Fanfic BNHA / My Hero Academia :: Blazing aria [Bakugou x OC]

ตอนที่ 45 : Aria 40 : The first day I spent with my boyfriend.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,809
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 303 ครั้ง
    27 ก.พ. 64

Aria 40

The first day I spent with my boyfriend.


 

06.15 น.

 

อายาเมะตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดใสที่สุดในรอบเดือน

 

เด็กสาวเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่ชาร์ทอยู่ข้างเตียงนอน ก่อนจะกดเข้าไปในห้องแชทบนสุดแล้วกดส่งสติกเกอร์กระต่ายกับพระอาทิตย์ลงไป

 

กระต่ายของบาคุโก ♡ : อรุณสวัสดิ์ (ˇ▽ˇ)ノ♪♬♫

 

กระต่ายของบาคุโก ♡ : ออกกำลังอยู่หรือเปล่า ◉ ∧ ◉

 

กระต่ายของบาคุโก ♡ : กินข้าวเช้าด้วยน้า ٩꒰ ˘ ³˘꒱۶~♡

 

พอส่งข้อความเสร็จแล้ว อายาเมะก็ทิ้งตัวลงไปนอนฟัดกระต่ายโง่เป็นครั้งสุดท้ายราวกับกำลังรวบรวมความสดใสจากมัน ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงในที่สุด

 

เธอใช้เวลาอาบน้ำอยู่พักหนึ่ง กว่าจะแต่งตัวเสร็จก็เป็นเวลาเจ็ดโมงกว่า

 

อายาเมะลงครีมบำรุงเอาไว้ตั้งแต่ก่อนใส่ชุดแล้ว พอกลับมานั่งที่หน้ากระจกอีกครั้งผิวจึงพร้อมลงกันแดดพอดี

 

ขั้นตอนของการแต่งหน้าไปโรงเรียนสำหรับเธอนั้นเรียบง่าย แค่เขียนคิ้วกับดัดขนตา ลงแป้งฝุ่นบางๆ ก่อนจะฟินิชลุคด้วยดิออร์ลิปโกลวเบอร์ 001 ก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

 

เมคอัพโนเมคอัพแบบนี้อายาเมะแต่งจนเชี่ยวชาญ กระบวนการทั้งหมดจึงกินเวลาไม่ถึงห้านาทีเท่านั้น

 

พอจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว อายาเมะจึงหยิบโทรศัพท์ที่ถูกวางทิ้งไว้ที่เตียงกลับขึ้นมาอีกรอบ

 

มีข้อความจากคนที่เธอรออยู่แจ้งเตือนขึ้นบนหน้าจอแล้ว

 

Bakugou K. : เธอด้วย

 

คำตอบที่ดูใจดีกว่าปกติทำให้อายาเมะอมยิ้มขณะที่เธอรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

 

กระต่ายของบาคุโก ♡ : อึ้มอึ้ม! กำลังจะออกจากหอแล้ว!

 

“ไอจัง! เสร็จหรือยัง”

 

เสียงตะโกนของซาโยริที่มาพร้อมกับเสียงเคาะประตูทำให้อายาเมะรีบเก็บมือถือแล้วหยิบกระเป๋าเรียนขึ้นมาสะพาย

 

“เสร็จแล้วล่ะ!” เธอตะโกนตอบกลับไป กวาดตามองเป็นครั้งสุดท้ายว่าไม่ได้ลืมของอะไร แล้วจึงรีบเดินออกไปจากห้องในทันที

 

ในระหว่างทางเดินก็ไม่ลืมพิมพ์ข้อความตบท้ายไปว่า

 

กระต่ายของบาคุโก ♡ : วันนี้ก็พยายามเข้านะ! (。•̀ᴗ-)✧

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

12.05 น.

 

อายาเมะเก็บหนังสือทั้งหมดลงกระเป๋า ก่อนจะยืดแขนบิดขี้เกียจเพื่อคลายความเมื่อยล้า

 

เด็กสาวหันไปข้างหลัง ตั้งใจจะชวนซาโยริกินข้าว แต่เพื่อนสนิทของเธอก็พุ่งเข้ามาเกาะแขนอย่างรวดเร็วพลางดึงเธอไปทางประตูห้องเรียนทันที

 

“รีบไปโรงอาหารกันเถอะ!”

 

ซาโยริคงหิวมากจริงๆ เพราะรู้ตัวอีกที อายาเมะก็ถูกลากมาจนถึงโรงอาหารแล้ว

 

ยังไม่ทันได้หยิบกระติกน้ำมาเลยอะ

 

แต่อายาเมะเห็นปริมาณคนในโรงอาหารแล้วก็รู้สึกว่าการจะกลับไปเอากระติกน้ำตอนนี้น่าจะเป็นเรื่องยุ่งยากเกินไปหน่อย

 

เอาไว้ค่อยกลับไปกินที่ห้องเรียนก็แล้วกัน

 

เพราะเป็นช่วงเพิ่งจะเริ่มพักเที่ยงพอดีทำให้มีคนต่อคิวค่อนข้างมาก เธอซื้ออาหารเสร็จแล้วก็ยกถาดไปนั่งที่โต๊ะประจำของเธอกับซาโยริตรงแถวริมโรงอาหาร

 

อายาเมะกำลังคีบผักสลัดขึ้นมาในตอนที่ดวงตาสีน้ำทะเลเหลือบไปเห็นแฟนของเธอเข้าพอดี

 

บาคุโกเดินอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเขาเหมือนทุกวัน ใบหน้าอยู่จุดกึ่งกลางระหว่างความเบื่อหน่ายและความรำคาญสิ่งที่ใครสักคนในกลุ่มกำลังพูด

 

ท่าทางหน้านิ่วคิ้วขมวดที่เห็นจนชินตานั่นทำให้เธอเผลอนั่งมองเขาอยู่พักหนึ่งจนลืมอาหารตรงหน้าไปเสียสนิท

 

อายาเมะมารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ซาโยริพูดเรียกเธอเสียงดังว่า ‘ไอจัง’

 

เด็กสาวเผลอปล่อยตะเกียบด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบหันไปมองเพื่อนสนิทของเธอ

 

“มะ...มีอะไรเหรอ ซาโยริ”

 

“เมื่อกี้ได้ฟังฉันบ้างมั้ยน่ะ” ซาโยริหรี่ตามอง แต่ก็ได้รับคำตอบกลับมาเป็นรอยยิ้มแห้งของอายาเมะ เธอจึงถอนหายใจ ก่อนจะพูดต่อว่า “เรื่องจับฉลากงานเลี้ยงคริสมาสต์ไง”

 

“เรื่องจับฉลากทำไมนะ...”

