เมียวิศวะ

ตอนที่ 5 : งานดีทั้งสองเลยจ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,133
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    21 ก.ย. 62

21.00 น.
@บาร์เบียร์

" VIP ที่หนึ่งค่ะจองไว้แล้ว "  ฉันยื่นใบให้พนักงาน

" เชิญด้านนี้เลยคับ "  พนักงานชายพูดแล้วเดินนำไปที่โต๊ะข้างๆและอยู่หน้าสุด

" ไม่ทราบว่าจะรับอะไรบ้างครับ "  พนักงานถามอย่างสุภาพหลังจากที่ฉันนั่งที่แล้ว

" เอาอะไรก็ได้ค่ะ ที่แพง ที่เข้ม ที่อร่อย ทานแล้วติดใจอ่ะ อ๋อ! แล้วอาหารก็เหมือนกันนะ "

" ครับ รอสักครู่นะครับ " แล้วพนักงานก็เดินกลับไป ไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมสิ่งของเครื่องดื่มอาหารมากมาย

" ขอบใจจ้ะ โอ๊ะ!! มินนี่ทางนี้ๆ " ฉันเหลือบไปเห็นเพื่อนซี้ของฉันพ่อดีเลยโบกมือให้อีกคนเห็น อันที่จริงว่าจะมาพร้อมกันนั่นแหละแต่นางขอไปทำธุระส่วนตัวฉันก็เลยต้องมาก่อน

" แหม~~ สั่งมาเยอะแยะเลยนะ จะเลี้ยงฉันใช่ป่ะวันนี้ "

" แน่นอนจ้ะเพื่อนรัก เลี้ยงก็ได้มาทั้งที  "  ฉันยักคิ้วใส่อีกคน

" เอ่อลืมเมาส์ไปเลยเมื่อกี้ฉันเดินไปฝั่งทางนั้นอ่ะเห็นผู้ชายด้วยแหละแก หล่อเวอร์ ถ้าแกเห็นแกจะหลงรักเลยล่ะ//- "  ยัยมินนี่เมาส์อย่างน่าตื่นเต้น

" ขนาดนั้นเลยหรอ พูดจริงป่ะเนี้ย "

" อื้มหื้ม ไม่อยากจะโม้เลยจ้าา แวะไปดูหน่อยมั้ย รับรองว่าแกเห็นแล้วจะพูดคำนี้ "

" คำว่า? "

" สามีฉันชัดๆ อรั๊ยย๊ะ!! " 

" ชักอยากรู้อยากเห็นแล้วสิว่าหนุ่มหล่อที่แกว่าจะหล่อจริงๆรึป่าว*-* "

" มานี่เลยจ้าเพื่อนรักสุดสวย แล้วแกจะตะลึง-0-  "  ว่าแล้วยัยมินนี่ก็ลากฉันให้ไปอีกฝั่งหนึ่ง มุมนี้เป็นมุมมืดๆก็น่าจะเป็นอีกมุมที่เอาไว้ให้พวก vip เหมือนกัน พวกที่จองมุมแบบนี้เป็นพวกเก็บตัวซะมากกว่า แล้วไหนล่ะผู้ชายที่มินนี่บอก

" ไหน ฉันไม่เห็นว่าจะมีคนที่หล่อที่สุดเลย "

" เห็นผู้ชายที่ใส่ชุดนักศึกษาที่นั่งอยู่คนเดียวนั้นมั้ย "  มินนี่ชี้ไปตรงโซฟาสีน้ำเงินเข้ม ที่มีผู้ชายคนนึงนั่งอยู่ แต่ฉันเห็นไม่ชัดด้วยความที่ว่าแสงไฟน้อยซะเหลือเกิน ก็อย่างว่ามุมนี้เป็นมุมที่มืดที่สุดของร้าน//--

" คนนั้นน่ะหรอ...."  ฉันชี้ไปที่ผู้ชายที่นั่งดื่มไวน์อยู่

" ใช่ๆเป็นไงล่ะหล่อใช่ม้าาา"

" ไม่รู้สิ ฉันเห็นไม่ชัดน่ะ "

" อยากเห็นชัดๆใช่มั้ย "   โอ๊ะ!! ให้ตายสิ อยู่ๆยัยเพื่อนตัวเเสบก็ผลักร่างฉันให้เข้าไปหาอีกคนที่นั่งอยู่ ไม่ต้องถามว่าอีกคนตกใจมั้ย ขนาดฉันยังตกใจเลย แล้วอยู่ๆไฟก็ถูกเปิดขึ้นให้สว่าง ทำให้เราทั้งสองเห็นหน้ากันอย่างชัดเจน*-*

" นี่!! ทำบ้าอะไรของเธอห้ะ วิ่งเข้ามาทำไม!! "  ห้ะ..เหมือนโลกหยุดหมุนเมื่อฉันเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าอีกคนชัดๆ เขาหน้าใสมาก จมูกโด่ง ริมฝีปากนั้นอีกสีชมพูอ่อนๆ ทรงผมที่ตัดเข้ากับรูปหน้า แล้วยังใส่ต่างหูสีดำเล็กๆ ยิ่งเพิ่มความหล่อเข้าไปกันใหญ่ ฉัน..ฉันเชื่อแล้วว่าคนที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้เขาหล่อ หล่อมากจริงๆ

