เมียวิศวะ

ตอนที่ 17 : ชายร้ายหญิงตอแหล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    29 ก.ย. 62

18.30 น.



" ประกาศนะครับ ทุกคนคงมาถึงกันครับหมดแล้วแล้วก็เชื่อว่าได้พักผ่อนหย่อนใจกันเต็มที่แล้ว ขณะนี้ก็เป็นเวลาที่สมควรแล้วครับที่เราจะ...ทานข้าวร่วมกัน! ฮ่าๆ ๆ เรียกว่าเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้นะครับ พี่มีเตาให้ยี่สิบชุดก็นั่งด้วยกันจะได้คุ้นเคยกันมากขึ้นแล้วก็มีปาร์ตี้เล็กๆ น้อยๆ ของคืนนี้แต่จะแจ้งอีกทีก็แล้วกันแต่ตอนนี้ทานข้าวกันก่อน ของหวานก็มีอยู่ทางด้านขวามือ อ้อ! พี่รหัสอย่าทิ้งน้องนะครับดูแลด้วย! "



เสียรุ่นพี่ป่าวประกาศก่อนที่ฉันจะลุกขึ้นหลังจากที่จัดเตรียมที่นอนไว้พร้อมแล้ว ทุกคนก็เช่นกันต่างพากันควงเพื่อนควงรุ่นพี่ที่สนิทไปหาอะไรกิน เหลือแต่ฉันเนี่ยแหละที่นั่งเอ๋ออยู่คนเดียวอยู่หน้าเต้นท์ ฉันลุกขึ้นก่อนจะเดินไปหยิบจานใส่บาร์บิคิว โอ๊ะ! นี่เขามีอาหารทะเลไว้ให้ด้วยไปย่างมากินดีกว่า ไปคนเดียวก็ได้เว้ยไม่เห็นจะแคร์เลย ว่าแล้วฉันก็หยิบพวกกุ้งพวกปลาหมึกมาก่อนจะเดินเอาไปย่าง เลือกเตาที่ไม่ค่อยมีคนเนี่ยแหละดีสุด=0=



" อ้าวน้องโนเบลใช่มั้ย ทำไมถึงมาคนเดียวล่ะพี่รหัสเราไปไหน " รุ่นพี่ที่จัดการทุกอย่างภายในงานเดินเข้าทักฉัน



" อ๋อ....ไม่รู้สิค่ะ แล้วนี่พี่กินอะไรรึยัง "



" ฮ่าๆ ๆ ยังครับแต่ก้ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ แล้วนี่จำชื่อพี่ได้รึป่าว? " นั่นน่ะสิจำไม่ได้จริงด้วย



" เอ่อ...ฮ่าๆ ๆ ชื่ออะไรนะค่ะ "



" โถ่ว พี่ควรเสียใจมั้ยว่ะเนี่ยแบบนี้ "



" อ้าว...ขอโทษคะเบลลืมจริงๆ ก็พี่บอกตั้งนานแล้วใครจะไปจำได้ล่ะ "



" ชื่อคิวครับ แล้วก็จำไว้ให้ดีเลยนะว่าพี่ชื่อคิว>< "



" ฮ่าๆ ๆ จำแล้วคะจำแล้ว^0^ "



" แล้วนี่พี่รหัสชื่ออะไร มันหายไปไหนทำไมถึงปล่อยให้น้องอยู่คนเดียวแย่จริง ชื่ออะไรเดี๋ยวพี่จัดการให้ "



" เอ่อ...ไม่เป็นไรหรอกคะ สงสัยจะหาเบลไม่เจอน่ะ "



" ก็นั้นแหละเดี๋ยวพี่จัดการให้ ชื่อว่า..? "



" พี่เจ...คะ "



" ไอ้เจ! อยู่ไหนใครรู้ตัวว่าชื่อเจเจยืแสดงตัวด้วยครับปล่อยให้น้องรหัสอยู่คนเดียวได้ยังไง คนชื่อเจยกมือด้วยครับ!! "



ให้ตายเถอะ=0= ตกใจหมดอยู่ดีๆ พี่คิวก็ยกไมค์ขึ้นมาตะโกนหาพี่เจ และแน่นอนว่าทุกคนที่กำลังทำ กำลังคุยกันอยู่ก็หันหน้ามามองที่ฉันและพี่คิวหมด เห็นแบบนี้ก็อายเป็นนะเว้ย พี่คิวทำอะไรไม่ปรึกษาน้องเลยงื้อ-.-



" ไหนครับไอ้เจอยู่ไหน ไม่มีคนชื่อเจรึไง " พี่คิวย้ำอีกครั้ง



" เออรู้แล้ว อยู่นี่ " พี่เจตอบกลับมาก่อนจะหันมามองหน้าฉัน นะ...นี่ฉันไม่ได้ฟ้องพี่คิวนะเว้ยพี่เขาประกาศหาเองอ่ะ//-



