Fanfic BNHA / My Hero Academia :: Blazing aria [Bakugou x OC]

ตอนที่ 46 : Aria 41 : I may have a kiss on the 25th.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 270 ครั้ง
    27 ก.พ. 64

Aria 41

I may have a kiss on the 25th.

 

“เมอร์รี่คริสมาสต์!”

 

อายาเมะตะโกนออกมาพร้อมกับดึงเชือกพลุกระดาษ เหมือนกับเพื่อนร่วมห้องของเธอที่ทำแบบเดียวกันอยู่ในห้องนั่งเล่นรวมของพวกเขา

 

ริบบิ้นหลากสีฟุ้งกระจายอยู่ในห้อง ก่อนจะตกลงไปบนพื้น

 

ถึงหลังจบงานเลี้ยง พวกเขาคงจะต้องเก็บกวาดกันยกใหญ่แน่ แต่ในตอนนี้ก็ไม่ค่อยมีใครสนใจสักเท่าไร

 

เพราะว่าวันนี้คือวันแห่งการฉลองไงล่ะ!

 

“ชนแก้ว!”

 

ใครสักคนพูดนำขึ้นมาพร้อมกับชูแก้วน้ำอัดลมขึ้น ทำให้สมาชิกห้อง 1-C ที่ดันโซฟามานั่งล้อมวงกันอยู่ต่างพากันยกแก้วของตัวเองขึ้นมาบ้าง

 

“ชนแก้ว!!!”

 

คนที่เหลือพูดรับอย่างพร้อมเพรียง รวมทั้งอายาเมะด้วย

 

เธอยิ้มกว้างขณะที่ชูแก้วขึ้นแล้วจึงดื่มน้ำในแก้วรวดเดียวจนหมด

 

ถึงปกติแล้วอายาเมะจะไม่กินน้ำอัดลม แต่วันนี้ถือเป็นกรณีพิเศษ

 

เพราะเป็นงานเลี้ยงวันคริสมาสต์ที่เธอกับเพื่อนๆ ตั้งใจจัดขึ้นมาด้วยกันตั้งหลายสัปดาห์ ดังนั้นเธอจะยกให้เป็นชีทเดย์ไปก็แล้วกัน

 

อาหารถูกจัดวางเรียงอยู่บนโต๊ะที่พวกเขาลากมาต่อกันไว้ตรงกลาง มีทั้งอาหารคาวและหวานหลากหลายอย่างจนละลานตา

 

ถึงจะไม่มีใครทำอาหารเก่งเป็นพิเศษ แต่พอช่วยๆ กันแล้วก็ออกมาไม่เลว แถมยังสนุกไปอีกแบบ

 

ตัวอายาเมะเองก็ไม่ถนัดทำอาหารคาวเท่าไร เธอจึงเลือกอบขนมปังขิงเป็นรูปต่างๆ ให้เข้าธีมวันคริสมาสต์แทน

 

“ไอจัง ลองอันนี้เร็ว อร่อยสุดๆ!” ซาโยริสะกิดเรียกเธอทำให้อายาเมะพยักหน้ารับแล้วยื่นส้อมไปจิ้มอาหารในจานนั้นขึ้นมา

 

ระหว่างที่กำลังเคี้ยวอยู่ ดวงตาสีน้ำทะเลก็กวาดมองเพื่อนร่วมห้องทุกคนของเธอไปด้วย

 

ทุกคนกำลังกินอาหาร พูดคุยและหัวเราะอย่างสนุกสนานอยู่

 

ดีจริงๆ ที่งานเลี้ยงครั้งนี้สำเร็จไปได้ด้วยดี

 

ดีจริงๆ ที่ได้ใช้เวลาแบบนี้ร่วมกับเพื่อนของเธอ

 

“อิชิคาวะ ขนมปังขิงอร่อยดีนะ” อิสึกิที่นั่งอยู่ถัดออกไปไม่ไกลนักตะโกนบอกเธอ ทำให้มีเสียงงึมงำเห็นด้วยตามมา

 

คำชมนั้นทำให้อายาเมะยิ้มแก้มปริขณะที่เอื้อมมือไปหยิบขนมของตัวเองขึ้นมาชิมบ้าง

 

วันนี้เธอทำขนมปังขิงออกมาอร่อยกว่าปกติจริงๆ นั่นล่ะ

 

คงเพราะอยากทำสุดฝีมือให้ใครบางคนกินด้วยล่ะมั้ง

 

ไม่รู้ว่าเขาได้ชิมขนมที่เธอเอาไปให้ตั้งแต่เช้าหรือยัง เธอเองก็มัวแต่ยุ่งกับงานคริสมาสต์จนรู้ตัวอีกทีก็เป็นช่วงเย็นแล้ว

 

แต่ห้อง 1-A ก็มีจัดงานคริสมาสต์เหมือนกัน บาคุโกก็คงจะไม่ได้ว่างสักเท่าไร

 

ถึงอายาเมะจะอยากใช้คริสมาสต์แรกที่เธอมีแฟนกับแฟนของเธอ แต่การฉลองกับเพื่อนก็สำคัญมากๆ เหมือนกัน

 

เอาไว้ปีหน้า หรือปีหน้าๆ ถัดไปก็ไม่สายเกินไปหรอก

 

วันนี้เธอจะใช้เวลากับเพื่อนให้เต็มที่ก่อนก็แล้วกัน


 

อายาเมะกวาดตามองดูอาหารที่ใกล้จะหมดแล้ว ก่อนจะลุกขึ้นพูดอย่างร่าเริงว่า “พวกเรามาจับฉลากกันเถอะ!”