 

สีหน้าว่างเปล่าของอายาเมะทำให้ซาโยริอยากจะยกมือขึ้นมาปิดหน้าอย่างอ่อนใจ

 

ตอนที่เธอรู้เมื่อคืนว่าอายาเมะคบกับบาคุโกแล้วก็นึกว่าอาการสาวน้อยในห้วงรักพวกนี้มันจะลดลงบ้าง แต่ที่ไหนได้…

 

อาการหนักกว่าเดิม

 

ซาโยริจึงถอนหายใจอีกรอบ ก่อนจะเริ่มพูดใหม่ตั้งแต่ต้น

 

“มีเพื่อนๆ เสนอมาว่า…”

 

อายาเมะพยายามตั้งใจฟัง แต่ในตอนนั้นเองที่เธอมองเลยไปสบตากับบาคุโกที่เลิกคิ้วมองมาพอดี

 

อ๊ะ! เขาเห็นเธอแล้ว

 

ริมฝีปากของเธอยกเป็นรอยยิ้มกว้างส่งไปในทันทีอย่างที่ซาโยริที่นั่งอยู่ตรงข้ามได้แต่ยกมือขึ้นปิดหน้าด้วยความอ่อนใจอีกรอบ

 

ดูก็รู้แล้วว่าความคิดล่องลอยไปหาบาคุโกแล้ว ยังจะมีสติมาฟังเรื่องงานคริสมาสต์อีกเสียที่ไหนล่ะ

 

แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่อายาเมะหันมาพูดกับเธอหลังจากนั้นไม่นานนัก

 

“ขอเวลาแป๊บนึงนะ ซาโยริ”

 

พูดจบ อายาเมะก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว ท่าทางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทำให้เดาได้ไม่ยากว่าเธอกำลังคุยกับใคร ซาโยริจึงได้แต่นั่งเท้าคางรอเพื่อนของเธอ

 

โชคดีที่พวกเขาคุยกันไม่นานนัก อายาเมะก็วางโทรศัพท์มือถือลงแล้วหันมาคุยกับเธออีกรอบ

 

“จะว่าไป ประชุมเย็นนี้ฉันขอเลิกเร็วนิดนึงนะ ฉันอยากจะไปขอโทษพวกห้องเอที่ฉันไปรบกวนให้เดือดร้อนตอนที่กลายเป็นเด็กน่ะ”

 

“แล้วก็จะไปหาบาคุโก?”

 

คำพูดทักอย่างรู้ทันนั่นทำให้อายาเมะหลบตาก้มลงมามองจานสลัดของตัวเอง ขณะที่ตอบด้วยเสียงเล็กๆ ว่า “ก็นิดนึง?”

 

ยังไม่ทันที่ซาโยริจะได้พูดตอบอะไรกลับไป ก็มีร่างๆ หนึ่งเดินตรงเข้ามายังโต๊ะของพวกเธออย่างรวดเร็ว

 

“บาคุโก”อายาเมะพูดทักทายอย่างสดใสทันทีที่เด็กหนุ่มหยุดยืนที่ข้างโต๊ะของพวกเธอ “กินข้าวแล้วเหรอ”

 

พออายาเมะถามออกไปแล้ว เธอถึงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าบาคุโกยังถือถาดอาหารอยู่ในมือหนึ่ง ส่วนอีกมือหนึ่งถือขวดน้ำเปล่าเอาไว้

 

“กระติกน้ำ?”

 

คำพูดทักของบาคุโกทำให้ทั้งเธอแล้วก็ซาโยริแปลกใจนิดหน่อย

 

เขาพึ่งทักแฟนตัวเองเป็นคำแรกของวันด้วยคำว่ากระติกน้ำใช่มั้ยนะ?

 

อ๋อ ใช่ นี่บาคุโกไงล่ะ…

 

การคาดหวังความปกติธรรมดาจากเขานั่นแหละที่ผิดปกติ

 

“ลืมหยิบลงมาอะ”

 

“แล้วทำไมไม่ซื้อ”

 

“ก็เพิ่งนึกได้ทีหลังแล้วคิวมันยาวนี่นา”

 

บาคุโกขมวดคิ้วมองเธอด้วยสีหน้าเหมือนกำลังคุยกับสิ่งมีชีวิตที่ยุ่งยากอยู่ จากนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นความช่างแม่ง

 

เด็กหนุ่มวางน้ำลงบนโต๊ะ ก่อนจะพูดเสียงเข้มว่า “กินน้ำด้วย”

 

อายาเมะกะพริบตาปริบๆ มองดูขวดน้ำที่ถูกวางไว้ข้างถาดอาหารของเธอ ก่อนจะเงยหน้ามองบาคุโก

 

“แล้วน้ำของนายล่ะ”

 

“กินไปเหอะ” บาคุโกพูดพร้อมกับหันไปมองทางอื่น ท่าทางที่แสดงออกอย่างไม่แยแสขัดกับความเอาใจใส่นี้ทำให้อายาเมะยกยิ้มหวาน

 

เธอเอื้อมมือไปกระตุกแขนเสื้อเขาเบาๆ จนดวงตาสีแดงคู่นั้นเปรยกลับมามอง

 

“ขอบคุณนะ”

 

“เออ”

 

คำตอบรับที่ฟังดูใจดีกว่าการเค้นเสียง ‘เหอะ’ ในลำคออย่างที่บาคุโกชอบทำทำให้อายาเมะรู้สึกไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง

 

แต่ก็รู้สึกดี…

 

ถ้านับรวมตอนเมื่อเช้าด้วย วันนี้เขาก็ใจดีกับเธอมาสองรอบแล้ว

 

สิทธิพิเศษของการเป็นแฟนสินะ!

