Demon's Love รักอันตรายคุณชายมาเฟีย

ตอนที่ 6 : บันทึกพิเศษที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 134
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 เม.ย. 62

" จากการตรวจสอบพบว่า นายทาวิน คนที่คุณตามหาหนีออกนอกประเทศไปแล้วครับ แต่ว่าทางเราก็ยังคงประสานไปทางตำรวจและทหารต่างประเทศอยู่ หวังว่าคุณคงรอได้ใช่มั้ย "   สายลับของผมแจ้งความเป็นมา

" อื้ม งั้นก็คงต้องพึ่งคุณแล้วล่ะ ยังไงก็ฝากด้วยแล้วกัน จับตัวมันได้เมื่อไหร่ฉันมีรางวัลให้อย่างงาม "

" รับทราบครับ อ้อ! ผมให้คนไปตรวจสอบที่บ้านของทาวิน ทำไมไม่มีใครอยู่สักคนทั้งที่ในข้อมูลก็แจ้งว่าเขามีน้องสาวและพ่อที่ป่วยเป็นโรคหัวใจอยู่ แต่ผมส่งคนไปสืบดูกลับไม่มีใครอยู่สักคน "

" เอ่อ..ช่างมันเถอะเรื่องนั้น คุณทำตามที่ฉันสั่งก็พอ "

" ครับ งั้น..ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ "  อีกคนโค้งให้ผมก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับลูกน้องอีกสองคน

" แล้วเราจะเอาไงต่อดีครับนาย " ลูกน้องผมเดินเข้ามาก่อนจะมองหน้าผมเพื่อรอคำตอบ

" ปล่อยมันไปก่อน ยังไงสักวันมันก็ต้องถูกลากตัวกลับมาที่นี้อยู่ดี "

" แล้วแบบนี้เราต้องขังไอ้แก่กับนังนั่นไว้ด้วยมั้ยครับ "

" ตอนนี่พ่อเธออยู่ที่ไหน "

" ผมเอาไปไว้ที่บ้านหลังเก่าครับ อยู่ที่นั่นมีคนคอยดูแลและมีบอดี้การ์ดคอยคุมอยู่ครับ "

" พวกแกไม่ได้ทำอะไรใช่มั้ย "

" ก็มีต่อยบ้างเวลาที่มันขัดขืน "  

" ฉันบอกพวกแกแล้วไม่ใช่หรอว่าถ้าอะไรที่ฉันไม่ได้สั่งให้ทำอย่าทำ หรือว่าคำพูดฉันไม่มีน้ำหนักพอให้พวกแกเชื่อฟัง! "

" เอ่อ..ขอโทษครับนาย "   อีกคนก้มหน้าให้ผมก่อนจะโค้งอย่างเกรงกลัว พ่อยัยนั่นกำลังป่วยอยู่อย่างงั้นหรอ ถ้าเกิดปล่อยให้ตายผมต้องกลายเป็นคนเลวอย่างที่เธอต่อว่าผมจริงๆน่ะสิ-..-

" ย้ายพ่อเธอไปที่โรงพยาบาล แล้วอยู่ห้อง VIP บอกหมอให้ดูแลเป็นอย่างดีในนาม
ของฉัน "

" แต่ว่านายครับ "

" ทำตามที่ฉันสั่งแล้วส่งข้อความแจ้งฉันด้วย พรุ่งนี้ฉันจะเข้าไปที่โรงพยาบาล "

" ครับนาย "

" อ้อ! แล้ว...ยัยนั่นชื่ออะไรนะ "

" นายหมายถึงยัยนั่นหรอครับ "

" อื้ม "

" ได้ยินพ่อของเธอเรียกว่า..เฌอรีน อะไรสักอย่าง "

" หรอ อื้อ แกไปได้ล่ะ "

