Demon's Love รักอันตรายคุณชายมาเฟีย

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 311
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    21 เม.ย. 62

     อยู่ๆเรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นภายในครอบครัวของฉัน แถมยังไม่ใช่เรื่องธรรมดาที่แก้ไขได้ง่ายๆ แต่กลับกลายเป็นเรื่องที่เสี่ยงชีวิตรวมไปถึงความเป็นความตายอีกด้วย
 ก็เพราะว่า พี่ทาวินพี่ชายต่างแม่ของฉัน ถูกพวกมาเฟียไล่ล่าอยู่ในตอนนี้ เหตุนะหรอ 
แน่นอนว่าพี่ชายฉันทำงานกับมาเฟียแต่ฉันเชื่อว่าพี่ชายฉันไม่ใช่คนที่จะอกตัญญูเจ้านายอย่างแน่นอน มันต้องมีหนอนบ่อนไส้ที่ใส่ร้ายพี่ชายฉันให้เป็นผู้ต้องหาคดียักยอกเงิน ทั้งที่เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเลยสักนิด แต่ที่สำคัญไปกว่านั่น...ถ้าเกิดพี่ทาวินหนีไปซ้อนตัว แล้วฉันกับพ่อจะอยู่ยังไง ถึงเราทั้งสองเป็นลูกต่างแม่แต่ยังไงก็มีสายเลือดพ่อคนเดียวกัน อยู่กันแบบนี้ต้องแต่ฉันเป็นเด็กตัวเล็กๆ ถ้าบ้านหลังนี้ขาดใครสักคนไปมันก็คงอยู่ไม่เป็นสุข แล้วยิ่งพ่อมาป่วยอยู่อีกด้วยมันยิ่งทำให้ฉันใจคอไม่ดีขึ้นทุกวัน แต่ก็ยังไม่รู้ว่าจะเอายังไงต่อไปดี...

" แล้วพี่จะเอายังไงต่อไป ถ้าเกิดพี่อยู่ที่นี้พวกนั้นจะมาตามจับพี่ไปรึป่าว หรือว่าเขาจะ "

" อย่าพึ่งพูดอะไรเลย ตอนนี้พี่ต้องหนีไปกลบดานอยู่ที่อื่นก่อนแล้วเราก็ไม่มีเวลา
แล้วด้วย เพราะฉะนั้นเราต้องดูแลพ่อให้ดีๆรู้มั้ย "  พี่ทาวินพูดไปพร้อมกับหยิบกระเป๋าใบใหญ่มาแล้วยัดเสื้อผ้าเข้ากระเป๋าอย่างรีบร้อน

" ถ้าพี่ไม่ได้ทำผิดทำไมพี่ต้องหนีด้วยล่ะ เราอยู่สู้คดีก็ได้ไม่ใช่หรอ ทำไมเราต้องแยกกันไปแบบนี้ล่ะ รีนไม่เข้าใจ "

" เฌอรีนเธอไม่รู้หรอกว่าพวกมาเฟียมันไม่เหมือนกับมนุษย์มะนาทั่วไป ถ้ามันจับได้ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้ทำผิดก็ตาม ยังไงคนที่ได้ตีหน้าว่าเป็นคนผิด พวกมันไม่เอาไว้หรอก "

" พี่พูดแบบนี้หมายถึง..ถ้าเขาจับตัวพี่ได้เขาจะ..ฆ่าพี่ อย่างงั้นหรอ "

" ใช่ "  ไม่น่าเชื่อเลยว่าพวกมาเฟียจะโหดร้ายมากขนาดนี้ ขนาดไม่ได้ทำผิดแต่โดนใส่ร้ายก็ไม่ฟังเหตุผลกันเลยรึไง ทำไมต้องฆ่าต้องแกงกันขนาดนั้นด้วย

" แล้วพี่จะหนีไปอยู่ที่ไหน แล้วจะไปในคืนนี้เลยหรอ!! "  ฉันพูดเสียงสั่น

" ใช่ พี่ต้องไปคืนนี้ ถ้าพี่ได้ที่พักแล้วพี่จะติดต่อกลับมานะ เฌอรีนดูแลพ่อให้ดีๆนะเข้าใจมั้ย พี่ต้องไปแล้วนะ-_-^^ "  

