Demon's Love รักอันตรายคุณชายมาเฟีย

ตอนที่ 5 : จับได้ไล่จนทัน!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    23 เม.ย. 62

18.30  น.
@บ้านคิมทัน

      พอถึงบ้านเขาก็ลากฉันลงจากรถก่อนจะลากฉันให้เดินตามเข้าไปที่ห้องไหนสักแห่งภายในบ้าน เป็นห้องขนาดกลาง ที่มีเตียงนอนมีโต๊ะมีเก้าอี้ มีโซฟาครบเครื่อง คงไม่ใช่ห้องเขาหรอกใช่มั้ย จากนั้นเข้าก็ผลักฉันให้เข้าไปในห้องก่อนจะหยิบโซ่ขึ้นมาแล้วล็อคเข้ากับขาเตียงจากนั้นก็ดึงขาฉันให้ไปล็อคอีกฝั่ง นี่ถึงกับล่ามโซ่กันเลยหรอ!!

" นี่นาย!! ปล่อยฉันนะ!!! "   ฉันพยายามขัดขืนพร้อมกับผลักเข้าออกแต่แรงฉันทำอะไรเขาไม่ได้เลยสักนิด เข้าล็อคโซ่ใส่ข้อเท้าฉันจนสำเร็จก่อนจะเงยหน้ามึงมามองหน้าฉัน

" ฉันบอกให้นายปล่อยฉันไง! นายจะมาขังฉันไว้แบบนี้ไม่ได้นะ!!! "  ฉันตะคอกใส่เข้าน้ำตาก็คลอเบ้าเข้ามาทุกทีๆ

" หึ คนอย่างเธอโดนแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ คนที่คิดจะหนีฉันมันต้องได้รับโทษ อ้อ! แล้วก็โซ่นี่ยาวพอที่จะให้เธอไปได้ทั่วห้อง ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น ส่วนอาหารฉันจะให้แม่บ้านเอามาให้ อื้ม..ไม่สิ หรือว่าฉันควรงดอาหารเธอทั้งสามมื้อดีนะ เธอมันก็เหมือนพี่ชายเธอนั่นแหละ เลี้ยงไปก็เปลืองข้าวสุก! "  เข้าจ้องตาฉันอย่างไม่กระพริบแถมยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆแล้วเขม็งตาใส่ด้วย คิดว่าแค่นี้ฉันจะกลัวอย่างงั้นน่ะหรอ เหอะ!!

" ถุ้ย!! "  ฉันถุยน้ำลายใส่หน้าอีกคนด้วยความแค้นเหมือนกัน ฉันก็เป็นคนที่มีความรู้สึก เขาพูดเหมือนกับว่าพี่ทาวินเลวมาก คนแบบนี้โดนแค่นี้ยังน้อยไป

" เธอกล้าทำแบบนี้กับฉันหรอ ห้ะ!!!!! "   คิมทันเขาปาดน้ำลายฉันที่ติดอยู่แก้มเขาออกก่อนจะหันมามองหน้าฉัน หน้าของเขาแดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธ ตาของเขาแทบลุกเป็นไฟ เขาจ้องฉันอย่างไม่กระพริบตาจนทำให้ตอนนี้ฉันเริ่มกลัวไปเลย

" ถ้าไม่ติดว่าเธอเป็นผู้หญิงฉันคงต่อยเธอไปนาน จำเอาไว้! อย่าคิดว่าเป็นผญ.แล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไร อย่าแสดงออกให้มันมากแล้วเธอจะอยู่ยากในแต่ล่ะวัน จำไว้!! "  คิมทันตะโกนใส่หน้าฉันก่อนจะลุกขึ้น

" อ้อ!! แล้วก็อีกอย่าง ถ้าเธอยังทำพฤติกรรมแบบนี้กับฉันอีกล่ะก็...ไม่ใช่แค่ชีวิตของเธอจะพังพินาศ แต่นั่นรวมไปถึงชีวิตของพ่อเธอด้วย  "  

