เมียวิศวะ

ตอนที่ 23 : โป๊ะแตก!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,687
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    3 ต.ค. 62

2 วันต่อมา

@มหาวิทยาลัย


ฉันขับรถมายังมหาลัยเพราะวันนี้มีเรียนภาคเช้า ถึงแม้ว่าเมื่อคืนนี้จะอาเจียนแทบจะหมดเเรงแต่ฉันก็ต้องมาให้ได้ ให้ตายเถอะ! ไม่รู้ว่าเป็นอะไรอาเจียนเวียนหัวไม่หายสักทีตั้งแต่กลับไปอยู่บ้านจนมาถึงวันนี้อาการก็ยังไม่ดีขึ้นเลยสักนิด แต่ถ้าจะให้ฉันวิ่งไปหาหมอล่ะก็...ฝันไปเถอะ ไม่มีทางเด็ดขาดอ่ะ! เฮ้อ...เหนื่อยกับตัวเองจริงๆ เลยแฮ่ะ แต่ดีนะเนี่ยที่ยังขับรถมาเรียนเองได้ไม่งั้นคงแย่แน่ๆ ฉันยื่นมือไปกดลิฟท์ก่อนจะเดินเข้าไป แต่ก็ดันไปจ๊ะเอ๋กับ...จะใครล่ะเพื่อนรักฉันน่ะสิ! แล้วอย่าคิดว่าฉันจะเดินหนี ฉันเดินเข้าไปยังลิฟท์แล้วยืนข้างๆ อีกคน



" เป็นไงจ๊ะคงสบายดีใช่มั้ย " มินนี่หันมามองหน้าฉันก่อนจะเบะปากยิ้ม



" แน่นอน ส่วนเธอก็คงสบายดีเหมือนกันสินะ คงไม่ต้องถามว่ามีความสุขแค่ไหน "



" ฮ่าๆ ๆ เรื่องนั้นมันแน่นอนอยุ่แล้วล่ะ เอิ่ม...ปิดเทอมนี้ฉันว่าจะชวนพี่เจไปเที่ยวทะเลสักอาทิตย์น่ะ เธอสนใจไปด้วยกันมั้ยล่ะ*-* " เหอะ! อยากให้ฉันเจ็บปวดมากเลยสินะถึงพูดแบบนี้ แต่ฝันไปเถอะว่าพี่เจจะยอมไปด้วยอ่ะไม่มีทาง



" ไม่เป็นไรจ๊ะ ฉันกลัวว่าเธอจะเสพความสุขไม่เต็มอิ่ม มีคนไปด้วยก็ใช่ว่าจะมีความสุขเพราะอีกคนที่ไปด้วยก็โดนบังคับไม่ได้เต็มใจ " ฉันพูดก่อนจะแสะยิ้ม



" เธออย่ามาทำเป็นรู้ดี คอยดูเถอะฉันจะทำให้พี่เจรักฉันจนโงหัวไม่ขึ้นเลยคอยดูสิ คนที่ต้องตกกระป๋องคือเธอต่างหากล่ะโนเบล! "



" ไม่ต้องมาขู่ฉันหรอก ถึงแม้ว่าฉันจะเสียพี่เจไปฉันก็หาเอาใหม่ได้ แต่เธอนี่สิไม่รู้จะมีความสุขไปถึงเมื่อไหร่ จะอยู่ถึงวันหมั้นรึป่าวก็ไม่รุ้เพราะบาปแห่งความตอแหลมันจะตามมากัดกินเธอให้ตายก่อนน่ะสิ ฉันละเป็นห่วงเธอจริงๆ เลย "



" นี่!! อิโนเบลมันจะมากเกินไปแล้วนะ ใคร! ใครตอแหลแกว่าฉันใครพูดดีๆ นะ! " ยัยมินนี่วีนใส่ฉันก่อนจะยกมือขึ้นมาง้างเตรียมจะตบหน้าฉัน



" ก็เอาสิ! ถ้ากล้าทำอะไรฉันก็เชิญเลยคิดว่าฉันจะกลัวคนลิ้นสองแฉกตีสองหน้าแบบเธองั้นหรอ ฝันไปเถอะ! "



" เหอะ!! ถึงยังไงฉันก็เหนือกว่าเธออยู่ดีเพราะตอนนี้พี่เจเป็นผู้ชายของฉันส่วนเธอเนี่ยสิ น่าสงสารต้องขึ้นคานทนความเหงายันเรียนจบเลยมั้ง ดีไม่ดีอาจจะท้องไม่มีพ่อ โอ๊ะ! ไม่มีผัวดูแลเลยก็ว่าได้ " เจ็บจี๊ดดดด!!! จะเอาแบบนี้ใช่มั้ยจะไม่ยอมหยุดใช่มั้ยห้ะ!!!



