เมียวิศวะ

ตอนที่ 11 : พ่อง้อแม่งอล(?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    26 ก.ย. 62

20.30 น.
@คอนโดโนเบล
                    ฉันยังคงนั่งรอพี่เจอยู่บนโซฟาไม่ไปไหน นี่ทำอะไรเสร็จหมดทุกอย่างแล้วนะแต่ยังไม่มีวี่แววว่าพี่เจจะโผล่มาเลย ฉันอุตส่าตั้งใจซื้อของมาทำอาหารไว้รอกินพร้อมกัน แต่ทำไมปานนี้ยังไม่มาอีก ไหนบอกเย้นๆจะเข้ามา หรือว่าไม่ว่าง? ถึงมาไม่ได้ ไม่ได้มาก็ควรจะโทรบอกกันบ้างก็ยังดี แต่ก็ไม่แน่พี่เขาอาจจะมาตอนดึกๆก็ได้ เพราะฉะนั้นนั่งรอต่อไป
1  ชั่วโมงผ่านไป
            ฉันผุดลุกขึ้นก่อนจะเดินไปส่องยังหน้าต่างแล้วมองไปที่โรงจอดรถ ทุกอย่างมืดและเงียบสนิท ไม่มีรถสักคัน คนก็คงนอนกันหมดแล้วปานนี้อ่ะ รออีกอย่างเดียวก็มาเองแหละ ฉันเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ทานข้าวก่อนจะมองไปยังอาหารที่ฉันทำไว้ เฮ้อ...เย็นหมดแล้วมั่งเนี่ย เมื่อไหร่จะมา ส่งข้อความหาหน่อยดีกว่า ว่าแล้วฉันก็เดินไปหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะส่งข้อความหาอีกคน
โนเบล : พี่เจว่างรึป่าว ตอนนี้อยู่ไหนแล้วค่ะ?
               เงียบ...ไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆทั้งสิ้น ฉันเดินไปนั่งก่อนจะวางมือถือไว้เพื่อรอข้อความอีกคนตอบกลับมา เราต้องมีสติ มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ เขาบอกว่ามาหาก็ต้องมาหาสิ ถ้าไม่มาก็อาจจะยุ่งหรือติดธุระก็ได้ เราต้องเข้าใจเขาสิ ฉันได้แต่ตัดพ้อปลอบใจตัวเองไปก่อน สิ่งที่ฉันเห็นวันนี้ยังไม่เลือนหาย ภาพที่มินนี่เพื่อนรักฉันขึ้นรถไปกับพี่เจ ฉันมั่นใจว่าต้องเป็นรถพี่เเน่ๆ แต่ฉันจะพยายามคิดว่ามันไม่ได้มีอะไร เพราะมินนี่คงไม่กล้าทำแบบนั้นกับฉันหรอก เพื่อนกันจะทำแบบนั้นได้ยังไงอีกอย่างมันก็รู้ว่าฉันชอบพี่เจ จะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรล่ะ เราต้องคิดบวกเข้าไว้จะได้ไม่เป็นทุกข์ 
23.00 น.
                   หันไปมองนาฬิกาอีกทีก็เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว ข้อความก็ไม่ตอบกลับไม่โทรไม่อะไรเลย เขาคงจะยุ่งอยู่จริงๆ ปานนี้คงนอนหลับไปแล้วสินะ ไม่เป็นไรฉันจะถือว่าพี่เขาไม่ได้นัดก็แล้วกัน ฉันลุกขึ้นก่อนจะเดินไปเก็บอาหารที่ฉันตั้งใจทำเป็นอย่างดีเอาเข้าไปเก็บก่อนจะเดินกลับมายังเตียง เฮ้อ...อยู่ดีๆก็ไม่หิวเลยแฮ่ะ กินอะไรไม่ลงจริงๆ ฉันเอื้อมมือไปปิดไฟก่อนจะทิ้งตัวนอนลงแล้วหลับไปในที่สุด....
วันต่อมา
@หมาวิทยาลัย
12.00  น.