" เฮือก! -00- พ่อหรอ อย่านะ อย่าทำอะไรพ่อฉันนะ อย่าทำอะไรพ่อฉันเลยนะ ฮือๆๆ "  

เมื่อได้ยินคำว่าพ่อเท่านั้นแหละ ร่างกายฉันก็เหมือนมีเหล็กไหลวิ่งผ่านภายในร่างทันที น้ำตาที่อุตส่ากลั้นเอาไว้ตั้งนานแสนนานก็พรั่งพรูออกมาอย่างหนัก ฉันคลานไปกอดขาอีกคนเอาไว้ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย//-

" อย่าทำอะไรพ่อฉันเลยนะคิมทัน ฉันขอโทษ ฮึก..ฮือๆๆฮืออ//- อย่าทำอะไรเขาเลยนะ "

" ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับการกระทำของเธอเอง "  

     คิมทันถลกขาออกจากมือฉันก่อนจะเดินออกไปอย่างไม่ใยดี เขาจะไม่ทำอะไรพ่อฉันใช่มั้ยอ่ะ เขาจะไม่ยุ่งกับพ่อฉันใช่มั้ย ฮือออๆ ฉันได้แต่กอดเข่าตัวเองเอาไว้แน่นก่อนจะปล่อยเขื่อนน้ำตาออกมาอีกครั้ง พ่อป่วยอยู่ไม่รู้รึไง ฮึก..ฮืออ  ฉันทำอะไรลงไป ฉันทำอะไรลงไป! ฉันไม่น่าหนีเขาเลย ฉันไม่น่าทำอะไรโง่ๆเลย ฮือๆๆ ถ้าเขาสั่งคนไปทำร้ายพ่อฉันล่ะฉันจะทำยังไง ใจฉันก็คงสลายไปในทันที 

แอดดด~ ( ฉันหันไปมองตามเสียง )

" ฉันเอาข้าวมาให้น่ะ "  พี่แม่บ้านเดินเข้ามาหาฉันก่อนจะวางข้าวลงบนโต๊ะก่อนจะทรุดตัวนั่งลงข้างๆฉัน

" อย่าร้องไห้ไปเลย ยิ่งเธอเป็นแบบนี้ฉันยิ่งอดสงสารเธอไม่ได้นะรู้มั้ย "  ฟึ่บ! คำพูดของอีกคนทำให้ฉันหันไปมองหน้าทันที เธอมองฉันตอบพร้อมกับน้ำตาคลอ

" พี่เคยเป็นแบบนี้หรอ พี่เคยเป็นแบบฉันใช่มั้ยอ่ะ ฮือๆๆ "

" อื้ม...อย่าไปคิดอะไรมาก ถ้าเราทำตัวดีเขาก็ไว้ชีวิตก็แค่นั้น หยุดร้องไห้แล้วกินข้าวได้แล้วจะได้กินยา "

" ฉันกินไม่ลงหรอกพี่ ฉันคิดถึงพ่อ ไม่รู้ว่าปานนี้จะเป็นยังไงบ้าง ไม่รู้ว่าพวกมันพาตัวพ่อไปไว้ที่ไหน พี่ช่วยแจ้งตำรวจให้ฉันได้มั้ย ฮึก//- "

" ฉันช่วยเธอไม่ได้หรอก ถึงยังไงมันก็แค่คำขู่ เธออย่าไปสนใจเลยคุณคิมทัน เขาไม่ทำแบบนั้นหรอก จริงๆแล้วเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรขนาดนั่น เชื่อฉันสิ^^ "  เธอยิ้มให้ฉันก่อนจะตบไหล่ฉันเบาๆ

" ไม่เลวร้ายกับคนอื่นไง แต่กับครอบครัวฉัน ทั้งพ่อก็โดนจับตัวมา ทั้งพี่ชายต้องโดนพวกมันไล่ล่า แล้วไหนจะมาขังฉันไว้แบบนี้อีก ไหนจะจับฉันท้วงน้ำ แบบนี้เขาเรียกว่าไม่เลวร้ายอย่างงั้นหรอ ฮือออๆ "   ฉันพูดไปพลางร้องไห้สะอึกสะอื้นไปด้วย

