Fanfic BNHA / My Hero Academia :: Blazing aria [Bakugou x OC]

ตอนที่ 47 : Aria 42 : This is the beginning of winter break (up).

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,492
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 231 ครั้ง
    27 ก.พ. 64

Aria 42

This is the beginning of winter break (up).

 

รู้ตัวอีกที ปิดเทอมฤดูหนาวก็มาถึงแล้ว

 

เป็นช่วงเวลาที่อายาเมะทั้งอยากและไม่อยากให้มาถึงไปพร้อมๆ กัน

 

มันก็ดีอยู่หรอกที่ได้มีวันหยุดบ้าง และเธอก็ไม่ได้กลับบ้านมาสักพักแล้ว ถึงจะหาทางหลบเลี่ยงอยู่บ่อยๆ แต่ตอนนี้ก็เริ่มคิดถึงคุณพ่อคุณแม่กับเจ้าหมาหยิ่งเบ็ตตี้ของอายาโตะขึ้นมานิดๆ แล้ว

 

แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่ค่อยจะอยากกลับบ้านด้วยเหตุผลเดียวกันนั่นล่ะ…

 

เอาเถอะ! ปิดเทอมฤดูหนาวมันสั้นนิดเดียวเองนี่นา

 

ที่น่าเสียดายที่สุดก็แค่จะไม่ได้เจอแฟนของเธอทุกวันแล้วนั่นล่ะ

 

อายาเมะพลันรู้สึกสลดลงทันทีขณะที่แอบเหลือบมองคนที่เดินอยู่ด้านข้าง

 

บาคุโกถือกระเป๋าสัมภาระใบใหญ่ของเขาแตกต่างจากเธอที่มีแค่กระเป๋าสะพายใบเล็กๆ เพราะถือคอนเซ็ปท์ว่าจะไม่แบกของพะรุงพะรังเด็ดขาด

 

มือข้างที่ว่างอยู่ของเขาถูกเธอจับแกว่งไปมาเบาๆ ขณะที่พวกเขาเดินอยู่ด้วยกันบนทางเดินมุ่งหน้าไปยังประตูโรงเรียน

 

อายาเมะมองใบหน้าด้านข้างนั้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดว่า “ไปฝึกงานก็ดูแลตัวเองด้วยนะ”

 

เขาต้องไปอินเทิร์นก็แสดงว่าต้องไปทำหน้าที่เหมือนฮีโร่จริงๆ ถึงบาคุโกจะเก่ง แต่เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

 

ดวงตาสีแดงดุๆ ตวัดมามองเธอ ก่อนที่เขาจะตอบกลับมา

 

“เธอด้วย ถ้ามีอะไรก็โทรหาฉัน”

 

คำพูดที่ราวกับจะบอกว่าเธอเป็นตัวดึงดูดปัญหาทำให้อายาเมะขยับตัวชนเขาเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้

 

“ฉันกลับบ้านเฉยๆ เองนะ จะไปมีเรื่องอะไรได้ไง บาคุโกนั่นแหละ อย่าไปมีเรื่องกับใครในที่ฝึกงานนะ!”

 

“หาเรื่องกันเหรอวะ”

 

บาคุโกไม่ได้พูดเฉยๆ เพราะอยู่ๆ เขาก็ดึงมือออกไปกำเป็นกำปั้นแล้ววางลงบนหัวของเธอ

 

ปุ!

 

สัมผัสแผ่วเบาบนหัวนั่นทำให้อายาเมะเหลือบขึ้นไปมอง

 

อะไรอะ วิธีลงโทษแบบบาคุโก คัตสึกิหรือไง

 

ความคิดนั้นทำให้อายาเมะพองแก้มใส่เขาในทันที

 

เรื่องที่เธอพูดน่ะก็เรื่องจริงทั้งนั้น เธอไม่เชื่อหรอกว่าบาคุโกจะสงบเสงี่ยมลงแค่เพราะว่าฝึกงานอยู่กับฮีโร่อันดับหนึ่งน่ะ

 

แต่ดูเหมือนว่าหน้ามุ่ยๆ ของเธอจะใช้ไม่ได้ผล เพราะบาคุโกก็แค่เหลือบมามองก่อนจะแค่นเสียงใส่

 

“เดี๋ยวจิ้มแก้มแตก”

 

 

นี่แฟนเองไง

 

ไม่พองแก้มแล้วก็ได้

 

เด็กสาวเอื้อมมือขึ้นไปคว้ามือของบาคุโกกลับมาจับอีกรอบ เธอนึกอยากจะพูดทิ้งท้ายอะไรอีกสักหน่อย แต่พอคิดๆ ไปแล้วก็ตัดสินใจเดินต่อไปอย่างเงียบๆ

 

นี่บาคุโกเลยนะ คำพูดพร่ำเพรื่อไม่จำเป็นกับเขาหรอก

 

แค่ให้เขาดูแลตัวเองสักหน่อยอย่างที่เธอบอกไปก่อนนี้ก็พอแล้วล่ะ

 

พวกเขาเดินมาด้วยกันจนเห็นประตูโรงเรียนอยู่อีกไม่ไกลแล้ว ที่ตรงข้างประตูอายาเมะเห็นรถสีดำที่คุ้นเคยจอดอยู่ เธอจึงชลอฝีเท้าลงนิดหน่อย

 

มือที่จับมือของบาคุโกเอาไว้บีบเบาๆ เหมือนกับพยายามจะส่งผ่านความรู้สึกของเธอ ก่อนที่อายาเมะจะปล่อยมือของเขา

 

พวกเขายังคงเดินไปพร้อมกัน แต่อายาเมะก็ถอยเว้นระยะห่างออกมาจนเธอสัมผัสถึงไออุ่นจากคนข้างตัวไม่ได้อีกแล้ว

 

อายาเมะไม่รู้ว่าบาคุโกสังเกตเห็นความผิดปกติพวกนั้นหรือเปล่า แต่ถ้าเขาเห็น เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

 

พอถึงประตูโรงเรียนเด็กสาวก็หยิบแว่นกันแดดออกมาสวมแล้วปัดผมไปไว้ข้างหลังให้ดีๆ จากนั้นก็โบกมือลาบาคุโกที่หยุดยืนจ้องเธอด้วยดวงตาสีแดง

 

“ไว้เจอกันนะ!”