" ฉันจะบอกอะไรแกไว้ให้นะมินนี่! " ฉันหันไปหาอีกคนก่อนจะยกมือขึ้นไปบีบคางมินนี่



" แกจะทำอะไรฉัน0_O " มินนี่มองฉันอย่างกล้าๆ กลัวๆ



" ต่อให้ฉันเหงาแบบร้ายๆ แต่ฉันก็อยู่ได้อย่างสบายๆ แต่เธอนี่สิมีถึงคู่หมั้นแต่เหมือนเหงาเรียกร้องความสนใจตลอดเวลา คอยอ้อนวอนความรักจากพี่เจตามติดอย่างกับวิญญาณ เธอต่างหากล่ะที่เหงาแล้วทรมาน ไม่ใช่ฉัน! "



" งั้นหรอ ฉันควรเชื่อเธอมั้ย? แน่ใจหรอว่าไม่เหงา "



" จำเอาไว้นะ! มีแฟนแล้วมีค่าแค่บาทเดียว กูไม่เอา!! " ฉันบีบคางอีกคนก่อนจะสบัดมือออก แล้วลิฟท์ก็เปิดพอดี ฉันเบะปากใส่อีกคนก่อนจะเดินออกไป



" กรี๊ดดดดดดดดด!!! อิโนเบลฝากไว้ก่อนเถอะแก อร้ายยยย!!!! "





หลังจากที่เรียนเสร็จฉันก็ลงมายังหน้าคณะทันที แน่นอนว่าฉันต้องเดินผ่านกลุ่มรุ่นพี่ที่คุ้นเคย จะพวกไหนล่ะก็พวกที่ชอบเเซวฉันเมื่อครั้งก่อนน่ะสิ เห็นทีไรเป็นต้องทักตลอดเลย นี่ฉันอุตส่าห์ทำเป็นมองไม่เห็นแล้วนะแต่ก็ยังทักอยู่ดีไม่คุยก็หาว่ารุ่นน้องปีหนึ่งหยิ่งอีก*-*



" ว้าวๆ ๆ ๆ น้องโนเบลจะไปไหนจ๊ะเรียนเสร็จแล้วเหรอครับ " นั่นไงว่าละเชียว



" อะคะๆ เสร็จแล้วว่าจะไปหาอะไรกินหน่อยน่ะ "



" ให้พี่ไปกินเป็นเพื่อนมั้ยถ้าน้องไปคนเดียวแล้วเหงาชวนพี่ได้นะครับ^^ "



" เอ่อ... "



" ไม่เป็นไรน้องเขามีแฟนที่ต้องไปกินด้วยอยู่แล้ว ไปเป็นเพื่อนอย่างพวกมึงหลบไปเว้ย "



อ่ะ! เสียงนี่มันพี่...เจเจย์หนิ ฉันรีบหันไปมองอีกคนที่พูดขึ้นอยู่ด้านหลัง จริงด้วยโผล่มาได้ยังไงว่ะเนี่ย ฉันหันไปมองหน้าอีกคนก่อนพี่เจจะกระตุกยิ้มให้แล้วเดินเข้ามาจับมือฉัน



" อ้าวไอ้เจทำแบบนี้ได้ไงว่ะ อะไรกันว่ะเนี่ยหมายความว่าไง "



" ก็หมายความว่าอย่างที่บอกไปนั่นแหละเลิกสงสัยสักทีกูรำคาญ เราไปหาอะไรกินกันเถอะที่รัก<3 " อีกคนแว้ดใส่เพื่อนก่อนจะหันมายักคิ้วใส่ฉัน



" ที่รักบ้าบออะไร อายคนอื่นเขา^0^ " ฉันยกมือขึ้นไปตีแขนอีกคนด้วยความเขิล



" ฮ่าๆ ๆ ไปกันเถอะหิวจะแย่อยู่แล้ว " ว่าแล้วอีกคนก็จับมือฉันแล้วจูงไปทันที



" พี่เจขาาาาาาาาา~ " แต่อยู่ดีๆ มือพี่เจก็หลุดจากมือฉันไปเพราะยัยมินนี่เข้ามาแทรกกลางระหว่างฉันและพี่เจ ว่าแล้วไงมินนี่ต้องโผล่มาเจอ