" เธอก็ไม่ต่างอะไรกับฉันมากหรอก..."  ฉันหันกลับไปมองหน้าพี่แม่บ้านอีกครั้ง

" ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ "

" ตอนฉันมาอยู่แรกๆ ฉันก็โดนไม่ต่างกับเธอ ถูกล่ามด้วยโซ่เพราะฉันคิดจะหนี ถูกสั่งไม่ให้กินข้าวกินน้ำอยู่เกือบอาทิตย์ ฉันป่วยก็ไม่มีใครสนใจเลยสักนิด ครอบครัวฉันถูกฆ่าตายหมดไม่ว่าจะเป็นพ่อ ปู่ แล้วก็น้องชายฉัน เพราะเราคิดจะหนีเขาถึงได้ยิงปืนใส่อย่างเลือดเย็น "   เธอพูดไปพลางเสียงสั่นตามไป

" ทำไมพี่ถึง..ไม่โดนฆ่าล่ะ "

" ตอนนั้นที่พี่มาอยู่คนที่มีอำนาจสูงสุดไม่ใช่คุณคิมทันหรอก แต่เป็นพ่อของเขาต่างหากล่ะ ตอนนั้นคุณคิมยังเด็กอยู่พ่อส่งไปเรียนต่างประเทศน่ะ แต่ที่เขาไม่ฆ่าพี่..ก็เพราะว่าพี่..กำลังตังท้อง ฮึกก//- "   พูดจบน้ำตาอีกคนก็ร่วงรินมาตามกันเป็นสาย

" ท้อง...อย่างงั้นหรอ แล้วอย่าบอกนะว่าพ่อของลูกพี่ก็คือ..."

" ใช่ พ่อคิมทันขืนใจพี่จนพี่ตั้งครรแต่สุดท้ายพี่ก็แท้งตอนลูกได้แค่สองเดือน พี่เลยกลายเป็นคนไม่มีอะไรเหลือเลยสักอย่าง จนกระทั่งพ่อของเขาป่วยหนักแล้วล้มเสียไป ที่พี่ยังมีที่อยู่ที่กิน ที่ทำงานก็เพราะคุณคิมทัน เขาอุปการะพี่ เขาช่วยเหลือทุกอย่าง พี่ถึงได้บอกไงว่าเขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอก จะร้ายก็น่าจะเป็นคุณแวนดี้แฟนของเขามากกว่า "

" คนที่แต่งหน้าจัดๆน่ะหรอ "

" อื้มใช่ เรื่องทุกอย่างในบ้านหลังนี้พี่รู้แทบหมด พี่ก็เหมือนคนนึงในบ้าน แต่ก็..ช่างมันเถอะ ต่อจากนี้พี่คงใช้ชีวิตต่อไปจนกว่าจะตายก็แค่นั้น "   รู้ทุกอย่างเลยอย่างงั้นหรอ-00- อยู่ดีๆฉันก็ดึงสติขึ้นมาได้ ถ้าบอกว่ารู้ทุกอย่างงั้นเขาก็ต้องรู้เรื่องพี่ชายฉันด้วยน่ะสิ
 ฉันรีบปาดน้ำตาออกก่อนจะหันหน้าไปประจันหน้ากับเธอ

" งั้นเรื่องที่พี่ทาวินยักยอกเงินล่ะ เป็นความจริงรึป่าว ถ้าพี่บอกรู้ทุกอย่างเรื่องนี้ก็ต้องผ่านหูพี่บ้างสิ ใช่มั้ย "