 

กติกาการจับฉลากนั้นเข้าใจง่ายมาก แค่ผลัดกันมาหยิบฉลากหมายเลข จากนั้นก็ไปตามหากล่องของขวัญที่หมายเลขตรงกัน ก็เป็นอันเรียบร้อย

 

มีเพียงคนเดียวที่ถูกล็อกหมายเลขเอาไว้ตั้งแต่แรก ให้ได้กล่องของขวัญกล่องสุดท้ายเท่านั้น

 

อายาเมะยื่นกล่องของขวัญกล่องนั้นให้ชินโซด้วยรอยยิ้มกว้าง

 

“อันนี้ของชินโซคุงนะ”

 

โชคดีที่ชินโซเป็นคนหัวไว พอเห็นรอยยิ้มของเพื่อนทั้งห้องที่อยู่ๆ ก็พร้อมใจกันหันมามองเขา เด็กหนุ่มก็เดาได้อย่างรวดเร็ว

 

“เธอวางแผนไว้?”

 

“เปล่าหรอก” อายาเมะส่ายหน้าไปมา “ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว แต่ทุกคนในห้องช่วยกันคิดมาสักพักแล้วล่ะ”

 

เมื่อตอนช่วงต้นฤดูหนาว ชินโซได้มีโอกาสไปเรียนร่วมกับพวกหลักสูตรฮีโร่จากการโชว์ฝีมือที่ยอดเยี่ยมในช่วงงานกีฬา

 

อายาเมะไม่รู้รายละเอียดมากนัก แต่ได้ยินมาจากพวกอาจารย์ว่าเขามีโอกาสได้ย้ายไปแผนกฮีโร่ในปีหน้าสูงมาก

 

ถ้าชินโซได้ย้ายแผนกจริง...นี่จะเป็นคริสมาสต์สุดท้ายที่เขาได้ฉลองกับเพื่อนร่วมห้อง 1-C

 

ชินโซเป็นเพื่อนร่วมห้องของพวกเขา ถ้าเจ้าตัวอยากจะเดินต่อไปตามเส้นทางของตัวเอง ทุกคนก็จะสนับสนุนอย่างเต็มที่ แต่อย่างน้อยก็อยากจะทำให้ช่วงเวลาที่ยังอยู่ด้วยกันมันพิเศษสักหน่อย

 

“อันนี้เป็นของขวัญที่เพื่อนๆ ทุกคนช่วยกันเตรียมให้น่ะ”

 

ในขณะที่อายาเมะพูด เพื่อนๆ คนอื่นก็คะยั้นคะยอให้ชินโซรีบแกะของขวัญ

 

ของข้างในคืออัลบั้มภาพรวมของห้อง 1-C ตั้งแต่ต้นเทอมเป็นต้นมา

 

ภาพของชินโซหาค่อนข้างยาก คงเพราะเจ้าตัวไม่ใช่คนชอบถ่ายรูป ดังนั้นถึงจะเป็นรูปที่เจ้าตัวถูกถ่ายติดมาแค่ตรงขอบภาพ พวกเขาก็เลือกมาจนหมด

 

พอมาพลิกๆ ดูแล้ว แทนที่จะให้ความรู้สึกซึ้งใจ กลับดูเหมือนอัลบั้มรูปวิญญาณตามติดของชินโซ

 

ซาโยริเริ่มทำหน้าแปลกๆ บางคนหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ส่วนอายาเมะเองก็ยิ้มแห้งๆ อย่างจนใจ

 

ทำไงได้ล่ะ ใครจะไปคิดว่าชินโซจะเปลี่ยนแผนกเรียนทีหลังแบบนี้ เลยไม่มีใครตั้งใจถ่ายรูปเขาเอาไว้สักคน

 

สุดท้ายจากที่ตั้งใจจะสร้างบรรยากาศซาบซึ้ง มันเลยกลายเป็นช่วงตลกขายขำไปแทน

 

“รูปนี้ตลกชะมัด” อิสึกิพูดขณะที่ชี้ไปยังรูปตอนช่วงงานเทศกาลที่ชินโซแต่งเป็นผีห้อยหัวลงมาจากเพดาน ด้านหน้ามีรูปเบลอๆ ของใครสักคนที่กำลังวิ่งหนีชินโซอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

“อันนี้ตลกกว่าอีก”

 

“เห้ย! อันนี้ทำไมมีรูปฉันติดไปด้วยล่ะ!?”

 

“ใครเลือกรูปนี้มาน่ะ!?”

 

จากอัลบั้มรูปที่ตั้งใจจะให้ชินโซ ก็กลายเป็นถูกเพื่อนๆ เอาไปรุมกันแย่งดูไปแล้ว

 

เพราะทุกคนช่วยกันหารูปกันมาคนละส่วน โดยมีอายาเมะเป็นคนรวบรวมอีกที ทุกคนจึงไม่ได้เห็นรูปทั้งหมดจนกระทั่งวันนี้

 

ความวุ่นวายย่อมๆ ในตอนนั้นทำให้อายาเมะหลุดหัวเราะออกมาขณะที่เธอนั่งแยกตัวอยู่ที่โซฟาด้านข้าง

 

เป็นตอนนั้นเองที่ชินโซนั่งลงที่โซฟาข้างเธอ

 

กล่องของขวัญสีชมพูที่ผูกโบว์สีขาวถูกยื่นมาทางเธอโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้อายาเมะนั่งมองอย่างงุนงง

 

ดวงตาสีน้ำทะเลกะพริบปริบๆ ก่อนที่เธอจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าเรียบเฉยของชินโซที่ยังคงยื่นกล่องของขวัญมาทางเธอ

 

“หัวหน้าห้อง กล่องนี้ของเธอ”

 

คำอธิบายนั้นไม่ได้ช่วยให้เข้าใจอะไรมากขึ้นเลยสักนิด

 

อายาเมะส่ายหน้าไปมาขณะที่เธอชูกล่องของขวัญที่เธอจับฉลากได้ขึ้นมา

 

“ชินโซคุงจำผิดแล้วล่ะ ของฉันกล่องนี้ต่างหาก”

 

“เปล่า” เขาพูดสั้นๆ ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังใช้ความคิด แล้วอธิบายต่อว่า “วันนี้มีเซอร์ไพรซ์สองอย่างไงล่ะ”

 

เซอร์ไพรซ์สองอย่าง?