                   วันนี้ฉันมีเรียนภาคบ่ายก็เลยมาสายนิดนึงจะว่าไปก็ยังไม่กินอะไรเลยแฮ่ะ ไปหาอะไรกินหน่อยดีกว่าเริ่มหิวแล้วเหมือนกัน ฉันเดินตรงไปยังโรงอาหารมหาลัยแต่ก็ต้องไปชะงักเมื่อคนตรงหน้าที่กำลังเดินมาเป็นอีตาหมออีกแล้ว เฮ้อ...ให้ตายเถอะเจอกันบ่อยไปมั้ยเนี่ย ฉันมองหน้าเขาอีกคนก็มองตอบก่อนจะกระตุกยิ้มให้ฉัน
" อ้าว น้องเบลเจอกันอีกแล้วนะครับ^//^ "
" ค่าาาพี่ซัน "
" หว่าาา นึกว่าจะจำชื่อพี่ไม่ได้ซะล่ะ แล้วนี่ทำไมเดินคนเดียวล่ะเพื่อนไปไหน "
" สงสัยยังไม่มาน่ะวันนี้เรียนภาคบ่าย "
" แล้วนี่จะไปไหน หาอะไรกินหรอ? "
" อ่ะใช่ค่ะ แล้วพี่จะไปไหน "
" ก็พึ่งกินข้าวมาเนี่ยแหละ ถ้าเราอยากมีเพื่อนชวนพี่ได้นะ "  เพื่อนหรือตัวกวนประสาทกันแน่
" ไม่ล่ะค่ะ เกรงใจไปก่อนนะค่ะ หิว "
" หื้ม  ชวนเถอะน่า ไปกันหิวเหมือนกัน//- "
" อ้าว พึ่งกินมาไม่ใช่หรอ? "
" ก็หิวอีกไง ไปเถอะน่าา อ้าว! ไอ้เจ เฮ้ย!! ทางนี้เว้ย "  ในขณะที่ฉันกำลังจะเก้าเท้าเดินอีพี่หมอก็ตะโกนขึ้นกะทันหันทำให้ฉันสะดุ้งตกใจตามไปด้วยก่อนจะมองไปตามอีกคน
" ทางนี้เว้ย//- "  แต่สิ่งที่ฉันเห็น คือ...พี่เจไม่ได้มาคนเดียว เขากำลังเดินมากับ...มินนี่?
" เบลมาถึงนานแล้วเหรอ แหมไม่โทรหาฉันเลยนะ แล้วนี่จะไปหาอะไรกินหรอ พอดีเลยฉันหิวอยู่พอดี "  มินนี่เดินเข้ามาหาฉันก่อนจะควงแขน แต่รู้มั้ยว่าหัวของฉันมันคิดอะไรบ้างในตอนนี้ สองคนนี้เดินมาด้วยกันได้ยังไง ฉันไม่เข้าใจ
" เฮ้ย! ไอ้เจไม่ธรรมาดาเลยนะช่วงนี้ แล้วนี่ใครอีกว่ะสาวที่ไหนอีก "  พี่ซันพูดก่อนจะหันมามองหน้ามินนี่สลับกับพี่เจ
" อะไรของมึงกันว่ะ มินนี่ก็น้องคณะเดียวกันกับกู สงๆสาวๆอะไรของมึงเนี่ย "  พี่เจพูดก่อนจะเหล่ตามามองหน้าฉัน
" ไปสนิทกันตอนไหนหรอค่ะ... "  
              ฉันแทรกขึ้น ทุกคนต่างเงียบกันไปหมดแล้วก็หันมามองหน้าฉันรวมทั้งมินนี่ด้วย ความรู้สึกของฉันมันมีหลายพันความรู้สึกมากตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าฉันกำลังเข้าใจผิด หรือว่าทั้งหมดที่เห็นคือสิ่งที่ฉันคิดเอาไว้อยู่แล้ว ฉันไม่มั่นใจไม่แน่ใจเลย มันสับสนไปหมด ได้แต่ยืนเอ๋อนิ่งๆแล้วพูดออกไป
" โนเบล...เธอกำลังเข้าใจฉันผิดนะ มันไม่ใช่แบบนั้นนะเว้ย "  อีกคนที่เกาะแขนฉันอยู่พูดขึ้น
" เธอก็ตอบมาสิมาเธอมากับพี่เจได้ยังไง "
" ฉัน... "
" เดี๋ยวก่อนนะ นี่มันเรื่องอะไรกันหรอครับมันเกิดอะไรขึ้น พูดเรื่องอะไรกันพี่งงไปหมดแล้ว ว่าไงไอ้เจมันเรื่องอะไรว่ะ//- "  พี่ซันพูดแทรกขึ้นก่อนจะกวาดมองหน้าทุกคน
