Fanfic BNHA / My Hero Academia :: Blazing aria [Bakugou x OC]

ตอนที่ 44 : Aria 39 : He's so bad but he does it so well.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 378 ครั้ง
    27 ก.พ. 64

Aria 39

He's so bad but he does it so well.

 

ถึงแม้ว่าเมื่อคืนเธอจะแทบไม่ได้นอน แต่ใบหน้าในตอนเช้าก็ยังคงปกติเหมือนกับทุกวัน

 

คงต้องขอบคุณสลีปเลสมาสก์ของเธอที่ทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติอะไร

 

“ไอจัง รู้สึกเป็นยังไงบ้าง?” ซาโยริร้องทักในทันทีที่อายาเมะเดินลงมาถึงห้องนั่งเล่นรวมชั้นล่าง ซึ่งเด็กสาวก็ยิ้มนิดๆ ตอบกลับไป

 

“ก็รู้สึกปกติดีนะ”

 

ซาโยริกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เหมือนอยากจะดูให้แน่ใจว่าเธอกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมแล้วจริงๆ ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ”

 

ไม่เป็นไร?

 

อายาเมะคิดว่าตัวเองในตอนนี้ห่างไกลกับคำนั้นมากจริงๆ

 

ภาพความอับอายในตอนที่เป็นอายาเมะสี่ขวบผุดขึ้นมาไม่หยุดจนเธอไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนถ้าเดินสวนเพื่อนๆ ห้องเอ

 

โดยเฉพาะกับบาคุโก…

 

“ซาโยริ”

 

อายาเมะพุ่งเข้าไปกอดแขนเพื่อนก่อนจะช้อนตากลมโตขึ้นมองแล้วคร่ำครวญให้ได้ยินเบาๆ กันสองคน

 

“เมื่อวานทำไมเธอไม่พาฉันกลับหอมาด้วยล่ะ”

 

ขณะที่ถาม ริมฝีปากของเธอก็เบะออกนิดๆ หน้าตาที่ดูเหมือนจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาออกมาสักหยดดูน่าสงสารจนซาโยริต้องยกมือลูบไหล่ปลอบเพื่อนสนิทของเธอ

 

“แต่เมื่อวานคนที่เกาะบาคุโกไม่ยอมปล่อยก็คือไอจังนะ” ซาโยริพูดออกมาด้วยความจนใจ

 

นั่นล่ะ!

 

ก็นั่นล่ะที่เป็นปัญหาน่ะ!?

 

อายาเมะสี่ขวบ เธอเอาอะไรไปติดบาคุโกกันแน่!?

 

หรือว่าจริงๆ แล้วเธอชอบคนแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก

 

ไม่ปกติสุดๆ

 

ซาโยริเห็นท่าทางหมดอาลัยตายอยากของอายาเมะแล้วก็ตบไหล่เธอเบาๆ อีกรอบอย่างปลอบอกปลอบใจ

 

“ไม่เป็นไรหรอกไอจัง บาคุโกคงไม่ได้คิดอะไรมากหรอก หมอนั่นเป็นคนเต็มใจเอาเธอไปดูแลเองนะ”

 

นั่นก็คือปัญหาอีกอย่างเหมือนกัน…

 

เธอไม่รู้ว่าบาคุโกคิดอะไร ถึงต้องมานั่งปวดหัวอยู่นี่ไงล่ะ

 

ปัญหาที่เธอคิดว่าจะปล่อยให้ตัวเองในวันพรุ่งนี้เป็นคนไปจัดการเอง ก็ตกมาถึงเธอในวันนี้จนได้

 

แต่ถ้าไม่คุยกันให้รู้เรื่อง เธอก็ต้องสงสัยต่อไปเรื่อยๆ

 

กล้าหน่อยสิ อายาเมะ

 

นัดเขาออกมาคุยให้มันจบๆ ไป!

 

พออายาเมะตัดสินใจแบบนั้นแล้ว เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดเข้าไปในห้องแชทของเธอกับบาคุโกในทันที

 

เด็กสาวกลั้นใจพิมพ์ข้อความทั้งหมดลงไปรวดเดียวจบ แล้วก็รีบกดส่งไปก่อนที่เธอจะทันได้เปลี่ยนใจ

 

Ichi_Ayame♫ : มาเจอกันที่สวนหลังโรงยิมหนึ่งตอนห้าโมง

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าดังขึ้นในตอนที่บาคุโกกำลังจะเดินเข้าไปในห้องเรียน

 

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้บาคุโกรีบกดเข้าไปอ่านข้อความในทันที

 

Ichi_Ayame♫ : มาเจอกันที่สวนหลังโรงยิมหนึ่งตอนห้าโมง

 

ข้อความที่อ่านแล้วให้ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกท้าต่อยทำให้บาคุโกคิ้วกระตุกนิดๆ

 

กระต่ายหาเรื่อง?

