เมียวิศวะ

ตอนที่ 20 : มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    30 ก.ย. 62

3 วันต่อมา

@คอนโดโนเบล
ตื้ด....ตื้ดดดด~


" งืมงำๆ ๆ .... "


ฉันงัวเงียพลิกไปมาก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่เอาแต่สั่นอยู่ข้างๆ หูฉัน ฉันคว้ามาก่อนจะลืมตาขึ้นมองหน้าจอว่าใครที่โทรมาก่อกวนฉันตั้งแต่เช้า แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อรูปที่อยู่หน้าจอมือถือของฉันเป็นแม่ อุต๊ะO_O ใจคอไม่ดีเลยอ่ะทำไมอยู่ดีๆ แม่ถึงโทรมากะทันหันแบบนี้ล่ะ ฉันเด้งตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะกดรับสายอีกคนทันที



" ค่ะแม่ "
(นี่แกตื่นรึยัง วันหยุดตื่นสายเหมือนเดิมเลยนะ)
" โถ่วแม่นิดหน่อยเองน่ะ แล้วนี่แม่โทรหาเบลแต่เช้ามีอะไรรึป่าว "
(แม่จะได้บินไปหาพ่อที่ต่างประเทศ แกหยุดยาวนี่แม่ก็เลยอยากให้กลับมาอยู่บ้านหน่อย แม่ไปไม่นานหรอก)
" หยุดยาวอะไรกันล่ะ หยุดแค่สี่วันเองเนี่ย "
(ก็ถือว่ายาวละ ยังไงก็ต้องกลับมาอยู่บ้านอีกสองวันแม่ก็กลับแล้วพอแม่กลับมาแกค่อยกลับไปอยู่คอนโด)
" ทำไม? แม่กลัวว่าบ้านมันจะลอยหนีรึไงกัน! "
(แกไม่ต้องมาเถียงเพื่อหลีกเลี่ยงไม่อยากกลับบ้านเลย ฉันปล่อยให้แกไปอยู่คนโดสนุกมามากพอแล้ว แค่ให้กลับมาอยู่บ้านสามวันนี่ทำไม่ได้รึไง)
" จิ๊บๆ แค่นี้เองเอาเป็นว่าเบลจะรีบกลับก็แล้วกันนะ "
(ดีมาก เดี๋ยวแม่จะขึ้นเครื่องแล้ว อ้อ! แม่ให้แม่บ้านทำอาหารไว้ให้แกด้วยอยู่ที่บ้านรีบกลับล่ะ)
" คะๆ คุณแม่ทูลหัว "
(แน่ะ! ยังจะมาพูดเล่นพูดหัวอีก ว่าแต่แกไม่ได้ออกไปเที่ยวใช่มั้ยตอนกลางคืนน่ะ)
" ก็ออกไปบางวันแหละชีวิตวัยรุ่นมันก็ต้องมีบ้างสิแม่ "
(เที่ยวได้แต่อย่าให้ฉันรู้ล่ะว่าแกไปค้างกับผู้ชายแล้วท้องมาน่ะ ฉันไล่แกออกจากทะเบียนบ้านแน่!)
" โห้0_0 ขนาดนั้นเลยหรอแม่ ใจร้ายไปมั้ยเนี่ย "
(ฉันเคยบอกแกแล้วใช่มั้ยว่าไปเรียนก็คือเรียนห้ามทำตัวเหลวเเหลกอย่าทำอะไรให้ตัวเองเสื่อมเสีย)
" เข้าใจแล้วคะ เบลไม่ท้องหรอกน่าตระกูลเรามีลูกยากจะตายไป "
(แต่ยังไงแกก็ยังเสี่ยงอยู่ดี จะทำอะไรก็ให้คิดดีๆ อย่าให้ตัวเองท้องทำงานก็ยังไม่เป็น เงินก็หาเองยังไม่ได้)
" รู้แล้วคะ จะบ่นอีกมั้ยเบลจะได้ไปอาบน้ำแล้วรีบกลับ "
(ไม่มีแล้ว เอาเป็นว่าตามนั้นแหละ)
" คะๆ แม่มีอะไรจะบอก... "
(อะไรอีกล่ะ)
" รักแม่นะคะ "
(ยัยบ้า! < เออฉันก็รักแกเหมือนกัน)
" บายคะ "