      พูดจบผมก็เดินขึ้นห้องมาทันที อันที่จริงครอบครัวหรือตระกูลผมรู้จักคนมากมาย ไม่ว่าจะเป็นโรงพยาบาล โรงแรม บริษัทต่างๆ หรือแม้กระทั่งโรงแรม ล้วนรู้จักตระกูลผมหมด และทุกคนก็ต่างเกรงกลัวในอำนาจบารมีของพ่อผม แน่นอนว่ามีคนรักก็ต้อง
มีคนเกลียด แต่นั้นมันก็แค่ช่วงที่พ่อผมเป็นมาเฟีย ผมกับพ่อเราต่างกัน คนที่เกลียดผมมากๆถ้ารู้ตัวตนผมจริงๆเขาอาจจะเปลี่ยนใจในทันทีก็ได้ ผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนอนก่อนจะหลับตาลง  ฟึ่บบ!  แต่อยู่ๆภาพหน้ายัยตัวแสบนั่นก็ลอยเข้ามาอยู่ในตาและความคิดของผม ภาพที่ผมจูบเธอแล้วเธอก็ตบหน้าผมไปมายังคงติดตาผมไม่เลือนหาย ผมลืมตาก่อนจะผลุดลุกขึ้น ตอนนี้จะนอนรึยังนะ ลืมไปเลยว่าโซ่ก็ไม่ได้ล่ามเอาไว้ ปานนี้ไม่หนีออกระเบียงไปแล้วหรอ ผมลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปข้างนอกแล้วเปิดห้องอีกคนอย่างเบามือ//-
         ร่างเล็กๆหลับไหลอยู่ที่พื้น ให้ตายเถอะ!! ไม่รู้ว่าบ้าหรือโง่กันแน่ เตียงก็มีโซฟา
ก็มีให้ทำไมไปนอนอยู่ตรงนั้นล่ะ ผมไล่สายตาถัดมาอีก ข้าวและน้ำก็ยังอยู่เท่าเดิม นี่ไม่กินข้าวกินน้ำสักคำเลยรึไง บ้าจริง//- ผมละสายตาจากจานข้าวก่อนจะมองไปที่ขาของเธอ แอบมีเลือดซึมๆออกด้วย สงสัยจะเป็นเพราะล่ามโซ่เอาไว้ทั้งวันแล้วเธอดิ้น ผลถึงได้เป็นแบบนี้ ไม่รู้ว่าไข้ขึ้นเมื่อวานดีขึ้นรึยัง ดูสีหน้าตอนนี้สิซีดยิ่งกว่าไก่ต้มสุกใหม่ๆอีก วันแรกที่มากับวันนี้ทำไมมันต่างกันได้ขนาดนี้ 
         ว่าแล้วผมก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาเธอก่อนจะช้อนร่างอีกคนขึ้นไปวางบนเตียง ก่อนจะดึงผ้าห่มมาปกขาให้เธอ ผมไม่ได้เป็นห่วงอะไรหรอกนะ ก็แค่สงสารก็เท่านั้น ยัยนี่ไม่มีผลกับความรู้สึกผมเลยสักนิด แค่ปล่อยให้เธอมาตายในบ้านผมไม่ได้ก็แค่นั้น ผมยืนมองหน้าอีกคนที่หลับสนิท จะว่าไปยัยตัวเเสบนี่ก็...สวยเหมือนกันนะเนี่ย ขนาดป่วยยังน่ารักอยู่เลย เฮ้อ..ให้ตายสิ!! คิดบ้าอะไรของแกว่ะไอ้คิมทัน ไปเผลอชมยัยบ้านี่
ได้ยังไงกัน  เลิกๆๆ แยก! ผมหันไปมองหน้าเธออีกครั้งก่อนจะเดินไปปิดไฟให้ 

" เฌอรีน อย่างงั้นหรอ...หึ!<< "  

ผมกระตุกยิ้มก่อนจะเดินกลับไปยังห้องตัวเอง แล้วปิดไฟนอน พรุ่งนี้ยังต้องมีอะไรทำอีกมากมาย อันดับแรกก็คงต้องไปที่โรงพยาบาลก่อน ถึงจะไปหายัยแวนดี้แฟนผมได้ ผมหลับตาลงก่อนทุกอย่างจะมืดไป....

9.30  น.
โรงพยาบาล K

" คนไข้ที่ส่งตัวเข้ามาเมื่อคืนนี้ในนามของผมอยู่ห้องไหนครับ "  ผมเดินเข้าไปถามพยาบาล

" ห้อง VIP ใช่มั้ยค่ะ "

" อ่าใช่ครับ " ผมพยักหน้าก่อนจะกระตุกยิ้ม*-*

" ห้อง 520 ชั้นห้านะค่ะคุณทาวิน ^^ " 

" ขอบคุณมากครับ "  ว่าแล้วผมก็เดินไปขึ้นลิฟก่อนจะไปยังห้องที่พยาบาลได้บอกเอาไว้ พอไปถึงก็เห็นว่าหมอตรวจอยู่พอดิบพอดี ไม่นานหมอก็เดินออกมา