" เฮ้ย! ไอ้เจนี่มันยังไงกันว่ะ รถไฟชนกันซะงั้น ฮ่าๆ ๆ ๆ " รุ่นพี่ที่นั่งอยู่แทรกขึ้นก่อนจะหัวเราะ



" ชนกันพ่องมึงสิ! "



" พี่เจเราออกไปหาอะไรกินกันดีกว่า มินนี่หิวจะแย่อยู่แล้วเนี่ย//- "



" แต่ว่าพี่ว่า... "



" ไม่มีแต่หรอกค่ะ มินนี่หิว! ไปค่ะไปกันเถอะ " พูดจบมินนี่ก็ลากพี่เจไปทันที แต่อีกคนไม่ยอมไปไหนน่ะสิเอาแต่มองหน้าฉัน



" ไปเถอะค่ะ เบลไปคนเดียวได้ "



" โถ่ว!! น้องเบลไปยอมได้ไงเรามาก่อนนะ//< "



" พวกมึงเงียบไปเลยอย่าเผือกให้มาก เดี๋ยวก็ต่อยแม่ง " พี่เจหันไปวีนใส่เพื่อนก่อนจะหันมามองหน้าฉัน



" พี่เจ! มินนี่หิวแล้วนะ มานี่! " จากนั้นมินนี่ก็กระตุกแขนพี่เจอีกครั้งก่อนจะลากไปเลย



" เบล.. " แต่สายตาก็คงหันกลับมามองฉันอยู่เหมือนเดิม ฉันแสร้งกระตุกยิ้มให้อีกคนก่อนทั้งสองจะสุดสายตาของฉันแล้วหายไป



" น้องเบลผู้เสียสละครับ อย่าไปกังวลเลยนะเดี๋ยวพี่ไปกินเป็นเพื่อนเอง ไปครับ " อีกคนกระโดดลงจากเก้าอี้แล้วเดินเข้ามาหาฉันแต่อยู่ๆ มือถือของฉันกลับสั่นพอดี ทำให้ฉันต้องคว้าขึ้นมาดู พี่ซันโทรมา? มีอะไรรึป่าวนะ//-



" เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวเบลไปกินคนเดียวก็ได้ รบกวนพี่ป่าวๆ "



" ไม่รบกวนเลยครับ เดี๋ยวพี่พา "



" ขอตัวนะค่ะ^^ " ฉันก้มหัวให้อีกคนแล้วยิ้มก่อนจะรีบวิ่งออกมายังข้างนอกทันที ฉันกดรับสายพี่ซันหลังจากนั้นก็มีเสียงอีกคนตอบกลับมา



(ฮัลโหล)
" คะ พี่ซันว่าไงค่ะ "
(เบลอยู่ไหนอ่ะตอนนี้)
" อยู่แถวๆ ลานจอดรถหน้าตึก k อ่ะ มีอะไรรึป่าว "
(ก็เมื่อคืนพี่เห็นเราบ่นอยากกินอาหารรสจัด แล้วพอดีเพื่อนพี่มันบอกว่าแถวนี้มีร้านอาหารเปิดใหม่เราไปชิมดูสักนิดกันมั้ย)
" ฮ่าๆ ๆ ยังจำได้อีกหรอคะเนี่ย "
(จำได้สิครับว่าแต่ไปมั้ยถ้าไปเดี๋ยวพี่ขับรถไปหา)
" อ้าวแล้วพี่ไม่มีเรียนหรอ ว่างแล้วรึไง "
(วันนี้ไม่มีเรียนหรอกมีแต่ช่วงดึกๆ น่ะแต่พี่เข้ามาเอาของให้เพื่อน)
" อ๋อๆ งั้นเบลรออยู่ลานจอดรถก็แล้วกัน อันที่จริงไปรถเบลก็ได้ค่อยไม่ยุ่งยาก "
(โอเคครับ แล้วเจอกัน)
" ค่ะๆ "