 

ก็มาดิวะ

 

บาคุโกรัวนิ้วตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

 

Bakugou K. : อย่าปอดแหกไปก่อนแล้วกัน

 

อายาเมะส่งสติ๊กเกอร์กระต่ายใส่ชุดสิงโตที่กำลังคำรามอย่างเกรี้ยวกราดกลับมา

 

แต่ในสายตาของบาคุโกแล้วดูเหมือนกระต่ายพองขนมากกว่า

 

น่ากลัวตายล่ะว่ะ

 

บาคุโกโยนโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ดวงตาสีแดงจ้องมองตรงไปยังกระดานเปล่าๆ ที่ไม่มีตัวอักษรสักตัว

 

ก็ไม่รู้หรอกนะว่ายัยนั่นไปเอาความกล้าจากไหนมาหาเรื่องเขา

 

แต่ก็มาสิวะ

 

ไปสะสางให้มันจบๆ ไป!

 

พอกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น บาคุโกก็เดินออกไปจากห้องโดยไม่สนใจสายตาหลายคู่ที่มองตามหลังมาอย่างงุนงง

 

เพียงแค่ไม่กี่นาที เด็กหนุ่มก็มาถึงสวนหลังโรงยิมหนึ่งซึ่งเป็นจุดที่อายาเมะนัดพบ

 

ทั้งที่เขาคิดว่าตัวเองมาเร็ว แต่ตอนที่เดินเข้าไปตรงหลังโรงยิม เขาก็เห็นเด็กสาวยืนรออยู่ก่อนแล้ว

 

ใบหน้าของอายาเมะนิ่งสงบ ดวงตาสีน้ำทะเลจ้องมองเขาไม่กะพริบในขณะที่ริมฝีปากเม้มเข้าหากันนิดหน่อย

 

บาคุโกเดินตรงเข้าไปหาเป้าหมายของเขา ก่อนจะหยุดฝีเท้าห่างจากเธอออกมาไม่ไกลมากนัก สองมือล้วงกระเป๋าขณะที่ดวงตาสีแดงมองกลับไปอย่างไม่หลบเลี่ยงสายตา

 

ความเงียบระหว่างพวกเขาในตอนนั้นให้บรรยากาศแปลกๆ อย่างที่บาคุโกก็อธิบายไม่ได้ ก่อนที่เสียงหวานจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อนเอง

 

“บาคุโก เมื่อสองวันก่อนนายจูบฉัน” อายาเมะเม้มปากนิดๆ เหมือนกำลังไม่มั่นใจ ก่อนจะถามคำถามสุดท้ายออกมา

 

“นายทำอย่างนั้นทำไมเหรอ”

 

หา?

 

อยากจูบดิวะถามอะไรโง่ๆ

 

ที่เรียกมาคุยกันถึงนี่เพราะยัยกระต่ายคิดมากเรื่องนี้?

 

สอบได้คะแนนเท่าเขา แต่ทำไมงี่เง่ากับเรื่องแบบนี้นักวะ

 

บาคุโกพ่นลมหายใจออก ก่อนจะตอบกลับไปว่า “คิดอะไรเยอะแยะวะ”

 

คำพูดของบาคุโกเป็นเหมือนเข็มทิ่มเข้าใส่อายาเมะอย่างจัง

 

คิดอะไรเยอะแยะ?