 

อ๊ะ! หรือว่า…

 

“ทุกคนเตรียมของขวัญให้ฉันเหรอ”

 

พอเห็นชินโซพยักหน้ารับ รอยยิ้มบนริมฝีปากของเด็กสาวก็ขยับกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนอายาเมะต้องยกมือขึ้นมาจับแก้มตัวเองเอาไว้

 

เธอมองกล่องของขวัญอยู่พักหนึ่ง ราวกับอยากจะทำให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้มองผิดไปจริงๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนๆ ในห้องที่เริ่มทยอยหันมามองเธอ

 

“ให้ฉันจริงๆ เหรอ” อายาเมะถามย้ำอีกรอบ แต่แทนที่จะได้คำตอบกลับมีเสียงของซาโยริตะโกนขัดขึ้นมาแทน

 

“เดี๋ยวสิ ชินโซ! นี่มันผิดคิวนะ!”

 

“ให้ตอนไหนก็ไม่ต่างกันไม่ใช่หรือไง”

 

“นายไม่ได้ฟังตอนเราประชุมกันใช่มั้ยน่ะ!?”

 

เสียงโวยวายของซาโยริกับคำตอบเฉยชาของชินโซทำให้รอยยิ้มของอายาเมะขยับกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดเธอก็หลุดหัวเราะออกมา

 

เสียงหัวเราะสดใสนั่นทำให้ซาโยริเลิกโต้เถียงกับชินโซ

 

“ไม่เป็นไรหรอก ซาโยริ แค่ทุกคนเตรียมของขวัญให้ฉันก็มีความสุขมากแล้วล่ะ รู้สึกดีใจมากจริงๆ นะ”

 

เธอรับกล่องของขวัญนั้นมากอดเอาไว้ ใจหนึ่งก็อยากรีบแกะดูไวๆ แต่อีกใจกลับไม่อยากเปิดออกมาให้มันเสียหายแม้แต่นิดเดียว

 

ดวงตาสีน้ำทะเลกวาดมองรอบห้องอีกรอบ ไล่ตั้งแต่เพื่อนสนิทของเธอ เพื่อนร่วมห้องที่ทำงานเทศกาลด้วยกัน เพื่อนคนที่ไม่ได้สนิทกันสักเท่าไร ไปจนถึงกลุ่มผู้ชายสามคนที่เคยมีปัญหากับเธอและอาโกะยามาโตะกับโทเงะอิเคะที่หลบตาไปอีกทางด้วยท่าทางเก้อเขิน

 

“แทนทั้งคำขอบคุณแล้วก็ขอโทษไงล่ะ”

 

ซาโยริทิ้งตัวนั่งลงอีกข้างของเธอ ก่อนจะพูดกระซิบเสียงเบาในสิ่งที่เธอกำลังคิดออกมาอย่างรู้ใจ

 

“เจ้าพวกนั้นเองก็สำนึกผิดแล้วล่ะที่ทำให้เธอต้องลำบากใจเรื่องที่สนิทกับหลักสูตรฮีโร่”

 

“อืม รู้แล้วล่ะ ไม่ได้คิดมากอยู่แล้ว”

 

อายาเมะไม่ได้โกรธอะไรพวกเขา แต่การที่อีกฝ่ายตั้งใจขอโทษอย่างจริงจังก็ทำให้เธอรู้สึกดีมากจริงๆ

 

เธอยกกล่องของขวัญขึ้นมาอีกรอบ ริมฝีปากคลี่รอยยิ้มจนตากลมโตหยีลง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสดใสขณะที่มองดูเพื่อนร่วมห้องของเธอ

 

“ขอบคุณทุกคนมากจริงๆ นะ”

 

“ขอบคุณอะไรกันล่ะ! เราต่างหากที่ต้องขอบคุณที่ช่วยดูแลมาตลอดตั้งแต่เริ่มเรียนมาน่ะ”

 

“ขอบคุณที่ช่วยจัดงานเลี้ยงให้นะ”

 

“ขอบคุณที่คอยดูแลพวกเรานะ หัวหน้าห้อง!”

 

“ชินโซเองก็ด้วย ถ้านายไม่อยู่แล้วคงเหงาแปลกๆ เลย”

 

“ย้ายหลักสูตรแล้วก็อย่าลืมเพื่อนเก่าล่ะ”

 

“ถ้าพวกหลักสูตรฮีโร่ทำนิสัยไม่ดีใส่ล่ะก็สั่งสอนพวกนั้นไปด้วยเลยนะ!”

 

“พูดอะไรแบบนั้นเล่า ตอนนี้เรามีอาวุธต่อกรกับหลักสูตรฮีโร่แล้วนะ!” อิสึกิพูดขัดขึ้นมา ก่อนจะผายมือไปทางอายาเมะที่นั่งกะพริบตาปริบๆ มองอย่างงุนงง

 

“นี่ไง! อาวุธที่เอาชนะตัวร้ายที่สุดของหลักสูตรฮีโร่ได้!”

 

ดวงตาเป็นประกายของเพื่อนๆ ทำให้อายาเมะได้แต่โบกมือปฏิเสธไปมา แต่อิสึกิก็ยังพูดต่อว่า “ถ้าบาคุโกทำนิสัยเสียก็ส่งอิชิคาวะไปจัดการไงล่ะ”

 

ส่งเธอไปจัดการบาคุโก!?