 

บาคุโกไม่ได้พูดอะไรตอบกลับมา แต่จนกระทั่งอายาเมะขึ้นไปนั่งบนรถแล้วมองผ่านหน้าต่างออกมา เธอก็ยังเห็นดวงตาคู่นั้นจับจ้องมาที่เธออยู่

 

ถึงจะรู้ว่าเขาคงจะมองไม่เห็น แต่อายาเมะก็นั่งเท้าคางกับหน้าต่าง ใช้จังหวะที่รถยังจอดอยู่ที่เดิมมองหน้าของบาคุโกต่อไปอีกสักหน่อย

 

รอยยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากของเธอไม่หลุดพ้นสายตาของอายาโตะที่นั่งอยู่เบาะหลังข้างๆ กันแต่กลับถูกเมินไปเสียเฉยๆ

 

อายาโตะอุ้มเจ้าหมาตัวน้อยขึ้นมาบนตัก จับหน้าของมันหันไปทางหน้าต่างด้านที่บาคุโกยืนอยู่ ก่อนจะออกคำสั่งอย่างที่จงใจให้อายาเมะได้ยิน

 

“คนสวยเมินพี่ชายคนนี้งั้นเหรอ เบ็ตตี้ไปกัดเจ้าหมอนั่นเลย”

 

อายาเมะหันขวับไปมองพี่ชายของเธอทันที

 

อายาโตะกำลังนั่งเอนหลังพิงเบาะด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ แว่นตากันแดดคู่ที่เธอเคยซื้อให้ตอนวันเกิดถูกเลื่อนลงเล็กน้อยในตอนที่เขามองเลยผ่านเธอไปยังแฟนของเธอที่ยังยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน

 

บนตักของเขาคือสุนัขพันธุ์บิชองฟริเซ่สีขาว เจ้าหมาอลิซาเบ็ธหรือ ‘เบ็ตตี้’ สุนัขสุดที่รักของคุณแม่ของเธอเอง

 

รอยยิ้มเหยียดที่ผุดขึ้นมาบนใบหน้าหล่อเหลาทำให้อายาเมะได้แต่มองแล้วเบะปากนิดๆ

 

ทำอะไรน่ะ ประเมินศัตรูหรือไง

 

“คุณพ่อ อายาโตะกับเบ็ตตี้รังแกหนูอะ!”

 

“ใส่ร้ายกันเห็นๆ ใช่สิ ฉันมันคนตกกระป๋องแล้วนี่”

 

เสียงโต้เถียงเหมือนเด็กเล็กๆ จากเบาะหลังทำให้อิชิคาวะ โทมิอิจิ ที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับได้แต่ยิ้มอ่อนใจ

 

“อายาโตะเคยรังแกลูกที่ไหนกัน”

 

พอเห็นว่าพ่อของเธอไม่เข้าข้างแล้ว อายาเมะก็ได้แต่หันไปมุ่ยหน้าใส่อายาโตะเพียงแค่เท่านั้น แต่นอกจากเจ้าตัวจะส่งยิ้มเหนือกว่ากลับมาแล้ว เบ็ตตี้ก็ยังมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามอีกต่างหาก

 

 

ลำดับขั้นของเธอในครอบครัวอิชิคาวะมันต่ำต้อยกว่าเจ้าหมาหยิ่งนี่อีกเหรอเนี่ย

 

สุดท้ายแล้ว เด็กสาวก็ได้แต่นั่งกอดอกมุ่ยหน้าไปตลอดทางกลับบ้านของเธอ

 

บ้านอิชิคาวะอยู่ในย่านแหล่งที่อยู่อาศัยในเมืองโตเกียว เป็นบ้านสามชั้นที่มีสวนด้านหน้าถูกจัดตกแต่งเอาไว้ในสไตล์โมเดิร์น แม้จะดูเรียบง่ายแต่มองปราดเดียวก็บอกได้ว่าถูกออกแบบและได้รับการดูแลอย่างดี ตัวห้องรับแขกมีประตูกระจกใสที่สามารถมองเห็นสวนได้ และอายาเมะก็มองเห็นใครบางคนนั่งรออยู่แล้ว

 

พอพ่อของเธอจอดรถในโรงรถเสร็จแล้ว อายาเมะก็รีบเดินผ่านสวนมุ่งหน้าไปยังประตูบ้านอย่างรวดเร็ว

 

“กลับมาแล้วค่ะคุณแม่!”

 

“กลับมาแล้วครับ”

 

เสียงทักทายของลูกๆ ทำให้อิชิคาวะ อาซามิ ตวัดดวงตาโฉบเฉี่ยวไปมอง

 

ใบหน้างดงามเรียบเฉยไร้รอยยิ้ม แม้ใครต่อใครจะบอกว่าสองฝาแฝดอิชิคาวะได้ความหน้าตาดีมาจากคุณแม่ แต่บรรยากาศรอบตัวของหญิงสาววัยกลางคนกลับแตกต่างจากลูกๆ อย่างเห็นได้ชัด

 

ถ้าอายาเมะเป็นคนที่น่ารักราวกับตุ๊กตา

 

อิชิคาวะ อาซามิก็คือคนที่ให้ความรู้สึกสง่างามคมคายแบบนางร้ายตั้งแต่ครั้งแรกที่มอง

 

อายาเมะพุ่งเข้ากอดแม่ของเธอด้วยความคิดถึง กลิ่นหอมของ chanel no.5 ที่คุ้นเคยทำให้เธอซุกเข้าไปหาอีกฝ่ายมากกว่าเดิม

 

ถึงเธอกับอายาโตะจะอิดออดไม่อยากกลับบ้านกันมาตลอดทั้งเทอม แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าแอบคิดถึงคุณพ่อคุณแม่อยู่เหมือนกัน

 

“โฮ่ง!!” เบ็ตตี้เห่าใส่เธอ ขัดจังหวะบรรยากาศน่าซาบซึ้ง ก่อนจะแทรกตัวเข้ามาระหว่างเท้าแล้วเอาหัวดันอายาเมะออกไป

 

สุดท้ายแล้ว อายาเมะก็ได้แต่ถอยออกมายืนมองเจ้าหมาเบ็ตตี้เข้าไปคลอเคลียกับแม่ของเธอ

 

“คิดถึงจังครับ มาดาม” อายาโตะสลับตัวเข้าไปกอดเอวคุณแม่บ้าง ก่อนจะหอมแก้มอาซามิเบาๆ อย่างเอาใจ

 

เบ็ตตี้ไม่มีทีท่าจะไล่อายาโตะออกมาสักนิด ทำให้อายาเมะเบะปากใส่เจ้าหมาบิชองฟริเซ่ด้วยความหมั่นไส้

 

สองมาตรฐานชะมัด เห็นเธอเป็นอะไรกันน่ะ!