 

นี่เขารู้หรือเปล่าว่าเธอคิดเรื่องพวกนี้วนไปมาจนนอนไม่หลับมากี่คืนแล้ว รู้หรือเปล่าว่าการต้องมานั่งเดาใจคนที่เอาแน่เอานอนไม่ได้มันลำบากขนาดไหน

 

จะให้ทึกทักเอาเองหรือไง ไม่ตลกเลยนะ

 

อายาเมะยกมือขึ้นกอดอก ก่อนจะตอบกลับไปว่า “ก็คิดเยอะน่ะสิ เพราะฉะนั้นช่วยตอบคำถามนั้นด้วย”

 

อายาเมะเชื่อว่าเธอไม่ได้ทำตัวงี่เง่า แต่เธอต้องการความชัดเจน

 

เธอจะไม่คาดเดาอะไรเอง จะไม่คิดแทนบาคุโกเด็ดขาด

 

เหมือนกับการที่อายาเมะไม่เคยพูดออกมาได้เต็มปากว่าเธอกับบาคุโกเป็น ‘เพื่อน’ กัน นั่นก็เพราะเขาไม่เคยพูดออกมาเลยสักครั้ง

 

ก่อนหน้านี้เธออาจจะมีความสุขกับการแอบชอบเขาแล้วเก็บโมเม้นต์เล็กๆ น้อยๆ มายิ้มคนเดียวก็จริง

 

แต่เมื่อพวกเธอข้ามเส้นของสถานะที่ไม่มีชื่อเรียกนั้นไปแล้ว

 

อายาเมะก็ต้องการคำยืนยันจากบาคุโกเหมือนกัน

 

ถ้าใช่ก็เป็นเรื่องดี แต่ถ้าไม่ใช่…

 

เธอก็แค่ต้องมูฟออน

 

อายาเมะดึงน้ำเสียงจริงจังที่สุดของเธอออกมาในตอนที่พูดประโยคสุดท้ายที่ติดอยู่ในใจเธอมาหลายวันแล้ว

 

“ถ้าบาคุโกไม่อยากระบุสถานะระหว่างเราให้ชัดเจน ก็อย่าทำแบบนั้นอีก”

 

เธอเว้นระยะเล็กน้อยเพื่อสูดหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมความกล้าที่จะพูดประโยคสุดท้ายออกมา

 

“ฉันจะได้ตัดใจสักที”

 

“เพ้อเจ้ออะไร”

 

น้ำเสียงที่ดุขึ้นทันควันของบาคุโกทำให้อายาเมะผงะไปเล็กน้อย ก่อนที่ในชั่ววินาทีถัดมา ความโกรธจะเริ่มแล่นขึ้นมาในใจเธอบ้าง

 

มันจะมากไปแล้วนะ บาคุโก คัตสึกิ!

 

อย่าคิดว่าเพราะเธอชอบเขาแล้วจะยอมให้ทำอะไรก็ได้นะ

 

คนที่อยู่ๆ ก็ถูกจูบโดยไม่พูดไม่จา ไม่มีคำอธิบายอะไรเลยคือเธอนะ!

 

“ก็ถ้านายไม่พูดชัดๆ ฉันจะต้องอยู่ในสถานะอะไรก็ไม่รู้แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เหรอ ฉัน…”

 

ยังไม่ทันที่อายาเมะจะพูดจบประโยค ร่างของเธอก็ถูกดันไปข้างหลังจนหลังสัมผัสได้ถึงต้นไม้แข็งๆ

 

มือข้างหนึ่งของบาคุโกรองอยู่ที่หลังหัวของเธอไม่ให้มันกระแทกกับต้นไม้ด้านหลัง ในขณะที่เขายืนใกล้ชิดจนอายาเมะสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างของเขา

 

ดวงตาสีแดงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายอย่างหลุบลงมองเธอทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดช่วงไป

 

ก่อนที่บาคุโกจะก้มลง ประกบริมฝีปากของพวกเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว

 

จูบครั้งนี้ของเขาก็ยังคงร้อนแรงดุดันเหมือนครั้งก่อนไม่มีผิด

 

ริมฝีปากที่บดเบียดเข้ามาทำให้เธอมึนงงไปครู่หนึ่ง แต่พออายาเมะตั้งสติได้อีกครั้ง อารมณ์อีกอย่างหนึ่งก็แล่นผ่านเข้ามาในใจของเธออย่างรวดเร็ว

 

มันก็คือความโกรธ

 

จูบ!?