" พี่ทาวิน..."  อีกคนเดินเข้ามากอดฉันก่อนจะลูบหัวเบาๆ ฉันกอดตอบก่อนน้ำตาที่อุตส่ากลั้นเอาไว้ตั้งนานก็รินไหลร่วงลงมาอาบแก้ม

"  พี่เชื่อว่าเราต้องดูแลพ่อได้ดีแล้วก็ดูแลตัวเองได้ พี่ต้องไปแล้ว แล้วจะติดต่อ
กลับมานะ "  อีกคนผละตัวฉันออกก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายก่อนจะเดินไปที่ประตู

" พี่ต้องติดต่อกลับมานะ อึก//- "

" อื้ม ^^ " 

       พี่ทาวินพยักหน้าให้ฉันก่อนจะยิ้มให้ฉันถึงจะเต็มไปด้วยความลำบากใจที่ถึงนาทีที่ต้องจากกันก็เถอะ ปานนี้พ่อคงหลับไปแล้ว เพราะมันก็เกือบจะห้าทุ่มแล้วด้วย ฉันเดินกลับมาที่ห้องนอนของตัวเองก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง เห้อ...ขอให้พระคุ้มครองพี่ชายฉันด้วยเถอะ ขอให้เขาปลอดภัยด้วยเถอะได้โปรด

8.00  น.

เพล้ง!!!!!
ฟุ่บบ!

ฉันรีบลืมตาก่อนจะเด้งตัวขึ้นนั่งทันทีที่ได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรสักอย่างแตก รู้สึกจะเป็นพวกแจกัน หรือว่าพ่อล้มรึป่าว ฉันรีบเหวี่ยงผ้าห่มผืนใหญ่ออกจากขาก่อนจะลงจากเตียงแล้วรีบวิ่งลงบันไดไปดู แต่เอ๊ะ! ห้องพ่ออยู่ฝั่งนี้นี่นา แล้วทำไมเสียงเมื่อกี้มันอยู่ข้างล่าง ฉันรีบวิ่งลงบันไดไปดู ภาพที่เห็นอยู่ตอนนี้ก็คือ ผู้ชายชุดดำแว่นตาดำประมาณห้าถึงหกคนกำลังเดินรื้อข้าวของภายในบ้านของฉันอยู่ นี่มันเรื่องอะไรกัน แล้วทำไมถึงเข้ามาในบ้านฉันได้

" หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!! "  เมื่อสิ้นเสียงฉันทุกคนก็หันมามองหน้าฉันทันที

" ไอ้ทาวินอยู่ที่ไหน "  ชายชุดดำเดินเข้ามาหาฉันในระยะพอสมควรก่อนจะพูดขึ้น นี่อย่าบอกนะว่า..พวกนี้คือพวกมาเฟียที่ตามล่าพี่ทาวินอยู่

" พวกแกพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย อีกอย่างออกไปจากบ้านของฉันได้ล่ะ ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจในข้อหาบุกรุก! "

" อย่ามาตีหน้าซื่อเธอเป็นน้องสาวของมันใช่มั้ย เธอรีบบอกพวกเรามาดีกว่าว่าพี่ชายเธออยู่ที่ไหน เธอและคนในครอบครัวเธอจะได้ไม่เจ็บตัว "  คนในครอบครัว?

" พูดแบบนี้พวกแกหมายความว่าไง "

" ก็หมายถึงชีวิตไอ้แก่นั้นยังไงล่ะ "  ว่าแล้วเขาก็ชี้ไปที่ร่างพ่อของฉันที่ตอนนี้สลบอยู่ภายในรถ

" พ่อ! พ่อ แกทำอะไรพ่อฉัน "   ฉันมองไปที่พ่อก่อนจะรีบวิ่งไปที่รถ แต่ไม่สำเร็จเพราะผู้ชายร่างใหญ่ขวางฉันเอาไว้ก่อนถึงฉันจะพยายามผลักให้เขาออกไปให้พ้นทางเเต่ฉันก็ไม่สามารถสู้แรงของพวกมันได้เลยสักนิด แถมยังมีผู้ชายอีกสองคนวิ่งเข้ามาจับตัวฉันไว้แล้วผลักให้ฉันไปขึ้นรถอีกคน ทำไมฉันถึงไม่ได้ขึ้นคันเดียวกับพ่อล่ะ เขาจะจับตัวพ่อไปที่ไหน