 

ปุ!

 

บาคุโกวางกำปั้นลงบนหัวของเธอเบาๆ ครั้งนึง ก่อนจะหมุนตัวเดินไปหากลุ่มเพื่อนของเขา

 

อายาเมะยังคงนั่งมองตามคนที่เดินจากโต๊ะพวกเธอไปแล้วอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะกลับมาคีบสลัดในจานขึ้นมาอีกครั้ง

 

ระหว่างพวกเธอมีความเงียบอยู่พักหนึ่งเหมือนถูกบาคุโกขัดจังหวะไปแล้วทำให้ซาโยรินึกไม่ออกว่าเมื่อกี้กำลังจะพูดอะไร

 

แต่อยู่ๆ อายาเมะก็เป็นฝ่ายพูดทำลายความเงียบนั้นขึ้นมา

 

“บาคุโกใจดีจังเลยเนอะ”

 

น้ำเสียงกับท่าทางที่ดูลอยๆ เหมือนกับว่าสติยังไม่กลับมาสู่ความเป็นจริง ทำให้ซาโยริอยากจะเอามือตบหน้าผากด้วยความอ่อนใจเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วน

 

นี่มันไม่ใช่แค่โดนความรักทำให้ตาบอด

 

แม้แต่สมองก็เหมือนจะหยุดทำงานไปแล้ว

 

ซาโยริมองเพื่อนของเธอที่เหมือนจะแผ่ออร่าอินเลิฟออกมาตลอดเวลาแล้วได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงตก

 

เอาเถอะ ปล่อยเอาไว้ก็คงดีขึ้นเอง…ล่ะมั้งนะ


 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

17.54 น.

 

อายาเมะกำลังนั่งอยู่บนโซฟาตรงกลางห้องนั่งเล่นรวมของหอพักขณะที่โค้งหัวต่อหน้าเพื่อนๆ ห้อง 1-A ด้วยท่าทางสำนึกผิด

 

“ขอโทษทุกคนด้วยจริงๆ นะ…”

 

จะตั้งใจหรือไม่ เมื่อวันก่อนเธอก็รบกวนพวกเขาเอาไว้มากจริงๆ

 

ทั้งต้องให้ยาโอโยโรสึสร้างเสื้อผ้าให้ มารบกวนเวลาพักผ่อน ทำให้ทุกคนต้องมาเล่นกับเธอ แล้วยังขอให้สร้างปราสาทน้ำแข็งนั่นขึ้นมาอีก

 

จนตอนนี้อายาเมะยังไม่รู้เลยว่าปราสาทหลังนั้นถูกกำจัดไปด้วยวิธีไหนกันแน่

 

เพื่อตามใจอายาเมะสี่ขวบแล้ว พวกเขาต้องลำบากกันไปไม่น้อยเลย

 

“ไม่เห็นต้องขอโทษเลย อิชิคาวะ” จิโร่รีบตอบขณะที่โบกมือไปมาเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยจริงๆ นะ!”

 

“ใช่แล้วล่ะค่ะ มันเป็นเรื่องสุดวิสัยนี่คะ”

 

“แล้วเราก็สนุกมากเลยล่ะ ได้เล่นแต่งตัวให้อิชิคาวะจังด้วย”

 

“นอกจากที่ยาโอะโมโมะสร้างเสื้อผ้าให้ ที่เหลือบาคุโกก็จัดการเองหมดเลยอ่ะ เหมือนคุณพ่อไม่มีผิด”

 

“จริง นี่ถ้าบาคุโกแต่งตัวให้เธอเองได้คงทำไปแล้วล่ะ!” อุราระกะพูดขึ้นอย่างร่าเริงโดยมีฮางาคุเระพึมพำตามมา

 

“แต่อันที่จริงเขาก็ทำผมให้อิชิคาวะจังนะ…”

 

พอเห็นว่าแต่ละคนต่างพากันช่วยปลอบอกปลอบใจเธออย่างไม่คิดมาก อายาเมะก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง จนกระทั่งเธอหันไปเห็นโทโดโรกิที่โซฟาอีกฝั่ง ใบหน้าของเธอก็สลดลงอีกรอบ

 

“โทโดโรกิคุง ต้องขอโทษที่ขออะไรแปลกๆ นะ”

 

“อา ไม่เป็นไร”

 

“อย่ากังวลเลยน่าอิชิคาวะ หมอนี่ก็แค่สร้าง แต่คนทำเก็บกวาดจริงๆ น่ะบาคุโกต่างหาก” คามินาริพูดขึ้นขณะที่เอนตัวลงบนโซฟา เรียกเสียงงึมงำเห็นด้วยจากคนรอบๆ ขึ้นมาระลอกหนึ่ง

 

“อึ้ม ถึงจะปากแข็งแต่ก็เก็บกวาดซากปราสาทคนเดียวไม่ยอมให้ใครไปช่วยเลยอ่ะ”

 

“ถึงจะดูไม่แคร์ใครแต่พอเป็นคนของตัวเองนี่ดูแลดีชะมัด!” อาชิโดะรับลูกคู่ปิดท้ายโดยไม่ได้สนใจสักนิดว่าคนที่ถูกพาดพิงเริ่มจะทำหน้าบูดบึ้งขึ้นเรื่อยๆ

 

ถึงบาคุโกจะทำหน้าตาหงุดหงิด แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรตอนที่มีคนบอกว่าเธอเป็น ‘คนของเขา’

 

แม้จะคบเป็นแฟนแล้ว แต่ความคิดนั้นก็ยังทำให้ใบหน้าของเธอเห่อร้อนขึ้นมาได้ไม่ยาก

 

อายาเมะรีบก้มหน้าลงมองมือที่วางอยู่บนตักของตัวเองเพื่อจะซ่อนใบหน้าแดงๆ ไว้ในทันที

 

“เพราะงั้นอย่าคิดมากเลยนะ! พวกเราไม่ค่อยได้ทำอะไรหรอก บาคุโกดูแลแฟนตัวเองก็ถูกต้องแล้วล่ะ!”