 

นี่บาคุโกกล้าจูบเธออีกรอบทั้งที่เธอเรียกเขาออกมาคุยเรื่องนี้เนี่ยนะ

 

ความโมโหที่เดือดพล่านอยู่ในใจตอนนั้นทำให้อายาเมะตัดสินใจทำในสิ่งที่ตอนปกติเธอคงไม่ทำแน่

 

เธออ้าปากขึ้นนิดหน่อย ก่อนจะขบฟันลงบนริมฝีปากของบาคุโกสุดแรง

 

จูบนั้นหยุดชะงักไปในทันที

 

บาคุโกผละออกไปเล็กน้อยแม้ว่ามือของเขาจะยังคงวางอยู่ที่หลังหัวของเธอ ถึงจะไม่ได้กำลังจูบกัน แต่ระยะห่างระหว่างพวกเขาก็ยังใกล้กันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย

 

ดวงตาสีน้ำทะเลตวัดขึ้นมองบาคุโก ก่อนที่เธอจะพูดว่า “บาคุโก คุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิ!”

 

แต่สายตาที่มองตอบกลับมาก็ทำให้อายาเมะชะงักไป

 

บาคุโกเลียริมฝีปากของตัวเองที่มีเลือดไหลออกมานิดๆ ก่อนที่เขาจะเหยียดยิ้ม

 

 

สาบานสิว่านายเรียนแผนกฮีโร่

 

รอยยิ้มเหยียดนั่นทำให้บาคุโกในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับวิลเลินสักนิด

 

ยิ่งในตอนที่มือข้างเดียวของบาคุโกรวบมือของเธอเข้าด้วยกันแล้วทำท่าจะเข้ามาประชิดอีกรอบ

 

ท่าทางไม่ยอมแพ้และไม่ยอมพูดนั่นทำให้อายาเมะหรี่ตามองด้วยความรู้สึกไม่พอใจที่โหมกระหน่ำขึ้นมายิ่งกว่าเดิม

 

เขาไม่อยากพูดก็จูบเอาเหรอ?

 

เอะอะก็จูบ นี่มันไม่ใช่วิธีสื่อสารที่ถูกต้องเลยนะ

 

ถ้าเขาจะเล่นแบบนี้ เธอก็จะจัดการด้วยวิธีของเธอเหมือนกัน!

 

“ห้ามจูบ!!” อายาเมะตะโกนออกมาด้วยอัตลักษณ์ไซเรนวอยซ์

 

อัตลักษณ์ที่บาคุโกยังหาทางแก้ไม่ได้

 

แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ในครั้งนี้

 

เพราะแม้ว่าอายาเมะจะออกคำสั่งไปแล้ว แต่ริมฝีปากของพวกเขาก็ยังประกบเข้าด้วยกันเป็นครั้งที่สอง

 

คราวนี้เด็กสาวรู้สึกมึนงงจริงๆ เหมือนโดนค้อนทุบหัวอย่างจัง

 

บาคุโกขัดคำสั่งจากอัตลักษณ์ของเธอได้เป็นครั้งแรก….

 

ในตอนที่พวกเขาจูบกัน

 

ได้ยังไงกัน

 

ความตกใจในตอนนั้นทำให้อายาเมะยืนแข็งทื่ออย่างลืมตัว

 

อัตลักษณ์ไซเรนวอยซ์จะว่าแก้ง่ายก็ง่ายจะว่าแก้ยากก็ยาก

 

แค่เพียงมีความตั้งใจแรงกล้าอย่างที่ไม่ถูกชักจูงด้วยความคิดที่ถูกแทรกเข้าไป อัตลักษณ์ของเธอก็จะไร้ผล

 

แต่ก่อนหน้านี้บาคุโกไม่เคยทำได้มาก่อน

 

มาทำได้ในเวลาแบบนี้…

 

นี่เขาตั้งใจจูบขนาดไหนกันน่ะ!?

 

ความคิดที่ว่าบาคุโก ‘ตั้งใจ’ จูบเธอทำให้ความโกรธในใจหายไปราวกับถูกระเบิดจนกลายเป็นผุยผง ความเขินที่แล่นขึ้นมาอย่างกระทันหันทำให้ใบหน้าของเธอเห่อร้อนอย่างควบคุมไม่ได้

 

ตอนนี้กลายเป็นเธอต่างหากที่เริ่มจะเป็นฝ่ายเสียสมาธิไปเอง

 

ความตั้งใจที่อยากจะคุยกับเขาให้รู้เรื่องถูกปัดหายไปตรงไหนก็ไม่รู้ในขณะที่เธอได้แต่ยืนนิ่งรับสัมผัสพวกนั้น

 