แอดด~

" อ้าว คุณทาวินมาแล้วหรอครับ นี่ไม่ทราบว่าญาติคุณหรอครับถึงได้ใช้นามของคุณ "  หมอเดินออกมาจ๊ะเอ๋กับผมก่อนจะฉีกยิ้ม

" เอ่อ...ใช่ครับ ญาติห่างๆน่ะ แล้วอาการเป็นไงบ้าง "

" คนไข้ดีขึ้นแล้วครับ ดีนะที่ส่งมาถึงมือหมอไม่งั้นคนไข้อาจมีอาการกำเริบได้ 
เพราะจากการตรวจดูแล้ว คนไข้ต้องทานยาตามที่หมอสั่งเอาไว้ทุกวันเนื่องจากคนไข้เป็นโรคหัวใจนะครับเลยต้องอยู่ใกล้คนดูแลหรือมีหมอดูแลอยู่ตลอด แต่นี้เหมือนจะขาดหายไป แต่ไม่เป็นไรครับ ทางหมอจะดูแลให้เป็นอย่างดีแน่นอนครับ:)) "

" แล้วอาการที่ว่ามันเป็นยังไงถึงต้องมีคนอยู่ใกล้ตลอด "

" ก็อ่อนเพลียง่าย คนไข้จะมีอาการแน่นหน้าอกเจ็บหน้าอกข้างซ้ายเมื่อมีความรู้สึกโกรธหรือหงุดหงิด  บางทีหัวใจสั่นเต้นแรงบ้างช้าบ้าง บางก็มีขาบวมไปด้วย เพราะฉะนั้น
ไม่ควรทำอะไรให้คนไข้ตกใจบ่อยๆหรือทำอะไรที่ทำให้เขาเหนื่อยน่ะครับ เพราะโรคหัวใจจะทำให้คนไข้นี่เหนื่อยได้ง่ายมากแล้วก็วูบเป็นลมอยู่บ่อยๆ เพราะแบบนี้ถึงต้อง
มีคนดูแลอยู่ตลอดรวมไปถึงการทานยาให้ตรงกับที่หมอสั่งเอาไว้ด้วยครับ "

" แล้วแบบนี้จะมีโอกาสหายรึป่าวครับ "

" อื้ม...ถ้าเป็นระยะแรกๆก็มีเปอร์เซ็นเหมือนกันนะครับ แต่ญาติของคุณคิมทันรู้สึกว่าจะเป็นมานานแล้วเปอร์เซ็นที่จะหายขาดก็ลดลง ต้องทานยาตลอดครับ^^ "

" อย่างนั้นหรอ ถ้างั้นก็ฝากหมอดูแลให้ด้วยนะครับมีอะไรก็โทรหาผมได้ตลอดเลย "

" ได้เลยครับคุณคิมทัน ไม่ต้องห่วงนะครับถึงมือหมอแล้วยังไงก็สบายใจได้ "

" ดีครับ งั้นเอาเป็นว่าตามนั้นงั้นผมต้องขอตัวแล้วละ พอดีมีธุระต้องไปต่อ "

" โอเคครับ แล้วเจอกันครับ^-^ " 

 หมอโค้งให้ผมก่อนผมจะโค้งตอบอีกคนแล้วกระตุกยิ้มให้แล้วเดินออกมาถ้า
ยัยเฌอรีนรู้ก็คงสบายใจขึ้นเยอะแต่ฝันไปเถอะ ผมจะไม่ให้เธอรู้เด็ดขาดว่าผมอยู่เบื้องหลังการดูแลพ่อของเธอ ถ้าเกิดบอกไปเกมส์มันก็ไม่สนุกน่ะสิ ผมยังมีอะไรที่ให้เธอเรียนรู้อีกเยอะ หึ! เจอดีแน่ ผมเดินไปเปิดประตูรถก่อนจะขับไปที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
ที่นัดแวนดี้เอาไว้ พอไปถึงก็เห็นอีกคนนั่งรออยู่ในร้านพอดี

" ทันค่ะ ทางนี้ค่ะ^_^ "  แวนดี้โบกมือเรียกผมพร้อมกับส่งยิ้มให้ ผมเดินเข้าไปนั่งเก้าอี้ตรงข้ามเธอก่อนจะยิ้มให้

" ทำไมไม่สั่งอาหารล่ะ สั่งสิ "

" ก็ไม่รู้นี่ค่ะว่าทันอยากทานอะไรเป็นพิเศษ อิอิ>< "  เธอหัวเราะชอบใจก่อนจะหยิบเมนูขึ้นมาพร้อมกับยกมือเรียกพนักงาน