" พี่ก็อยากจะเชื่อหรอกนะว่าพี่ชายเธอจะทำแบบนั้นจริงๆ เรื่องนี้ก็แค่ผ่านหู พี่ไม่ได้รู้อะไรมากหรอก เพราะตอนนี้คุณคิมทันก็สั่งคนล่าตัวทาวินอยู่ เพราะเชื่อว่าเขาเป็นคนทำผิด ง่ายๆคือพี่ไม่แน่ใจเหมือนกัน *-* "

" งั้น...จะเป็นไปได้มั้ยถ้าเรามีหลักฐานมายืนยัน อย่างเช่นเอกสารเงินเข้าออกธุระกิจหรือบริษัทของเขา "

" อื้ม..ก็มีส่วนนะ แต่เรื่องแบบนี้คงยากหน่อย เพราะเอกสารก็ต้องอยู่ในห้องทำงาน
ของคิมทัน แล้วก็ไม่มีใครเข้าไปห้องนั้นได้นอกจากตะกูลของเขา "   นั่นน่ะสิ ไม่ง่ายเลยที่ฉันจะขึ้นไปหาเอกสารพวกนี้ในห้องทำงานสำคัญของเขา

" นั่นสินะ แล้วฉันควรจะทำยังไงดี "  ในขณะที่ฉันกับอีกคนนั่งมองหน้ากันอย่างใช้ความคิดอยู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อกๆ ก๊อกก~

" สงสัยลูกน้องคิมทันจะมา พี่ต้องไปแล้วนะ "  เธอลุกขึ้นก่อนจะเช็ดหน้าเช็ดตาให้เรียบร้อย

" อื้มๆ ขอบคุณพี่มากนะ "   ฉันยิ้มให้ก่อนจะมองไปที่ประตูที่ถูกเปิดออก//-

แอดด~

" ทำอะไรกันอยู่ "  ชายชุดดำร่างใหญ่มองมาที่ฉันและพี่แม่บ้าน

" ฉันเอาข้าวกับน้ำมาให้เธอ กำลังจะออกไปแล้ว "

" อื้ม ก็ออกมาสิ "  เธอหันกลับมามองฉันอีกครั้งก่อนจะหันกลับไปแล้วเดินออกจากห้องไป

" มีอะไรอีกล่ะ "  ฉันละสายตาจากพี่แม่บ้านมองไปที่อีกคน

" ไม่มีอะไร ฉันแค่เข้ามาตรวจดู "  ว่าแล้วเขาก็ปิดประตูทันที

ปัง!!

เห้อ...ก็นึกว่าจะทำอะไรซะอีก ฉันลุกขึ้นอย่างทะลักทุเลก่อนจะเดินไปเข้าห้องน้ำ โว่นี่ก็เกะกะชะมัดเลยแฮ่ะ โอ๊ะ!!  กิ๊บติดผมนี่ ดีเลยพี่ทาวินเคยบอกฉันว่ามันใช้เปิดกุญแจได้ ฉันไม่รอช้าฉันรีบหยิบมันขึ้นมาก่อนจะนั่งลงไขแม่กุญแจออก แต่ไม่ง่ายอย่างที่คิดเลยอ่ะ ไม่ได้ด้วย แต่ฉันก็ยังพยายามทำต่อไป แหย่ๆแทะๆหมุนไปมา ทำมั่วๆไปเผื่อมันจะได้ ฉันทำไปเรื่อยจนกระทั่ง...

กึก! หมับบ~

อุ๊โอ๊ะ! สำเร็จ!! ฉันรีบแกะกุญแจออกทันที ฮ้าา~ เป็นอิสระสักทีเรา ฉันเดินต่อไปทำธุระจนเสร็จก่อนจะเดินออกมา ห้องนี้ดีมีหน้าต่างฉันเดินออกไปตรงระเบียงก่อนจะมองไปรอบๆ ให้ตายเถอะ! สูงเป็นบ้าเลยอ่ะ ความสูงก็น่าจะ5-6 เมตรได้ นี่ตกลงไปคอหักตายได้เลยนะเนี่ย ฉันหันซ้ายแลขวามองไปรอบๆเพื่อหาทางออกจากที่นี่จนกระทั่งไปสะดุดที่สายตาของ....ซวยแล้วมั้ยล่ะเฌอรีน!<