สัมผัสดุดันที่เต็มไปด้วยความอยากเอาชนะรุกไล่เธออยู่พักหนึ่ง แต่พออายาเมะไม่ต่อต้านอีก บาคุโกก็เริ่มผ่อนปรนลง

 

กระต่ายเลิกดื้อสักที

 

เด็กหนุ่มปล่อยมือของอายาเมะให้เป็นอิสระ ก่อนจะเปลี่ยนมาจับไหล่ของเธอ มืออีกข้างที่รองหัวขยับเปลี่ยนองศาของใบหน้าสวยๆ นั่นให้ทั้งสองคนอยู่ในท่าทางที่สบายมากขึ้น

 

จังหวะของจูบเปลี่ยนจากดุดันเป็นเร่งเร้าให้อายาเมะเริ่มคล้อยตาม

 

ความรู้สึกไม่คุ้นเคยที่แล่นไปทั่วทั้งร่างทำให้เธอเผลอเลื่อนมือไปขยุ้มเสื้อนอกของบาคุโกเอาไว้ราวกับหาที่ระบาย

 

เป็นตอนนั้นเองที่บาคุโกผละออกไปเล็กน้อย ดวงตาสีแดงหลุบลงมองมือของเธอที่ยังจับเสื้อของเขาไว้แน่น ก่อนที่มุมปากจะกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

 

“ไม่ชอบก็ผลักออกสิ”

 

คำพูดอวดดีกับรอยยิ้มร้ายๆ นั่นทำให้อายาเมะหมั่นไส้เขาพอๆ กับที่เธอโมโหตัวเองที่เผลอใจเต้นแรงขึ้นมา

 

ที่บาคุโกพูดออกมาเพราะเขารู้ดีว่าเธอไม่ผลักออกหรอก

 

นิสัยแย่ชะมัด

 

แต่ถึงจะคิดแบบนั้น จูบเมื่อครู่ก็ทำลายความไม่มั่นใจบางอย่างของเธอลง

 

กำแพงเล็กๆ ที่อายาเมะก่อไว้เผื่อใจสำหรับความผิดหวัง ถูกบาคุโกระเบิดทิ้งไปในชั่วพริบตา

 

ในเมื่อบาคุโกรุกล้ำเข้ามาข้างหลังพื้นที่การเผื่อใจของเธอแล้ว

 

อายาเมะก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องลังเลอะไรอีก

 

ถ้าไม่ถามตอนนี้จะไปถามตอนไหนกันล่ะ

 

“บาคุโกชอบฉันเหรอ”

 

“…”

 

และใช่...เขาไม่ตอบคำถามของเธออีกแล้ว

 

เด็กหนุ่มก้มหน้าลงมาอีกรอบ ทำให้อายาเมะรีบยกมือปิดปากเขาไว้แล้วดันกลับออกไป

 

ถ้าถูกจูบอีกรอบมีหวังได้ลืมจริงๆ แน่ว่าพวกเธอมาเพื่อจะคุยอะไรกัน

 

ดวงตาสีน้ำทะเลที่แฝงแววเอาจริงเอาจังทำให้บาคุโกจับมือของเธอออกจากปาก ก่อนจะพ่นลมหายใจออกเสียงดัง

 

“มาถึงขนาดนี้ยังดูไม่ออกเหรอวะ”

 

คำตอบของบาคุโกทำให้อายาเมะเบะปาก

 

ก็ไม่ออกน่ะสิ

 

“ความคิดนายเดาง่ายมากเหรอ?”

 

บาคุโกถลึงตามองกลับมาในทันที

 

จะซื่อบื้อไปถึงไหนวะ

 

เขายอมให้กระต่ายอย่างเธอมากระโดดดึ๋งๆ รอบตัว ยอมให้ท้าทาย ยอมให้ลากไปไหนมาไหน

 

ยอมให้เธอทำตามอำเภอใจขนาดนี้ยังไม่รู้อีกเหรอวะ?

 

ต้องให้จูบอีกกี่รอบถึงจะเลิกคิดอะไรไร้สาระ

 

บาคุโกมองคนที่กำลังขมวดคิ้วมองเขาแล้วก็ก้มลงไปอีกรอบ ตั้งใจจะสั่งสอนยัยกระต่ายคิดมากให้เลิกเพ้อเจ้อสักที

 

แต่อายาเมะก็เอื้อมมือไปจับแก้มของเขาเอาไว้ ก่อนจะสบมองดวงตาสีแดงนั่นแล้วถามย้ำว่า

 

“บาคุโกชอบฉันเหรอ?”

