เมียวิศวะ

ตอนที่ 15 : บันทึกพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,075
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    28 ก.ย. 62

ผมขับรถออกมาจากมหาลัยเพื่อที่จะไปหาโนเบลที่คอนโด เอาจริงๆ เมื่อวานผมไม่ได้มีเวลาอธิบายอะไรเลยจริงๆ ทั้งแม่ทั้งทางครอบครัวมันเลยทำให้ผมกลายเป็นที่ไม่แคร์ความรู้สึกเธอเลย ต้องบอกไว้ก่อนว่าทุกอย่างที่แม่พูดผมจะเชื่อฟังหมดเพราะแม่คือคนเดียวที่ผมสนิทที่สุดภายในบ้าน ส่วนพ่อก็ไม่ค่อยได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน นี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำไมเวลาแม่เรียกผมต้องรีบไปตลอด แล้วหลีกเลี่ยงไม่ได้ด้วย ไม่รู้ว่าปานนี้ยัยโนเบลจะเป็นยังไงบ้าง ทำไมมันถึงมีแต่เรื่องแต่ราวก็ไม่รู้ ดีกันได้ไม่กี่วันปัญหาก็ตามมาอีกแล้ว แต่ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามินนี่จะโทรมาหาผมทำไม แค่นั้นไม่พอยังให้แม่ผมเป็นคนมาคุยสายอีก เธอต้องการอะไรกันแน่ โนเบลก็เป็นเพื่อนสนิทแต่ทำไมถึงทำอะไรแปลกๆ ผมว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะว่าเป็นแค่พี่น้องมันก็เกินพอแล้วสำหรับผม เรื่องของผมและมินนี่มันเป็นไปไม่ได้หรอกเพราะผมไม่ได้คิดอะไรเกินเลยไปกว่าพี่น้องเลย ผมยังสตั้นไม่หายที่อยู่ดีๆ มินนี่ก็ดันโผล่เข้ามาในชีวิตผมเฉย แล้วจะให้ผมรักเธอลงได้ยังไง ยิ่งเป็นเพื่อนกับแฟนผมอีก เฮ้อ...



ตื้ด....ตื้ดดดด~~



" ครับแม่ "
(เจอยู่ไหนแล้วลูก ออกจากมหาลัยแล้วใช่มั้ย)
" อ่ะครับแม่มีอะไรรึป่าว "
(ก็แม่ว่าจะให้เราแวะไปเอาของที่บ้านน้องมินนี่หน่อยน่ะลูก)
" ของอะไรอีกครับ "
(เถอะน่า แม่เธอจะเอาให้หรอกเห็นบอกว่าเป็นของขวัญล่วงหน้าแต่ไม่รู้ว่าอะไร)
" ของขวัญ? เนื่องในวันอะไรครับ "
(ก็วันเกิดแม่เดือนหน้าไง)
" โถ่วเหลือเวลาอีกตั้งเยอะทำไมรีบให้จังล่ะ จะตายพรุ่งนี้รึไงกัน "
(ตาเจ! พูดอะไรแบบนั้นลูก เอาเป็นว่าแม่วานเราเข้าไปเอาให้หน่อยก็แล้วกันนะ)
" อ่าๆ ก็ได้ครับ แล้วบ้านอยู่ตรงไหนล่ะ "
(แม่ให้มินนี่ส่งโลเคชั่นให้แล้วไม่ใช่หรอ เปิดดูสิ)
" อ๋อๆ ครับเดี๋ยวผมเข้าไปเอาให้ก็แล้วกัน "
(รีบไปรีบมาละแม่อยากรู้แล้วว่าของขวัญอะไร^0^)
" ครับๆ แล้วเจอกันนะครับ "
(จ๊ะ)



ติ้ด~



ให้ตายเถอะ! นี่ผมกะว่าจะเข้าไปง้อโนเบลสักหน่อยก็พังอีกแล้วหรอเนี่ย บ้าที่สุดแม่นะแม่! ไม่รู้จะอะไรนักหนากับครอบครัวนั้น ก็แค่ของขวัญวันเกิดผมซื้อให้ก็ได้ไม่เห็นต้องไปอยากได้เลย ผมถอนหายใจด้วยความหงุดหงุดก่อนจะรีบตีรถไปยังอีกทางแล้วมุ่งตรงไปตามโลเคชั่นที่มินนี่ส่งเข้ามาให้ บางทีผมก็งงและสับสนเหมือนกันนะว่าทั้งแม่แล้วก็แม่ของมินนี่รวมทั้งตัวมินนี่ด้วย ต้องการอะไรกันแน่ กำลังคิดจะทำอะไรกันแน่! ถ้าจะให้ผมกับมินนี่มารักกันแบบหนุ่มสาวมันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ ผมไม่รักเธอเลยสักนิดแล้วก็ไม่มีวันรักด้วย แต่ถ้าเรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดมันก็ดีไป แค่นี้ผมก็แทบจะเสียโนเบลไปอยู่แล้ว//-