" เธอ! ออกมาได้ยังไง "  นี่ห้องที่ฉันอยู่ อยู่ข้างๆห้องคิมทันอย่างงั้นหรอ ฉันหลบสายตาอีกคนที่กำลังยืนมองฉันอยู่อีกระเบียงถัดไป เขารีบวางแก้วกาแฟลงไว้ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้อง ต้องมาที่นี้แน่ๆเลยอ่ะ หลบสิรอไรล่ะ ฉันมุดเข้าไปในผ้าม่านผืนใหญ่ เพื่อว่าเขาจะโง่คิดว่าฉันกระโดดหนีไปแล้วก็ได้ นิ่งไว้ นิ่งเข้าไว้ ไม่นานก็ได้ยินเสียงประตูเปิดออกก่อนจะมีเสียงอีกคนเดินแล้วหารอบห้อง

" คิดว่าฉันโง่รึยังไงห้ะ!! "

ฟึ่บบบ!! 

ผ้าม่านที่ฉันคลุมร่างเอาไว้ถูกอีกคนเปิดออกอย่างแรง พอเขาเห็นหน้าฉันเท่านั้นแหละเขาก็กระชากแขนฉันออกไปทันที ฝันไปเถอะ คิดว่าฉันจะออกไปง่ายๆหรอ ไม่มีทางซะหรอก!! ฉันพยายามดึงผ้าม่านกลับมาก่อนจะเอามาคลุมร่างไว้อีกครั้ง

" เฮ้!! นี่ยัยบ้า ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่มีเวลามาเล่นปัญญาอ่อนกับเธอหรอกนะ 
ออกมา!! "  

คิมทันตะคอกใส่ฉันก่อนจะดึงผ้าม่านอย่างแรงแต่ลืมไปรึไงว่า เขากระชากกระโปรงฉันติดไปด้วย แน่นอนว่าร่างฉันต้องเซถลาเข้าไปหาเขาอย่างแน่นอน เท่านั้นไม่พอร่างฉันยังล้มไปทับร่างเขาอีกด้วย ส่วนคิมทันเขาก็ล้มลงไปนอนบนเตียงพอดิบพอดีส่วนฉันก็ทับอยู่บนตัวเขาเต็มๆ

" อร้ายยยย>< "  

ฉันรีบดึงสติกลับมาก่อนจะสปริงตัวเองออก แต่ไม่สำเร็จ คิมทันเขารั้งร่างฉันเอาไว้ก่อนจะผละให้ฉันกลิ้งลงไปนอนข้างล่างส่วนเข้าก็เป็นฝ่ายคร่อมร่างฉันแทน ให้ตายสิ!! นี่มันอะไรกัน เขาคิดจะทำอะไรกันแน่ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีโมเม้นแบบนี้เลยนะ ไอ้ขึ้นเตียงกับผู้ชายนี่ยิ่งไม่เคยไปกันใหญ่เลย-00-

" นี่นายจะทำอะไรน่ะ! ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!!< " ฉันพยายามดิ้นก่อนจะผลักอีกคนให้ออกไป

" เมื่อเช้าก็คิดจะหนีฉันตอนนี้ก็ยังคิดจะหนีฉันอีกหรอ มันไม่ง่ายไปหน่อยหรอ ห้ะ! แล้วโซ่นี่ก็ยังเอาเธอไม่อยู่ใช่มั้ย อยู่ดีๆไม่ชอบใช่มั้ย//- "

" นายพูดอะไร ฉันก็แค่เห็นกิ๊บที่ห้องน้ำแล้วก็เลยไขเล่นเฉยๆก็ไม่คิดว่ามันจะไขได้จริงๆนี่ "    แถไปก่อน-*-