 

ในขณะที่อายาเมะกำลังทำสงครามประสาทกับเจ้าหมาตัวเล็ก อาซามิก็กอดอกมองลูกฝาแฝดของเธอด้วยท่าทางออกจะเอือมระอา

 

“ทำเป็นพูดดีไป ถ้าไม่มีธุระจำเป็นหรือไม่ปิดเทอมพอดี เธอก็ไม่เห็นคิดจะกลับบ้านเลย”

 

ทั้งที่คำพูดนั้นเหมือนจะกำลังพูดกับอายาโตะอยู่ แต่คนที่ไม่ได้กลับบ้านเลยตั้งแต่ไปอยู่หอพักอย่างอายาเมะก็พลอยสะดุ้งไปด้วย

 

สองพี่น้องสบตากับชั่วครู่หนึ่ง แม้จะไม่ต้องใช้การสื่อจิตของฝาแฝดก็เข้าใจความคิดของอีกฝ่ายได้ไม่ยาก

 

“จะว่าไปแล้ว ผมไม่ได้เล่นกับเบ็ตตี้นานเลย ถ้ายังไงผมจะพาเบ็ตตี้ไปเดินเล่นในสวนนะครับ” อายาโตะรีบเปลี่ยนเรื่องอย่างว่องไว

 

“ส่วนหนูก็จะรีบไปจัดของเข้าห้องก่อนนะคะ” อายาเมะก็หาข้ออ้างอย่างรวดเร็ว และหลังจากนั้นไม่นาน สองพี่น้องก็หลบฉากออกไปคนละทาง

 

กล่องสัมภาระของเธอถูกยกไปวางไว้ที่หน้าห้องนอนบนชั้นสามแล้ว อายาเมะเดินไปถึงก็รีบแกะกล่องใบใหญ่ที่สุดออกมาเป็นใบแรก

 

ข้างในกล่องมีของอัดแน่นอยู่ แต่สิ่งที่กินพื้นที่มากที่สุดก็คือตุ๊กตากระต่ายโง่ที่นอนแอ้งแม้งอยู่ในนั้น

 

เด็กสาวหยิบกระต่ายโง่ขึ้นมากอดฟัดทีหนึ่ง ก่อนจะเข้าไปในห้องนอนของตัวเองเพื่อจะเคลื่อนย้ายตุ๊กตาบนเตียงของเธอจนเหลือพื้นที่ตรงกลางไว้สำหรับวางกระต่ายโง่

 

อายาเมะทิ้งตัวลงนอนทับกระต่ายโง่อีกทีพร้อมกับหยิบมือถือขึ้นมา

 

กระต่ายของบาคุโก ₍ᐢ.ˬ.ᐢ₎♡ : ถึงบ้านแล้วนะ・°☆

 

กระต่ายของบาคุโก ₍ᐢ.ˬ.ᐢ₎♡ : นายล่ะ?

 

บาคุโกยังไม่อ่านแชทของเธอ เขาเองก็น่าจะยุ่งๆ กับการกลับบ้านอยู่เหมือนกัน

 

อายาเมะจึงปิดหน้าจอมือถือแล้วก็กลิ้งอยู่บนเตียงเพื่อจะหันไปกอดกระต่ายโง่เอาไว้

 

พอหันไปมองกองของที่วางอยู่แล้ว อายาเมะก็พลันรู้สึกไม่อยากจะขยับตัวเลยสักนิด

 

แต่ถ้าคุณแม่ขึ้นมาเห็นว่าเธอยังไม่จัดของเขาห้อง มีหวังถูกดุแน่

 

คิดแล้วเธอก็ได้แต่ถอนหายใจ

 

ทำให้มันเสร็จๆ ไปก็แล้วกัน

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

กว่าอายาเมะจะจัดของเสร็จ พร้อมทั้งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเรียบร้อย ก็เกือบจะเป็นเวลาทานมื้อเย็นของครอบครัวเธอแล้ว

 

พอเธอเดินลงมาถึงชั้นล่างก็ได้กลิ่นหอมๆ ของอาหารลอยมาจากทางห้องครัว

 

คุณพ่อกับคุณแม่ไม่ทำอาหาร อายาเมะก็ชอบทำแค่พวกขนม ส่วนอายาโตะไม่คิดจะเสียเวลาทำอะไรที่ใช้เงินแก้ปัญหาได้ คนที่ทำอาหารจึงเป็นแม่บ้านที่ถูกจ้างมา

 

ในห้องรับแขกไม่มีใครอยู่สักคน แต่พอมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วอายาเมะก็เห็นคุณพ่อกับคุณแม่กำลังเฝ้าเบ็ตตี้ที่วิ่งเล่นในสวนด้วยดวงตาเป็นประกายในขณะที่หางกระดิกไปมาอย่างร่าเริง

 

ส่วนอายาโตะอยู่ไหนไม่รู้ คงอยู่ที่ห้องของตัวเองล่ะมั้ง

 

ตอนแรกเธอตั้งใจจะเดินไปที่ห้องครัวเพื่อจะแอบดูเมนูอาหารเย็นของวันนี้ แต่ยังไม่ทันจะเดินพ้นห้องรับแขก เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ก็ดึงความสนใจของเธอไปก่อน

 

ดวงตาสีน้ำทะเลกวาดมองหาต้นเสียง ก่อนจะสะดุดเข้ากับมือถือสีดำบนโต๊ะตรงโซฟาชุด

 

นั่นมันมือถือของอายาโตะ?

 

ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้อายาเมะขมวดคิ้วมอง

 

‘บุคคลเฝ้าระวัง’

 

slide to answer

 

อะไรกันน่ะ? กรณีศึกษาที่กำลังทำโปรเจคอยู่หรือไง?