" มึงกับมินนี่ออกไปก่อนไป เดี๋ยวกูจัดการเอง "
" แต่กูว่า... "
" ออกไปเถอะน่า! "  
" เออๆ งงชิบหายเลย ไปสิครับน้องมินเนี่ยนรอไรอยู่ล่ะ "
" มินนี่ค่ะ มินนี่//- "
" เออนั่นแหละครับ*-* "  หลังจากนั้นทั้งสองก็เดินออกไปทันที เหลือเพียงฉันและพี่เจที่ยืนอยู่ด้วยกัน
" เดี๋ยวพี่ว่าเราไปคุยกันตรงนู้นดีกว่านะ ตรงนี้มันร้อนคนก็เยอะ " 
" คุยตรงนนี้แหละค่ะ เรื่องมันไม่ได้ยาวขนาดนั้นแค่พี่ตอบเบลมาว่าทำไมถึงได้มากับ
มินนี่ แค่นั้นที่เบลอยากรู้ "
" ก็...ก็พี่เห็นมินนี่อยู่หน้ามหาลัยก็เลยชวนเดินมาด้วยกัน เห็นบอกว่าจะมาหาเราอยู่แล้วพี่ก็เลยคิดว่ามาด้วยกันคงไม่เสียหายอะไร ก็แค่นั้น "   ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าพี่เจกำลังโกหกฉันอยู่ความรู้สึกมันบอกอย่างนั้น ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อใจนะแต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงไม่เชื่อในสิ่งที่เขากำลังพูดออกมา
" แค่นั้นจริงๆหรอ*-* "
" ก็..ก็แค่นั้นครับ "  พี่เจมองหน้าฉันก่อนจะพยักหน้าตอบ
" แล้วเมื่อวานล่ะ ทำไมต้องขึ้นรถไปด้วยกันหรือว่าเบลตาฝาด "  พูดเรื่องนี้ขึ้นมาทีไรน้ำตาก็คลอเบ้าทันทีราวกับสั่งได้ แต่ฉันพยายามมองบนไม่ให้มันไหลออกมา
" เบล...เห็น? "  นั่นไงสุดท้ายมันก็คือความจริง เขาไปด้วยกันจริงๆ แม่งโครตเจ็บอ่ะ
" นี่พี่กับมินนี่ไปด้วยกันจริงๆด้วย ไปไหนกันทำไมไม่บอกเบลสักคำ แล้วที่ไม่ได้มาหาเบลก็เพราะแบบนี้ใช่มั้ย! "
" มันไม่ใช่อย่างนั้นนะเบล เบลกำลังเข้าใจพี่ผิด "  พี่เจเอื้อมมือมาจับมือฉัน แต่ฉันสบัดออกทันทีที่เขาจับ น้ำตาที่กลั้นมานานแสนนานก็หลั่งไหลออกมาทันที
" พี่ก็พูดมาสิ ว่าไปสนิทกันตั้งแต่ตอนไหนไปถึงไม่บอกเบลเลยสักคำอ่ะ พี่ก็พูดมาสิ ฮึก//- "
" พี่ก็แค่ไปส่งมินนี่ก็แค่นั้นไม่ได้มีอะไรเกินเลยไปกว่านนั้นเลย แล้วที่พี่ไม่ได้ไปหาเราเมื่อคืนก็เพราะพี่ไม่ว่าง แล้วก็ขอโทษด้วยที่ไม่ได้ตอบข้อความแล้วไม่ได้โทรบอก "
" เข้าใจแล้วค่ะ ฮึกฮื้อๆๆ "
" เข้าใจว่าอะไร เบลฟังพี่ "  
               อีกคนจับมือฉันขึ้นมาอีกครั้งฉันรีบแกะมืออีกคนออกก่อนจะเดินออกไปทันที ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงเลือกที่จะเดินออกมาแต่รู้สึกว่าทนอยู่ตรงนั้นไม่ไหวแล้วจริงๆ ไม่รู้จะเรียกความรู้สึกแบบนี้ว่ายังไงดี มันทั้งหน่วงทั้งเสียใจอะไรหลายๆอย่าง ฉันอาจจะเป็นคนเอาแต่ใจไปเลยก็ว่าได้ ในตอนนี้ขอแค่ให้ฉันได้อยู่คนเดียวเรียบเรียงเหตุการณืเองเถอะ ขอร้อง....