" ในเมื่อเธอไม่ยอมปริปากบอกเองก็ต้องโดนแบบนี้แหละ "

" แกจะพาฉันไปไหน แล้วพ่อล่ะ แกจะเอาพ่อฉันไปไหน ปล่อยพวกเราเดี๋ยวนี้นะ!! "  ฉันพยายามแกะมือออกจากอีกคนแต่ก็ไม่สำเร็จแถมยังเอาเชือกมามัดแขนฉันเอาไว้อีกด้วย ยิ่งทำให้ฉันทำอะไรไม่ได้เลยได้แต่ชะโงกดูพ่อที่หลับสนิทอยู่ในรถ ก่อนประตูจะถูกปิดแล้วฉันก็ไม่เห็นพ่ออีกเลยจนกระทั่งรถออก

" ขอร้องล่ะ อย่าจับพ่อฉันไปเลยนะ พ่อฉันไม่สบายอยู่ได้โปรดสงสารพวกเราเถอะนะ "

" เธอก็บอกมาสิว่าพี่ชายตัวแสบเธอมันอยู่ที่ไหน "

" ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้ได้ยินมั้ย ฉันไม่รู้!!! "

" ไม่รู้หรือไม่อยากบอกกันแน่ เพี้ยะ!!! "  อะไรกันเนี่ย อยู่ๆเขาก็หันหน้ามาก่อนจะเหวี่ยงฝ่ามือมาตบที่แก้มฉันอย่างจังจนทำให้หน้าฉันสะบัดไปตามแรงมืออีกคน เจ็บมั้ยถามใจดู

" พวกแกมันคนใจดำ กล้าทำร้ายได้แม้กระทั่งผู้หญิง ไอ้พวกเลวเอ๊ย!!! "

" ถ้ายังไม่หุบปาก แกจะโดนหนักกว่านี้! "  ผู้ชายอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆฉันหันมาตะคอกแถมยังยกหลังมือขึ้นมาเตรียมจะตบหน้าฉันอีกด้วย ทำให้ฉันต้องเงียบไปไม่กล้าตอแยกับพวกใจดำนั่นอีก

30  นาทีต่อมา

อยู่ๆรถก็จอดแล้วไม่นานประตูรถก็โดนชายชุดดำเปิดออก ทุกคนทยอยลงรวมทั้งฉันด้วย ถึงจะโดนมัดอยู่ก็เถอะ แต่ว่า...รถที่จับตัวพ่อฉันด้วยล่ะ ทำไมมีแค่รถฉันคันเดียว แล้วพ่อล่ะ ฉันหันซ้ายขวา ชะโงกเง้อชายตามองไปที่ประตูขนาดใหญ่ก็ไม่มีวี่แววที่จะมีรถมาอีก 

" แล้วรถอีกคันล่ะ รถพ่อของฉันทำไมไม่มาด้วยล่ะ พวกแกจับพ่อฉันไปไว้ที่ไหน!! "

" หุบปากแล้วเดินตามฉันมา "

" ก็ตอบฉันมาก่อนสิว่าจับตัวพ่อฉันไปไว้ที่ไหน "

" ฉันสั่งให้เธอหุบปากแล้วเดินตามฉันมาไง! "  อุ๊ย!! อารมดุร้ายยิ่งกว่าผู้หญิงเป็นประจำเดือนซะอีก ฉันเลยจำเป็นต้องเดินตามอีกคนเข้าไปในบ้านหลังใหญ่นั่น พอเข้าไปก็เห็นผู้ชายคนนึงล้วงถุงกางเกงเดินมาทางฉัน ก่อนจะหยุดแล้วไล่สายตามองฉันต้องแต่เท้าจรดหัวแล้วชะงักมองหน้าฉันนิ่ง กล้าสาบานได้เลยว่าเขาหล่อเหลาไร้ที่ติ! ดวงตาเรียวคมสีดำสนิท จมูกโด่งรับกับใบหน้า ริมฝีปากแดงระเรื่อ ใบหน้าขาวใสราวกับพอกครีมมาสามทศวรรษ ทรงผมเฟี้ยวสุดๆ อย่างกับพระเอกซีรี่เกาหลี แต่ถึงยังไงก็ช่างเถอะ ถึงจะหล่อแค่ไหนในเมื่อเขาเป็นคนสั่งให้พวกใจดำนี่จับตัวพ่อและฉันมาแถมยังเป็นพวกมาเฟียใจร้ายไม่มีช่องว่างความดีในหัวใจแล้วล่ะก็..ถึงจะหล่อราวกับเทวดาฉันก็ไม่สนใจหรอก!!