 

“ทะ...ที่จริงแล้ว!” อายาเมะพูดขัดออกมาเสียงดังกว่าปกติด้วยความเขินอายที่แล่นขึ้นมาไม่หยุด “ตอนนั้นยังไม่ได้คบกันเลย”

 

พูดจบเธอก็ลอบถอนหายใจ เหมือนกับว่าได้ทำภารกิจอันยิ่งใหญ่สำเร็จไปแล้ว

 

จนกระทั่งเธอเหลือบไปเห็นดวงตาสีแดงดุๆ ที่ตวัดมามองนั่นล่ะ

 

บาคุโกหรี่ตาลงมองเธอด้วยท่าทางที่ดูอันตรายสุดๆ ทำให้อายาเมะละล่ำละลักรีบพูดต่อทันทีว่า “แต่ว่าตอนนี้คบกันแล้วนะ!”

 

สายตาของบาคุโกที่ยังมองเธอนิ่งๆ ทำให้เด็กสาวตัดสินใจกระเถิบตัวเข้าไปนั่งติดกับเขา

 

ทั้งที่ดูไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยแท้ๆ แต่ขี้หวงชะมัด

 

นี่เธอเผลอทำให้เขางอนหรือเปล่านะ

 

ดวงตาสีน้ำทะเลช้อนมองคนด้านข้าง ก่อนที่อายาเมะจะยกนิ้วจิ้มมือของบาคุโกซึ่งหลุบลงไปมองมือของพวกเขาก่อนจะเค้นเสียงเหอะ

 

“ไม่ต้องมาประจบ”

 

“บาคุโกก็อย่าโกรธสิ”

 

“…”

 

“อย่าโกรธเลยนะ นะ?” อายาเมะพูดด้วยเสียงหวานอย่างออดอ้อน พร้อมกับจิ้มมือของเขาอีกครั้ง

 

แต่ในตอนนั้นเอง อยู่ๆ บาคุโกก็เป็นฝ่ายพลิกมือขึ้นมาคว้ามือของเธอไปกุมเอาไว้แทน

 

“อย่าซน”

 

เพื่อนๆ ห้องเอต่างมองบาคุโกสลับกับอิชิคาวะตาปริบๆ

 

ทั้งที่บาคุโกกำลังพูดดุด้วยเสียงเข้มแท้ๆ แต่ทำไมพวกเขาถึงไม่ได้รู้สึกว่ามันน่ากลัวเลยกันนะ?

 

พออยู่กับแฟนแล้วความเกรี้ยวกราดไปไหนหมดน่ะบาคุโก…

 

“แม้แต่เรื่องนี้ไอ้หมอนี่ก็ยังไวกว่าชาวบ้านเรอะ มันจะมากไปแล้ว กลับไปนอนกอดปลอกแขนสีเขียวแล้วระเบิดตัวเองตา—-”

 

คำสาปแช่งของมิเนตะหายไปก่อนที่จะพูดจบประโยคเพราะเทปสีขาวที่เข้ามารัดปากเอาไว้ก่อนที่จะเกิดการฆาตกรรมในห้องนั่งเล่นรวม

 

“แต่พอมิเนตะพูดแล้วก็หมั่นไส้ชะมัด…”

 

“แล้วไม่ใช่แค่มีแฟนนะ แต่แฟนเป็นนางฟ้าของรุ่นเลยนะ ของรุ่นเลยนะ!?”

 

“ผิดคาดสุดๆ นางฟ้ามาเห็นอะไรดีในตัวหมอนี่กันน่ะ…”

 

“เพราะเป็นนางฟ้าก็เลยมองเห็นความดีงามอันน้อยนิดนั่นไม่ใช่เหรอ…”

 

“มีเหตุผล!”

 

ในขณะที่เพื่อนๆ กำลังวิพากย์วิจารณ์กันอย่างสนุกสนานโดยไม่ได้สังเกตสีหน้าที่เริ่มบึ้งตึงขึ้นเรื่อยๆ ของบาคุโกนั้น ใครอีกคนหนึ่งที่นั่งปลีกวิเวกก็กำลังใช้ความคิดอย่างหนักจนมิโดริยะต้องหันไปถามเขาด้วยความเป็นห่วง

 

“เป็นอะไรรึเปล่าโทโดโรกิคุง?”

 

“อา”

 

โทโดโรกิตอบมิโดริยะเรียบๆ แล้วหันไปหาคนที่กำลังนั่งข้างบาคุโกตาแป๋ว

 

“อิชิคาวะ”

 

อายาเมะมองใบหน้าคิดหนักของโทโดโรกิแล้วเอียงใบหน้านิดๆ อย่างสงสัย

 

“มีอะไรเหรอ”

 

“เมื่อวันก่อน เธอยังไม่ได้คบกับบาคุโกเหรอ?”

 

อายาเมะเงียบไปพักหนึ่งแอบเหลือบมองคนข้างตัว ก่อนจะพูดเสียงอ้อมแอ้มราวกับกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ

 

“ถ้าพูดกันจริงๆ ก็ใช่แหละ…”

 

โทโดโรกิทำสีหน้าจริงจัง ใช้ดวงตาสองสีจ้องมองบาคุโก

 

“แต่บาคุโกไม่เห็นแย้งตอนที่ฉันเรียกเธอว่าแฟนของบาคุโกเลย?”

 

โทโดโรกิตกอยู่ในห้วงความคิดจนไม่ได้สังเกตว่าทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบจากความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของบาคุโก

 

โทโดโรกิสงสัยมากจนครุ่นคิดอย่างจริงจัง

 

ในที่สุด เขาก็เหมือนจะได้คำตอบขึ้นมา ดวงตาสองสีจึงตวัดกลับขึ้นมามองทั้งสองคนอีกครั้ง พร้อมกับถามคำถามที่เหมือนกับการราดน้ำมันลงในกองไฟ

 

“บาคุโก…นายทึกทักเอาเองว่าคบกันแล้วสินะ?”