            ฉันเดินมาเข้าห้องน้ำก่อนจะเช็ดหน้าเช็ดตาออกให้กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม จะไปเรียนชนิดหน้าโทรมก็ไม่ไหวต้องแต่งสักหน่อย ฉันรีบจัดการก่อนจะรีบขึ้นลิฟท์ไปห้องเรียนทันที พอเดินเข้าไปก็ไปจ๊ะเอ๋กับมินนี่พอดี
" โนเบลทางนี้!< "   มินนี่โบกมือเรียกฉัน ไม่อ่ะฉันไม่อยากนั่งตรงนั้น ฉันละสายตาจากอีกคนก่อนจะเดินไปนั่งอีกฝั่งที่มีเพื่อนอีกกลั่มนั่งล้อมรอบอยู่
" เฮ้! ทุกคนฟังทางนี้ก่อน มีเรื่องจะประกาศ หลังจากเลิกคลาสนี้แล้วให้ทุกคนไปรวมตัวกันที่หน้าคณะนะรุ่นพี่ฝากบอกมา "
" โอเคจ้า/ครับ "   สิ้นเสียงประกาศอาจารย์ก็เดินเข้ามาสอนพอดี วันนี้ก็คงจะบรรยายอีกตามเคย รู้สึกไม่มีสมาธิเรียนเลยแฮ่ะ ข้าวก็ไม่ได้กินน้ำก็ไม่ได้ดื่ม ให้ตายเถอะ! 
หิวจะบ้าตายอยู่ละเนี่ย
" โนเบล ทำไมวันนี้แกไม่ไปนั่งกับมินนี่ล่ะ ทะเลาะกันหรอ? "  เพื่อนอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆฉันหันมาทัก
" ป่าวนี่... ฉันแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศน่ะนั่งตรงนั้นไม่ค่อยได้ยินอาจารย์พูด "
" แล้วไป ฉันนึกว่าพวกเธอทะเลาะกันเห็นมินนี่เอาแต่นั่งจิ้มโทรศัพท์อยู่นั้น "
" อื้ม เรียนเถอะอาจารย์จะสอนแล้ว//- "  ฉันหันไปมองอาจารย์ก่อนทุกอย่างจะเงียบลง
@หน้าคณะวิศวะกรรมศาสตร์
" เดี๋ยวพี่จะมาแจ้งเรื่องสำคัญที่กำลังจะเกิดขึ้นในอาทิตย์นี้นะครับ หลายคนอาจจะได้ยินข่าวมาบ้างแต่พี่จะพูดให้ฟังอีกรอบเพื่อใครมีคำถามนะ "  
" ครับ/ค่ะ "
" คือว่าอาทิตย์หน้าเรามีภารกิจอีกแล้วคือ เข้าค่าพักแรมนั้นเอง ฮ่าๆๆ "
" หู้ยยย/ เฮ้! "  เสียงเพื่อนในคณะต่างฮือฮากันยกใหญ่ที่จะได้ไปเที่ยว
" แล้วไปค้างที่ไหนค่ะ กี่วันกี่คืน "  พอรุ่นพี่พูดจบก็มีคำถามขึ้นมาทันที
" อะๆ ใจเย็นก่อน เดี๋ยวพี่จะพูดไปตามขั้นตอนนะครับ เราจะไปค้างที่เชียงใหม่กันครับ ไปชมธรรมชาติสวยๆใกล้ชิดกับธรรมชาติ แล้วตอนกลางคืนเนี่ยก็อาจจะมีก่อกองไฟเล่นกิจกรรมเล็กๆน้อยๆกัน ประมาณนี้ครับแต่เรื่องภารกิจอะไรบ้างเนี่ยต้องรอดูวันไปครับ อ้อ! แล้วอย่าลืมพกเสื้อผ้าหนาๆแล้วก็ผ้าห่มไปกันด้วยล่ะ ที่นู้นหนาวมากครับเดี๋ยวไม่สบายเตรียมสบงเสบียงอาหารไปให้เรียบร้อย เต้นเราจะมีให้ "