" สงสัยว่าไอ้ทาวินมันจะหนีไปแล้วคับนาย ส่วนนี้เป็นน้องสาวของมันผมเชื่อว่ายัยนี่ต้องรู้ว่าไอ้ทาวินมันหนีไปอยู่ที่ไหน แต่ผมถามอะไรก็ไม่ยอมบอก "

" ฉันก็บอกไปแล้วไงว่าฉันไม่รู้!! "  ฉันหันไปที่ชายชุดดำที่กำลังยืนรายงานอีกคนอยู่

" อยู่บ้านหลังเดียวกันจะไม่รู้ได้ยังไงห้ะ!  เพี๊ยะ!!! "  เอาอีกแล้ว แล้วอีกคนก็ตวาดใส่ฉันพร้อมเหวี่ยงหลังมือมาตบหน้าฉันอย่างจัง แต่ครั้งนี้รู้สึกเจ็บกว่าครั้งที่แล้วอีกอะ ปวดไปทั้งหน้าเลย-*-

" ถ้าฉันไม่ได้สั่งอย่าทำ "  อยู่ๆเสียงคนตรงหน้าฉันก็แทรกขึ้นทำให้พวกชายชุดดำก้มหน้าลงทันที

" ไม่ต้องมาสงสารฉัน นายสั่งให้คนจับตัวพ่อฉันไปไว้ที่ไหน "  ฉันพูดก่อนจะจ้องหน้าเขาอย่างคาดแค้น

" เอาตัวไปเก็บไว้ห้องก่อนเดี๋ยวฉันตามไป  "  เขาไม่ได้สนใจคำถามฉันเลยสักนิด 
เขาหันไปสั่งลูกน้องก่อนตัวฉันจะถูกจับแล้วกระชากให้เดินตามพวกนั้นไป ไม่นานก็ก็เดินมาถึงห้องๆหนึ่งขนาดเล็ก ที่ข้างในไม่มีอะไรเลยมีแค่เตียงนอนสีขาว แค่นั้นเลยจริงๆ ร่างฉันถูกอีกคนผลักเข้าไปก่อนที่ประตูจะถูกปิดอย่างไม่ใยดี 

" เฮ้!! นี่ แก้มัดให้ฉันก่อนสิ นี่พวกนายอย่าพึ่งไป!! "  

ฉันได้แต่ตะโกนตามแต่ก็ไม่ทันแล้วแหละ ทุกคนออกไปหมด เหลือเพียงฉันกับเตียงนอนบ้าๆนี่ ทำไมมันถึงโล่งได้ขนาดนี้กันนะ จะว่าไปมันก็วังเวงเหมือนกันแฮ่ะ ไหนจะมือที่ถูกมัดเอาไว้ข้างหลังนี้อีก จะปล่อยให้ฉันอิสระหน่อยก็ไม่ได้ ใจร้ายชะมัดเลย!! 
ฉันนั่งลงบนเตียงก่อนจะหันหน้ามองไปมองรอบๆ นี่มันห้องอะไรกันเนี่ย ไม่มีแม้แต่หน้าต่าง นี่ทำให้หนีไปไหนไม่ได้เลยสินะ เห้อะ!!  