 

จะรับสายดีมั้ยนะ…

 

อายาเมะยืนมองอยู่พักหนึ่ง แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ตัดสายไปเสียที ทำให้เสียงเรียกเข้าดังต่อเนื่องมาสักพักแล้ว

 

ตั้งใจโทรมาขนาดนี้ อาจจะเป็นเรื่องสำคัญก็ได้ล่ะมั้ง?

 

พออายาเมะได้ข้อสรุปกับตัวเองแล้ว เธอก็ตัดสินใจกดรับสาย

 

แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรเสียงใสๆ จากปลายสายก็ทักทายอย่างร่าเริงว่า

 

“อ๊ะ รับด้วยอ่ะ คิดถึงจัง~”

 

คำทักทายแปลกๆ นั่นทำให้อายาเมะได้แต่กะพริบตาปริบๆ

 

รับด้วยอ่ะ….แปลว่าปกติอายาโตะเมินสายของเธอคนนี้เหรอ?

 

งั้นเธอก็ไม่ควรรับตั้งแต่แรกรึเปล่านะ...

 

ในขณะที่อายาเมะเริ่มรู้สึกว่าตัวเองตัดสินใจผิดพลาดไปนั้นเอง อีกฝ่ายก็รีบถามต่อด้วยความร้อนรนว่า

 

“หรือว่า...อายาโตะไม่สบายตรงไหนรึเปล่า?”

 

น้ำเสียงนั้นเจือแววเป็นห่วงอย่างชัดเจนจนอายาเมะรีบส่ายหัวหวืออย่างลืมตัว

 

“ไม่ๆ อายาโตะลืมโทรศัพท์ทิ้งไว้ฉันเลยมารับแทนเฉยๆ”

 

“!!!”

 

ทันทีที่อายาเมะตอบกลับ ปลายสายก็เงียบไปราวกับกำลังตกใจ และประโยคถัดมาก็พลันลุกลี้ลุกลนเหมือนกับคนทำความผิด

 

“ขอโทษนะ!”


 

“!?”

 

“จริงๆ แล้วฉันโทรผิดน่ะ ขอโทษที่โทรมารบกวนนะ!”

 

ยังไม่ทันที่อายาเมะจะได้พูดอะไรต่อ สายนั้นก็ถูกตัดไปเสียแล้ว

 

เด็กสาวยังคงถือโทรศัพท์ค้างไว้ในขณะที่สมองประมวลผลคำพูดของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

 

โทรผิดเหรอ?

 

ถ้าโทรผิดแล้วจะเรียกชื่ออายาโตะถูกได้ยังไงกัน…

 

แถมชื่อยังถูกเมมไว้ว่า ‘บุคคลเฝ้าระวัง’ อีก

 

น่าสงสัย น่าสงสัยมาก

 

“คนสวยทำอะไรน่ะ”

 

อายาโตะที่พึ่งเดินลงมาจากชั้นสามยกแขนพาดบ่าเธอจากทางด้านหลัง เขาเลิกคิ้วในตอนที่เห็นโทรศัพท์มือถือสีดำของตัวเองในมือของอายาเมะ

 

“โอ๊ะโอ๋ หรือว่าจะแอบเปลี่ยนชื่อแชทของฉันเหรอ?”

 

“ฉันไม่ใช่อายาโตะสักหน่อย” อายาเมะดันตัวเขาออก “อายาโตะนั่นแหละมีอะไรอยากบอกฉันไหม”

 

ฝาแฝดของเธอยังคงลอยหน้าลอยตาอย่างยียวน “มี ฉันอยากกินซุปเห็ดจัง”

 

อายาเมะย่นจมูกก่อนจะฟาดแขนเขาเบาๆ แล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมา

 

“เมื่อกี้มีคนโทรมา”

 

“อาฮะ มีคนตั้งเยอะที่โทรหาฉันในวันวันนึง”

 

“ชื่อเมมไว้ว่า ‘บุคคลเฝ้าระวัง’”

 

รอยยิ้มบนใบหน้าของอายาโตะชะงักไปนิดหน่อยอย่างที่ถ้าไม่ใช่แฝดที่คลานตามกันมาคงจะจับไม่ได้ แต่เจ้าตัวก็ลบมันออกไปอย่างรวดเร็วแล้วเอื้อมมือมาหยิบโทรศัพท์คืนไป

 

“เหรอ”

 

ท่าทางที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าจะไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติมมากกว่านี้เป็นการปิดบทสนทนาระหว่างพวกเธอกลายๆ

 

ถ้าอายาโตะไม่อยากเล่า อายาเมะก็ไม่คิดจะไปซักไซ้อะไรอยู่แล้ว

 

ถ้าเกิดมีเรื่องอะไรขึ้นมาจริงๆ เธอก็คงจะรู้สึกได้เหมือนกับที่อายาโตะชอบโทรหาเธอเวลามีเรื่องบ่อยๆ นั่นแหละ

 

เชื่อในเซ้นส์แฝดไงล่ะ!

 

“อายาโตะ อายาเมะ มากินข้าวได้แล้ว” เสียงเรียกจากในห้องอาหารทำให้สองพี่น้องแข่งกันวิ่งไปล้างมือแล้วค่อยเดินไปนั่งลงบนโต๊ะอาหารที่มีชุดอาหารวางรออยู่แล้ว

 

ฝาแฝดนั่งลงประจำตำแหน่งอย่างเรียบร้อย ก่อนที่มื้อเย็นของครอบครัวอิชิคาวะจะเริ่มต้น

 

อายาโตะเป็นคนเริ่มบทสนทนาบนโต๊ะอาหารเหมือนกับทุกครั้ง เล่าเรื่องโปรเจคที่โรงเรียนของเขาให้คุณพ่อฟังโดยมีเธอกับคุณแม่นั่งเงียบๆ

 

ถึงจะไม่ได้พูดอะไร แต่นี่ก็เป็นความอบอุ่นของครอบครัวที่อายาเมะคิดถึงอยู่มากเหมือนกัน

 

เด็กสาวบิดินเนอร์โรลทานกับซุปเห็ด ทำให้ดวงตาคมๆ ของคุณแม่ตวัดมามอง

 

“ลูกกินเยอะขึ้นรึเปล่า?”

