เมียวิศวะ

ตอนที่ 22 : ฉันไม่ได้ท้อง!!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    2 ต.ค. 62

7.00 น.



งืม~ ฉันถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองรอบๆ แสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องผ่านเข้ามายังหน้าต่างเข้ามากระทบหน้าของฉัน เช้าแล้วเหรอเนี่ย เร็วจริงแฮ่ะ//< ฉันผุดลุกขึ้นนั่งก่อนจะยืดเส้นยืดสาย หื้ม...ทำไมรู้สึกเวียนๆ หัวแบบนี้กันนะอย่างกับเมาค้างแน่ะ เป็นอะไรไปเนี่ยหรือว่าเราจะนอนนานเกินไปก็ไม่นะ หกชั่วโมงก็พอดีแล้วมั้ยว่ะ ช่างเถอะหิวแล้วไปอาบน้ำลงไปหาอะไรกินดีกว่า
หลังจากที่ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จฉันก็เดินลงมายังข้างล่างทันทีมุ่งหน้าตรงไปยังห้องครัวก่อนจะเห็นน้องชินนั่งกินข้าวอยู่ส่วนป้าแม่บ้านก็กำลังเอาน้ำมาให้อีกคน



" อ้าว คุณเบลตื่นแล้วเหรอคะ รับอาหารเช้าเลยมั้ย "



" ก็ดีค่ะเริ่มหิวแล้วเหมือนกันว่าแต่เช้านี้ทำอะไรกินบ้างเอ่ย " ฉันยิ้มให้อีกคนก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามน้องชิน



" มีเยอะแยะเลยครับพี่เบล แต่ชินอยากกินข้าวต้มหมูป้าก็เลยทำให้กิน " น้องชินหันมาโม้ให้ฉันฟัง



" ถ้าอยากกินก็ต้องกินเยอะๆ เลยนะครับจะได้โตเป็นหนุ่มไวๆ "



" ชินโตเป็นหนุ่มตั้งนานแล้วครับ^//^ "



" จริงๆ เลยเด็กคนนี้ งั้นป้าคะเบลเอาข้าวต้มเหมือนน้องเลยก็แล้วกัน ง่ายดี "



" ได้จ๊ะเดี๋ยวป้าเอามาให้นะคะ " ว่าแล้วอีกคนก็เดินกลับเข้าไปในครัวอีกครั้ง



" พี่เบลๆ ครับ วันนี้พี่เบลจะไปส่งชินมั้ยครับ " ก็อยากไปนะแต่ทำไมรู้สึกเวียนๆ หัวแบบนี้หรือเป็นเพราะว่าเมื่อวานตากแดดเยอะเกินไป?



" อื้ม...ก็ได้ครับเดี๋ยวกินเสร็จพี่จะไปส่งนะ แต่ต้องตั้งใจเรียนเหมือนเมื่อวานนะครับ "



" รับทราบครับผม:) " อีกคนยิ้มให้ฉันก่อนจะก้มหน้ากินข้าวต่อ ไม่นานนักป้าก็ถือถ้วยข้าวต้มมาให้ฉัน



" ขอบคุณนะคะ แล้วนี่ป้ากินอะไรรึยัง "



" เดี๋ยวให้เตรียมกระเป๋าน้องชินเสร็จป้าค่อยกินก็ได้คะ ยังไม่หิวเท่าไหร่ "



" อย่าลืมกินนะคะ^^ " ฉันยิ้มให้อีกคนก่อนจะตักข้าวต้มร้อนๆ ขึ้นมาเป่า



" อุ๊!! " แต่ทำไมฉันถึงได้กลิ่นเหม็นๆ แบบนี้ล่ะ เหม็นอ่ะทำไมถึงได้เหม็นขนาดนี้ ฉันวางช้อนลงทันทีก่อนจะหันไปมองหน้าป้าแม่บ้าน



" มีอะไรรึป่าวคะคุณเบล? "



" เอ่อ...ปะป่าวๆ ค่ะ แค่เบล... "



" ลองชิมดูนะคะนี่ป้าทำสุดฝีมือเลยนะ " ป้าพูดไปยิ้มไป แต่ว่าฉันว่ามัน...กลิ่นแปลกๆ อ่ะ ฉันจะกินลงมั้ยเนี่ย แต่ยังไงก็ลองดูอุตส่าทำมาให้ควรรักษาน้ำใจกันสิ ฉันตักข้าวต้มขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะกิน แต่ก็เป็นไปตามที่คิดไว้พอเอาเข้าปากเท่านั้นแหละฉันถึงกับอาเจียนออกมาทันที ให้ตายสิ!



