เมียวิศวะ

ตอนที่ 3 : เกมส่งป๊อกกี้ด้วยปาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    20 ก.ย. 62

2 ชั่วโมงต่อมา

                 กิจกรรมในค่ำคืนงานรับน้องก็ยังคงดำเนินการไปเรื่อยๆแล้วก็ยังไม่รู้เลยว่าจะเลิกตอนไหนตอนนี้ก็รู้สึกจะดึกนิดๆแล้วแหละ แต่ทุกคนที่อยู่ในปีหนึ่งก็ไม่มีใครที่แสดงออกถึงความเบื่อหรือง่วงเลยสักคนเพราะกิจกรรมที่รุ่นพี่จัดทำขึ้นแต่ละอย่างดูไม่น่าเบื่อเลยและฉันก็เป็นอีกคนที่สนุกกับงานในค่ำคืนนี้

" เอาล่ะครับ ตอนนี้ก็เป็นเวลาสามทุ่มเกือบจะสี่ทุ่มแล้วพี่ก็อยากจะให้น้องได้กลับไปพักผ่อนแล้วเหมือนกัน แต่ว่าเราเหลืออีกหนึ่งกิจกรรมสุดท้ายที่รุ่นพี่และรุ่นน้องต้องเพิ่มความสัมพันธ์ให้สนิทกันมากขึ้น พี่บอกไปแล้วใช่มั้ยว่าขอให้คืนนี้เป็นคืนที่ทุกคนปลดปล่อยแล้วก็ต้องสนิทกับพี่รหัสตัวเองให้ได้มากที่สุดและพี่ก็เชื่อนะครับว่าทุกคนทำได้แล้วก็ทำได้ดีกันทุกคน ใช่มั้ยครับ "

" ใช่ครับ/ค่ะ "  ทุกคนต่างขานตอบรวมทั้งฉันด้วย

" งั้นเพื่อที่เราจะได้ไม่เสียเวลามาเริ่มกิจกรรมในวันสุดท้ายในค่ำคืนนี้กันดีกว่า เดี๋ยวพี่จะมีเกมส์มาให้เล่นนะครับ กิจกรรมนี้มีชื่อว่า ส่งป๊อกกี้ด้วยปาก ครับ "  

" ห้ะ=0= "  ฉันถึงกลับอ้าปากค้างกับเกมส์นี้ จริงๆแล้วมันเป็นเกมส์ที่เบกสิคมากๆแต่ว่าฉันว่า...มันไม่ดีมั้งที่จะให้ส่งป๊อกกี้ปากต่อปากอ่ะ

" น้องที่ชื่อโนเบลมีปัญหาอะไรรึป่าวครับ ถามพี่ได้นะ "  พี่ที่รับหน้าที่เป็นพิธีกรครองไมค์เดี่ยวมองมาที่ฉันอย่างสงสัย

" อ้อ! ปะ..ป่าวหนิคะ ไม่มีอะไร "

" ก็พี่เห็นเราอ้าปากค้างก็นึกว่ามีอะไร แล้วนั้นใครเป็นพี่รหัสครับพี่รหัสน้องอยู่ไหน "  เออนั่นน่ะสิ พี่เจเจย์หายไปไหนของเขาเนี่ยไอ้ฉันก็ลืมสังเกตไปเลยมัวแต่ฟังพี่อีกคนพูด ว่าแล้วฉันก็หันซ้ายแลขวามองรอบๆเพื่อหาอีกคนแต่ก็ไม่เจอ หรือว่าจะอยู่ข้างนอก?

" สงสัยจะออกไปข้างนอกน่ะคะ เดี๋ยวเบลไปตามแปบนะคะ "

" ด่วนเลยครับ เราจะได้แยกย้ายกลับไปพักผ่อนกันเร็วๆ "  

                  ฉันพยักหน้าตอบอีกคนก่อนจะรีบเดินออกมาข้างนอกงานทันที หายไปไหนของเขาเนี่ยฉันเผลอแปบเดียวเองนะ ห้องน้ำก็เข้าแล้วไม่น่าจะอยู่ แล้วไปอยู่ไหนละเนี่ย ฉันเดินวนหาไปเรื่อยๆจนกระทั่งไปสดุดตรงเสียงผู้ชายคนนึงที่เหมือนกับว่าคุยอะไรอยู่สักอย่าง ฉันหยุดเดินก่อนจะเอียงหูฟังแล้วมองตามเสียง โอ๊ะO_o นั่นมันพี่เจจริงๆด้วย ฉันขยับไปหลบอยู่พุ่มไม้ก่อนจะมองไปยังอีกคนที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ แต่ดูเหมือน...มีอะไรรึป่าวทำไมดูเหมือนอารมณ์ร้อนๆเหมือนกับกำลังทะเลาะกับคนในสายอยู่...?