 

ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลแฝงแววเอาจริงเอาจังที่อยู่ห่างออกไปเพียงนิดเดียวทำให้บาคุโกขมวดคิ้ว

 

ยัยกระต่ายนี่...

 

คิดว่าทำตาแป๋วใส่แล้วเขาจะยอมเหรอวะ

 

แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นก็ยังคงจ้องเขาแบบแทบไม่กะพริบจนเหมือนกับว่าถ้าบาคุโกไม่ตอบก็ไม่ต้องมีใครขยับตัวทำอะไรทั้งนั้น

 

ช่างแม่ง

 

บาคุโกพ่นลมหายใจก่อนจะตอบชัดถ้อยชัดคำ

 

“เออ”

 

คิ้วที่ขมวดอยู่ของอายาเมะคลายลงในขณะที่รอยยิ้มค่อยๆ ผุดขึ้นมาบนริมฝีปากของเธอ

 

“งั้นพวกเราคบกันแล้ว?”

 

“เออ”

 

ถึงจะตอบด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่ใส่ใจ แต่เธอก็รู้ดีที่สุดว่านั่นคือคำยืนยันจากปากของบาคุโกแล้ว

 

เธอกับบาคุโก…มีสถานะที่พูดได้อย่างเต็มปากเต็มคำเป็นครั้งแรกสักที

 

เป็นแฟน…

 

ความคิดนั้นทำให้อายาเมะเผลอยิ้มออกมา ความสุขที่เอ่อล้นออกมาทำให้ส่วนหนึ่งในใจของเธอยังอดรู้สึกไม่ได้ว่านี่อาจจะเป็นความฝันที่เธอนอนเพ้อไปเองคนเดียวก็ได้

 

เอ๊ะ หรือนี่จะเป็นความฝันจริงๆ...

 

ความไม่แน่ใจนั่นทำให้อายาเมะยืนมองบาคุโกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจยกนิ้วขึ้นจิ้มระหว่างคิ้วของเขาที่ขมวดเข้าหากันอยู่เสมอ

 

“อ่ะ…”

 

ความเจ็บจากแก้มที่โดนบาคุโกบีบกลับมาในทันทีนั้นเองที่ทำให้อายาเมะรู้ว่านี่เป็นความจริง

 

โหดร้ายชะมัด

 

นี่คบเป็นแฟนกันจริงๆ แล้วใช่มั้ย…

 

“มีแฟนคนแรกก็ต้องมาเจอคนไม่อ่อนโยนแบบนายเลยเหรอ” อายาเมะมุ่ยหน้าใส่เขาในขณะที่เธอพยายามดึงแก้มของตัวเองออกมาจากมือของบาคุโก

 

“รู้ไหมว่าปกติน่ะมีแต่คนมาสารภาพรักกับฉันหรอกนะ บาคุโกเป็นคนแรกที่ฉันชอบแท้ๆ ถึงกับไปส่งน้ำส่งขนมเลยนะ ใจดีให้มากกว่านี้หน่อยสิ”

 

“เหอะ”

 

บาคุโกเค้นเสียงราวกับเขาพึ่งฟังสิ่งที่ไร้สาระที่สุดในโลกไป

 

พูดอะไรบ้าๆ คนแรกมันก็ต้องเป็นเขาอยู่แล้วสิวะ

 

ไอ้ตัวประกอบพวกนั้นมันจะมาเทียบเขาได้ยังไง?

 

ถึงจะคิดแบบนั้น แต่ความจริงที่ว่าเคยมีตัวประกอบไม่รู้ตั้งกี่คนเคยมาสารภาพรักกับแฟนของเขาก็ยังทำให้บาคุโกอดคิ้วกระตุกขึ้นมาไม่ได้

 

เขาโอบแขนรอบเอวของอายาเมะแล้วรวบดึงเอาร่างของเด็กสาวให้นั่งลงบนพื้นหญ้าด้วยกัน บาคุโกเอนหลังพิงต้นไม้ รั้งเอวของเธอมาใกล้ๆ แล้วฝังหน้าลงไปกับไหล่เล็กๆ

 

ช่างเหอะ ต่อไประเบิดทิ้งแม่งให้หมดก็พอแล้ว

 

ข้อสรุปนั้นทำให้บาคุโกพอใจมาก

 