" ไม่ได้ยินที่ฉันพูดรึไง "  อุ๊ย!! มัวแต่จ้องหน้าอีกคนจนลืมไปเลยว่าเขาถามอะไร

" คะ..คือว่าฉัน..ฉันไม่ได้ตั้งใจ "

" ถ้าไม่ได้ตั้งใจก็ออกไปจากฉันได้แล้ว "  โอ๊ะ! อะไรกันเนี่ยรู้ตัวอีกทีก็ดันมานั่งตักเขาแล้ว น่าอายชะมัดเลย

" อุ๊ย ขอโทษนะฉันลืมตัวน่ะ "  ฉันรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนอย่างไวแล้วยิ้มให้อีกคนแก้เขิล

" แล้ว...นี่นายมาคนเดียวหรอ แล้วเป็นลูกค้าประจำรึป่าว  "

" ถามทำไม ฉันมารอเพื่อน  "  เขามองหน้าฉันก่อนจะหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มอีกครั้ง

" ก็ฉันไม่เคยเห็นหน้านายไงถึงถาม "

" พูดอย่างกับเธอจำหน้าได้ทุกคนที่เข้ามาที่นี่ได้หมดงั้นแหละ "

" ก็ไม่หรอกแต่ก็ไม่ใช่ไม่เคยมาถ้าเป็นลูกค้าประจำก็น่าจะเห็นผ่านตาบ้างสิ  "  อีกคนที่นั่งอยู่ขมวดคิ้วก่อนจะกระตุกยิ้ม แล้วเขาก็วาดสายตามองฉันตั้งแต่เท้าจนจรดหัว

" หนีพ่อแม่มาเที่ยวรึป่าวเราอ่ะ "

" โอ๊ะ!! ไม่นะ ไม่ได้หนี ฉันโตแล้วทำไมต้องหนีด้วยล่ะ "

" แน่ใจหรอ แล้วจะยืนอีกนานมั้ย ถ้าจะคุยก็นั่งลงฉันก็ไม่มีเพื่อนคุยพอดี "

" ไม่ล่ะ พอดีว่าฉันนัดเพื่อนไว้ฝั่งนู้นอ่ะ ขอตัวนะ อ๋อ! แล้วก็ขอโทษด้วยที่ทำนายตกใจ "

" ไม่เป็นไร ฉันจะถือว่าเธอเมาก็แล้วกันนะ อ้อ! ว่าแต่เธอชื่ออะไรเรายังไม่ทันทำความรู้จักกันเลยนะ  "  อีกคนยักคิ้วใส่ฉันก่อนจะกระดกไวน์ขึ้นมากินอีกรอบ 

" ชื่อหรอ ฉันโนเบล แล้วนายล่ะ "

" หมอซัน เรียนที่ม.แถวนี้แหละ "  อ้าว! เขาเป็นหมอหรอกหรอ?

" นายเรียนหมอด้วยหรอO_O "

" ใช่ไง ฮ่าๆๆ ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะ แล้วเธอละเรียนอะไรที่ไหน "

" ไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ว่าฉันเรียนแถวๆนี้เหมือนกันก็พอ "

" โอเคๆๆ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกก็แล้วกันนะสาวน้อย "

" ไปล่ะ สาวน้อยบ้าบออะไรของนาย บ้า! "  พูดจบฉันก็หมุนตัวแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะ

" เป็นไงมั่งจ้ะโนเบลเพื่อนรัก "

" ให้ตายเถอะ! น่าอายชะมัดเลย แกทำอะไรก็ไม่รู้นี่ฉันอายเขาจะแย่อยู่แล้ว "

" แต่ดูท่าทางเขาเหมือนจะไม่โกรธอะไรเลยนะ แถมยังคุยกับแกอีก "

" เขาทักฉันว่าหนีเที่ยวมารึป่าวต่างหากล่ะ "

" ฮ่าๆๆ แต่ก็ถือว่าได้คุยไม่ใช่หรอ ฉันยังอิจฉาแกเลย แล้วนี่อีพี่เจของแกจะมาตอนไหนละเนี่ย จะมารึป่าว "

" ฉันว่าไม่มาแล้วแหละปานนี้ล่ะ เรามาดื่มกันดีกว่า "  ว่าแล้วฉันก็รินไวน์ทันที

" พูดปุ๊บก็มานู้นละ "

" อ้าว...มาล่ะหรอ=0= "

" ใช่ แต่เอ๊ะ...ทำไมพี่เจแวะต้องผู้ชายคนนั้นล่ะ  "

" คนไหนอีก!< "

" ก็คุยที่แกพึ่งไปนั่งตักมาหมาดๆเมื่อกี้อ่ะ จริงๆด้วยอย่าบอกนะว่า....O_o "

" เป็นเพื่อนกันหรอกหรอ! "

                         ฉันและยัยมินนี่ได้แต่นั่งจ้องสองคนนั้นกำลังนั่งคุยกัน นี่เขาทั้งสองเป็นเพื่อนกันอย่างงั้นเหรอ เพื่อนต่างคณะใช่มั้ย พระเจ้า! ฉันพึ่งหวั่นไหวกับอีหมอซันไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วนี่เอง แล้วอีพี่เจก็เป็นคนที่ฉันเตรียมจะอ่อยด้วยเหมือนกัน บ้าไปแล้ว~ >//< 






**ติดตามตอนต่อไป**
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น