 

เกิดความเงียบขึ้นอยู่อึดใจหนึ่ง

 

ก่อนที่กองไฟที่ถูกราดน้ำมันใส่จะกลายเป็นภูเขาไฟที่กำลังปะทุอย่างรุนแรง

 

บึ้ม!!

 

“ไม่ใช่เรื่องของแก ไอ้เวรครึ่งครึ่ง!!! ”

 

หมอนอิงถูกขว้างออกไปด้วยแรงระเบิดพร้อมๆ กับที่อายาเมะเผลอสะดุ้งเพราะเสียงตะโกนกับเสียงระเบิดที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยทางฝั่งซ้ายมือ

 

บาคุโกลุกพรวดเหมือนจะไปตบตีโทโดโรกิให้ได้ แต่ก่อนที่เขาจะพุ่งออกไปจริงๆ ร่างกลับหยุดชะงัก

 

เพราะว่ามือของพวกเขายังจับกันเอาไว้…

 

อายาเมะยังไม่ได้ปล่อยมือ

 

“บาคุโกคุง! การใช้อัตลักษณ์กับเพื่อนแบบนั้นไม่สมควรเลย! ในฐานะหัวหน้าห้องขอให้นายหยุดด้วย!”

 

“ไม่เอาน่าบาคุโก อย่าโมโหสิ” เซโระรีบรับช่วงต่ออีดะเข้ามาไกล่เกลี่ย

 

ถึงแม้คำพูดของโทโดโรกิจะทำให้ทั้งห้องรู้อะไรตลกๆ เข้าก็เถอะ

 

ตอนนั้นอิชิคาวะกับบาคุโกยังไม่ได้คบกัน แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ว่าอะไรสักนิดตอนที่โทโดโรกิเรียกอิชิคาวะว่า ‘แฟนของนาย’

 

อย่างบาคุโกน่ะ ถ้าไม่ใช่ก็บอกว่าไม่หรือไม่ก็มองด้วยสายตาเหยียดหยามพร้อมสบถว่าไร้สาระออกมาแล้ว

 

การที่ไม่แย้งแถมยังไม่หือไม่อือสักนิดแบบนี้…

 

ทึกทักว่าอิชิคาวะเป็นของตัวเองตั้งแต่วันนั้นแล้วแหงๆ

 

ดีไม่ดีจะก่อนหน้านั้นอีก

 

โคตรบาคุโกเลย ให้ตายสิ

 

ดวงตาสีแดงตวัดไปมองไอ้ครึ่งอย่างหงุดหงิด แต่มือนุ่มๆ ของอายาเมะที่ยังจับเอาไว้ไม่ปล่อยก็ทำให้บาคุโกทิ้งตัวลงบนโซฟาตามเดิม

 

เพิ่มเติมคือเกี่ยวเอวยัยกระต่ายขึ้นมานั่งตักแล้วฝังหน้าลงกับไหล่เสียเลย

 

“บาคุโก!”

 

อายาเมะร้องเสียงหลง ถึงจะไม่เห็นหน้า แต่จากข้างหลังบาคุโกก็เห็นใบหูที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำของเธอได้อย่างชัดเจน

 

เหอะ อย่างกับเขาจะสนใจ

 

ยัยกระต่ายไม่ยอมปล่อยมือเพราะงั้นยัยกระต่ายก็ต้องรับผิดชอบ

 

เขินตายไปเหอะ

 

บาคุโกไม่มีทีท่าจะปล่อยสักนิดจนอายาเมะได้แต่ก้มหน้าลงมองตักด้วยความรู้สึกทั้งเขินทั้งรู้สึกผิดกับเพื่อนๆ ห้องเอที่ต้องมาเห็นอะไรแบบนี้

 

จะหนีความอับอายนี้ยังไงดีนะ…

 

คิดไปคิดมาอายาเมะก็ตัดสินใจหลับตา ก่อนจะเอนหลังพิงบาคุโกไปให้แล้วรู้รอด

 

ถ้าต่อต้านไม่ได้...ก็เข้าร่วมซะให้สิ้นเรื่องไปเลยก็ได้!

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

20.45 น.

 

อายาเมะมองดูลมหายใจออกของตัวเองที่ลอยเป็นไอสีขาว

 

อากาศเย็นลงทุกวันๆ ยิ่งในตอนกลางคืนบนทางเดินที่ล้อมไปด้วยต้นไม้ตลอดสองข้างทางแบบนี้ยิ่งทำให้รู้สึกหนาวกว่าเดิม

 

แหล่งความอบอุ่นของเธอมีเพียงเสื้อโค้ทที่สวมอยู่กับเด็กหนุ่มที่เดินด้วยกันข้างๆ เท่านั้น

 

ดวงตาสีน้ำทะเลหลุบลงมองมือของเธอที่ถูกกุมเอาไว้โดยคนข้างตัว ส่งผ่านความอบอุ่นมาที่เธอ

 

มือของบาคุโกให้ความรู้สึกอบอุ่นแบบนี้เสมอเลยหรือเปล่านะ

 

ไม่รู้สินะ เธอเองก็เพิ่งได้จับมือเขาบ่อยๆ ในช่วงหลังมานี้เอง

 

ต้องพิสูจน์โดยการจับบ่อยๆ แล้วสิ

 

ความคิดนั้นทำให้เธอเผลอหลุดยิ้มขณะที่กระชับมือที่จับบาคุโกอยู่ให้แน่นขึ้น

 

เสียงเพลงฮัมเบาๆ ในลำคอของเธอคลออยู่ระหว่างพวกเขาสร้างบรรยากาศที่ชวนให้รู้สึกสบายใจ สักพักอายาเมะก็เริ่มแกว่งมือของพวกเขาไปมา

 

“อ๊ะ บาคุโก จะว่าไปแล้วเพลงที่แต่งบนรถไฟตอนนั้นเกือบเสร็จแล้วนะ เหลือปรับอีกนิดหน่อยก็เรียบร้อยแล้วล่ะ ไว้ฉันจะส่งไปให้ฟังนะ นายจะใส่เครดิตชื่อลงไปด้วยมั้ย เดี๋ยวฉันเอาไปไว้ตรงท้ายให้”