ตู้ด....ตู้ดดด~



ฉันกดวางสายก่อนจะขยับตัวลงไปจากเตียงทันทีเพื่อที่จะไปอาบน้ำเตรียมกลับบ้าน นี่ก็ประมาณสี่ห้าเดือนแล้วมั้งที่ฉันไม่ได้กลับบ้านรวมทั้งไม่ได้เห็นหน้าพ่อ
แม่เลย ยิ่งพ่อเนี่ยจะเป็นปีแล้วก็ว่าได้เพราะท่านไปทำงานที่ต่าวงประเทศ ครอบครัวฉันเป็นครอบครัวที่ชิวๆ ก็จริงแต่ลึกๆ ก็อบอุ่นนะ มีอะไรก็คุยกันเหมือนเพื่อนไม่ได้ถือศักดิ์เป็นลูกผู้ดีอะไรขนาดนั้นถึงแม้ว่าครอบครัวฉันจะฐานะที่ดีถึงดีมากก็ตามแต่เราก็ไม่ได้ถือตัวเองว่ารวยหรือผู้ดี แต่แม่ฉันมักจะย้ำและสอนฉันเสมอว่าจะยังไงก็ตาม ฉันห้าม
มีลูกเด็ดขาดถ้าจะมีต้องให้เรียนจบก่อนนี่คือสิ่งที่แม่ย้ำฉันมาตลอด แต่ที่เพราะฉันไม่ป้องกันเลยเพราะฉันมั่นใจว่ายังไงฉันก็ไม่ท้องเด็ดขาดเพราะแม่ฉันตระกูลฉันมีลูก
ยากมากๆ ฉันก็เลยคิดว่าฉันเป็นหนึ่งในนั้นด้วยเช่นกัน>//<



8.30 น.
@บ้านโนเบล



ผลà¸à¸²à¸£à¸„้นหารูปภาพสำหรับ บ้านคนรวย



ฉันขับรถกลับมายังบ้านอันที่จริงมันก็ไม่ได้ไกลมากหรอก แต่ฉันเลือกที่จะไม่กลับเพราะขี้เกียจน่ะสิ ฮ่าๆ ๆ เอาล่ะมาถึงแล้วก็กลับมีความคิดถึงขึ้นมาทันทีเลยแฮ่ะ บ้านฉันเนี่ยน่าอยู่ที่สุดแล้ว ฉันเดินเข้าไปภายในบ้านก่อนจะไปจ๊ะเอ๋กับแม่บ้านที่กำลังดูดฝุ่นอยู่พอดี



" คุณเบลกลับมาแล้วเหรอค่ะ มาค่ะเดี๋ยวป้าช่วย แหมซื้ออะไรมากตั้งเยอะแยะเนี่ย//- "



" เบลซื้อมาฝากป้าแล้วก็หลานป้านั้นแหละค่ะ เป็นขนมน่ะเอาไปเลยคะเบลให้^^ "



" หู้ยยย เกรงใจจัง จริงๆ ไม่ต้องซื้อมาก็ได้นะคะ "



" งั้นก็เก็บคืนคะถ้าป้าไม่เอา? "



" โอ๊ย นี่ยิ่งไม่ได้ใหญ่เลยคะให้แล้วให้เลยสิคะคุณเบล^0^ "



" ฮ่าๆ ๆ ล้อเล่นคะเบลให้จริงๆ บ้านเงียบเลยเนอะว่ามั้ย แล้วน้องชินหลานป้าอยู่ไหนละคะ หรือว่าไปโรงเรียนแล้ว "



" อยู่ครัวน่ะคะ เมื่อคืนดูหนังจนดึกดื่นดูสิป้าปลุกก็ไม่ยอมตื่นสักที เนี่ยพึ่งจะตื่นได้ป้าละไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว "



" เอาน่าน้องชินก็พึ่งเจ็ดขวบเองยังเด็กอยู่เลย เดี๋ยวเบลจัดการให้เองคะ "



" จะดีหรอคะเป็นภาระป่าวๆ นะ "



" ไม่เป็นไรคะเดี๋ยวเบลจัดการเอง//- "



ฉันยิ้มให้อีกคนก่อนจะเดินไปยังครัว ก็เห็นเด็กผู้ชายนั่งทานอาหารอยู่คนเดียว น้องชินเป็นหลานของป้าแม่บ้านนี่แหละที่มาอยู่บ้านฉันตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ตอนนี้ก็พึ่งเจ็ดขวบกำลังพูดยากเลย แต่ฉันกับน้องชินเราคุ้นเคยกันดีก็ไม่ยากที่น้องจะเชื่อฟังฉัน*-*