30 นาทีต่อมา
@บ้านมินนี่



" อยู่ทานข้าวกันก่อนสิลูกเดี๋ยวค่อยกลับ " แม่อีกคนพูดขึ้นหลังจากที่เอาของให้ผมเสร็จแล้ว



" ไม่เป็นไรครับไว้กลับไปทานพร้อมแม่ที่บ้านดีกว่า งั้นผมลาเลยนะครับ "



" มินนี่ไปส่งพี่เขาหน่อยสิลูก//< "



" ค่ะคุณแม่ " มินนี่หันมายิ้มให้ผมก่อนจะเดินตามผมมายังรถ



" รีบกลับจังเลยนะค่ะน่าจะอยู่ทานข้าวด้วยกันก่อน "



" ไม่เป็นไรพี่ยังไม่หิวน่ะ ส่งพี่แค่นี้ก็พอเรารีบเข้าบ้านเถอะ "



" โอ๊ะ! เดี๋ยวก่อนค่ะ พี่เจ...จะว่าอะไรมั้ยถ้ามินนี่อยากรบกวนให้พี่เจมารับไปมหาลัยหน่อย คือว่ารถมินนี่เสียน่ะค่ะ... "



" แล้วรถอีกคันล่ะก็ขับไปสิ ที่บ้านเราไม่ได้มีรถคันเดียวไม่ใช่หรอ "



" พี่เจอ่ะ แบบนี้ตลอดเลยชวนทานข้าวก็ไม่อยู่ ให้ไปส่งก็ไม่ยอมไป ต้องให้ผู้ใหญ่บอกก่อนหรอถึงจะยอมไปกับมินนี่ได้อ่ะ พี่ก็รู้ว่าแม่พี่กับแม่ของมินนี่กำลังคิดอะไรอยู่ ต่อให้เราหลีกเลี่ยงก็ไปไหนไม่รอดหรอกค่ะ "



" พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง "



" บอกตอนนี้ก็ไม่ตื่นเต้นสิค่ะไว้พี่เจรู้เองดีกว่า "



" มินนี่พี่ไม่ตลกกับเรานะ มีอะไรก็รีบพูดมาอีกอย่างที่พี่ไม่อยากไปไหนมาไหนกับเราก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่หรอ โนเบลก็เป็นเพื่อนเรา อยากให้เธอเห็นพี่กับเราไปด้วยกันบ่อยๆ รึไง "



" แล้วไงล่ะคะ ยังไงยัยเบลก็คิดว่ามินนี่เป็นคนไม่ดีไปแล้วล่ะปานนี้คงคิดเตลิดไปไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้ "



" ก็เพราะเราทำตัวแบบนี้ไงโนเบลเลยไม่ไว้ใจพี่ไปด้วยอ่ะ อย่าคิดทำอะไรที่ไม่ควรอีกเลยนะขอร้องล่ะ " ผมพยายามพูดให้เธอเข้าใจแต่ก็ไม่รู้ว่าจะเข้าใจรึป่าวว่าผมไม่อยากให้เธอมาตามติดผมไปมากกว่านี้ แค่นี้เบลก็เข้าใจผมและเธอไปถึงไหนต่อไหนแล้ว



" อะไรมินนี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ อีกอย่างยัยโนเบลต่างหากล่ะที่คิดไปเองอ่ะ มินนี่ผิดหรอ "



" เฮ้อ...เอาเป็นว่าจะทำอะไรก็ระวังหน่อยก้แล้วกันอย่าให้มันเลยเทิดไปมากกว่านี้ แค่นี้พี่ก็ไม่รู้ว่าจะแก้ตัวว่ายังไงล่ะ งั้น...พี่กลับก่อนก็แล้วกัน " พูดจบผมก็เดินไปยังรถทันทีก่อนจะเปิดประตู




" เอ่อเดี๋ยวก่อนสิคะ! พี่เจ! พี่... "



ผมไม่ฟังอะไรทั้งนั้นผมรีบขับรถออกไปทันที หวังว่าผมพูดแค่นี้เธอจะเข้าใจนะว่าผมต้องการจะสื่ออะไร ผมขับรถกลับมายังบ้านก่อนจะเอาของเข้าไปให้แม่ที่นั่งดูทีวีอยู่