" แล้วไปกี่วันกี่คืนครับพี่ "
" แต่ที่น่าเสียดายก็คือเราได้ไปแค่สองวันหนึ่งคืนเองครับ "
" โห้ววว~ น้อยจังอ่ะ "
" เอ้าๆ เอาน่าดีกว่าไม่ได้ไปไม่ใช่หรอ เดี๋ยวมันจะมีมาเรื่อยๆอยู่ใจเย็นก่อน แล้วก็ตอนนอนเนี่ยเรานอนเตนท์ใช่มั้ย สำหรับผู้หญิงก็ไม่ต้องกลัวเดี๋ยวพี่จะจัดยามไปดูแลพวกเราเอง ไปนอนเฝ้าหน้าเต้นท์จะได้ปลอดภัย "
" พี่ในรุ่นหรือว่ายามจริงๆค่ะ ฮ่าๆๆ "
" รุ่นพี่เราเนี่ยแหละ ก็อาจจะเป็นพี่รหัสไปดูแลน้องรหัสแบบนี้ครับ คิดมาก เอาล่ะสำหรับวันนี้พี่ก็มีเรื่องแจ้งแค่นี้แหละครับ เชิญทุกคนไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อเลยครับ"
" ขอบคุณครับ/ค่ะ "  หลังจากนั้นทุกคนก็ต่างแยกย้ายกันออกไปทันทีรวมทั้งฉันด้วย
" โนเบล เดี๋ยวก่อน เบล! "  ในขณะที่ฉันเดินออกมาพี่เจก็ตะโกนเรียกฉันขึ้นก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาหา แต่ฉันไม่หยุดฉันเดินไปทำเหมือนไม่ได้ยินอะไร
" เบล รอพี่ก่อนสิ ให้ตายสิ! จะรีบไปไหนนักหนาฮ่ะ "  อีกคนเข้ามาเดินข้างๆฉันก่อนจะคว้าสายกระเป๋าฉันไปทำให้ฉันต้องหันไปมองอย่างหงุดหงิด
" ทำอะไร เอามา! "  ฉันพยายามจะแย่งกระเป๋าตัวเองคืนแต่ก็ไม่สำเร็จ 
" เดี๋ยวถือให้ไง แล้วจะไปไหนต่อเนี่ยไม่มีเรียนแล้วใช่มั้ย-*- "
" เอาคืนมาเบลถือเองได้! "  ฉันพยายามยื่นมือไปแย่งจากอีกคนแต่ไม่สำเร็จ อีพี่เจเอาไปสะพายแล้วเรียบร้อยแถมยังทำหน้ากวนประสาทฉันอีก
" เดี๋ยวถือให้ไงครับ "
" ไม่ตลกนะพี่เจ เอามา "
" ก็เรางอลพี่น่ะจะให้พี่ทำยังไง คุยด้วยก็ไม่อยากคุยส่งข้อความหาก็ไม่ยอมตอบ หน้าก็ไม่มอง "
" เอามาเบลจะกลับคอนโดแล้ว "
" เดี๋ยวพี่ไปส่ง "
" พี่เจ! "
" น้องเบล! "
" เอ๊ะ!! "  แล้วจะมาพูดถามฉันทำไมคนอารมณ์ไม่ดีอยู่นะ
" เอ๊ะ!!! "  อีกคนพูดตามฉันก่อนจะกระตุกยิ้มให้ เบื่อคนพวกนี้จริงๆนี่คือการง้อใช่มั้ย เหอะง้อต่อไปเหอะ เชอะ!
" อยากถือก็ถือไปเลยงั้นอ่ะ "  พูดจบฉันก็เดินไปยังรถทันที
" เอ๊ยมานี่! เดี๋ยวพี่ขับเอง "  แล้วก็มาแย่งกุญแจรถฉันไปแล้วก็เอาไปขับ ฉันเลยจำใจต้องกลับมาขึ้นอีกฝั่งหนึ่ง จากนั้นพี่เจก็ขับออกไปทันที...


**ติดตามตอนต่อไป**

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น