 

“ไม่ต้อง”

 

ก็เป็นคำตอบที่ไม่เกินความคาดหมายของเธอสักเท่าไร

 

พวกเขาเดินไปด้วยกันในความเงียบอีกสักพัก ก่อนที่อายาเมะจะพูดต่อว่า “แล้วก็...รอบนี้ตั้งใจจะอัดเป็นวิดีโอนะ”

 

ความหมายของอายาเมะคือครั้งนี้เธอจะเปิดหน้าร้องเพลงในแชนเนิล

 

ถึงตัวตน ‘ไอริส’ จะไม่ได้เป็นความลับมาพักใหญ่แล้ว แต่อายาเมะก็ยังชอบร้องเพลงโดยใช้พื้นหลังของคลิปเป็นรูปดอกไอริสอยู่ดี

 

เธอเคยบอกกับตัวเองและทุกคนว่าเพราะเธอไม่อยากให้ใครสนใจเรื่องหน้าตา อยากให้รู้จักไอริสในฐานะนักร้องเท่านั้น

 

แต่พอเธอชอบบาคุโก เธอถึงได้เข้าใจ

 

เธอเองก็ชอบทุกอย่างที่เป็นเขา

 

ทั้งนิสัย น้ำเสียง ปากหมาๆ รอยยิ้มร้ายๆ และหน้าตาของเขา

 

ทั้งหมดนั่นก็คือตัวเขา

 

เหมือนกับที่ทั้งหมดนี่ก็คือตัวเธอ จะเสียงหรือใบหน้า นี่ก็คืออายาเมะ

 

ถ้าพูดว่าไม่กังวลหรือตื่นเต้นเลยก็คงจะเป็นการโกหก

 

แต่อายาเมะเชื่อว่าถ้ามีใครสักคนที่จะเข้าใจว่าการตัดสินใจครั้งนี้มันสำคัญกับเธอแค่ไหน คนๆ นั้นก็คงจะเป็นบาคุโก

 

และนอกจากนี้เขายังเป็นแฟนของเธอด้วย อายาเมะจึงรู้สึกว่าเธอควรจะบอกเขาก่อน แม้เธอจะตัดสินใจไปแล้ว แต่ความเห็นของบาคุโกก็ยังสำคัญกับเธอ

 

“ตามใจ”

 

คำพูดนั้นของเขาทำให้อายาเมะสบายใจ

 

นี่คงเป็นอีกอย่างที่เธอชอบเขาด้วยเหมือนกัน

 

บาคุโกปล่อยให้เธอจัดการเรื่องของตัวเองตลอด ไม่เร่งเร้าและไม่ตัดสินใจแทน

 

ทำเพียงแค่ยืนอยู่ข้างๆ เธอเสมอ เป็นคนที่ยื่นมือเข้ามาในตอนที่เธอต้องการความช่วยเหลือ

 

“ขอบคุณนะ”

 

เธอพูดคำนี้กับบาคุโกมาไม่รู้กี่ครั้ง แต่ต่างออกไปที่ครั้งนี้เด็กสาวเอียงคอนิดๆ พิงหัวลงที่ไหล่ของเขา

 

ในตอนนั้นพวกเขาก็เดินมาถึงหน้าหอพัก 1-C พอดี อายาเมะหยุดยืนหน้าประตูหอพัก ก่อนจะหมุนตัวกลับมามองบาคุโก

 

ในจังหวะแบบนี้ก็ควรจะบอกลาได้แล้ว?

 

กู๊ดไนท์คิส?

 

 

อายาเมะตบหน้าตัวเองในใจ

 

เธอติดนิสัยเอะอะก็จูบมาจากบาคุโกแล้วหรือไงกัน

 

แต่จะพูดราตรีสวัสดิ์เฉยๆ มันก็…

 

มันก็ไม่ต่างจากตอนที่ยังไม่คบกันเลยน่ะสิ

 

อายาเมะยืนตบตีกับตัวเองในใจอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเขย่งเท้าขึ้นนิดหน่อย ประกบริมฝีปากของตัวเองเข้ากับแก้มของบาคุโกโดยที่เด็กหนุ่มเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัว

 

“ฝันดีนะ”

 

พูดจบ เธอก็ผลุบหายไปหลังประตูหอพักอย่างรวดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้บาคุโกคว้าตัวเธอไว้ได้เด็ดขาด

 

แค่วันนี้เธอก็รู้สึกอับอายกับเพื่อนห้อง 1-A มากพอแล้ว ถ้าถูกเจอตอนยืนจูบกับบาคุโกอยู่หน้าหอพักอีก อายาเมะคงไม่มีหน้าออกมาเจอกระทั่งเพื่อนร่วมห้องของเธอแล้วล่ะ

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

22.10 น.

 

อายาเมะกำลังเตรียมตัวจะนอนหลับแล้วในตอนที่เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นมา

 

บาคุโกเหรอ?

 

เด็กสาวยิ้มกว้าง แต่พอเห็นชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอ รอยยิ้มนั้นก็พลันเลือนหายไปทันที

 

สุดหล่อของอายาเมะ

 

อายาโตะแอบตั้งชื่อใหม่อีกแล้วเหรอ

 

ใจนึงอายาเมะรู้สึกว่าเธอควรจะเมินสายของเขาไปซะ แต่อีกใจก็คัดค้านว่าถึงไม่รับอายาโตะก็คงหาทางคุยกับเธอได้เองอยู่ดี

 

หรือเขาอาจจะมีธุระสำคัญก็ได้

 

แต่คิดแบบนี้ทีไร อายาโตะก็โทรมากวนเธอเล่นทุกที

 

จ้องหน้าจอไปสักพัก อายาเมะก็ตัดสินใจกดรับสายของเขา ก่อนจะรู้สึกผิดพลาดในทันทีที่อายาโตะพูดทักประโยคแรกขึ้นมา

 

“คนสวยมีแฟนแล้วเหรอ?”