 

อะ…

 

อายาเมะวางขนมปังลงอย่างลืมตัว

 

เพราะว่าเวลาไปกินข้าวกับบาคุโก ดวงตาสีแดงดุๆ นั่นมักจะจ้องเธอจนกว่าอายาเมะจะกินมากกว่าปกตินิดหน่อยนั่นแหละ

 

กระเพาะเธอขยายแล้วแน่ๆ

 

ในตอนที่คิดว่าจะตอบอะไรดีนั้น อายาโตะก็ยื่นมือเข้ามาช่วยราวกับเป็นเทพบุตร

 

“คนสวยใช้สมองเยอะน่ะครับ”

 

เขาหันมาหาเธอแล้วกระตุกยิ้มรู้ทันในตอนที่พูดต่อไปว่า “เกรดเทอมนี้ดีมากเลย”

 

อายาเมะรีบพยักหน้ายืนยันแม้ว่าจะแอบใช้เท้าสะกิดขาอายาโตะใต้โต๊ะเบาๆ ก็ตาม เธอหยิบผลการเรียนที่ถือติดมือลงมาด้วยส่งให้คุณพ่อกับคุณแม่

 

“พยายามได้ดีมากเลย” โทมิอิจิชมลูกสาวจนอายาเมะยืดตัวขึ้น

 

พอคิดถึงการอ่านหนังสือแบบเอาเป็นเอาตายนั่นแล้วก็รู้สึกว่าคุ้มอยู่เหมือนกัน

 

“นอกจากเรียนจะดีแล้ว คนสวยยังกิจกรรมเด่นด้วยนะครับ” อายาโตะยังคงแหย่อายาเมะอย่างต่อเนื่อง

 

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะหยิบรีโมตทีวีขึ้นมาเร่งเสียงและบรอดแคสต์คลิปวีดีโอจากโทรศัพท์ของเขาขึ้นไป

 

อายาเมะเกือบสำลักน้ำตอนที่ได้ยินเสียงร้องเพลงของตัวเองดังขึ้นมา

 

‘Cause baby you’re my no. no. no.1’

 

มันคือคลิปวีดีโอแฟนคาเมร่าจากโซโล่ในงานเทศกาลโรงเรียนของเธอ

 

อายาโตะไปเอามาจากไหนกัน!?

 

“อายาโตะ!” เด็กสาวเอื้อมมือไปตั้งใจจะแย่งรีโมตทีวีมาจากเขา แต่อายาโตะไวกว่ามาก เขาวางรีโมตไว้ข้างๆ คุณแม่จนอายาเมะไม่กล้าทำอะไร

 

เธอเตะขาฝาแฝดใต้โต๊ะด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินอาหารไม่มองหน้าจอโทรทัศน์สักนิดเดียว

 

ยัยคนที่ร้องเพลงอยู่นั่นเป็นใครน่ะ อายาเมะไม่รู้จักทั้งนั้น

 

มองย้อนกลับไปแล้ว เธอได้ทั้งสเตจพาวเวอร์และบาคุโกช่วยเอาไว้จริงๆ

 

ไม่งั้นก็คงขึ้นไปตายกลางเวทีนั่นแหละ

 

อายาโตะฮึมเพลงตามคนในฮอลล์ ท่าทางสนุกสนานจนอายาเมะอยากฟาดเขาแรงๆ สักที

 

“no.1~”

 

พอคลิปจบลง อายาโตะก็ปรบมือแปะๆ อย่างชอบใจในขณะที่คุณพ่อมองมาทางเธอด้วยสายตาเหลือเชื่อ

 

แต่คนที่อายาเมะกังวลที่สุดก็คือคุณแม่

 

เด็กสาวตวัดดวงตาสีฟ้าไปมองคนที่นั่งหลังตรง ประสานมือไว้ใต้คางพลางมองภาพของอายาเมะในจอด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก

 

ในที่สุดเสียงเรียบๆ นั่นก็ออกความเห็นว่า “ทำได้ไม่เลว”

 

แม้จะเป็นคำชมที่ดูไม่เหมือนคำชมสักเท่าไร แต่แค่นั้นก็ทำให้อายาเมะยิ้มกว้างอย่างภูมิใจได้แล้ว

 

คุณแม่ชมเธอล่ะ!

 

อายาเมะรู้สึกเหมือนว่าเธอแทบจะลอยไปติดเพดานด้วยความดีใจ

 

ปกติคุณแม่ของเธอเป็นพวกประหยัดทั้งคำชมประหยัดทั้งรอยยิ้ม

 

ทำให้คุณแม่ชมได้ก็แปลว่าเธอต้องทำดีมากจริงๆ

 

ภูมิใจอ่ะ!

 

อายาเมะได้รับรางวัลเป็นการทานพานาคอตต้าขึ้นโดยที่ไม่มีเสียงห้ามของคุณแม่ บนใบหน้าของเด็กสาวประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้างจนกระทั่งถึงตอนที่มื้ออาหารจบลง

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

Bakugou K. : ข้าวเย็น?

 

กระต่ายของบาคุโก ₍ᐢ.ˬ.ᐢ₎♡ : กินแน้ว กินแน้ว!

 

กระต่ายของบาคุโก ₍ᐢ.ˬ.ᐢ₎♡ : เผลอกินเยอะกว่าปกติไปด้วย ._.

 

อายาเมะทิ้งตัวลงบนเตียง กอดกระต่ายโง่กลิ้งไปกลิ้งมาพลางตอบแชทของบาคุโกไปด้วย

 

Bakugou K. : จัดของ?

 

กระต่ายของบาคุโก ₍ᐢ.ˬ.ᐢ₎♡ : จัดแน้ว จัดแน้ว! บาคุโกล่ะ =0=?

 

ยังไม่ทันที่บาคุโกจะตอบอะไรกลับมา เสียงเคาะประตูห้องสามครั้งก็ทำให้อายาเมะรีบกดออกจากแชทแล้วปิดหน้าจอโทรศัพท์แทบไม่ทัน

 

“เชิญค่ะ”

 

อาซามิในชุดคลุมเวอร์ซาเช่เผยต้นคอระหงเดินเข้ามา ดวงตาคมตวัดมองตุ๊กตากระต่ายโง่จนอายาเมะรีบโยนผ้าห่มไปคลุมมันเอาไว้แล้วลุกขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยรอยยิ้มแห้งๆ

 

“คุณแม่มีอะไรรึเปล่าคะ?”