" ทายสิว่าใครมาหา? " ป้าแม่บ้านเดินเข้าไปหาน้องชินก่อนจะกระซิบ



" พี่โนเบลO_o " อีกคนตะโกนด้วยความตกใจก่อนจะหันหน้ามามองหน้าฉันแล้วเบิกตากว้าง



" ทำไมรู้เนี่ย//< " พอฉันพูดจบน้องชินก็ลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งเข้ามากอดฉันทันที



" เย้ๆ พี่เบลกลับมาหาชินแล้ว เย้ๆ "



" อะไรจะดีใจขนาดนั้นเนี่ย แล้วนี่เป็นเด็กดีรึป่าวเชื่อฟังป้ารึป่าวห้ะ "



" ชินเป็นเด็กดีอยู่แล้วครับ "



" ไม่จริงหรอก น้องชินน่ะดื้อไม่ยอมไปโรงเรียน ปลุกก็ไม่อยากตื่น "



" ป้าอย่าฟ้องพี่เบลสิครับ//- " น้องชินหันไปวีนใส่ป้าก่อนจะหันมากอดฉันต่อ



" ฮ่าๆ ๆ เอาล่ะๆ งั้นน้องชินก็รีบกินข้าวแล้วพี่เบลจะไปส่งที่โรงเรียนโอเคมั้ยคะ "



" จริงเหรอครับ พี่เบลจะไปส่งชินจริงๆ หรอครับ>//< "



" จริงสิค่ะ แต่น้องชินต้องกินข้าวกินผักให้หมดก่อนนะคะพี่เบลถึงจะพาไป "



" ได้เลยครับ แล้วนั้จนถุงอะไรเหรอครับO_o " อีกคนหันไปมองยังถุงขนมที่ป้าถืออยู่



" ถุงขนมครับพี่เบลซื้อมาฝากป้าแล้วก็น้องชินนั่นแหละ "



" เย้ๆ ๆ พี่เบลใจดีที่สุดแล้ว ใจดีกว่าป้าตั้งเยอะ*-* "



" ฮ่าๆ ๆ แต่มีข้อแม้น้องชินต้องตื่นเช้าทุกวันแล้วก็กินข้าวไปโรงเรียนทุกวัน อีกอย่างห้ามนอนดึกด้วย ถ้าทำได้พี่เบลจะซื้อมาฝากอีก โอเคมั้ย "



" โอเคเลยครับ " น้องชินยกมชนิ้วขึ้นมาทำท่าโอเคก่อนจะยิ้ม น่ารักจริงๆ



" เอาล่ะเดี๋ยวน้องชินรีบทานข้าวนะเดี๋ยวพี่เบลลงมาหาแล้วจะไปส่งที่โรงเรียน//- "



" ครับพี่เบล^^ " จากนั้นน้องชินก็เดินกลับไปนั่งบนเก้าอี้แล้วกินอาหารต่อ



" โฮ้//< คุณเบลเจ๋งไปเลยคะป้าบอกนี่ไม่ได้เลยนะเป็นอันต้องตีกันตลอด "



" พูดกับเด็กต้องแบบนี้คะป้า อ้อ! เดี๋ยวเบลขึ้นห้องก่อนนะแล้วจะลงมาอีกที "



" แต่เดี๋ยวป้าไปส่งน้องชินเองก็ได้ คุณเบลขับรถมาเหนื่อยๆ ไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะคะ "



" ไม่เป็นไรเบลไม่ได้เหนื่อยอะไร เดี๋ยวเบลไปส่งน้องเองคะ "



" งั้นก็รบกวนหน่อยนะคะ งั้นป้าไปตากผ้าก่อนก็แล้วกัน-*- "



" จ้า " ฉันยิ้มให้อีกคนก่อนเราจะแยกกันออกไป



@โรงเรียน
9.00 น.



ฉันขับรถพาน้องชินมายังโรงเรียนที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากบ้านของฉัน ขับรถก็ประมาณยี่สิบนาทีได้ ก็ไม่ถือว่าไกลเท่าไหร่ เป็นโรงเรียนของเด็ก เพราะน้องชินพึ่งเจ็ดขวบเอง ปกติฉันกับน้องชินจะเล่นด้วยกันตลอดก็เลยดูสนิทยิ่งกว่าใครๆ วันที่ฉันย้ายไปอยู่คอนโดน้องชินก็ยังร้องไห้วิ่งตามอยู่เลยเพราะเราอยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ ก็เลยผูกพันธ์ แต่น้องจะไม่ค่อยชอบมาโรงเรียนถ้าฉันไม่คุยไม่มาส่งเองก็ไม่ค่อยอยากจะมาเท่าไหร่ ฉันพาน้องชินเดินเข้าไปยังโรงเรียนก่อนจะยกมือไหว้คุณครู



" สวัสดีคะมาส่งน้องหรอคะ นี่เป็น...พี่สาวหรือว่า..."