 

นั่นไง โทรมาแกล้งเธอจริงๆ ด้วย

 

น้ำเสียงกวนๆ จากปลายสายทำให้อายาเมะย่นจมูกใส่คนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ “อายาโตะรู้ได้ยังไงน่ะ”

 

“เมื่อวานอยู่ดีๆ ก็รู้สึกเหมือนมีคนมาแย่งของรักของหวงไปน่ะสิ”

 

“น่ากลัวชะมัด หยุดสื่อจิตพร่ำเพรื่อเดี๋ยวนี้นะ”

 

“ของแบบนี้ห้ามกันได้เหรอ”

 

อายาเมะพองแก้ม เรื่องที่ไม่อยากให้อายาโตะรู้ตอนนี้ก็โดนรู้เข้าอีกแล้ว

 

เซ้นส์แฝดนี่บางทีก็เป็นตัวเปิดโปงความลับจริงๆ

 

เอ๊ะ แบบนี้เรื่องจูบกับทั้งหมดนั่น อายาโตะจะเดาได้ด้วยมั้ยนะ?

 

ไม่หรอกน่า...เกินไป เกินไป

 

“เอาล่ะ ฉันแค่โทรมายืนยันอะไรนิดหน่อยแค่นี้แหละ คนสวยไปนอนเถอะ”

 

อายาโตะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่อายาเมะอ่านไม่ออก แต่เธอก็จับความเซ็งในอารมณ์ของเขาได้อย่างชัดเจน

 

เซนส์แฝดของอายาเมะเปิดทำงานขึ้นมากระทันหัน

 

เขาอาจจะหวงเธอที่มีแฟนอยู่บ้าง แต่เธอมั่นใจว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น

 

“อายาโตะมีเรื่องอะไรรึเปล่า?”

 

“เปล่าหรอก แค่คิดได้ว่าแบบนี้คนสวยคงกลับบ้านตอนวันเสาร์กับพี่ชายคนนี้ไม่ได้แล้วสินะ”

 

“อายาโตะจะกลับบ้านเหรอ?”

 

อายาเมะขมวดคิ้ว

 

ตั้งแต่ขึ้นมัธยมปลาย อายาโตะที่อยู่หอก็หลีกเลี่ยงการกลับบ้านยิ่งกว่าเธอเสียอีก แล้วตั้งแต่ยูเอประกาศให้ทุกคนเข้ามาพักในโรงเรียน สองพี่น้องก็จับมือกันกลับบ้านนานๆ ครั้งเท่านั้น

 

มีเรื่องอะไรหรือเปล่านะ

 

“ให้ฉันกลับด้วยไหม?”

 

เธอเสนอตัว แต่ปลายสายกลับตอบมาว่า “ไม่ต้องหรอก มีใบขอความยินยอมสัมมนานอกสถานที่ให้ผู้ปกครองเซ็นนิดหน่อยแค่นั้นแหละ อีกอย่าง…”

 

อายาโตะเว้นช่วงก่อนจะปิดท้ายด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ

 

“ขืนคนสวยกลับบ้านตอนนี้ ออร่าความรักคงพุ่งกระแทกตาคุณแม่จนโดนกักบริเวณพอดี”

 

“วางไปเลย!”

 

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่อายาเมะก็เป็นฝ่ายกดวางสายเองอย่างรวดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้อายาโตะแซวเธอได้อีก

 

แต่อายาเมะคงจะคิดง่ายไปหน่อย เพราะหลังจากนั้นไม่กี่นาที ข้อความของอายาโตะก็เด้งขึ้นมารัวๆ

 

Mr. Genius : คนสวยตัดสาย เสียใจจัง

 

Mr. Genius : แต่ไม่เป็นไร ดูจากการที่คนสวยกำลังจะนอน นายบาคุโกนั่นคงนอนไปแล้วสินะ?

 

Mr. Genius : งั้นคนที่ได้บอกฝันดีคนสวยก่อนนอนคืนนี้ก็คือพี่ชายน่ะสิ ^^

 

Mr. Genius : ฝันดีครับ คนสวย :)

 

ถึงจะไม่มีสติ๊กเกอร์หรือข้อความอื่นตามมา แต่อายาเมะก็เห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าหล่อๆ นั่นได้อย่างชัดเจน

 

ในตอนนั้นมีความคิดหนึ่งที่แล่นเข้ามา

 

ไอ้นิสัยชอบเอาชนะเนี่ย...ทั้งอายาโตะทั้งบาคุโกนี่อาการหนักพอกันเลยจริงๆ!

 

__________________________________

ขอโทษที่มาช้านะคะ ตอนนี้เป็นตอนเปิดอาร์คใหม่โดยสมบูรณ์แล้วล่ะค่ะ!

เท่าที่กะคร่าวๆ อาร์คนี้น่าจะยาวพอสมควรเลย แต่อย่างที่บอกว่าช่วง 2 เดือนนี้เรายุ่งมากค่ะ YY ตอนนี้เริ่มงานก่อนพระอาทิตย์ขึ้น เลิกงานตอนเห็นพระจันทร์แล้ว YY

ขอโทษด้วยจริงๆนะคะ ขอบคุณทุกคนที่ยังรออยู่มากเลยค่ะ

ใครสนใจแต่งหน้าแบบอายาเมะ ขอนำเสนอดิออร์ลิปโกลวเบอร์ 001 เลยค่ะ เราเองก็โดนน้อง Pandora P. ป้ายยาไปไม่กี่วันก่อนจนไปจัดมาเรียบร้อยละค่ะ สีสวยจนใจเจ็บ Q.Q (กระเป๋าตังค์ก็เจ็บ)

สองสามวันมานี้อากาศเย็นลงนิดหน่อย ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ

เอาไว้เจอกันในตอนต่อไปนะคะ ไม่แน่ใจว่าวันไหน ตารางอัพเรารวนไปหมดเลย แต่จะพยายามอัพอย่างน้อยสัปดาห์ละตอนนะคะ

ปล.ขอบคุณน้อง Pandora P. ที่ช่วยแบกเราในช่วงที่ยุ่งสุดๆ จนหลังน้องจะหักอยู่แล้ว U.U