" ถ้าไม่พอใจก็เลิกไปเหอะ เลิกติดต่อด้วยรำคานว่ะ! "

" เรียกร้องอะไรนักหนา ที่พูดนี่ไม่เข้าใจอีกหรอ "

" จะเอาอะไรอีกไม่ต้องโทรมาอีก เข้าใจป่ะ! "

" อะไรอีก ก็พูดไปหมดแล้วไง เลิกๆไปเหอะ เบื่อว่ะ!! "

                  เกิดอะไรขึ้นอ่ะ =0= นี่อย่าบอกนะว่าคนในสายคือแฟน? แล้วดูเหมือนจะเลิกกันด้วย ฟังจากน้ำเสียงและลักษณะการพูดและสีหน้าแล้ว ใครๆก็ต้องดูออก เสียงก็ชัดเจนซะขนาดนี้ โอ๊ะ! เดินมาแล้ว ทำไงดีถ้าพี่เจเห็นต้องหาว่าฉันมาแอบฟังแน่ๆ ฉันรีบลุกขึ้นก่อนจะรีบเดินเข้าไปข้างใน ไม่นานอีกคนก็เดินมายืนข้างๆฉันเหมือนเดิมแถมสีหน้ายังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกด้วย//-

" ไปไหนมาหรอคะ "  ฉันหันไปยิ้มให้อีกคน

" ไปสูดอากาศข้างนอกมาน่ะ อยู่ในที่คนเยอะๆแล้วหายใจไม่สะดวก "

" อ๋อ...งั้นเหรอคะ "

" แล้วนี่ไอ้ประธานมันให้ทำอะไรอีกล่ะ นี่ก็ใกล้เวลาเลิกกิจกรรมแล้วนะ "  พี่เจพูดไปดูนาฬิกาสลับกับมองหน้าฉันไปด้วย

" ก็ได้ยินว่าจะให้เล่นเกมส์เป็นกิจกรรมสุดท้ายแล้วแหละ "

" อ๋องั้นเหรอ ถ้างั้นเราไปอยู่ข้างหน้าดีกว่าจะได้รู้เรื่อง "

" โอเคคะ^^ "  พูดจบฉันแหละพี่เจก็เดินไปยังข้างหน้าทันที

" มาครบกันแล้วเนอะ เดี๋ยวพี่จะบอกรายละเอียดเกมส์ก็แล้วกันเพราะบางคนอาจจะไม่เข้าใจแล้วก็ไม่เคยเล่น ง่ายๆเลยก็คือพี่จะมีป๊อกกี้ให้ แต่ก่อนอื่นเราต้องแบ่งเป็นสองทีมเพื่อที่เราจะแข่งขันกัน ทีมไหนที่ส่งป๊อกกี้ได้ในสภาพเดิม นั่นก็คือไม่หัก พูดง่ายๆคือต้องมีขนาดเท่าเดิม และทีมไหนที่ทำได้ตามที่พี่พุชูดเอาไว้ทีมนั้นก็จะเป็นเดอะวินเนอร์ในกิจกรรมนี้ แล้วทางรุ่นพี่ก็จะมีของรางวัลให้ด้วยครับ แต่แอบบอกหน่อยก็แล้วกันว่ารางวัลนั้นเป็นทอง...!  "

" โห้O_O "  ทุกคนต่างอ้าปากค้างแล้วก็เบิกตากว้างทุกคนด้วยคำว่าทอง

" เอาละครับ เราจะเริ่มกันเลยนะแบ่งออกเป็นสองทีมจากนั้นก็ตั้งสติให้ดีครับ อย่าทำหัก ทำหล่น เด็ดขาดไม่งั้นอดได้ทองนะครับบอกเลย "  

                  หลังจากที่รุ่นพี่แจกแจงรายละเอียดเสร็จทุกคนก้ต่างแยกออกเป็นสองทีมรวมทั้งฉันก็เดินตามหลังพี่เจไปด้วย แต่ทำไมถึงพาฉันมาอยู่เป็นคู่สุดท้ายกันเนี่ย รู้มั้ยว่าคนสุดท้ายเนี่ยแหละกดดันที่สุดแล้ว 

" แต่เบลว่าเราไปอยู่คนแรกไม่ก็คนที่ลำดับต้นๆดีกว่านะค่ะ "

