะลุกขึ้นหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย แต่อยู่ๆเสียงมือถือของผมกลับดังขึ้นแทรกซะงั้นทำให้ผมและโนเบลต้องชะงักการเดิน ผมรีบล้วงเอามือถือขึ้นมากดรับทันที

" ฮัลโหลครับ "
( พึ่งตื่นหรอลูก )
" อ้าวแม่หรอครับผมก็ลืมอ่านชื่อ ฮ่าๆๆ ตื่นนานแล้วครับตอนนี้กำลังจะออกไปข้างนอก"
( งั้นดีเลยแวะมาที่บ้านหน่อยสิลูก )
" ตอนนี้เนี่ยนะครับ? "
( ใช่แล้ว คุณหญิงที่เป็นเพื่อนเก่าแม่ท่านมาเยี่ยมน่ะ )
" อ้าวแล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมละครับ "
( ตาเจ! ก็ท่านอยากเจอลูก เคยเจอลูกตั้งแต่วิ่งซนอยู่โน้นพอโตมาท่านก็อยากเห็น
อีกน่ะสิ เอาเป็นว่ามาที่บ้านด่วนเลย )
" แต่ว่าแม่ครับ ผมจะไปธุระนะวันหลังได้มั้ย "
( ลูกก็พูดแบบนี้ทุกทีเลยครั้งที่แล้วก็เลื่อนนัดคุณหญิงสายสมรครั้งนี้ก็เลื่อนอีกแล้วนะ )
" เฮ้อ...งั้นก็ได้ครับ เดี๋ยวผมจะรีบเข้าไปก็แล้วกัน "
( ให้มันได้อย่างนี้สิจ๊ะ งั้นเจอกันนะลูก )
" ครับๆ "

ติ้ด~

" มีอะไรรึป่าวค่ะ "  โนเบลหันมามองผมอย่างสงสัย

" ก็แม่พี่น่ะสิโทรมาตามให้กลับบ้านด่วนบอกมีธุระสำคัญน่ะ "

" งั้นไม่เป็นไรค่ะ ไว้เราค่อยไปกันวันหลังก็ได้^^ "  เธอยิ้มไปพูดไป

" ไม่งอลพี่นะ? "

" ฮ่าๆๆ ไม่หรอกค่ะ เบลเข้าใจถ้างั้นเบลขอตัวกลับก่อนนะ "  ว่าแล้วเธอก็เดินไปยังประตูทันที

" เฮ้! ไหนบอกไม่งอลแล้วจะรีบไปไหนล่ะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง "

" หุ้ย...ไม่เป็นไรเดี๋ยวเบลกลับเอง ไม่ต้องห่วงอยู่ใกล้แค่นี้เอง พี่เจรีบกลับบ้านดีกว่าเดี๋ยวคุณแม่จะรอนานนะ "

" นี่แน่ใจว่าไม่ได้งอลพี่ "

" ไม่ค่ะไม่งอล เรื่องแค่นี้เอง ไปนะค่ะ "

" ถ้างั้นพอถึงห้องแล้วส่งข้อความมานะครับ "

" โอเคค่ะ^//^ "  

" เอ๊ย! เดี๋ยว!! "

" หื้ม? "  อีกคนหันกลับมามองหน้าผมอย่างสงสัยก่อนจะอมยิ้ม

จ๊วฟ~

                ผมรีบยื่นหน้าเข้าไปจุ้บปากอีกคนอย่างไวก่อนจะกระตุกยิ้ม โนเบลมองหน้าผมอย่างสตั้นก่อนจะยิ้มออกมาในที่สุด

" คนบ้าชอบฉวยโอกาส "

" ฮ่าๆๆ ป่ะเดินออกไปพร้อมกันเนี่ยแหละ "

" จริงๆเลย ไปค่ะ "


@บ้านเจเจย์

                 หลังจากที่ผมเดินไปส่งโนเบลเสร็จผมก็รีบขับรถกลับมายังบ้านในทันที พอไปถึงก็เห็นโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารเรียงราย แล้วก็มีผู้ใหญ่อีกสองคนที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน ผมเดินเข้าไปก่อนจะยกมือไหว้ทุกคน