 

ถึงห้องนอนจะอยู่ชั้นเดียวกัน แต่คุณแม่ก็แทบจะไม่เคยเหยียบเข้ามาในห้องนอนของเธอหรืออายาโตะเลย

 

เรื่องที่ทำให้คุณแม่มาหาเธอถึงนี่คงไม่ใช่เรื่องอย่างการมาคุยเล่นหรอก

 

ทั้งที่คิดแบบนั้น แต่คำถามที่คุณแม่พูดออกมาก็ยังทำให้อายาเมะแปลกใจมากอยู่ดี

 

“อยากเซ็นสัญญากับค่ายเพลงรึเปล่า?”

 

“คะ?”

 

เซ็นสัญญา?


 

อายาเมะขมวดคิ้ว

 

หมายถึงเข้าวงการเหรอ

 

“ถ้าอยากเซ็น ฉันจะขอให้บอสเก่าที่ทำเอเจนซี่ช่วยเลือกต้นสังกัดที่เหมาะสมให้”

 

อิชิคาวะ อาซามิเคยเป็นท็อปโมเดลระดับแนวหน้าของญี่ปุ่นก่อนจะแต่งงานกับนักธุรกิจอย่างอิชิคาวะ โทมิอิจิ ถึงจะออกจากวงการมาแล้ว แต่เธอก็ยังมีเส้นสายในวงการบันเทิงมากพอสมควร

 

อายาเมะถูกจับเรียนบุคลิกภาพ ร้องเพลง เดินแบบ และอะไรต่อมิอะไรอีกมากมายก็เพราะสาเหตุที่คุณแม่เคยเป็นท็อปโมเดลและคิดว่าสกิลเหล่านี้สำคัญอีกเช่นกัน

 

แต่คุณแม่ก็ไม่เคยคุยเรื่องนี้กับเธอมาก่อน

 

คงเพราะคลิปโซโล่แน่ๆ

 

ในฐานะศิลปิน การเซ็นสัญญากับค่ายเพลงดีๆ จะทุ่นแรงในการปล่อยเพลงแต่ละครั้ง เธอจะมีทีมมาช่วยวางแผน มีคนดูแล ได้รับการโปรโมทและมีฐานแฟนคลับมากขึ้น ที่สำคัญจะได้ค่าตอบแทนจากการทำงาน

 

ในยุคสมัยนี้ ใครๆ ก็เป็นนักร้องในแชนเนิลของตัวเองได้ทั้งนั้น

 

นักร้องมีเกลื่อนกลาดเต็มไปหมด ที่หายากกว่าคือนักร้องที่ประสบความสำเร็จต่างหาก

 

มีใครหลายคนที่ใฝ่ฝันอยากจะไปให้ถึงตรงจุดนั้น แต่ตลอดชีวิตก็ไม่มีโอกาสแม้แต่จะเอื้อมไปให้ถึง

 

เป็นความฝันที่ดูห่างไกลอย่างที่แม้ว่าอายาเมะจะไม่เคยร้องเพลงเพราะเหตุผลเหล่านั้นก็ยังอดรู้สึกไหววูบไม่ได้

 

อายาเมะรู้จักคุณแม่ของเธอดี

 

อิชิคาวะ อาซามิ เป็นคนเข้มงวดจริงจังที่มาตรฐานสูงเสมอ ทั้งกับตัวเอง เพื่อนร่วมงานและครอบครัว

 

ถึงจะเป็นเธอกับอายาโตะก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

 

ถ้าคุณแม่ไม่ได้คิดว่าเธอทำได้ดีจริงๆ คงไม่มีทางยื่นข้อเสนอนี้มา

 

แต่เธอก็รู้ดีกว่าใครเช่นกันว่าคุณแม่ไม่ใช่คนที่จะให้โอกาสแบบนี้บ่อยๆ

 

คำเชิญชวนนี้อาจจะเป็นโอกาสเพียงครั้งเดียวในชีวิตก็ได้

 

ความลังเลแล่นเข้ามาในใจของอายาเมะ ก่อนที่ความคิดถัดมาจะปัดพวกมันออกไปอีกรอบ

 

ถ้าเกิดว่าเธอตั้งใจจะเป็นนักร้องอย่างจริงจังแล้ว...เธอจะยังสนุกกับมันได้แบบตอนนี้อีกหรือเปล่า

 

แม้จะเป็นศิลปินฝึกหัดอย่างเทรนนี แต่หากเซ็นสัญญาไปแล้วก็ต้องทำตามตารางและกฏของค่ายอย่างเคร่งครัด ต่อให้เหนื่อยหรือรู้สึกไม่อยากทำก็ต้องทำ

 

ยิ่งไปกว่านั้น การเซ็นสัญญากับค่ายเพลงส่วนใหญ่คือการบังคับห้ามมีความสัมพันธ์กับใครอย่างสิ้นเชิง

 

แค่กฎข้อนั้นเพียงข้อเดียวก็...

 

อายาเมะบีบกระต่ายโง่เอาไว้แน่นก่อนจะส่ายหัวเบาๆ

 

“หนูยังไม่สนใจน่ะค่ะ”

 

ดวงตาสีฟ้าสบกับดวงตาคมๆ ของคุณแม่ตรงๆ จนอีกฝ่ายตอบกลับมาว่า

 

“ตามใจ”

 

พอคุณแม่หันหลังเดินออกไปจากห้องแล้ว อายาเมะถึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

 

แชทของบาคุโกส่งค้างเอาไว้ที่คำว่า

 

Bakugou k. : มุดโพรงหายไปอีกแล้วเหรอวะ

 

แค่อ่านเธอก็เห็นภาพของเขาลอยขึ้นมาแล้ว บาคุโกคงกำลังขมวดคิ้วมุ่นพร้อมกับหรี่ตาสีแดงมองอยู่แน่

 

อายาเมะหลุดยิ้มออกมา

 

กระต่ายของบาคุโก ₍ᐢ.ˬ.ᐢ₎♡ : เปล่านะ ไปคุยกับคุณแม่มา!