ปล.2 ผ่านมาประมาณ 2ใน 3 ของเรื่องล่ะค่ะ ถ้าเป็นไปตามที่วางพล็อตไว้… 55555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 303 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,423 ความคิดเห็น

  1. #1041 Bao_Bao (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:06

    น้องเด๋อนี่ เด๋อยังไง ก็เด๋ออยู่วันยังค่ำ55555+

    อาการเป็นยังไงไหนบอกหมอซิ? โปรดคลั่งรักแต่พอดี เพราะ คนอื่นเค้าจะกระอักฟามรักตุยก่อน--
    #1,041
    0
  2. #1040 ควีนตัวสุดท้าย (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 01:04

    น่ารักไปหมด>< บาคุโกโหมดคลั่งรักนี้มันหนุบหนับใจจริงๆ
    #1,040
    0
  3. #1039 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2564 / 15:29
    สนุกมากกก~~
    รักเรื่องนี้จังเลยค่า
    เเง่งเขินไปหม้ดดดด
    #1,039
    0
  4. #1036 aom051 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:49
    อยากเห็นฉากปะทะกันของอายาโตะกับบาคุโกจังเลยค่าาาา
    #1,036
    0
  5. #1035 lamb_san (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:22
    น้องโชโตะนี่ถ้าไม่รู้ว่าเปนคนซื่อ จะคิดว่ากวนประสาทคัตสึกิแล้วนะคะ5555555 ตอนนี้น่ารักมากกกกกก(ลากเสียงเพื่ออรรถรส) ส่วนคุณพี่อายาโตะนี่ทำไมดูฮอตจังคะ กับน้องสาวเรียกคนสวยคะคนสวยขา แล้วกับสาวคนอื่น..??? อรุ่ม พี่เขาดูเป็นคนรว้ายๆมากเรย ช่วงนี้เราทั้งเหนื่อย ทั้งยุ่ง ทั้งเครียดแบบลากเลือดมากๆ ขอบคุณสำหรับความน่ารักในตอนนี้ของอายาเมะกับแฟนบอ--- แฮ่มๆ กับแฟนของน้องนะคะ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ช่วยเยียวยาความล้าได้มากเลย ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนบ่อย ไหนจะฝุ่นอีก คุณไรท์ทั้งสองคนก็อย่าลืมดูแลสุขภาพดีๆด้วยนะคะ เจอกันตอนหน้าค่าาา

    ปล.สุขสันต์วันตรุษจีนนะคะ!
    #1,035
    0
  6. #1034 Sweet-Candycat (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:17

    เขินไม่ไหววว
    #1,034
    0
  7. #1033 Mos__mo (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:07
    คลั่งรักจัดๆเลยยยย
    #1,033
    0
  8. #1032 Adarxxx (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:06
    มันเป็นน่ารักนุ้บนิ้บไปหมดเลยค่ะ ;-; แบบว่าเขินหน้าร้อนไปหมด ต่างคนต่างคลั่งรักกันชัดๆเลย🥺🤏
    #1,032
    0
  9. #1031 Kimiyoshi Ranna (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:39
    กลิ่นคนคลั่งรักมันลอยฟุ้งอยู่ในอากาศตอนนี้แล้วค่ะ คุณกิตติคะ!!
    #1,031
    0
  10. #1030 nind_artitaya (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:06
    โง้นยยย คือดี
    #1,030
    0
  11. #1029 plapla (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:44
    เขินโว๊ยยย
    #1,029
    0
  12. #1028 เหมียวเหมียว001 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:26

    เจอคนคลั่งรักค่ะ!!!!
    #1,028
    0
  13. #1027 Yongu (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:18

    ทึกทักไปเองเลยนะบาคุโก

    5555555555 แต่ว่าต้องมีศึกพี่เขยน้องเขยแล้วล่ะแบบนี้ // ไรท์ก็สู้ๆนะคั้บ
    #1,027
    0
  14. #1026 Yusiga (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:08

    ข้าไม่ได้เขินนะจ้าแค่ร้อนเฉยๆ
    #1,026
    0
  15. #1025 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:56
    นายคัตสึกินี่พอมีแฟรแล้วเห่อสุดๆเลยนะคะเนี่ยย
    #1,025
    0
  16. #1024 Papaprincess (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:48
    คลั่งรักมากกก555
    #1,024
    0
  17. #1023 -SleepPing- (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:06

    เขินหุบยิ้มไม่ได้เลย
    #1,023
    0
  18. #1022 softy omelette (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:48
    กำลังคิดถึงอยู่เลยค่ะ YY ยิ้มไม่หุบเลยตอนนี้ คนมีความรักนี่หวานกันจริงๆเลยค่ะ ยังดีที่ไทม์ไลน์อยู่ในช่วงคริสต์มาสนะคะ ถ้าเป็นวาเลนไทน์คงขาดใจตายไปแล้ว บาคุโกวนี่มันบาคุโกวจริงๆ ยิ่งมีพี่ชายกวนประสาทแบบนี้ปวดหัวแทนอายาเมะเลยค่ะ55555555555
    #1,022
    0
  19. #1021 Paam555 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:40
    อยากให้พี่เขยกับน้องเขยมาเจอกันจังเลยค่าา(✷▽✷)
    #1,021
    0
  20. #1020 LucyTaylor (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:37
    ตอนนี้น่ารักมากๆๆ แต่ว่าจะมีปัญหากับคุณแม่รึเป่า
    #1,020
    0
  21. #1019 Ploy Parita (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:37
    หวานมาก
    #1,019
    0
  22. #1018 wewe73422 (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:34
    ดาเมจกระแทกใจ
    #1,018
    0
  23. #1017 Tried † (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:33
    คุณพี่อายาโตะ เเต่งงานกันไหมคะ!
    #1,017
    0
  24. #1016 นินจาแมว (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:32
    มีคนคลั่งรักแหละกูออกก
    #1,016
    0
  25. #1015 princess_rain (จากตอนที่ 45)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2564 / 16:32
    ขออายาโตะได้ไหมคะ
    #1,015
    0