" อุ๊บ...หวะ!! "



" ตายแล้วคุณเบลเป็นอะไรค่ะเนี่ยO_O " ป้ารีบเข้ามาเอาผ้าเช็ดปากให้ฉันก่อนจะหาถึงมาให้ฉันอ้วก



" พี่เบลเป็นอะไรครับ ทำไมถึงอ้วกป้าใส่อะไรลงไปในข้าวต้มให้พี่เบลกิน! " น้องชินแทรกขึ้น



" อุ...อุ๊บแหวะ!! " ฉันจับถุงขึ้นมาก่อนจะอาเจียนลงไปอย่างไม่อาย ไร้มารยาทจริงเรามาอาเจียนบนโต๊ะอาหาร



" คุณเบลไหวมั้ยคะเนี่ย หรือว่าคุณเบลแพ้อะไรรึป่าว แพ้หมูหรอค่ะ! "



" ไม่คะเบลไม่ได้แพ้อะไรทั้งนั้นแต่เบลแค่รู้สึกว่ามันเหม็น เหม็นมากๆ อุ๊! ไม่ไหวแล้วค่ะ!! " ฉันรีบลุกขึ้นก่อนจะรีบวิ่งไปยังห้องน้ำทันที



" อุ๊บ...อุ๊แหวะ...อุ๊บบบ!!! "



ฉันปล่อยของเสียออกมาในโถส้วมจนเหนื่อย ขาแทบอ่อนแหน่ะ ทำไมถึงเหม็นอาหารกะทันหันแบบนี้ เกิดมาไม่เคยเป็นมาก่อนเลยอ่ะ นี่ฉันเป็นโรคอะไรรึป่าวเนี่ย ฉันได้แต่นั่งหอบอยู่คนเดียวในห้องน้ำ ไม่นานป้าแม่บ้านก็รีบวิ่งตามมาส่องดู



" คุณเบลเป้นยังไงบ้างค่ะเนี่ย โอ๊ยลูก~~ " อีกคนพุ่งเข้ามาช่วยประคองร่างฉันขึ้นก่อนจะพยุงให้เดินมานั่งยังเก้าอี้ น้องชินวิ่งเข้ามาหาฉันก่อนจะจับมือฉันขึ้นกอด



" พี่เบลไม่สบาย ไม่ต้องไปส่งชินแล้วก็ได้ครับให้ป้าไปส่งชินแทน พี่เบลไปหาหมอเถอะนะครับ "



" พี่ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยน้องชินไม่ต้องเข้าโรงพยาบาลหรอก//> " ฉันพูดก่อนจะยีหัวอีกคนเบาๆ



" แต่ว่าคุณเบลอาเจียนหนักเลยนะคะ ป้าก็ไม่เคยเห็นคุณเบลเป็นมาก่อนถ้าไม่แพ้อาหารแล้วจะแพ้อะไรล่ะคะ! "



" นั่นนะสิ... " นั่นดิ ฉันไม่เคยแพ้อาหารเลยสักครั้งแล้วฉัน...แพ้อะไร เฮ้ย!!! อย่าบอกนะว่าฉันแพ้....ไม่จริง!