 

กระต่ายของบาคุโก ₍ᐢ.ˬ.ᐢ₎♡ : อายาโตะเปิดคลิปวันงานโรงเรียนให้ที่บ้านดูอ่ะ จงใจแกล้งกันชัดๆ นิสัยแย่มาก (-^-)

 

อายาเมะส่งสติ๊กเกอร์กระต่ายโดนรังแกไปให้เขา ก่อนที่บาคุโกจะตอบกลับมาแทบจะในทันทีว่า

 

Bakugou k. : ระเบิดแม่ง

 

“คิก…” อายาเมะขำออกมาจนไหล่สั่น ก่อนจะกลิ้งตัวทับกระต่ายโง่อย่างอารมณ์ดี

 

แปลกมาก

 

ทั้งๆ ที่การคุยกับคุณแม่เมื่อกี้เกือบจะสร้างความอึดอัดในใจของอายาเมะอยู่นิดหน่อย…

 

แต่แค่บาคุโกพูดมาประโยคเดียว โลกของเธอก็กลับมาสดใสอีกครั้งราวกับถูกปัดเป่าความไม่สบายใจออกไป

 

คนบางคนไม่ต้องทำอะไรเป็นพิเศษก็ทำให้อารมณ์ของคนเราเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้…

 

ในตอนนั้นอายาเมะถึงได้รู้สึกมั่นใจขึ้นมาว่าเธอตัดสินใจได้ถูกแล้ว

 

ถึงมันจะน่าเสียดาย แต่ถ้าการเข้าวงการนั้นหมายความว่าเธอจะต้องยอมทิ้งความสัมพันธ์กับบาคุโกแล้วล่ะก็เธอขอเลือกเป็นแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้ดีกว่า

 

เพราะนั่นน่ะคือของยูนีคหายากรุ่นผลิตชิ้นเดียวในโลกที่เธอบุกน้ำลุยไฟปีนเขาและวิ่งหนีวิลเลินแทบตายกว่าจะได้มาเชียวนะ!?

 

_____________________________

ขอโทษนะคะที่รอบนี้มาช้ามากกกก ไม่เคยดองนายคัตสึกินายขนาดนี้เลย YY แต่สองสามวันมานี้เรายุ่งมากจริงๆ ค่ะ เย็นวันนี้เพิ่งจะพอเคลียร์ตัวเองได้บ้าง

ตอนนี้ต้องขอบคุณน้อง Pandora P. มากๆ เลยค่ะที่ช่วยเป็นตัวหลักในการเขียนตอนที่เรายุ่งมากๆ

ตอนนี้ก็จะเข้าสู่อาร์คปิดเทอมหน้าหนาวอย่างสมบูรณ์แล้วนะคะ!

เรายังจะยุ่งๆไปอีกสักพักเลยค่ะ จะพยายามอัพอย่างน้อยสัปดาห์ละตอนค่ะ แต่ไม่แน่ใจว่าจะอัพถี่กว่านั้นได้มั้ย

แต่ขอบคุณทุกคนที่ยังเป็นกำลังใจให้เรามากๆค่ะ แค่อ่านเม้นท์ของทุกคน เราก็มีแรงลุกขึ้นมาเขียนต่อแล้ว!

ไว้เจอกันในตอนถัดไปนะคะ

--------------------------------------

ข้อความจากน้อง Pandora P. ค่ะ

ขอโทษที่ให้รอนายคัตซะนานเลยนะคะ ;w; เพื่อเป็นการชดเชย! เค้าพาอายาโตะกับคุมแม่มาเซ่นทุกคนค่ะ YY ภาพอายาโตะเค้าลองแต่งเล่นดูใน Picrew นะคะ ไม่กล้าวาดจริงๆ เดี๋ยวความหล่อของอายาโตะหม่นหมอง >w<!

รูปแรก อายาโตะสุดหล่อ!

ส่วนนี่คุณแม่อาซามิค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 231 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,433 ความคิดเห็น

  1. #1201 lamb_san (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 มีนาคม 2564 / 00:04
    อายาโตะแบบตัวอักษรก็ว่าแซ่บแล้วนะคะ แต่พอเจอภาพก็คือตุยไปเรย ห..หร่อเกินไปแน้วค่ะ... (༎ຶ ෴ ༎ຶ) น้องอายาเมะมีคุณแม่ที่ดูเข้มงวดแล้วก็กดดันจังนะคะ แอบเป็นห่วงนิดหน่อยเลย ชอบประโยคที่น้องบอกว่ากว่าจะได้คัตสึกิมานั้นสุดแสนจะลำบากลำบน ต้องวิ่งหนีวิลเลี่ยนกันมาเท่าไหร่จัง555555555555 เรื่องนี้อ่านทีไรก็รู้สึกได้รับรังสีควสมฝดใฝจากน้องอายาเมะทุกทีเลย
    #1,201
    0
  2. #1091 baby-m2 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:03
    ไม่มีรูปคุณพ่อหรอคะ มีอายาโตะมีคุณแม่แล้ว คุณพ่อก็น่าจะไม่เบานะคะ55555
    #1,091
    0
  3. #1090 aom051 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:40

    ครอบครัวนี้งานดีจริงๆ
    #1,090
    0
  4. #1089 Kimiyoshi Ranna (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:26
    ไม่ยอมเลิกกับคัตจังเพราะเป็นนักร้องหรอกนะ!
    #1,089
    0
  5. #1088 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:45
    ไม่แปลกใจเลยทำไมสองแฝดถึงไม่ค่อยอยากกลับบ้าน55555
    #1,088
    0
  6. #1087 ควีนตัวสุดท้าย (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:23

    ยัยคัตน่ารักมาโดยตลอด ใจชุ้นน
    #1,087
    0
  7. #1086 Atanasia11 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:20

    เป็นบ้านที่ดูอึดอัดเเต่ก็อบอุ่นนะคะ ถ้ามีฉากคัตจังVSคุณเเม่ยาย นี้ต้องมันส์เเน่ๆ ยัยคัตจะพิชิตใจเเม่ยายได้ไหมน้ออ เเต่ดูจากสภาพเเล้ว..ถ้าจะยากเเฮะ=*=

    ปล.ดีใจที่อัพค่ะ รอน้าาา~
    #1,086
    0
  8. #1085 godmotherjaa (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 08:50
    คุณแม่ดุจัง:_;
    #1,085
    0
  9. #1084 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:29
    ระเบิด-55555555
    ชอบคำนี้จัง สมเป็นบาคุโกมาก

    เเง่งงง เราเกร็งกับเเม่น้องมากอ่ะ รีดกดดัน รีดกลัวเเม่ เเง่งงงง
    #1,084
    0
  10. #1083 เหมียวเหมียว001 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:15