" พี่สาวคะๆ ขอโทษด้วยนะคะที่ต้องมาส่งน้องช้าน่ะ "



" ไม่เป็นรคะยังไงก็ถือว่าดีกว่าไม่มา น้องชินเข้าห้องเลยลูก "



" ครับ พี่เบลจะมารับชินอีกมั้ยครับ "



" มาสิครับ เดี๋ยวตอนเย็นพี่เบลมารับนะแต่น้องชินต้องเชื่อฟังคุณครูแล้วก็ตั้งใจเรียนนะรู้มั้ย ห้ามดื้อห้ามซน "



" แล้วชินจะได้กินขนมอร่อยๆ ใช่มั้ยครับ "



" ใช่แล้วครับ เพราะฉะนั้นต้องอะไร ต้อง...? "



" ตั้งใจเรียน ไม่ดื้อไม่ซนครับ "



" ดีมาก แล้วพี่เบลจะมารับนะ "



" ครับ บ๊ายบาย~~ " จากนั้นอีกคนก็วิ่งเข้าห้องเรียนไปในที่สุด



" งั้นฉันของกลับก่อนนะคะ ยังไงก็ฝากน้องด้วยนะค่ะ "



" ฮ่าๆ ๆ ไม่ต้องห่วงคะ สวัสดีคะ "



" คะๆ " ฉันยิ้มให้อีกคนก่อนจะเดินกลับออกมา



" โอ๊ะ!! ขอโทษค่ะ0-0 " มัวแต่หันไปมองน้องชินก็เลยไม่ได้ดูทางไม่รู้ว่าเดินไปชนใครเข้า ฉันหันไปมองอีกคนที่กำลังก้มเก็บของอยู่



" ไม่เป็นไรครับ " เอ๊ะ! เสียงนี่มัน... อีกคนเงยหน้าขึ้นมามองฉันก่อนจะกระตุกยิ้ม



" พี่ซัน! อ้าวมาอยู่นี่ได้ยังไงคะ โผล่มาที่นี่ได้ไง "



" ดูใช้คำ ใช้คำว่าโผล่เลยหรอ เห็นพี่เป็นตัวอะไรเนี่ย "



" แล้วมาทำอะไรที่นี้ล่ะค่ะ บังเอิญไปมั้ยที่เราเจอกันอีกแล้ว//< "



" พี่มาส่งน้องน่ะว่าแต่เราละมาส่งน้องเหมือนกันหรอ หรือว่ามาส่งลูก "



" เป็นหมอปากเสียแบบนี้ระวังคนไข้ตีเอานะคะ! มาส่งหลานต่างหากล่ะ "



" งั้นหรอก็แล้วไป นึกว่ามาส่งลูก ฮ่าๆ ๆ "



" ตลกล่ะ แล้วนี่บ้านพี่อยู่แถวนนี้เหมือนกันหรอ? "



" ใช่ แล้วเบลล่ะ "



" ก้แถวๆ นี้แหละแต่น่าจะไกลกว่าพี่อยู่ ว่าแต่น้องผู้ชายหรือผู้หญิงเหรอ "



" ผู้หญิงพึ่งเจ็ดขวบเอง "



" อ้าวหรอO_o หลานเบลก็เจ็ดขวบเเต่เป็นผู้ชายค่ะ ฮ่าๆ ๆ "



" บังเอิญจริง แล้วนี่เราจะไปไหนต่อมั้ยหรือกลับบ้านเลย? "



" ก็ว่าจะไปหาอะไรกินสักหน่อยน่ะ แล้วพี่ซันล่ะ "



" เอิ่ม...หิวพอดีงั้นเราไปหาอะไรกินแถวนี้ก่อนมั้ยล่ะ " กรี๊ดดด! ผู้ชายชวนไปกินข้าว



" ไปสิค่ะ^^ "



" ไปครับ//< " จากนั้นเราทั้งสองก็เดินกลับไปยังรถใครรถมันก่อนจะขับรถออกไป



















**ติดตามตอนต่อไป**
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น