" คนสุดท้ายนี่แหละดีแล้ว จะได้ตื่นเต้นไง^0^ "   ตื่นเต้นแต่ผีอะไรละ ถ้าเกิทุกคนส่งมาเรื่อยๆแล้วระหว่างที่ส่งมีคนทำป๊อกกี้หัก มันก็ยิ่งทำให้เหลือน้อยลงน่ะสิ แบบนี้จะไม่ได้จูบปากกันพอดีหรอ!<

" พร้อมนะครับทุกคน ทั้งสองทีมพร้อมนะ เอ้า เริ่ม!! "  

                   สิ้นเสียงจากอีกคนเกมส์ก็เริ่มทันที เริ่มจากคนแรกแล้วก็ส่งป๊อกกี้ต่อปากมาเรื่อยๆ กว่าจะถึงฉันอีกเป็นสิบคนอ่ะ ภาวนาอย่าให้หักให้สั้นลงเลยเพราะมันจะทำให้ฉันตื่นเต้นเข้าไปอีก แถมฉันต้องเป็นคนรับปากกี้จากพี่เจเป็นคนสุดท้ายด้วย ตื่นเต้นมั้ยถามใจดู

" อ้าวเร็วๆๆ เร็วกว่านี้ "  ทั้งเสียงเชียร์จากพี่ประธาน ทั้งเสียงเชียร์จากเพื่อนที่อยู่ในทีมต่างโห้ร้องกันยกใหญ่

" อรั๊ย! เร็วๆๆๆ กรี๊ด~~ " 

                 และแล้วก็มาถึงพี่เจจนได้ ฉันหันไปมองอีกคนอย่าอึ้งเมื่อเห็นป๊อกกี้ที่อยู่ปากพี่เขาเหลือแค่กระติดนิดเดียว ข้อนิ้วก้อยยังไม่ถึงเลยด้วยซ้ำนี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย ใครบังอาจทำให้มันหักแบบนี้เป็นอย่างที่ฉันคิดเอาไว้เป๊ะเลยอ่ะ ฉันมองหน้าพี่เจก่อนจะเบิกตากว้างส่วนพี่เขาก็ยักคิ้วใส่ฉันแล้วพลางส่งซิกให้ฉันรีบรับป๊อกกี้ไป เอาว่ะก็แค่เกมส์เอง จะคิดอะไรมามายกัน ว่าแล้วฉันก็ขยับเข้าไปใกล้อีกคนก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปหาอีกคนจากนั้นพี่เจก็ยื่นหน้าเข้ามาแล้วส่งป๊อกกี้ให้ฉันทันที แต่....ดะ000เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมฉันรู้สึกว่าไม่สัมผัสกับป๊อกกี้เลยล่ะแต่ริมฝีปากที่ฉันรู้สึกตอนนี้ก็คืออะไรสักอย่างที่นุ่มๆและแน่นอนว่านี่คือ....ริมฝีปากของอีพี่เจนั่นเอง ให้ตายสิ!!<

" งื้มO_O "   ฉันสะดุ้งตกใจก่อนจะรีบถอนปากออกจากอีกคนทันที แล้วป๊อกกี้ล่ะ ป๊อกกี้หายไปไหนทำไมฉันถึงสัมผัสได้แค่ริมฝีปากอันนุ่มนวลนั้นล่ะกรี๊ดดด!!<

" คือว่าเบลไม่ได้ตั้งใจจะ... "

" ฮ่าๆ พี่ผิดเองแหละป๊อกกี้มันตกลงพื้นน่ะแล้วก็เป็นจังหวะที่เรายื่นปากเข้ามารับพอดีก็เลยทำให้เรา..จูบกันจนได้ "  อรั๊ย! อย่าพูดคำว่าจูบบ่อยๆสิ ใจคอไม่ดี><

" เอ่อ...นี่พี่กำลังจะบอกว่าขนมมันตกลงก่อนที่เบลจะเข้าไปรับอย่างงั้นเหรอ? "

" ก็อื้ม ^^"  ให้ตายเถอะมัวแต่ตื่นเต้นเลยไม่มีสติสตังดูเลยว่ามันตก บ้าจริง*-*

" เอ่อ...ขอโทษนะคะทุกคนคือเบลไม่ได้ตั้งใจอ่ะเลยทำให้ทุกคนต้องแพ้ไปเลย... "  ฉันยกมือไหว้เพื่อนๆที่อยู่ในทีม

" แต่ว่าเมื่อกี้เธอกับพี่รหัสจู..จุ๊ปกันมั้ยอ่ะ "   มีคนเห็นช็อตนั้นด้วยเหรอ!

