เมียวิศวะ

ตอนที่ 18 : บันทึกพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    29 ก.ย. 62

21.00 น.


บรรยากาศในค่ำคืนของการเข้าค่ายพักแรมยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ และแน่นอนว่ามีการก่อกองไฟเพื่อเล่นกิจกรรมกันด้วย อีกอย่างก็เพื่อคลายความหนาวเย็นเนี่ยแหละ ยิ่งดึกยิ่งหนาวจริงๆ พูดเลยครับ ปานนี้ติดลบแล้วมั้งเนี่ยถ้าเดาไม่ผิดอะไรนะ และในตอนนี้ผมขยับตัวไปไหนไม่ได้เลยก็เพราะยัยมินนี่เกาะติดผมอย่างกับวิญญาณของผมเธอเอาแต่นั่งซบผมอยู่แบบนั้น แต่จะว่าไปตั้งแต่ตอนเย็นก็ไม่เห็นโนเบลอีกเลย หายไปไหนของเขา ผมค่อยๆ กวาดสายตามองหาอีกคนไปเรื่อยๆ ไปนั่งอยู่ตรง
ไหนว่ะเนี่ยคนเป็นร้อยแถมยังเป็นตอนกลางคืนอีก แต่ผมก็ไม่ละความพยายามยังคงกวาดสายตาไล่มองทีละคนจนไปสะดุดตรงผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ใส่เสื้อแขนยาวแถมยังใส่หมวกเอาไว้ด้วย ยัยโนเบลนั่งกอดเข่าอยู่บนกองฟางคนเดียวตาเธอก็มองรุ่นพี่ที่เล่นตลกให้ดูไปเรื่อยๆ แต่สีหน้าดูซีดๆ แฮ่ะ ไม่มีความสุขเลยหรอ? ก็แหงแหละเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นใครกันจะยิ้มออกจริงมั้ยล่ะ ผมก็ได้แต่แอบมองเธอไปเรื่อยๆ อยู่อย่างนั้น



" พี่เจคะ "



" พี่เจ "



" พี่เจ!! "



" หะ..ห้ะ? ว่าไงนะ! " ผมมัวแต่มองยัยโนเบลเลยไม่ได้ฟังเสียงคนข้างๆ เลย



" มินนี่เรียกพี่ตั้งหลายรอบอ่ะคิดอะไรอยู่คะ! "



" ป่าวนี่ก็ดูพวกนั้นเล่นตลกอยู่ไง " ผมแกล้งเนียนชี้ไปยังเพื่อนที่กำลังดต้นกันอยู่



" แน่ใจนะคะว่าไม่ได้มองยัยโนเบลอยู่อ่ะ!! "



" มินนี่ ต่อให้พี่จะมองแล้วพี่ทำอะไรได้ล่ะ เลิกพูดถึงเธอสักทีแล้วก็ดูไปซะ "



" พี่เจอ่ะดุมินนี่อีกแล้วนะ! < " โอ๊ย//- ผู้หญิงอะไรว่ะน่ารำคานชิบหาย แต่ผมก็ไม่ได้สนใจหรอนะ ผมหันไปมองพวกเพื่อนๆ ต่อเบื่อที่จะโต้เถียงกับมินนี่ล่ะ ทำตัวเป็นเด็กอยู่ได้



" รุ่นพี่เต้นแล้วก็อยากให้รุ่นน้องได้เต้นบ้างจริงมั้ยทุกคน งั้นพี่จะสุ่มตัวย่อมาก็แล้วกัน เริ่มเลยนะ ผู้โชคดีคนแรกที่จะมาร่วมเต้นกับรุ่นพี่คือ บ.ใบไม้ครับ ออกมาเลยใครชื่อบ.ใบไม้บ้าง ขอเชิญออกมาตรงนี้เลยขอรับ! < "



ผมหันไปมองหน้าโนเบลทันทีเมื่อรู้ว่าหนึ่งในนั้นก็มีเธอ โนเบลค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างอายๆ ก่อนจะเดินออกมากลางวงซึ่งมีผู้คนนับไม่ถ้วนจ้องมองอยู่



" ต้องถามเจ้าตัวก่อนว่าถนัดเต้นเพลงอะไร? " ไอ้คิวยื่จนไมค์ให้โนเบลตอบ



" เอ่อ...แล้วแต่รุ่นพี่เลยก็แล้วกัน^^ " เธอพูดก่อนจะยิ้มให้ไอ้คิว



" เอางี้ๆ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วให้น้องเลือกเพื่อนมาหนึ่งคนมาเต้นด้วยกัน จะเป็นรุ่นพี่หรือเพื่อนก็ได้ เลือกมาสักหนึ่งคน "



" เอ่อ... "



" อ่ะๆ ถ้าน้องคิดไม่ออกงั้นพี่คิดให้เองก็แล้วกัน ขอเชิญพี่รหัสน้องเบลออกมาร่วมกิจกรรมครั้งนี้หน่อยครับ เชิญครับอยู่ไหนเอ่ย? " แล้วงานก็เข้าผมจนได้ผมเต้นเป็นที่ไหนล่ะแต่ก็ต้องไปใช่มั้ยเนี่ย