 

เหมือนส่งกระต่ายเข้าถ้ำเสือสิไม่ว่า

 

แล้วเธอก็ยังไม่ได้บอกใครนอกจากเพื่อนๆ ห้อง A กับซาโยริเลยนะว่าเธอคบกับเขาแล้ว

 

นี่ในสายตาของคนอื่น ความสัมพันธ์ของเธอกับบาคุโกมันเป็นยังไงกันแน่น่ะ...

 

พอคิดๆ ไปแล้ว เด็กสาวก็พลันรู้สึกว่าใบหน้าของเธอค่อยๆ ร้อนผ่าวขึ้นมา

 

เธอมองซ้ายขวาหาทางออกจากบทสนทนาน่าอายนี่ ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับไมโครโฟนที่ต่อสายกับโทรทัศน์อยู่พอดี

 

“เพิ่งจะหัวค่ำเอง เรามาร้องคาราโอเกะกันมั้ย!”

 

อิสึกิมองเธออย่างรู้ทันแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ส่วนซาโยริคงจะสงสารเธอ จึงพูดตอบรับอย่างร่าเริงว่า “มาๆ มาร้องเพลงกัน ไอจังเริ่มเป็นคนแรกนะ”

 

มีเสียงตะโกนคัดค้านดังระงมในทันที

 

“ถ้าอิชิคาวะร้องคนแรกแล้วใครจะกล้าร้องต่อกันล่ะ!?”

 

“คนร้องเพราะที่สุดต้องไปต่อคิวสุดท้ายเซ่”

 

“จริง! ขืนให้อิชิคาวะเริ่มฉันคงไม่มีหน้าร้องต่อหรอก…”

 

“แต่เราควรจะได้ฟังอะไรดีๆ ในวันคริสต์มาสนะ อย่าทำร้ายหูฉันในวันนี้เลย…”

 

“เพราะงั้นถึงได้บอกให้อิชิคาวะปิดท้ายไงเล่า!”

 

อายาเมะฟังการโต้เถียงเหล่านั้นแล้วร่วมหัวเราะไปกับเพื่อนๆ เป็นอันว่าเด็กสาวจะได้ร้องเพลงส่งทุกคนก่อนแยกย้ายไปเข้านอนในคืนนี้

 

งานเลี้ยงออกมาดีกว่าที่คิดจนอายาเมะอดภูมิใจไม่ได้

 

ถือว่าเธอสอบผ่านฉลุยในหน้าที่ของหัวหน้าห้อง

 

ที่เหลือก็แค่หน้าที่ของไอริส

 

ถึงเวลาให้ของขวัญคริสต์มาสกับแฟนๆ บ้างแล้วล่ะ

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

อายาเมะพึ่งกดปุ่มอัพโหลดวิดีโอด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะก๊อปลิงค์ไปโพสต์ในเพจของเธอด้วยความเคยชิน

 

ถึงรอบนี้จะอัพเพลงค่อนข้างดึก แต่ก็ยังมีความเคลื่อนไหวในเพจของเธออย่างต่อเนื่องเหมือนเคย

 

แต่คนที่ทำให้เธอยิ้มกว้างที่สุดก็ยังเป็นคนๆ เดิมเสมอ

 

Bakugou Katsuki likes your post : “Merry christmas ทุกคนนะคะ….”

 

ชื่อของคนที่กดไลค์ให้เป็นคนแรกทำให้อายาเมะยิ้มจนปวดแก้มไปหมด

 

บาคุโกไม่ใช่คนเล่นโซเชียลมากนักแท้ๆ แต่ทำไมถึงกดไลค์ให้ได้เป็นคนแรกเกือบตลอดเลยนะ

 

เป็นแฟนบอยนัมเบอร์วันที่ตอนนี้เลื่อนสถานะมาเป็นแฟนของเธอแล้วสิ

 

บาคุโกเคยฟังเพลงนี้มาก่อนแล้วก็จริง แต่เขายังไม่ได้เห็นวิดีโอที่เธอถ่ายไว้ อายาเมะจึงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดพิมพ์ข้อความส่งไปในทันที

 

กระต่ายของบาคุโก ♡ : ดูวิดีโอใหม่ของฉันยัง!

 

กระต่ายของบาคุโก♡ : เป็นไงบ้าง

 

บาคุโกอ่านข้อความนั้นอย่างรวดเร็ว

 

ตอนแรกเธอคิดว่าเขาคงจะพิมพ์อะไรตอบกลับมา แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาที หน้าจอของเธอก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนสายเรียกเข้า

 

Incoming call from Bakugou K.

 

“บาคุโก” อายาเมะกดรับสายด้วยน้ำเสียงสดใส “งานเลี้ยงของห้องนายเลิกแล้วเหรอ”

 

“เออ”

 

คำตอบสั้นห้วนนั่นไม่ได้ทำให้ความรู้สึกสดใสของเธอลดลงสักนิด

 

มือข้างหนึ่งของเด็กสาวยังถือโทรศัพท์จ่อหูไว้ ส่วนอีกข้างเลื่อนไปกดรีเฟรชหน้าเว็บไซต์เพื่อดูยอดวิวล่าสุดของวิดีโอเพลงใหม่

 

เทียบกับเพลงที่ผ่านๆมา กระแสตอบรับรอบนี้ก็ถือว่าดีกว่าปกติจริงๆ

 

คอมเม้นท์เด้งแจ้งเตือนขึ้นอย่างต่อเนื่อง ส่วนมากก็เป็นไปในทิศทางบวก

 

พอเห็นว่าแนวโน้มของมันดูจะเป็นไปในทิศทางที่ดี อายาเมะก็ละความสนใจกลับมาคุยกับแฟนของเธอในที่สุด

 

“ตกลงว่าดูวิดีโอใหม่ของฉันหรือยัง เป็นยังไงบ้าง!”