" หรอ ฉันควรเชื่อเธอมั้ย เธอมันแสบอย่างเธอเจอแค่นี้ไม่พอหรอกมันต้องหนักกว่านี้ "  ว่าแล้วเขาก็ลงจากเตียงก่อนจะเอื้อมมือมาจับแขนฉันให้ลุกขึ้นแล้วกึ่งลากกึ่งเดินตามเขาไป

" นายจะทำอะไรน่ะ จะพาฉันไปไหน ปล่อยนะ! "  ฉันสะบัดแขนออกจากอีกคนก่อนจะผลักเขาออก

" เธอกล้าขัดขืนฉันหรอ ได้! "  อะไรอ่ะ อยู่ๆคิมทันก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้ๆฉันก่อนจะยกมือทั้งสองข้างของเขามาจับท้ายทอยฉันแล้ว...จูบปากฉันเข้าไปเต็มๆ งื้อ~!! ฉันรีบผลักอีกคนออกก่อนจะเหวี่ยงฝ่ามือไปตบเข้าที่แก้มเนียนๆของเขาทันที

" เพี๊ยะ!!!  ไอ้คนเลว! "  คิมทันตาโตเมื่อเห็นว่าฉันกล้าตบหน้าเขา เขาแก้มฉันทั้งสองข้างทันทีก่อนจะประกบริมฝีปากลงปากฉันอีกครั้ง

" เพี๊ยะ!! "  ฉันผลักเขาออกก่อนจะเหวี่ยงฝ่ามือไปตบเข้าที่หน้าเขาอีกที

" อ้อ! นี่เธออยากเล่นตบจูบกับฉันก็ไม่บอก ได้ จัดให้!! "  ว่าแล้วเขาก็เอื้อมือมารั้งเอวฉันก่อนจะประกบริมฝีปากลงปากฉันอีกครั้งแค่นั้นไม่พอเขายังเน้นและบดขยี้ปากฉันอีกด้วย มันจะมากเกินไปแล้วนะ!!< ฉันรีบผลักเขาออกก่อนจะตบหน้าเขาทั้งหน้ามือหลังมือ

" เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!! "   หน้าขาวใสของเขาสะบัดไปตามแรงฝ่ามือและหลังมือของฉัน 
เกิดมาไม่เคยมีใครใจร้ายกับฉันได้เท่าเขาเลยสักนิด กล้าดียังไงมาจูบฉันแล้วฉันเล่าโดยไม่มีเหตุผลแบบนี้  คิมทันจ้องหน้าฉันอย่างโกรธจัดก่อนจะกระตุกยิ้มแล้วส่งสายตา
เจ้าเล่ห์ให้ฉันก่อนจะไล่สายตามองมาที่ริมฝีปากของฉันแล้วเขาก็รั้งเอวฉันเข้าไปหาเขาก่อนจะ..

" หยุดเดี๋ยวนี้นะ!! นายอย่ามาทำแบบนี้กับฉัน ฉันไม่ใช่ของเล่นของนาย ออกไป!! "  ฉันไหวตัวทันฉันรู้ว่าเขากำลังจะจูบฉันอีกครั้ง ฉันรีบผลักเขาออกไปสุดแรงก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้น

ก๊อกๆ ก๊อก~~

" นายครับ มีแขกมาหาครับ "

" วันนี้เธอโชคดีไป ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ " 

 เขาหันกลับมามองหน้าฉันที่ตอนนี้น้ำตาคลอเบ้าเข้ามาทุกที คิมทันละสายตาออกจากฉันก่อนจะหันไปเปิดประตูแล้วเดินออกไป ให้ตายเถอะ! นี่มันเรื่องบ้าอะไร ทำไมฉันต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ทำไมฉันต้องมาเจอคนใจร้ายขนาดนี้ด้วย 
แม่ค่ะช่วยหนูด้วย.....







**ติดตามตอนต่อไป**
// 1 คอมเม้นเท่ากับ 1 กำลังใจเน้ออ //








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #2 chanchan2538 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 21:27
    สนุกมากค่ะ
    #2
    0