" มินนี่ว่าต้องเป็นแผนของยัยโนเบลแน่ๆ เลยอ่ะที่อยากให้พี่ออกไปด้วย " มินนี่หันมาก่อนจะพูดเป่าหูผม



" แต่ก็ต้องออกไปอยู่ดีเพราะพี่เป็นพี่รหัสเบล " พูดจบผมก็แกะมืออีกคนออกจากแขนผมทันทีก่อนที่ผมจะลุกขึ้นเเล้วเดินเข้าไป



" โอเคมาแล้ว อ้าว! ขยับมายืนใกล้ๆ กันหน่อยสิครับ ใกล้ชิดกันหน่อยกลัวอะไร "



" โถ่ว เข้ามาอีกครับติดกันเลย " ผมเหล่ตาไปมองหน้าอีกคนก่อนโนเบลจะขยับเข้ามายืนข้างๆ ผมตามคำสั่งไอ้คิว



" โอเคให้พี่รหัสเลือกเพลงมาว่าจะเต้นเพลงอะไรโชว์ "



" เออเพลงอะไรก็รีบจัดๆ มาเหอะกูหนาวจะแย่อยู่ล่ะ "



" อะๆ เอาเป็นเบสิคๆ หน่อยก็แล้วกัน ล่องเรือๆ ๆ นะทุกคนร้องพร้อมกัน โอ๊ะเดี๋ยวๆ น้องเบลพร้อมรึยังครับ? "



" คะๆ พร้อม "



" ไหวมั้ยน้องทำไมหน้าซีดจัง " ไอ้คิวเอาไมค์ออกจากปากก่อนจะโน้มตัวลงมาถามอีกคน จะว่าไปก็ดูซีดจริงๆ



" ไหวค่ะไหว^^ " เธอกระตุกยิ้มให้อีกคน



" ล่องเรือพร้อม เริ่ม! "



" อยากมีเรือซักลำ จะพาคนงามที่คิดจะแต่ง

ลอยล่องลำนาวา ให้ปลาอิจฉา เวลาคลื่นแรง
แด้ แด แด๊ด แด แด๊ด แด่ แด แด๊ด แด แด๊ด แด่ แด้แดแดแด่แด่แด "



ทั้งผมและโนเบลต่างเต้นพร้อมกัน อันที่จริงผมก็เต้นไม่เป็นหรอกแต่ก็เลียนแบบยัยโนเบลมาอีกทีเพราะน้องเขาเต้นได้นิดหน่อย ทั้งเสียงหัวเราะเสียงโห้เสียงเเซวดังมาจากรอบๆ เต็มไปหมดทำเอาผมและอีกคนนี้อายไปเลย นี่ท่าเต้นอะไรฟ้ะเนี่ย//<



" อ้าวปรบมือ!!!! "



" แปะๆ ๆ ๆ ๆ ๆ " สิ้นเสียงปรบมือแล้วเราทั้งสองก็โค้งให้ทุกคนก่อนจะแยกกันกลับไปนั่งที่ของตัวเองทันที



" พี่เจเต้นได้น่ารักมากเลยคะ^0^ " มินนี่ยื่นมือมาเกาะแขนผมก่อนจะยิ้มขำ



" ฮ่าๆ ๆ พี่เต้นไม่เป็นหรอกเลียนแบบโนเบลเอาน่ะ "



" ไม่เห็นจะเต้นดีเลย หมั่นไส้! "



ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วแหละว่าสองคนนี้มาเป็นเพื่อนกันได้ยังไงดูจากมินนี่แล้วเหมือนเธอเกลียดโนเบลมากแล้วเหมือนเกลียดมานานแล้วมาเป็นเพื่อนกันได้ยังไง
ว่ะ*-* ผมแสร้งยิ้มบางๆ ให้อีกคนก่อนจะหันกลับไปยังทางโนเบล อ้าวO_o หายไปไหนแล้วล่ะ เมื่อกี้ยังนั่งอยู่ตรงนั้นอยุ่เลยไปไหนของเขา ผมพยายามมองหาแต่ก็ไม่เจอเธอเลย หรือว่าจะไปเข้าห้องน้ำ? เดี๋ยวก็คงมาแหละมั้ง ผมหันกลับไปดูเพื่อนๆ โชว์การแสดงต่อไป...



1 ชั่วโมงต่อมา



แต่ว่ามันจะนานเกินไปแล้วนะ ไปเข้าห้องน้ำที่ไหนกันถึงได้ไปนานเป็นชั่วโมงขนาดนี้ ผมเริ่มใจคอไม่ดีแล้วสิ หรือว่าจะไม่ได้ไปเข้าห้องน้ำแล้วหายไปไหน ผมผุดลุกขึ้นก่อนจะมองหาเธออีกครั้ง



" มีอะไรรึป่าวคะพี่เจ "



" ป่าวๆ พี่ว่าจะไปเข้าห้องน้ำน่ะ มินนี่รออยู่ตรงนี้แหละ "



" แต่ว่า... "



' เดี๋ยวพี่กลับมา "