" แล้วน้องชื่ออะไรครับ พี่รหัสไปได้ทำไมถึงได้มายืนควงพี่รหัสคนอื่น หรือว่าไอ้พี่เจมีน้องรหัสสองคนหรือยังไง? " พี่คิวหันไปมองหน้ายัยมินนี่สลับกับพี่เจ โห้0_0 พี่คิวถามคำถามแบบจี๊ดโดนใจฉันมากอ่ะ รักเลย



" อ้าวตอบสิครับ พี่รหัสน้องไปไหน "



" เอ่อ...อยู่ตรงนู้นคะ " มินนี่ชี้ไปยังพี่ผู้หญิงที่กำลังย่างกุ้งอยู่



" ไปสิครับไปหาพี่รหัสตัวเองมายืนเอ๋ออะไรอยู่ตรงนี้ เชิญครับมึงด้วยไอ้เจ มานี่เลยเห็นมั้ยน้องรหัสมึงยืนปิ้งยืนย่างอะไรต่อมิอะไรอยู่คนเดียวเนี่ย "



" เออๆ รู้แล้ว " จากนั้นพี่เจก็แกะมือที่มินนี่เกาะหนึบไว้ออกก่อนจะรีบเดินมาหาฉันทันที ดูเหมือนว่าพี่เจจะถูกมินนี่บังคับให้ไปยืนอยู่ตรงนั้นนะดูจากสีหน้าแล้ว ส่วนยัยมินนี่ก็ชักสีหน้าหงุดหงุดใส่ฉันและพี่คิวก่อนจะเดินสบัดตูดกลับไปหาพี่รหัสตัวเอง



" ขอบคุณมากนะคะ^^ " ฉันยิ้มให้พี่คิว



" นี่ไอ้เจถ้ามึงยังทำแบบนี้อีกกูจะลงโทษทั้งพี่รหัสน้องรหัสเลย มึงก็รู้นี่หว่าที่กูจัดงานนี้ขึ้นก็เพื่อให้ทั้งพี่และน้องคุ้นชินกันมากขึ้นเพราะฉะนั้นให้ความร่วมมือด้วย เข้าใจ๊? "



" เออๆ เข้าใจ มึงจะไปไหนก็ไปทางนี้ก็จัดการเอง " ว่าแล้วพี่เจก็เดินเข้ามาช่วยฉันย่างกุ้งและบาร์บีคิว



" มานี่พี่ทำเองมา เราไปนั่งเถอะ "


" ไม่เป็นไร "



" ตามใจก็แล้วกัน "



ฉันและพี่เจยืนย่างอาหารทะเลไปเรื่อยๆ จนกระทั่งคำถามหนึ่งแว๊บเข้ามาในหัวฉันอีกครั้ง ซึ่งเป็นคำถามที่ฉันค้างคาภายในใจมากว่าระหว่างฉันและเขาตอนนี้เป็นอะไรกันแน่ ฉันรู้ว่าทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้วแหละแต่ฉันแค่อยากได้ความชัดเจนกว่านี้ก็แค่นั้นแล้วฉันก็คงอดไม่ถามอีกต่อไปไม่ได้ โอกาสนี้แหละดีที่สุด



" พี่เจ "



" เบล! " อุต๊ะO_o อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น ในขณะที่ฉันเงยหน้าขึ้นเรียกชื่ออีกคนพี่เจก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วเรียกชื่อฉันเหมือนกัน เรียกได้ว่าใจตรงกันนั้นแหละ



" เราพูดก่อนก็ได้ "



" พี่นั้นแหละพี่พูดก่อน//- "



" แต่พี่อยากฟังเราพูดก่อนมากกว่าพี่เชื่อว่าเราทั้งสองก็คงอยากพูดเรื่องเดียวกัน "



" เบลแค่อยากถามว่าตอนนี้....เราเป็นอะไรกันหรอคะ " ฉันยืนจ้องหน้าอีกคนด้วยความสับสนปนความหน่วงพี่เจก็มองหน้าฉันตอบ



" พี่ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่จะพูดยังไงให้เราเข้าใจ แต่เราจะเชื่อมั้ยถ้าพี่จะบอกว่าพี่ยัง... "



" พี่เจขาาาาาา " ให้ตายเถอะ! ยัยมินนี่ชะนีใบตองแห้งโผล่มาได้ยังไงกัน แล้วโผล่มาทำไมตอนนี้ห้ะ!