ติ้ด~



ฉันกดวางสายก่อนจะเดินไปรอที่ลานจอดรถ ที่ฉันไปไหนมาไหนกับพี่ซันไม่ใช่ว่าฉันคิดนอกใจพี่เจหรืออะไรนะ ก็แค่พี่น้องกันแค่นั้นไม่ได้มีอะไรเกินเลยอีกอย่างพี่ซันก็เป็นสุภาพบุรุษกว่าที่คิดเอาไว้ซะอีก ก็อย่างว่าเรียนหมอก็มีความแบบแมนๆ นิดนึงไรงี้ แต่ก็รู้สึกดีนะที่มีรุ่นพี่แบบนี้ให้เคารพอ่ะ เห็นตอนแรกที่เจอกันในผับนึกว่าจะเป็นพวกเพลย์บอยซะอีก



บรื้น เอี๊ยดดด~~



เสียงรถเบนซ์สีดำวิ่งเข้ามาจอดหน้าฉันก่อนจะถูกอีกคนเลื่อนกระจกลง พี่ซันถอดแว่นออกอย่างเท่ห์ก่อนจะยิ้มให้ฉัน



" ไปรถพี่ก็ได้เดี๋ยวพี่มาส่งอีกที "



" ก็ได้ค่ะ^^ " ฉันยิ้มให้อีกคนก่อนจะเปิดประตูแล้วเข้าไปในรถจากนั้นอีกคนก็ขับรถออกไปทันที



" เป็นหมอนี่ก็ดีเนอะ "



" แบบไหนเราถึงคิดว่าดี อีกอย่างพี่ยังไม่จบสักหน่อยอีกตั้งสองปีแน่ะ พวกไอ้เจคงจบแล้วได้งานทำก่อนแล้วถึงตอนนั้น " อีกคนพูดไปยิ้มไป



" แต่ยังไงจบออกมาก็คุ้มไม่ใช่หรอ เงินเดือนพี่นี่สูงปรี๊ดเลยนะ สบายไปทั้งชาติอ่ะ "



" ฮ่าๆ ๆ เราก็พูดเวอร์ไปแบบนี้ใช่มั้ยที่เราบอกว่ามันดี "



" ก็ประมาณนั้นแหละ แล้วนี่คุณหมอจะพาไปชิมร้านไหนอีกล่ะวันนี้ "



" แถวนี้แหละ ใกล้ๆ "



" เป้นร้านอะไรหรอ ไม่เห็นได้ยินเลย "



" เป็นร้านอาหารว่างั้นพี่ก็ยังไม่เคยไปเลย เห็นเพื่อนมันบอกมาก็พอดีนึกขึ้นได้ว่าเราอยากกินอาหารรสจัดพอดี อ้อ! แล้วที่เวียนหัวน่ะดีขึ้รึยัง "



" จะบอกว่าหายก็ไม่จะบอกว่าดีขึ้นก็ยังไม่อ่ะ มันเป็นบางครั้ง "



" บอกให้ไปหาหมอก็ไม่ไป แต่เราแน่ใจใช่มั้ยว่าไม่ได้... "



" เบลไม่ได้ท้องนะ! พี่นั้นแหละพูดให้เบลตกใจอยู่เรื่อยเลย นิสัยไม่ดี "



" อ้าวก็เท่าที่จะเรียนมาอาการของเรามันก็เหมือนคนท้องจริงๆ นี่นา "



" เฮ้อ...ไม่มีทางอ่ะเบลไม่มีทางท้องเป็นไปไม่ได้ " ฉันได้แต่พึมพำกับตัวเองอยู่คนเดียวก่อนจะหันไปมองหน้าอีกคน



" มั่นใจขนาดนั้นเลยหรอ? "



" เอ่อ...มั่นใจสิ เบลว่านะเราเลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่า แล้วพี่ก็ตั้งใจขับรถเร็วๆ เลยหิวจะแย่อยู่ล่ะ กินเสือได้ทั้งตัวแล้วตอนนี้ "



" ฮ่าๆ ๆ ใจเย็นสิถึงแล้วเนี่ย*-* "



พอถึงฉันก็ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้านอาหารที่พี่ซันพามาทันที อีกคนก็เดินตามหลังฉันมาด้วย แต่คนดูเยอะๆ แฮ่ะ แันเดินเข้าไปข้างในก่อนจะไล่สายตามองหาโต๊ะที่ว่าง แต่ดันไปสะดุดตากับผู้ชายคนนึงที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี และแน่นอนว่าสายตาของเขาที่มองมาที่ฉันและพี่ซันเป็นแววตาที่สตั้นและอึ่งไปกับภาพที่เห็น คงไม่คาดคิดว่าฉันจะมากับเพื่อนของเขา



" พี่เจ.... "























**ติดตามตอนต่อไป**
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น