พูดจบผมก็เดินอ้อมออกมาทันที หายไปไหนของเขานี่เป็นชั่วโมงแล้วนะยังไม่เห็นว่ายัยโนเบลจะกลับมาเลยหรือว่าผมสายตาไม่ดีเอง แต่เดินไปดูสักหน่อยดีกว่าว่าแล้วผมก็เดินไปทางห้องน้ำแต่ก็ไม่เห็นจะมีใครสักคน แล้วจะไปไหนหรือว่าอยู่ที่นู้นอยู่แต่ผมหาไม่เห็น? หรือว่า...จะกลับไปที่เต้นท์? พอนึกขึ้นได้ผมก็เดินมุ่งไปยังเต้นท์ที่พักของอีกคนทันที แถวนี้ไม่มีใครเลยสักคนเดียวทุกคนต่างออกไปอยู่หน้ากองไฟหมดแล้วเธอจะกลับมาที่นี้คนเดียวทำไมล่ะ พอเดินไปถึงเต้นท์อีกคนก็เห็นว่าซิปถูกปิดเอาไว้อย่างสนิท เปิดดูก็ไม่เสียหายหนิไหนๆ ก็มาแล้ว จากนั้นผมก็ไม่รอช้าค่อยๆ ยื่นมือไปรูดซิบเต้นท์ลงทันที เฮ้ย! โนเบลอยู่ในเต้นท์จริงๆ ด้วยนี่ง่วงถึงขั้นแอบกลับมานอนคนเดียวเลยหรอเนี่ย



" เบล เบล...! "



นิ่ง...เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ ทั้งสิ้นหรือว่าจะหลับแล้วจริงๆ แต่ถ้าผมไม่ปลุกเธออาจจะโดนทำโทษก็ได้ถ้าเพื่อนผมมาตรวจเจอ ว่าแล้วผมก็ค่อยๆ เข้าไปในเต้นท์อีกคนทันที ร่างเล็กนอนแน่นิ่งแต่เดี๋ยวนะ...ทำไมถึงได้ติดเจลลดไข้ไว้ที่หน้าผากล่ะ ไม่สบายหรอ? ผมค่อยๆ เอื้อมมือเข้าไปจับแขนของเธอ ให้ตายสิ! ตัวร้อนจี้เลย ไข้ขึ้นหรอเนี่ยไม่น่าละถึงเห็นหน้าซีดๆ



" งื้ม... " โนเบลพลิกตัวมานอนหงาย นั้นก็ยิ่งทำให้ผมเห็นใบหน้าเธอชัดยิ่งขึ้น หน้าอีกคนเต็มไปด้วยเหงื่อที่แตกพลั่ก แก้มก็ออกแดงๆ ด้วยฤทธิ์ไข้



" แค่ก แค่ก แค่ก...อื้ม~ "



เสียงเล็กไอขึ้นในขณะที่หลับตาสนิท ไหวมั้ยว่ะเนี่ย แบบนี้ผมจะกล้าทิ้งเธอไปได้ยังไงกันล่ะ ผมหันไปมองยังข้างนอกก่อนจะตัดสินใจรูดซิบเต้นท์ขึ้นเพื่อปิดให้สนิท ถ้ามีใครมาเห็นเข้าจะยิ่งแย่ เอาว่ะเป้นไงเป็นไงยังไงก็ถือว่าน้องรหัสไม่สบายเลยต้องมาเฝ้ามันต้องเข้าใจกันแหละ//-



" หนาว...หนาว...งื้ม//- "



โนเบลพลิกตัวอีกครั้งแต่คราวนี้เธอนอนตะแคงก่อนจะขดอย่างกับหนอนน้อย ผมทนนั่งดูต่อไปไม่ไหวแล้ว วิธีที่จะช่วยเธอได้ก็คือกอดเนี่ยแหละผมนอนลงข้างๆ อีกคนก่อนจะดึงร่างอีกคนเข้ามากอดเอาไว้อย่างแน่น ผมยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่อยู่หน้าเธอออกให้ ตัวยังร้อนอยู่เลยเฮ้อ...ยัยบ้าเอ๊ย เป็นไข้จนได้นะ ผมได้แต่บ่นในใจก่อนจะกระชับกอดเธอเรื่อยๆ อากาศก็ยิ่งหนาวขึ้นเรื่อยๆ -*-



" แม่คะ แม่...~~ " นั่นไงแล้วก็ละเมออีก ฝันว่าอะไรอีกล่ะ



" แม่.... "



ผมยกมือขึ้นมาก่อนจะลูบหัวกล่อมอีกคนเบาๆ หลังจากนั้นเสียงเล็กก็ค่อยๆ ลดลงเรื่อยๆ จนเงียบไปในที่สุดคงรู้สึกปลอดภัยแล้วสินะ ก็เพราะเป็นซะแบบนี้ไงผมจะทิ้งเธอลงได้ยังไงล่ะ ผมจะพยายามทำให้ทุกอย่างมันกลับมาเหมือนเดิมให้ได้ สักวันเธอกับผมจะต้องมีความสุขอีกครั้ง สักวันหนึ่ง....



















**ติดตามตอนต่อไป**
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น