" เธอมาก็ดีล่ะฉันจะถามให้เคลียกันไปเลย เธอกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ความเป็นเพื่อนระหว่างฉันกับเธอมันไม่เหลือแล้วใช่มั้ย เธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงต้องการอะไรจากฉันกันแน่! "



" ต่อให้ฉันอธิบายเป็นร้อยรอบพันรอบเธอก็ไม่มีวันเข้าใจหรอกโนเบล ขอแค่ให้เธอรู้ว่าฉันและพี่เจเราทั้งสองเป็นคู่หมั้นกันแค่นั้นก็พอ! "



" เธอว่าไงนะ! " ฉันถึงกับสตั้นเมื่อได้ยินประโยคจากมินนี่ คู่หมั้นอย่างงั้นหรอ..?



" มินนี่พูดอะไร! " พี่เจรีบหันไปมองหน้ามินนี่ก่อนจะวีนใส่



" อ้อ! ลืมไปเลยว่าพี่เจก็คงยังไม่รู้สินะ เอาเป็นว่ารู้พร้อมกันเลยก็แล้วกัน แม่พี่กับแม่มินนี่จะจับเราหมั้นกันหลังจากที่มินนี่จบปีหนึ่ง ชัดเจนยังคะ "



" หมั้นอย่างงั้นหรอ?!! " ฉันมองหน้าสพี่เจสลับกับมินนี่อย่างสตั้น



" เบลคือว่ามันไม่ใช่แบบนั้นนะ พี่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยอย่าพึ่งเข้าใจผิดนะ "



" โอ๊ย~~ ถ้าไม่ใช่เรื่องจริงแล้วทำไมฉันต้องมาเกาะติดพี่เจแบบนี้ล่ะก็เพราะฉันก็หวงของๆ ฉันน่ะสิ ส่วนเธอเป็นอะไรแฟนหรอ? พี่เจเคยขอเธอเป็นแฟนป่ะล่ะ หรือเป็นแฟนแค่ตอนขึ้นเตียงด้วยกัน//- "



เพี๊ยะ!!!!



ฉันทนให้อีเพื่อนเลวดูถูกฉันต่อไปไม่ได้แล้วฉันเข้าไปตบหน้ามินนี่อย่างรวดเร็วด้วยความสติแตก แต่สิ่งที่มินนี่พูดก็จริงพี่เจไม่เคยขอฉันเป็นแฟนเลย ไม่มีเลยสักครั้งแล้วฉันเป็นอะไร? ฉันเป็นตัวอะไรกันแน่!



" ไม่เป็นไรวันนี้ฉันจะปล่อยให้เธอตบหน้าฉันไปก่อน แต่ถ้าวันใดที่เธอมายุ่งกับแฟนฉันแล้วก็...ฉันไม่เอาเธอไว้แน่รอให้ฉันหมั้นกับพี่เจก่อนเถอะ ถึงวันนั้นเธอจะไม่มีวันได้ตบหน้าฉัน หึ! " มินนี่กอดอกก่อนจะยิ้มเย้ยฉัน



" พวกเธอสิงคนทำแบบนี้ได้ยังไง พี่ก็เหมือนกันทำกับเบลแบบนี้ได้ยังไงนี่ใช่มั้ยเหตุผลที่ไปด้วยกันมาตลอดโดยที่เบลไม่รู้เรื่องเลยอ่ะ เพราะแบบนี้ใช่มั้ย ฮื้อๆ ๆ ๆ ฮึก//- "



" เบลฟังพี่ก่อนมั้นไม่ใช่แบบนั้นนะ เบล! "



" พอ! พอกันที มินนี่ถ้าเธอคิดว่าแค่นี้เธอชนะฉันแล้วฉันตอบให้ก็ได้ เออใช่วันนี้เธอชนะฉันแล้ว พอใจรึยัง ฉันไม่น่าเชื่อใจไว้ในเพื่อนอย่างเธอเลย เธอก็รู้ว่าฉันกับพี่เจเราขนาดไหนแต่เธอก็ยังทำกับฉันได้ลงคอ จิตใจทำด้วยอะไรกัน เลวที่สุด!! " ฉันพูดไปร้องไห้ไป



" เบลฟังพี่ก่อน เบลฟังพี่มันไม่ใช่แบบนั้นนะ! "



" ตอแหล!!! อย่ามายุ่งกับเบลอีก! เลว.... "



ฉันตะคอกใส่พี่เจและมินนี่ก่อนจะเดินหนีออกมาทันที ฉันทนอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว สองคนนี้ทำกับฉันได้ยังไงกัน ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าสองคนนี้จะหมั้นกัน ไม่เอ๊ะใจเลยสักครั้งแล้วยัยมินนี่ล่ะเป็นเพื่อนฉันมาตั้งกี่ปี ไม่เคยเลยไม่คิดว่าเพื่อนจะทำกับฉันขนาดนี้ มันยิ่งกว่าเสียใจอีกความรู้สึกที่มีพังหมดแล้วไม่เหลือเลย ไม่เหลือเลยสักนิด!

















**ติดตามตอนต่อไป**
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น