    ฉันเห็นนะชื่อแชทมันเปลี่ยนไปนี้!!!! มันน่ารักขึ้นกว่าเดิมอีก โอ๊ยตาย ดีงามมาก ชอบตรงอันสุดท้ายมาก หนูคิดถูกแล้วลูกกว่าจะได้ยัยคัตมาเราต้องเสีย(?)อะไรไปมาก หนูมาถึงขนาดนี้คือที่สุดแล้วลูก
    #1,083
    0
  11. #1082 Fogus2005 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:12
    กว่าจะได้เป็นแฟนกันน้องก็จะลำบากหน่อย5555
    #1,082
    0
  12. #1081 softy omelette (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:10
    หล่อมาก!!! คุณแม่ก็สวยมากๆ เลย หน้าตาดีกันทั้งบ้านจริงๆYY อายาเมะจังตัดสินใจถูกแล้วล่ะ! ถึงจะน่าเสียดาย แต่บาคุโกคนนี้มีคนเดียวในโลกนะ! ชอบตรงที่บอกว่าปีนเขา+หนีวิลเลินกว่าจะได้เขามาจังเลยค่ะ555555 อ่ย เจ้าน่ารักพวกนี้
    #1,081
    0
  13. #1080 Yongu (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:55

    ถ้าอายาโตะรู้ว่าคัตจังหมั่นไส้แบบอยากระเบิดใส่ อายาโตะคงมีอายาเมะเป็นตัวประกันแน่ๆ! //น้อนอายาเมะค้าบ ดีแน้วที่ยังอยู่กับคูมคัตจัง
    #1,080
    0
  14. #1079 มายูกิ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:43
    คุณอายาโตะสุดหล่อมาแล้วค่ะ55555 เอาจริงๆแอบคิดนะว่าจะมีวันที่อายาโตะกับคัตจังเจอกันมั้ย น่าจะเป็นสงคราม55555
    #1,079
    0
  15. #1078 Iด็กไม่รู้จัnโต (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:43
    ตัวละครใหม่มาเต็มเลยยย พร้อมบวกกับน้องหมาแล้วนะเออ! เป็นบ้านที่ดูแล้วอึดอัดมากแม่ ให้นังคัตมาระเบิดแม่ง! ลั่นสุดก็ตรงประโยคสุดท้ายนี่แหละ กว่าจะได้มานี่ทั้งเหนื่อยทั้งอันตรายเลยนะ!!
    #1,078
    0
  16. #1077 Yusiga (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:24
    อายาโตะเป็นแฟนกับผมเถอะ
    #1,077
    0
  17. #1076 Adarxxx (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:16
    เห็นชื่อตอนแล้วใจหวิวๆมาก อ่านมาถึงคุณแม่ถามเรื่องเซ็นสัญญาค่ายคือนิ่งก่อนละหนึ่ง ในใจกลัวมากว่าน้องจะเลือกเซ็นเพราะมันหมายถึงอนาคตของตัวน้องเอง แต่คิดในอีกแง่คือน้องก็แค่เด็กอายุ 16 เอง น้องควรจะมีช่วงเวลาแห่งความสุขกับเพื่อนกับแฟนมากกว่ามานั่งฝึกที่บริษัทอ่ะ พอตอบไปว่าขอคิดดูก่อนคือโล่งมาก แถมคุณแม่ยังโอเคอีก ฮือออออออออ รอดตัวไปนะนายคัต! ปล.อิมเมจพี่อายาโตะคือเหมือนกับที่แลงจินตนาการไว้เป๊ะเลยคับ ส่วนคุณแม่คือสวยเว่อร์วังมาก สวยจนอยากร้องไห้อุ๋งอิ๋ง🥺
    #1,076
    1
    • #1076-1 Adarxxx(จากตอนที่ 47)
      24 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:17
      *ลอง แลงอะไรก่อน พิมพ์ไม่รู้เรื่องแล้วนะ
      #1076-1
  18. #1075 นินจาแมว (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:02
    อายาโตะหล่อค่ะะะะะะะะ ฮรุกกกก
    #1,075
    0
  19. #1074 ิbitter_caramel (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:52
    โอ้ยไรท์รู้มั้ยใจเราวูบขนาดไหนตอนเราเห็นชื่อตอนอะT^T(break up) ขวัญเอยขวัญมารักกันนานๆนะลูก
    #1,074
    1
    • #1074-1 Ms. Margarita, Pandora P.(จากตอนที่ 47)
      24 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:58
      นี่ยังแค่ the beginning ค่ะ 55555
      #1074-1
  20. #1073 Bao_Bao (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:46

    คูมแม่น่ากัวจังคร่ะ-- *หันมองแม่ตัวเอง* //ร่างโคลนนิ่งเเน่ๆ!! แค่กๆ--
    จะมีพาร์คของคุรพี่ชายสุดหล่อมั้ยคะ!! อยากรู้จังใครเป็นคนโทรมา *ต่อมเผือกทำงาน*
    คัตจังก็ยังเป็นคัตจังเหมียนเดิม บึ้มทุกอย่างที่ขว้างหน้า ก๊ากกกกกก5555555+
    #1,073
    0
  21. #1072 siretorn (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:39

    กำลังอ่านตอนเก่าอยู่ละรีเว็บ ตอนใหม่เด้งเลย แงงง คุมแม่ของน้องสวยอ่าาา น้องได้แม่มาเต็มๆ สู้ๆค้าบบ

    #1,072
    0
  22. #1071 plapla (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:38
    คัตจังเป็นของแรร์สินะ
    #1,071
    0
  23. #1070 pnc-cc (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:35
    บ้านนี้เบ้าหน้าฟ้าประทานสินะ ว่าแต่คนที่โทรหาอายาโตะคือใครกันนะ🤔
    #1,070
    0
  24. #1069 saisia9406 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:34

    เราขอจองบทแฟนพี่อายาโตะได้ไหมคะ ส่วนใครที่จะเป็นแฟนพี่อายาโตะรับบัตรคิวนะคะแล้วกรุณาอย่าเบียดกันด้วยค่ะ
    #1,069
    0
  25. #1068 Sweet-Candycat (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2564 / 20:24
    กลัวใจจัง ถ้าคัตจังรู้เรื่องข้อเสนอของคุณแม่ที่ให้อายาเมะจะเกิดอะไรขึ้นมั้ยนะ
    #1,068
    0