 

บาคุโกไม่ตอบ

 

เสียงที่เงียบหายไปจากปลายสายทำให้อายาเมะมุ่ยหน้านิดหน่อย พร้อมกับความไม่มั่นใจที่แล่นขึ้นมา

 

หรือว่ามันจะแย่กว่าที่คิด?

 

อายาเมะกดเข้าไปดูวิดีโอของเธอในทันที ชักเริ่มจะไม่แน่ใจว่าเธอเผลอทำอะไรแปลกๆ ไปหรือเปล่า

 

หน้าจอสีขาวเริ่มปรากฏชื่อเพลง Kiss on the 25th เป็นอย่างแรก ก่อนที่ภาพจะค่อยๆ เบลอและเปลี่ยนเป็นภาพของระเบียงหอพักที่ถูกตกแต่งด้วยไฟสีเหลืองนวล มีเบาะสีขาวและตุ๊กตามากมาย โดยตัวที่ถูกวางไว้อย่างโดดเด่นที่สุดก็คือตุ๊กตากระต่ายโง่ซึ่งเป็นตุ๊กตาตัวโปรดของเธอในตอนนี้

 

อายาเมะนั่งอยู่ตรงกลางเฟรม สวมเดรสไหมพรมคอเต่าลายเรนเดียร์ยาวพอคลุมขาอ่อน ถักเปียสองข้าง และกดคีย์บอร์ดท่ามกลางหิมะที่กำลังตกเบาๆ ด้านนอก

 

“บนทางเดินกลับบ้านกาลครั้งหนึ่งในฤดูหนาว พวกเราเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า อา…คนรักสีขาวโปรยปรายลงมาแล้ว”

 

ก็ดูปกติดีนี่นา…

 

แต่บาคุโกก็ยังไม่พูดอะไร อายาเมะจึงได้แต่ถามเสียงเล็กๆ อย่างลังเลว่า “มันไม่น่ารักเหรอ”

 

เด็กสาวได้ยินเสียงพ่นลมหายใจออกจากปลายสาย

 

ในที่สุดบาคุโกก็ตอบกลับมาด้วยเสียงเข้มๆ ว่า “อย่าคิดเองเออเองสิวะ”

 

“....”

 

นั่นเป็นคำชมว่าเธอน่ารักแล้วใช่มั้ยนะ

 

ใช่มั้ยนะ…

 

อายาเมะยังไม่ทันได้ตอบอะไรกลับไป คนที่ปลายสายโทรศัพท์ของเธอก็พูดขึ้นมาอีกครั้งเสียก่อน

 

“เปิดทวิต”

 

เสียงออกคำสั่งของบาคุโกทำให้อายาเมะรีบกดเข้าเว็บไซต์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะขมวดคิ้วมองหน้าจออย่างงุนงง

 

ก็ไม่เห็นจะมีอะไรนี่นา

 

แต่ไม่ต้องให้เธอถาม บาคุโกก็พูดต่อทันทีว่า “Trending”

 

Trending?

 

หมายถึงว่าเพลงของเธอ...ติดเทรนด์ของทวิตเตอร์เหรอ

 

ความคิดนั้นทำให้อายาเมะมือไม้สั่นจนกดปุ่มพลาดไปสองสามรอบ กว่าจะกดเข้าไปดูรายชื่อเทรนด์ของทวิตเตอร์ได้ก็เหงื่อแตกพลั่กด้วยความตื่นเต้นไปหมด

 

เธอเลื่อนเม้าส์ลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งสะดุดตาเข้ากับชื่อแท็กตรงด้านล่าง

 

อันดับ 20 #IRIS

 

ตะ...ติดเทรนด์จริงๆ ด้วย

 

เสียงมือถือหล่นกระแทกโต๊ะทำให้อายาเมะได้สติอีกครั้ง เธอเพิ่งรู้ตัวในตอนนั้นเองว่าตัวเองตกใจจนเผลอทำโทรศัพท์ร่วงจากมือ

 

เด็กสาวลุกลี้ลุกลนหยิบมันขึ้นมาอีกรอบ ก่อนจะรีบพูดกับปลายสายว่า “ขอโทษด้วย ฉันเผลอทำมือถือตกน่ะ”

 

หลังจากนั้นอายาเมะก็นั่งนิ่งอยู่อีกพักหนึ่ง ดวงตาสีน้ำทะเลเบิกกว้างจ้องมองแฮ็ชแท็กที่เป็นชื่อนักร้องของเธอแทบไม่กะพริบ

 

อายาเมะก็พอจะรู้หรอกว่าช่วงหลังมานี้จำนวนฟอลโลเวอร์ของเธอเพิ่มขึ้นมาก ถึงจะไม่ได้เพิ่มขึ้นรวดเดียวอย่างชัดเจน แต่ก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องพอให้เห็นความแตกต่างจากก่อนหน้านี้

 

แต่การที่เธอปล่อยเพลงใหม่แล้วติดเทรนด์ทวิตเตอร์ได้ก็ยังเหนือความคาดหมายมากอยู่ดี

 

“ยังจะไม่มั่นใจอะไรงี่เง่าอีกไหม”

 

อายาเมะนั่งมองรายชื่อ Trending อีกพักหนึ่ง รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปาก ก่อนที่เธอจะตอบกลับไป

 

“ไม่แล้วล่ะ ขอบคุณนะ”

 

นั่นสินะ จะต้องให้บาคุโกเตือนสติเธออีกสักกี่ครั้งกัน

 

อายาเมะสลับหน้าจอไปตอบข้อความชื่นชมจากเพื่อนในแชนเนิลเพลงอื่นๆ

 