" หรือว่าคุณเบลแพ้ท้องO_O " คำพูดของอีกคนทำให้ฉันหันขวับไปมองหน้าป้าทันที



" อาการคนท้อง...เป็นแบบนี้หรอค่ะ! "


" แล้วคุณเบลมีเวียนหัวบ้างมั้ย อาเจียนเหม็นอาหารก็มีส่วนนะคะ " ซวยแล้วไง แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อตระกูลฉันมีลูกยากจะตายไม่ใช่หรอ...แต่อยู่ดีๆ คำพูดของแม่ที่พูดกับฉันก็วาร์ปเข้ามาในหูฉันอีกครั้ง



' ฉันเคยบอกแกแล้วใช่มั้ยว่าไปเรียนก็คือเรียนห้ามทำตัวเหลวเเหลกอย่าทำอะไรให้ตัวเองเสื่อมเสีย '



' แต่ถึงยังไงก็เสี่ยงอยู่ดี! '



ให้ตายเถอะ!! ไม่จริงอ่ะยังไงก็เป็นไปไม่ได้ มันจะเป็นไปได้ได้ยังไงกัน ไม่จริงฉันไม่เชื่อว่าตัวเองจะท้อง =0= ฉันก็แค่ไม่สบายไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปกว่านั้นแน่นอนฉันเชื่อแบบนั้น อาจเป็นเพราะฉันเครียดจนเกินไปไม่งั้นก็ต้องแพ้อะไรสักอย่างที่อยู่ในข้าวต้ม ไม่จริงฉันไม่ได้ท้อง!!



" ว่าไงล่ะคะก่อนหน้านี้มีเวียนหัวบ้างรึป่าว? " ป้าย้ำอีกครั้ง



" มะ...ไม่เลยค่ะ ไม่เคย " ฉันรีบส่ายหัวไปมา



" เอ๊ะ! แต่ยังไงก็น่าเป็นห่วงอยู่ดี ไปหาหมอให้เขาตรวจให้เลยมั้ยคะ "



" ไม่นะค่ะ ไม่เอาอ่ะเบลไม่อยากไปหาหมอ เบลก็แค่ไม่สบายสงสัยจะเครียดเกินไปพักผ่อนไม่เพียงพอ ช่างมันเถอะค่ะเดี๋ยวก็คงหายเองแหละ กินยานอนพักก็คงจะดีขึ้น "



" ถ้าคุณเบลมั่นใจก็กินยาแล้วนอนพักเถอะค่ะ ส่วนเรื่องน้องชินเดี๋ยวป้าจะไปส่งเอง "



" ใช่แล้วครับ ยังไงชินจะตั้งใจเรียนนะครับ " น้องชินเข้ามาจับมือฉันแววตาบ่งบอกถึงความเป็นห่วงเป็นใย โถ่วลูกเอ๊ยยย//<



" เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ น้องชินเดี๋ยววันหลังพี่เบลจะไปส่งใหม่นะครับ "



" ได้ครับชินเข้าใจว่าพี่เบลไม่สบาย: ("



" ดีแล้วน้องชิน ให้พี่เบลขึ้นไปกินยาแล้วนอนพักจะได้หายเร็วๆ จะได้ไปส่งน้องชินเหมือนเดิมนะ " ป้าเสริมขึ้นอีกคน



" ครับ^^ "



" ถ้างั้นคุณเบลขึ้นไปนอนพักเถอะค่ะเดี๋ยวทางนี้ป้าจัดการเอง "



" ขอบคุณมากนะค่ะ >< " ฉันยิ้มให้อีกคน



" ไม่เป็นไร ไปค่ะเดินไหวมั้ยเดี๋ยวป้าขึ้นไปส่ง "



" ไม่ๆ เป็นไรค่ะเบลไหวแค่นี้เอง ป้าออกไปส่งน้องชินเถอัสายแล้ว//- "



" ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวป้าจะรีบกลับนะค่ะ "



" ค่ะๆ "



ฉันฉีกยิ้มให้น้องชินและป้าแม่บ้านก่อนจะแยกตัวออกมาแล้วขึ้นไปบนห้องทันที ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาก่อนจะถอนหายใจ บ้าเอ๊ย! เป็นอะไรไปเนี่ยอยู่ๆ ก็เวียนหัวขึ้นมาซะงั้นเรี่ยวแรงก็เหมือนจะหมดลงทุกทีๆ อาการแบบนี้งงจริงไม่เคยเป็นมาก่อนเลยอ่ะ หวังว่าจะไม่เป็นอย่างที่คิดนะ ฉันไม่พร้อมแล้วก็ไม่โอเคจริงๆ ถ้าเกิดว่าแันท้องแม่รู้ฉันต้องตายแน่ๆ อ่ะ แม่ยิ่งโหดอยู่มีหวังได้ออกจากทะเบียนบ้านแหงๆ เฮ้อ....