" สวัสดีครับ "

" อ้าวมาแล้วหรอลูก มาๆเข้ามานั่งก่อน "

" ว้าวO_O นี่ลูกคุณนายหรอค่ะเนี่ยทำไมถึงได้รูปหล่อขนาดนี้ โตมาแล้วหล่ออย่างกับดาราแน่ะมาริโอ้นี่ชิดซ้าย เเจ๊คสัน got7 ชิดขวาไปเลยนะแบบนี้อ่ะ "

" เกินไป ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะคุณหญิงก็...^0^ "

" ฮ่าๆๆ ขอบคุณครับ "

" ตาเจนี่คุณหญิงมารีรัตน์ ลูกคงจำไม่ได้หรอกเพราะล่าสุดที่ได้พบปะกันก็เมื่อแปดปีที่แล้วนู้น "

" อ๋อครับ ผมก็จำไม่ได้จริงนั่นแหละ ฮ่าๆๆ "

" ไม่เป็นไรๆ ไม่ว่ากันแต่ดีใจนะค่ะที่ได้เจอลูกชายที่หล่อระดับคาสโนว่าขนาดนี้ "

" อ้อ! แล้วนี่หนูมินนี่ไปไหนแล้วล่ะ "   ใครมินนี่? 

" สงสัยไปเข้าห้องน้ำมั่งค่ะเดี๋ยวก็คงมา เดี๋ยวป้าจะให้รู้จักกับน้องไว้เห็นว่าเรียนมหาลัยเดียวกันด้วยเผื่อจะได้ดูแลกันนะลูก "  

" อ๋อครับ "   มินนี่นี่ใคร อย่าบอกนะว่า...

" อ่ะมานั้นล่ะ มินนี่เร็วเลยลูกอย่าให้พี่รอนาน "  

                  ผู้หญิงตัวเล็กๆเดินเข้ามาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหน้าผมเธอถึงกับเบิกตากว้างทันทีเมื่อเห็นหน้าผม และผมก็ตกใจไปตามๆกับเธอด้วย เพราะมินนี่คนนี้เป็นคนที่ผมเอ๊ะใจตั้งแต่แรก นี่มันเพื่อนยัยโนเบลนี่ ทำไมกลายเป็นอะไรแบบนี้ไปได้ล่ะ ให้ตายเถอะ!!

" มีอะไรรึป่าวลูก หรือว่าทั้งสอง...รู้จักกันแล้ว? "  แม่ผมหันมามองหน้าเราสองคนสลับกัน

" ปะป่าว...ค่ะ ไม่รู้จัก "   เฮ้อ...โล่งไปที ตอบได้ดีมาก

" เเล้วตาเจล่ะเคยเห็นน้องที่มหาลัยบ้างมั้ย "

" เอ่อ...ไม่เคยครับ ไม่เคย "  ผมพูดไปส่ายหัวไป

" งั้นก็รู้จักกันไว้นะลูก เรียนมหาลัยเดียวกันด้วยยิ่งเป็นความโชคดีไปกันใหญ่เลย เอางี้เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอนเย็นเราจะมีนัดทานข้าวกันอีกครั้ง เจก็แวะไปรับน้องมาที่บ้านด้วย มาด้วยกันนะลูก "  

                แม่พอผมแจกแจง แค่นี้ผมก็รู้แล้วว่าแม่กำลังจะสื่ออะไรต้องการจับคู่ผมแล้วก็มินนี่ล่ะสิท่า ให้ตายเถอะคนอื่นผมจะไม่คิดหนักเลยนี่ดันเป็นมินนี่เป็นโนเบลคนที่ผมกำลังหวั่นไหวด้วยในตอนนี้ นี่มันเรื่องบ้าอะไรว่ะเนี่ย ทำไมอยู่ดีๆยัยนี้ถึงโผล่มาได้ ผมล่ะอยากจะบ้าตาย โถ่เว้ยยย!!!








**ติดตามตอนต่อไป**

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น