แอดด~~      ( โอ๊ะ-00- ใครมาอ่ะ? )

" นาย..."  คิดไว้แล้วว่าต้องเป็นเขา เขาปิดประตูก่อนจะเดินเข้ามา เข้ามา..เดี๋ยวๆใกล้เกินไปมั้ย เขาจ้องหน้าฉันนิ่งก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปมองที่มือของฉันที่ถูกมัดอยู่

" มะ..มองอะไร ทำไมไม่แก้มัดให้ฉันล่ะ//- "   อุ๊ย!! ทำไมเขาหน้านิ่งได้ขนาดนี้กันนะ น่ากลัวอ่ะ อีกคนเดินเข้ามาก่อนจะก้มลงมาค่อมร่างฉันทำให้ฉันต้องขยับขึ้นไปบนเตียงอีก ตอนนี้หน้าเขาใกล๊ใกล้กับฉัน ใกล้เกินไปแล้ววววว~!!

" จะ..จะทำอะไรน่ะ "  ฉันได้แต่มองตาเขาปริบๆด้วยความสงสัยแฝงความกลัว-..-

" แก้มัดให้เธอไง "  พูดจบเขาก็เอื้อมมือไปที่ข้างหลังฉันทั้งสองข้าง ให้ตายเถอะ!! นี่มันกอดทางอ้อมชัดๆอ่ะ หน้าฉันแทบซุกเข้าไปในอกเขาแล้วด้วยซ้ำ ถ้าเผลอให้หน้าไปทางซ้ายนี่มีหวังจมูกฉันได้ฝั่งเข้าไปแก้มเนียนๆของเขาแน่ๆ ไม่นานอีกคนก็ผละตัวออกกลับไปยืนที่เดิม ร่างของฉันก็พลอยอิสระไปด้วย เขาแก้มัดให้ฉันเป็นที่เรียบร้อย

" นายจับพ่อฉันไปไว้ที่ไหน ขอร้องเถอะนะปล่อยพ่อฉันไปเถอะท่านยิ่ง..  "

" แล้วก็จับเธอไว้เเทนอย่างงั้นหรอ "  เขาพูดตัดบทฉันก่อนจะส่งสายตาเจ้าเลห์มาให้

" ฉันพูดตรงๆนะ ฉันก็ไม่รู้ว่าพี่เทวินไปอยู่ที่ไหน อีกอย่างพวกนายกำลังเข้าใจผิดพี่ชายฉันไม่ใช่คนแบบนั้น นายมีหลักฐานรึไงถึงตีตราว่าพี่ชายฉันเป็นคนยักยอกเงิน "

" ฉันไม่รู้ "

" แล้วถ้าไม่รู้ทำไมต้องล่าตัวพี่ชายฉันล่ะ ทำแบบนั้นเพื่ออะไร "

" ก็แค่อยากสั่งสอนให้พี่ชายเธอนิดๆหน่อยๆ หรือเธออยากรับโทษแทนล่ะ^^ "

" ถ้าฉันตกลงนายจะยอมปล่อยพ่อกับพี่ทาวินไปรึป่าวล่ะ ไหนๆฉันก็อยู่กับนาย
แล้วหนิ "

" อื้ม...เอาเป็นว่าฉันจะเก็บไว้พิจารณาก็แล้วกันนะ " เขายักคิ้วใส่ฉันก่อนจะกระตุกยิ้มให้ นั่นมันไม่ใช่รอยยิ้มของคนจริงใจเลยสักนิด รอยยิ้มของเขามันแฝงไปด้วยความเลวร้ายที่ฉันอาจจะคาดไม่ถึงก็เป็นได้//-

" นายมันก็ไม่ต่างอะไรกับพ่อของนาย เลวเหมือนกัน! " ฉันจ้องหน้าเขาอย่างเอาการเขาก็พลางมองฉันตอบ

" อย่าพึ่งตัดสินถ้าเธอยังไม่รู้จักฉันดี ฉันไปล่ะไว้เจอกันใหม่~< "  ว่าแล้วเขาก็หันหลังกลับก่อนจะเดินไปเปิดประตูแล้วเดินออกไป แล้วสภาวะไร้ตัวตนก็กลับมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าปานนี้พ่อฉันจะเป็นยังไงบ้าง ฉันทำได้แค่เพียงภาวนาอย่าให้พ่อเป็นอะไรไปเลย..






**ติดตามตอนต่อไป**
// 1 คอมเม้นเท่ากับ 1 กำลังใจน้าา //





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น