เสียงเพลงที่เธอเปิดทิ้งไว้ยังคงดังคลออยู่ในห้องพักของเธอ

 

“หิมะแรกกำลังโปรยปราย…เหมือนกับเธอที่เป็นคนรักสีขาว ขยับเข้ามาอีกสักนิดสิ โอบกอดฉันเอาไว้ในความอบอุ่นของเธอ จูบแรกของฉัน Kiss on the 25th”

 

สักพักเธอก็เผลอฮัมไปตามทำนองเพลงของตัวเอง บาคุโกก็ไม่ได้พูดอะไร แต่พวกเขาก็ยังไม่กดวางสายสักที

 

ถึงจะทดแทนการอยู่ด้วยกันจริงๆ ไม่ได้ แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้อายาเมะรู้สึกเหมือนเธอได้อยู่ใกล้ชิดเขามากขึ้นอีกหน่อย

 

เธอไม่ได้ตั้งใจทำอะไรเป็นพิเศษ เพียงแค่นั่งเอนตัวไปกับเบาะนุ่มๆ แล้วเลื่อนดูทวิตที่ติดแท็ก #IRIS ไปเรื่อยๆ ก่อนจะคิดได้ว่ามีเรื่องที่เธออยากจะถามเขาอยู่

 

“จะว่าไปแล้ว ปิดเทอมหน้าหนาวบาคุโกจะกลับบ้านหรือเปล่า”

 

อีกแค่ไม่กี่วันก็จะเข้าช่วงปิดเทอมหน้าหนาวแล้ว ถึงจะเป็นปิดเทอมสั้นๆ แต่เพราะเป็นช่วงเทศกาลพอดีเลยพลอยให้ความรู้สึกรื่นเริงไปด้วย

 

ช่วงปลายปีเป็นช่วงเวลาที่อายาเมะชอบที่สุดเหมือนกัน

 

ทั้งตัวเมืองและห้างที่ประดับไปด้วยแสงไฟอย่างสวยงามและช่วงเซลล์ส่งท้ายปีที่ชวนให้ไปช้อปปิ้งตลอดทั้งวัน…จะอะไรก็ทำให้เธออยากออกไปเดินเที่ยวทุกวันเลย

 

ถ้าได้ไปเที่ยวกับบาคุโกก็คงดีเหมือนกัน

 

อ๊ะ! เคาท์ดาวน์ปีใหม่ไงล่ะ!?

 

อายาเมะเริ่มจะคิดเรื่อยเปื่อยไปเรื่อยๆ ก่อนที่ความฝันทั้งหมดจะพังทลายเพราะคำตอบง่ายๆ ของบาคุโก

 

“ฉันไปอินเทิร์น”

 

รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กสาวแข็งค้างไปในทันที สมองกำลังเริ่มประมวลผลข้อมูลที่อายาเมะรู้ล่วงหน้าแล้วว่าเธอคงจะไม่ชอบผลลัพธ์สุดท้ายที่ได้ออกมาแน่

 

ถ้าไปอินเทิร์นก็หมายความว่าบาคุโกต้องไปทำงานตอนปิดเทอม

 

ถ้าต้องไปทำงานตอนปิดเทอมก็หมายความว่าเขาไม่ว่าง

 

ถ้าเขาไม่ว่าง ก็หมายความว่าจะไปเดทตอนปลายปีและไปเคาท์ดาวน์กับเธอไม่ได้…

 

ปีใหม่แรกที่มีแฟนก็ต้องเคาท์ดาวน์คนเดียวอยู่ดีเหรอ น่าเศร้าเกินไปแล้วมั้ย!?

 

อ๊ะ! แต่ก็ยังคอลกันได้?

 

ไม่สิ พวกฮีโร่ต้องมีกะทำงานอีกหรือเปล่า ถ้าเข้ากะพอดีก็คอลไม่ได้น่ะสิ

 

ข้อสรุปสุดท้ายที่อายาเมะประมวลผลได้ทำให้เด็กสาวห่อเหี่ยวลงในชั่วพริบตา

 

สลดชะมัด…


 

นี่มันน่าสลดเกินไปแล้ว…

 

“แล้วเธอ?”

 

ในตอนที่บาคุโกถามกลับมา อายาเมะเองก็นึกคำตอบไม่ออกเหมือนกัน

 

แผนที่คิดไว้เมื่อกี้ทั้งหมดถูกเขาทำลายไปในชั่วพริบตาแล้วนี่นา

 

“ก็คงจะกลับบ้านมั้ง...”

 

ก็แค่ต้องไปช้อปปิ้งคนเดียว เดินห้างคนเดียว เคาท์ดาวน์คนเดียว...เธอทำแบบนี้มาตั้งกี่ปีกันแล้ว แค่มีแฟนไม่ได้ทำให้อยู่คนเดียวไม่ได้สักหน่อย ถึงจะไม่มีบาคุโกก็ช่างสิ!

 

อ๊ะ ไม่สิ!

 

ยังเหลือคนอีกคนที่ต้องกลับบ้านพร้อมกับเธออยู่ไม่ใช่หรือไง

 

“แล้วก็อาจจะไปช้อปปิ้งกับอายาโตะ?”

 

อาจจะเป็นความคิดไปเองของเธอก็ได้ แต่ในตอนนั้นอายาเมะรู้สึกเหมือนว่าบรรยากาศจากฝั่งของบาคุโกให้ความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

 

เสียงเข้มๆ ของอีกฝ่ายพูดเตือนขึ้นมาในทันที

 

“เธอน่ะ ไม่ใช่ว่าต้องไปบ้านฉันรึไง”

 

 

หูของเธอฝาดรึเปล่าน่ะ

 

นี่เขากำลังชวนเธอเข้าบ้านอยู่เหรอ?