" เรื่องเมื่อวานต้องขอโทษแทนยัยนั่นด้วยนะ เธอไม่ได้ตั้งใจขโมยและหนีไปหรอก เดี๋ยวฉันจะพาไปซื้อใหม่ก็แล้วกัน "

" นี่แวนดี้อุตส่าห์ลืมไปแล้วนะค่ะ แต่ก็ช่างเถอะเงินไม่กี่บาทเอง ชุดนั้นก็ถือว่าบริจาคไป ว่าแต่ทันไปเจอเขาที่ไหนล่ะ "

" แถวๆนั้นแหละ ช่างมันเถอะ สั่งอาหารต่อเลยดีกว่า "

" ก็ได้ค่ะ อื้ม...เสร็จจากนี้แวนดี้คงไปต่อไม่ได้นะเพราะต้องไปทำเรื่องเรียนต้องเพราะอาทิตย์หน้าก็จะบินกลับอังกฤษแล้ว*-* "

" ไม่เป็นไร งั้นเดี๋ยวฉันไปส่งที่บ้านก็แล้วกัน "

" ค่ะ^^ " 

14.00  น.

หลังจากไปส่งแวนดี้เสร็จผมก็รีบแจ้นกลับมาบ้านทันที หายไปไหนกันหมด ผมเดินขึ้นไปห้องก่อนจะเดินไปที่ระเบียง ผมค่อยๆไล่สายตามองไปที่บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่หน้าบ้านก่อนจะไล่สายตามาที่สนามหญ้า โอ๊ะ! นั่นมันอะไรกันน่ะ ทำไมยัยเฌอรีนถึงไปโผล่อยู่ตรงนั้นได้แถมยังนั่งซ่อมอะไรสักอย่าง คิดจะทำลายข้าวของในบ้านของฉันรึไงกัน 
ผมรีบเดินลงไปก่อนจะยืนมองเธออยู่ที่ประตูบ้าน 

" มีอะไรรึป่าวครับนาย "

" ยัยนั่นกำลังทำอะไร "  ผมมองไปที่อีกคนที่กำลังจับก๊อกน้ำอยู่น้ำก็กระเด็นกระดอนไปทั่ว เธอผ้าก็เปียกปอนไปหมด

" อ๋อ...เธอเห็นว่าก๊อกน้ำมันหลุดออกก็เลยขอซ่อมน่ะครับ ผมบอกว่าให้ผู้ชายทำเธอก็ไม่ยอม ก็เลยเป็นแบบนี้แหละ "

" ห้ะ? ซ่อมก๊อกน้ำอย่างงั้นหรอ แล้วทำเป็นรึไงกัน "  ผมหันกลับไปมองอีกคนก่อนจะมองไปที่ก๊อกน้ำ ซ่อมได้จริงๆด้วย น้ำที่กระเด็นพุ่งออกมาก็กลับสู่สภาพเดิม เธอลุกขึ้นก่อนจะฉีกยิ้มแล้วปาดน้ำที่เลอะใบหน้าออกก่อนจะหันมาจ๊ะเอ๋กับผมพอดี ใบหน้าจากยิ้มอยู่ดีๆก็กลายเป็นหุบยิ้มทันทีที่เธอเห็นหน้าผม ก่อนเธอจะหันหน้าไปทางอื่นก่อนจะเดินมาทางผม

" ใครสั่งให้เธอทำ "

" ก็ฉันเห็นมันหลุดก็เลยซ่อมให้ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยนี่//- " 

" แล้วทำไมไม่ให้ลูกน้องฉันทำหรือไม่ก็แม่บ้าน " ผมจ้องหน้าเธอก่อนจะไล่สายตามองไปที่เสื้อสีขาวของเธอที่เปียกอยู่ แน่นอนว่า...เห็นไปถึงไหนต่อไหนล่ะ//< 

" ก็ฉันเห็นก่อนนี่ "  ยัง ยังจะเถียงคำไม่ตกฟ่ากอีก

" ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ "   ผมหันหน้าหนีก่อนจะเธอจะเชิดใส่ผมแล้วเดินเข้าบ้านไป คนอะไรแสบชะมัดเลย ไม่มีความเป็นผู้หญิงเอาซะเลย ทั้งวาจาทั้งกริยามารยาท ให้ตายเถอะ! นี่ผมต้องทนอยู่กับยัยแสบนี้หรอเนี่ย-_-^^ 


     






**ติดตามตอนต่อไป**
// 1 คอมเม้นเท่ากับ 1 กำลังใจ //

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น