เขาหลับตาลง พิงหัวเข้ากับหัวของยัยกระต่ายจากทางข้างหลัง ร่างกายทั้งหมดผ่อนคลายลงในตอนที่เขาได้กลิ่นหอมจางๆ จากตัวของเธอ

 

บาคุโกในตอนนี้แทบจะอยู่ในความสงบที่สุดเท่าที่อายาเมะเคยเห็นตั้งแต่รู้จักเขามา

 

คงเพราะแบบนั้น มันถึงทำให้เธอรู้สึกสงบใจไปด้วย

 

ทั้งที่นั่งอยู่ใกล้ชิดกันมาก แต่อายาเมะกลับไม่รู้สึกตื่นเต้นหรือกระวนกระวายอย่างที่เธอมักจะเป็นเวลาอยู่ใกล้เขา

 

อ้อมกอดที่อบอุ่นนี้ทำให้เธอผ่อนคลายจนเอนตัวลงพิงบาคุโกได้อย่างสบายใจ

 

ในตอนนั้นพวกเขาไม่ได้พูดคุยอะไร มีแค่เสียงลมพัดผ่านใบไม้แผ่วๆ เพียงเท่านั้น แต่บรรยากาศก็ไม่ได้รู้สึกน่าอึดอัดเลย

 

อายาเมะนั่งอยู่ในอ้อมกอดนั้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า “นี่ บาคุโก”

 

เสียงตอบรับในลำคอของอีกฝ่ายทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังฟังคำพูดของเธออยู่

 

“ฉันคิดว่าการพูดคุยก็เป็นสิ่งสำคัญในการจะคบกันนะ”

 

บาคุโกไม่ได้ตอบอะไร แต่เธอก็ยังพูดต่อไปขณะที่ดวงตาหลุบลงมองพื้นหญ้าตรงหน้า

 

“คราวหลังถ้าไม่มั่นใจอะไรฉันก็จะมาคุยกับนายตรงๆ จะไม่กังวลอะไรไปเองก่อนอีก แต่ถ้าบาคุโกมีเรื่องสำคัญแบบนี้ก็ต้องบอกฉันบ้าง ฉันไม่ได้อ่านใจนายได้สักหน่อย”

 

เสียงตอบรับในลำคอนิดๆ ทำให้อายาเมะก็รับรู้ว่าบาคุโกเข้าใจแล้ว

 

เท่านี้ก็พอแล้วล่ะ

 

พอปรับความเข้าใจกันเสร็จเรียบร้อย อายาเมะก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้น เด็กสาวขยับตัวหามุมที่สบายที่สุดก่อนจะหลับตาลงขณะที่วางหัวพิงไหล่ของบาคุโก

 

เหมือนกับว่าไอหมอกบางๆ ที่ปกคลุมในใจของเธอถูกปัดเป่าออกไปสักที

 

อายาเมะคว้ามือของเด็กหนุ่มขึ้นมาแกว่งเล่นเบาๆ

 

มือของบาคุโกไม่ได้เนียนละเอียดเพราะว่าเขาต้องใช้อัตลักษณ์ แต่ก็ไม่เป็นไร มือนี่ของอายาเมะ

 

ตัวของเขาแข็งเพราะมีแต่กล้ามเนื้อจากการฝึกซ้อม แต่ก็ไม่เป็นไร นี่ก็ของอายาเมะ

 

บาคุโกขี้โวยวายมาก แถมยังชอบพูดจาร้ายกาจ แต่ก็ไม่เป็นไร เขาก็ยังเป็นบาคุโกของอายาเมะ

 

ทั้งส่วนที่ดีแล้วก็ส่วนที่ไม่ดี

 

ทั้งหมดเป็นของอายาเมะคนเดียว

 

ความคิดนั้นทำให้บนใบหน้าของเด็กสาวประดับด้วยรอยยิ้มกริ่มอย่างที่ห้ามเอาไว้ไม่ได้

 

ในตอนนั้นเองที่ริมฝีปากของบาคุโกจูบลงมาไวๆ ครั้งหนึ่งด้วยความมันเขี้ยว

 

“....”