 

“…”

 

ความช็อคของอายาเมะทำให้ทางปลายสายพูดเตือนขึ้นมาอีกว่า

 

“ของขวัญยัยป้า”

 

อ๋อ…

 

อายาเมะลืมไปสนิทเลยว่าต้องเอาของขวัญปีใหม่ไปให้มิทสึกิซัง

 

อันที่จริง หลังผ่านเหตุวิ่งหนีตายในห้างมา เธอก็เกือบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตอนนั้นสั่งผ้าพันคอให้มิทสึกิซังเอาไว้

 

ถึงจะไม่เห็นหน้ากัน แต่อายาเมะก็เดาได้เลยว่าเขาต้องกำลังทำสีหน้าเอือมระอาใส่เธอแน่

 

“แต่นายต้องไปอินเทิร์นนี่ มีเวลาว่างด้วยเหรอ”

 

“แค่วันหยุดมันจะไม่มีได้ยังไงวะ?”

 

อายาเมะแอบเบะปากกับตัวเองนิดหน่อย

 

ไม่อยากฟังคำพูดนี้จากคนที่ฝึกซ้อมทุกวันไม่เว้นเสาร์อาทิตย์หรอกนะ

 

“นายว่างวันไหนก็บอกแล้วกัน ฉันน่าจะว่างมากกว่าอยู่แล้วล่ะ จะได้เคลียร์ตารางให้ด้วย”

 

“เออ”

 

หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก เพียงแค่คอลทิ้งเอาไว้แบบนั้นเฉยๆ

 

อายาเมะยังคงเช็คกระแสตอบรับของเพลงอีกนิดหน่อย สักพักก็เริ่มเบื่อ จึงเปลี่ยนมาท่องยูทูปหาแชนเนิลเพลงอื่นๆ ฟังบ้าง

 

บาคุโกไม่ได้พูดอะไรก็จริง แต่เธอก็ยังได้ยินเสียงขยับไปมาหรือวางข้าวของจากทางปลายสาย ทำให้รู้ว่าเขายังไม่ได้นอน

 

ไหนจะเสียงเพลงแผ่วๆ ที่ดังลอดผ่านมาในตอนที่เธอกดปิดเพลงทางฝั่งของตัวเองนั่นอีก

 

“...โอบกอดฉันเอาไว้ในความอบอุ่นของเธอ จูบแรกของฉัน Kiss on the 25th”

 

เขายังคงฟังเพลงของเธออยู่…

 

ความคิดนั้นทำให้อายาเมะยิ้มกว้างในขณะที่เธอตัดสินใจปิดโน้ตบุ๊คแล้วหยิบมือถือมาด้วยกัน ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงแล้วคว้ากระต่ายโง่ขึ้นมากอด

 

อายาเมะก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอไปเอาความกล้าในตอนนั้นมาจากไหน

 

อาจจะเพราะว่าวันนี้มีแต่เรื่องที่ทำให้เธอมีความสุข

 

อาจจะเพราะบรรยากาศของงานเทศกาลและการเฉลิมฉลองของวันคริสมาสต์

 

หรือไม่ก็เพราะว่าแฟนของเธอไม่ได้อยู่ตรงนี้ ไม่ได้มองเธอด้วยดวงตาสีแดงที่ชอบทำให้เรี่ยวแรงของเธอละลายหายไปอยู่เรื่อย

 

แต่ในที่สุดมันก็ทำให้เธอก็ตัดสินใจพูดออกมาจนได้

 

“บาคุโก ที่จริงแล้วเพลงนี้น่ะ...”

 

อายาเมะสูดหายใจเข้า ก่อนจะพูดประโยคที่เหลือออกมารวดเดียวจนหมด

 

“ฉันแต่งขึ้นมาเพราะนายนะ”

 

พูดจบ เธอก็รีบชิงกดตัดสายไปก่อนทันที

 

มือถือถูกโยนทิ้งไว้ตรงหัวเตียงอย่างที่อายาเมะไม่คิดจะกลับไปแตะต้องมันในเร็วๆ นี้เด็ดขาด

 

ในตอนนั้นเองที่เธอพลันระลึกขึ้นมาได้ว่าดีนะที่บาคุโกไม่ได้อยู่ที่นี่

 

ไม่อย่างนั้นล่ะก็...ได้มี Kiss on the 25th ของจริงขึ้นมาแน่

 

______________________________

น้อง Pandora P. ฝากบอกว่าใครที่รออายาโตะอยู่ ใกล้จะได้เจอแล้วนะคะ ><

 

ส่วนที่ชินโซไปเรียนกับหลักสูตรฮีโร่จะอยู่ใน ss5 ค่ะ เรื่องอินเทิร์นก็แอบสปอยเนื้อหามังงะไปนิดหน่อย แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดอะไรค่ะ

อย่างที่บอกว่าอาร์คนี้เลยอนิเมะ ss4 ไปแล้ว ดังนั้นอาจจะมีสปอยเล็กๆ น้อยๆ บ้างนะคะ

ตอนนี้รีบมาอัพให้ก่อนค่ะ เพราะตั้งใจว่าสัปดาห์นี้จะอัพคุณฮอว์กส์ด้วย

ขอบคุณทุกคนที่ยังรออยู่ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์และกำลังใจมากๆ นะคะ

อย่าลืมดูแลสุขภาพร่างกายตัวเองด้วยนะคะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 270 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,437 ความคิดเห็น