ตึ่ง!



โอ๊ะO_o ตกใจหมดใครกล้าดีส่งข้อความมาตอนที่ฉันกำลังคิดหนักเนี่ย ฉันคว้ามือถือขึ้นมาดูอย่างหงุดหงิดก่อนจะเห็นว่าเป็นพี่ซันทักมา เอ๊ะ! อะไรของเขา? ฉันคลิ๊กเข้าไปดูก่อนจะตอบกลับไป



หมอซัน : ทำอะไรอยู่?
โนเบล : นั่งพักค่ะ
หมอซัน : ไปทำอะไรมาถึงได้นั่งพักไปออกกำลังกายมารึไง?
โนเบล : ป่าวหรอก อยู่ดีๆ ก็เวียนหัวแล้วก็อาเจียนจนเหนื่อยนี่หมดเเรงไปเลยอ่ะ
หมอซัน : อ้าวเราไม่สบายหรอ เมื่อวานยังดีๆ อยู่เลยนะ
โนเบล : ก็นั่นน่ะสิคะ งงเหมือนกันแต่กินยานอนพักก็คงหายเองแหละมั้ง
หมอซัน : อย่าลืมสิว่าพี่ก็เรียนหมอมานะเราเล่าอาการคราวๆ ให้ฟังก็ได้เผื่อว่าพี่จะตอบอาการที่เราเป็นอยู่ได้
โนเบล : แต่ว่าเบลว่าเบลไม่เป็นอะไรหรอก ช่างมันเถอะ
หมอซัน : คำว่าช่างมันเถอะเนี่ยแหละอันตรายที่สุด มันจะทำให้เราเสียใจทีหลังรู้มั้ย
โนเบล : มันก็แค่ตื่นขึ้นมาเวียนๆ หัวพอลงไปกินข้าวก็ดันเหม็นอาหารกะทันหันแล้วก็อ้วกไป
หมอซัน : เราท้องหรอ...
โนเบล : เฮ้ยบ้าน่า! สรุปได้เร็วขนาดนั้นเลยรึไง อย่ามาเล่นตลกนะ!!
หมอซัน : พี่พูดจริงๆ อาการแบบนี้ดูก็รู้แล้วว่ากำลังตั้งครรภ์ ชัวร์!
โนเบล : บ้าแล้วไม่จริงอะเบลจะท้องได้ไงในเมื่อเบล...
หมอซัน : เเล้วในอาหารมีของที่เราแพ้มาก่อนมั้ยล่ะ
โนเบล : ก็ไม่...
หมอซัน : นั่นไง
โนเบล : แต่สรุปง่ายเกินไปมั้ยอ่ะ พึ่งเป็นมาไม่กี่วันเองนะ จะสรุปว่าท้องง่ายๆ แบบนี้เลยหรอ
หมอซัน : พี่ว่าเราไปซื้อที่ตรวจมาเลยดีกว่า รู้ตัวแล้วจะได้เตรียมตัวถูก
โนเบล : พี่ซัน! ก็เบลบอกว่าเบลไม่ได้ท้องไง เบลไม่ได้ท้อง! ไม่คุยกับพี่เล่าาา//-



ฟึ่บ~



ฉันคว้างมือถือลงบนโซฟาอย่างหัวเสีย ให้ตายเถอะ! ป้าแม่บ้านก็บอกว่าฉันท้อง อีพี่ซันนี่ก็เป็นกับเขาด้วยอีกคนอ่ะ ฉันแค่ไม่สบายทำไมต้องมากล่าวหากันง่ายๆ แบบนี้ด้วย เอาอะไรมาเป็นตัวชี้วัดว่าฉันมีอาการเหมือนคนท้อง ไม่เหมือนเลยสักนิด หึ!



















**ติดตามตอนต่อไป**
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น