" เอ่อ...คือว่ามันเป็นอุบัติเหตุนะ แค่นิดเดียวเอง จริงๆนะ "  จริงๆแล้วมันจูบเต็มๆอ่ะไม่นิดหรอก

" งั้นเหรอ งั้นก็ช่างมันเถอะให้ทีมนั้นชนะไปก่อนวันนี้ "

ปรี๊ดดดดด!!!

" เดอะวินเนอร์ในค่ำคืนนี้คือ!!! ทีมที่ 2 ครับ ปรบมือสิครับรอไร "

" ฮิ้ววว~~ เฮ้!! "  เสียงทุกคนที่อยู่อีกทีมต่างโห่เฮด้วยความดีใจที่เล่นเกมส์ชนะ ส่วนทีมฉันก็หน้าหง๋อยกันไปเลยจ้า รู้สึกผิดขึ้นมาทันทีอ่ะ-..-

" อย่างที่บอกกันไว้นะครับ รางวัลทีมที่ชนะจะได้ทอง พี่สปายเอาออกมาเลยครับรางวัลของเราแล้วมอบให้ทีมที่สองเลย "  สิ้นเสียงพี่ประธานแล้วพี่ผู้หยิงที่ชื่อสปายก็เดินไปหยิบขนมมาหนึ่งปิ๊บ เอ๊ะ...เดี๋ยวนะแต่นั้นมันไม่ใช่ทองนี่ นี่หรอคือรางวัล?

"  มอบเลยครับ นี่คือรางวัลที่พี่บอกว่าทอง มันคือขนมทองม้วนนั่นเอง ปรบมือสิครับ "

              ดะ...เดี๋ยวนะ คือทองที่ว่านี่คือทองม้วนดีๆนี่เอง ให้ตายเถอะดีล่ะที่ฉันไม่ชนะอ่ะ ไม่งั้นคงต้องหอบขนมกลับคอนโดแหงๆ น้ำตาลทั้งนั้นอ่ะ

" และสำหรับวันนี้พี่ก็ขอขอบคุณขอบใจทุกคนมากเลยนะครับที่ให้ความร่วมใมือกันเป็นอย่างดี น้องๆทุกคนน่ารักมาก งั้นพี่จะปล่อยเลยก็แล้วกันจะได้กลับไปพักผ่อนกัน เดี๋ยวเช็คชื่อกับพี่คนสวยด้านหลังแล้วก็กลับกันได้เลยโอเคนะครับ วันนี้ขอบใจมากครับ ราตรีสวัสดิ์นะครับทุกคน^//^ "

" ขอบคุณค่าาา/ครับ " 

                 ฉันรีบเดินไปเช็คชื่อก่อนจะเดินออกมายืนรอยัยมินนี่อยู่ข้างนอก เดี๋ยวต้องรอกลับกับนางเดี๋ยวพอฉันไม่รอก็บ่นให้อีกล่ะ ในขณะที่ยืนรอพี่เจก็เดินออกมาพอดี อีกคนมองหน้าฉันก่อนจะกระตุกยิ้มให้อีกครั้ง

" จะกลับเลยหรือว่าจะไปเอาของก่อน "

" เอ่อ...ไปก็ได้คะแต่ต้องรอเพื่อนก่อนนะ ยัยมินนี่ยังยืนเช็คชื่ออยู่เลย "

" โอเคงั้นก็ได้ เดี๋ยวพี่ยืนรอเป็นเพื่อน แต่ว่าตอนนี้ก็ดึกแล้วนะถ้าเราเหนื่อยค่อยไปเอาวันหลังก็ได้ ไม่ว่ากัน "

" งั้นก็...ตามนั้นก็ได้คะ เพลียๆอยู่เหมือนกัน^0^ "

" โอเครับ เดี๋ยวพี่ขอไลน์เราไว้หน่อยก็แล้วกันจะได้ติดต่อกันง่ายๆหน่อย "  ว่าแล้วอีกคนก็ยื่นมือถือมาให้ฉันทันที รอไรละให้ไปเลยจ้าอย่างไม่ลังเล

" แล้วนี่พี่เจจะกลับเลยมั้ยแล้วจะกลับกับใคร "

" กลับคนเดียวมั้ง เดินข้ามถนนไปก็ถึงล่ะ ก็ไปทางเดียวกันกับเรางั้นเดี๋ยวพี่เดินไปส่งก็แล้วกัน แล้วค่อยแยกกัน "

" แบบนั้นก็ได้คะ>< "  








**ติดตามตอนต่อไป**
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น