  1. #1065 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:02
    กรี๊ดลั่นบ้าน เขิน เขิน เขิน เขิน!
    #1,065
    0
  2. #1064 lamb_san (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:31
    ออกตัวแรงจริงนะพ่อหนุ่มว่า 'หวง'น่ะ อ่านเรื่องนี้ทีไรทั้งยิ้มทั้งเบะปากด้วยความหมั่นไส้นังคัตสึกิจริงๆค่ะ ถ้าแปะรูปในช่องคอมเม้นจากแอปได้ก็อยากจะปามีมแหมรอบจักรวาลใส่ซักสิบรอบ หมั่นไส้คนมีความรักส์!
    #1,064
    0
  3. #1063 kuro_neko_ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:17
    เขาชวนกันเข้าบ้านนนน ฮืออออ กระอักเลือดตาย ;/////;
    #1,063
    0
  4. #1062 Bao_Bao (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:11

    เค้าชวนเข้าบ้านกันเเล้วค้าาาาาากรี๊ดดดดดาหสวหใไสหวว แค่กๆ--
    โปรดคลั่งรักเเต่พอดี คนโสดทั้งหลายใจบาง¥₩¥)))♡♡♡
    #1,062
    0
  5. #1061 aom051 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:02
    มีการชวนเข้าบ้าน แงงง
    #1,061
    0
  6. #1060 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 04:38
    จะชอบคนไหนก่อนดีคะเนี่ย อายาโตะหรือยัยคัตดีคะเนี่ย
    #1,060
    0
  7. #1059 siretorn (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:17

    ทั้งน้องเมะและนังคัตไม่เคยแผ่วความน่ารักของทั้งคู่ลงเล๊ยยยยย;-;

    #1,059
    0
  8. #1058 Kimiyoshi Ranna (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:31

    แหมมมมมม มีความรีบเตือนเรื่องของขวัญขุ่นแม่ทันทีที่น้องพูดถึงผช.คนอื่น(ถึงจะเป็นพี่ชายน้องก็เถอะ)ทันที หวงเก่งงง รี้ดอยากจะแหมไปให้ถึงอวกาศ
    #1,058
    0
  9. #1057 nind_artitaya (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:10
    โง้ยยยคือดีมากค่ะะ
    #1,057
    0
  10. #1056 มายูกิ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:35
    คิดภาพออกเลยนะคะว่าถ้าคัตอยู่ตรงหน้าจะเป็นยังไง5555
    #1,056
    0
  11. #1055 นินจาแมว (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:16
    คิสๆ สิ คิสๆ
    #1,055
    0
  12. #1054 สวย(?);-;???? (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:37

    เขินหมดเลยค่ะ 😹

    #1,054
    0
  13. #1053 eye24244 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:28

    เขินไปหมดแล้วค่าาา
    #1,053
    0
  14. #1052 เหมียวเหมียว001 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:04
    5555555555555 ดีแล้วอายาเมะ ไม่งั้นโดนยัยคัตจับจูบอีก คู่นี้เะอะจับจูบ เอะอะกอด เอะอะจับมือ ตลอดดดดดดดดด แหม่ หวานมากแม่คนโสดอิจฉา5555555555
    #1,052
    0
  15. #1051 baby-m2 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:03
    แงๆๆๆๆๆ อยากเห็นซีนเหมือนชื่อตอนและชื่อเพลง55555555555
    #1,051
    0
  16. #1050 Note Paphawarin (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:56
    อยากให้มีมุมมองบาคุโกบ้างจังเลยค่ะ~
    #1,050
    0
  17. #1049 Atanasia11 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:46

    หวานกันจริงหวานกันจัง~ บ้าจริง! หุบยิ้มไม่ได้เลย น่ารักอ่ะคู่นี้ >///<
    #1,049
    0
  18. #1048 -SleepPing- (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:36

    น่ารัก~
    #1,048
    0
  19. #1047 Iด็กไม่รู้จัnโต (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:27
    แรกๆ เหมือนจะโดนชินโซแย่งซีน หลังๆ เลี้ยวกลับไปหานังคัตอย่างว่องไว อรุ่มมมม เป็นแฟนกันแล้ว ละมุนจังอ่าาาา ฮื้ออออ น้องดังขึ้นอีกแล้ววว จะตั้งเป้าเป็นนักร้องไปเลยมั้ยน้าาา คุณน้ามิตสึกิรู้ว่ายัยน้องคบลูกชายต้องยิ้มแก้มแตก ลูกขายออกแถมเป็นเด็กน่ารักด้วย! แต่คุณแม่ฝั่งน้องนี่สิ หรือต้องส่งคุณแม่มิตสึกิไปไฟท์แทนให้สมศักดิ์ศรีศึกแม่ๆ นะ!!
    #1,047
    0
  20. #1046 faza205317 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:24
    รักเลยอ้ายยยย เขิน
    #1,046
    0
  21. #1045 Yok-anime32002 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:19

    เขินค่ะ เขินหนักมาก
    #1,045
    0
  22. #1044 Ploy Parita (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:19
    อยากรู้ว่าบาคุโกจะเขินป่าว
    #1,044
    0
  23. #1043 softy omelette (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:18
    อ่ยยย คริสต์มาส or kiss me ของแท้เลย แล้วก็ขอพื้นที่หวีดชินโซคุงนิดนึงได้มั้ยคะ ซีซั่นนี้น้องน่ารักมากเลย ฮรุกTT แฟนบอยอันดับหนึ่งของไอริสก็ต้องบาคุโกวน่ะสิ เจ้าตัวเพิ่งอัปเพลงลงไปไม่นาน ยังอุตส่าห์รู้ด้วยว่าชื่อแชแนลคุณแฟนเขาติดเทรนด์ทวิต55555555 แต่ดูทรงแล้วยังไงไอจังก็ไม่น่ารอดจากคริสต์มาสคิสนะคะ ;////; ละก็ปิดเทอมหน้าหนาวจะได้เจอคุณแม่อิชิคาวะแล้ว /แอบกลัว
    #1,043
    0
  24. #1042 Bloody Empress (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:14
    “บาคุโกได้เคาะประตูห้องคุณ”
    #1,042
    0