" อ้าว กลับมาแล้วเหรอลูก กินข้าวกินน้ำมายังลูก "



" ยังครับ ไม่ค่อยหิวน่ะ " ผมเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ อีกคนก่อนจะเอาของให้



" ที่แท้ก็เป็นกระเป๋าแบรนด์ดังนี่เอง ฮ่าๆ ๆ สีสวยจริงๆ สงสัยจะเป็นหนูมินนี่เลือกให้แม่แน่ๆ เลย " แม่พูดไปชื่นชมกระเป๋าสุดหรูไป



" ถ้างั้นผมกลับคอนโดเลยนะครับ "



" อ้าว! จะรีบไปไหนไม่กินข้าวกันก่อนหรอลูก "



" ไม่ละครับ ผมมีธุระที่ต้องไปทำอยู่ ไปนะครับ " ผมยกมือไหว้ท่านก่อนจะหันหลังเตรียมจะเดิน



" อย่าบอกนะว่าธุระของลูกคือวิ่งไปหาแม่นั้นอีกน่ะ! " คำพูดของอีกคนทำผมชะงักแล้วหันกลับไป



" แม่หมายถึงใครกันครับ "



" ก็คนที่รับสายลูกวันนั้นไงล่ะ " นั่นไงแล้วก็เอาเรื่องนี้มาพูดอีกครั้ง



" แม่ครับ ถ้าผมบอกความจริงแม่จะโอเคกับเธอมั้ย ผู้หญิงคนนั้นคือคนที่ผมกำลังคบหาดูใจอยู่ตอนนี้ครับ "



" ว่าไงนะตาเจ! เมื่อไหร่! ตอนไหนแล้วถึงขั้นไปอยู่ห้องด้วยกันเลยหรอ อย่าบอกนะว่าเรากับผู้หญิงคนนั้นมีอะไรกันแล้วน่ะ ไม่ได้นะลูก!! "



" ทำไมละครับแม่ผมรักน้องเขาแล้วเขาก็รักผมด้วยเราจะคบกันมีอะไรกันมันแปลกตรงไหน "



" ตาเจ!! ทำแบบนี้ได้ยังไงลูก ไม่น่าล่ะพอรับสายก็วีนใส่มินนี่เลยวันนั้น ผู้หยิงที่กล้ามีอะไรกับผู้ชายทั้งๆ ที่ยังไม่ได้แต่งงานกัน ผู้หญิงแบบนี้ลูกชอบนักรึไงห้ะ! "



" แม่ครับ ผมก็ใช่ว่าจะไม่รับผิดชอบเธออีกอย่างทุกอย่างมันเริ่มต้นจากผมเองอย่างไปโทษอะไรเธอเลย "



" ไม่รู้ล่ะ เลิกยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นซะ!! "



" โถ่วแม่!! "



" ไม่ต้องมาหงุดหงิดใส่ เราเลือกที่จะทำแบบนี้เองแม่ต้องจัดการขั้นเด็ดขาดกับลูกแล้ว ผู้หยิงที่เหมาะสมและคู่ควรกับลูกคือหนูมินนี่เท่านั้น! "



" แต่ว่าผมไม่ได้รักมินนี่ผมรักโนเบล แม่ได้ยินมั้ยว่าผมรักเบล!!! " ทันใดนั้นแม่ก็เหวี่ยงฝ่ามือใส่หน้าผมทันที



เพี๊ยะ!!!



" อย่าให้เรื่องนี้ต้องไปถึงหูพ่อของลูก ไม่งั้นลูกนั้นแหละที่จะต้องเสียใจแม่เตือนด้วยความหวังดี เลิกยุ่งเกี่ยวเลิกไปหาเลิกทำทุกอย่างที่เกี่ยวกับผู้หญิงที่ชื่อโนเบล คนที่ลูกควรแคร์ควรใส่ใจคือหนูมินนี่ไม่ใช่ผู้หญิงไร้ค่าคนนั้น! "



" แม่! "



แม่ไม่รอฟังอะไรที่ผมจะพูดเลยด้วยซ้ำพูดจบอีกคนก็เดินขึ้นบ้านไปทันที ปล่อยให้ผมสติแตกอยู่คนเดียว เหอะ! แล้วคิดว่าผมจะเลิกยุ่งกับโนเบลได้ง่ายๆ งั้นหรอ แฟนทั้งคนไม่สิ เมียเลยต่างหากล่ะ ผมทิ้งเธอไม่ได้หรอกนะ ผมทำไม่ลงจริงๆ ที่จะให้ผมทิ้งเธอ....























**ติดตามตอนต่อไป**
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น