 

อายาเมะมองสายตาไม่รู้ไม่ชี้นั่นแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้

 

เป็นบาคุโกของเธอแล้วแปลว่าจะลอยหน้าลอยตายังไงก็ได้เหรอ…

 

อายาเมะพลิกตัวหันหน้าเข้าหาบาคุโก ใช้สองมือจับไหล่ของเขาเอาไว้เพื่อทรงตัว ก่อนจะก้มหน้าเอาจมูกลงไปแตะกับจมูกของเขาแล้วสะบัดหัวไปมาเบาๆ จนจมูกของพวกเขาถูกันหลายครั้ง

 

ฟัดเลยนี่แน่ะ

 

เสร็จแล้วก็ถอยออกมาทำสีหน้าภาคภูมิใจเหมือนเอาคืนสำเร็จโดยลืมไปว่านี่คือบาคุโก

 

และบาคุโกเกลียดการโดนท้าทายที่สุด

 

ดวงตาสีแดงตวัดมามองเธอด้วยสายตาที่อายาเมะรู้ตัวว่าเธอเผลอหาเรื่องใส่ตัวเข้าซะแล้ว

 

เพราะสายตานั่นแหละที่ทำให้อายาเมะรีบยกมือคั่นระหว่างใบหน้าของพวกเขาเอาไว้ แต่เพียงชั่วพริบตามือของเธอก็ถูกรวบเข้าหากันอีกครั้ง

 

“อายาเมะ”

 

“…”

 

บาคุโกเหยียดยิ้มชั่วร้าย

 

“เป็นเด็กดี”

 

นั่นมันจงใจชัดๆ

 

เขาจงใจพูดประโยคเดียวกับที่พูดกับเธอตอนที่เป็นเด็กสี่ขวบไม่มีผิด

 

ถึงมันจะให้ความรู้สึกต่างกันมากก็เถอะ…

 

เมื่อวานเขายังเป็น ‘คุณพ่อ’ ของอายาเมะน้อยอยู่เลยแท้ๆ

 

ทำไมวันนี้ความหมายของคำว่า ‘คุณพ่อ’ ถึงดูต่างออกไปคนละโลกกัน?

 

ในตอนนั้นเองที่อายาเมะเพิ่งจะตระหนักขึ้นมาได้ว่า...เธอได้เผลอหลวมตัวมาคบกับคนที่อันตรายสุดๆ ไปแล้วสินะ

 

_____________________________________

อันนี้ก็คือแด๊ดดี้ที่ไม่ใช่คุณพ่อยังไงล่ะคะ...

ข้อความจาก Pandora P.

ดีไซน์ฉากนี้กับพี่ Ms. Margarita นานมากจริงๆ ค่ะ(ล่วงหน้าหลายเดือนเลย) ตอนนั้นคุยกันแบบนี้ ->

ใครสักคน: คบกันยังไงอ่ะ นายคัตจะพูดเหรอ?

ใครอีกคน: นั่นสิ ยากจัง

ใครสักคน: จูบแม่มให้มันจบๆ ไปเลยได้มั้ยนะ…

ใครอีกคน: ได้แหละมั้ง(?)

ฉากนี้เลยมีชื่อเล่นว่าจูบแม่ม2ค่ะ จูบจนกว่าจะรู้ตัว!

แต่ประเด็นก็คือพี่ Ms. Margarita กลับไปนอนคิดมาหลายคืน ก็สรุปออกมาว่า communication is the key to relationship ค่ะ เพราะเคยมีบทวิเคราะห์ว่าคู่รักที่มีบุคลิกแบบนายคัตสึกิกับอายาเมะมักจะมีปัญหากันเพราะไม่ยอมคุยกันนี่แหละ ก็เลยตัดสินใจว่าเอะอะจะจูบแม่มอย่างเดียวไม่ได้แล้ว

สุดท้ายก็ออกมาเป็นฉากนี้จนได้ค่ะ! หวังว่าจะชอบกันนะคะ~

ป.ล. แฟนอาร์ทที่มีคนวาดมาให้ต่อกำลังใจพวกเรามากๆ เลยค่ะ ตอนเขียนสารภาพว่าอืดคู่ เขียนกันแบบเชื่องช้าสุดๆ พอเห็นรูปแล้วไฟมาเลย ขอบคุณมากจริงๆ นะคะ มีความหมายกับพวกเรามากๆ เลยค่ะ TT

 

แฟนอาร์ทที่ว่าคืออันนี้ค่า~

แอแง ขอบคุณคุณ Softy omelette สำหรับแฟนอาร์ทของสองตอนที่แล้วมากเลยนะคะ น่ารักมาก น่ารักมากๆๆๆๆ เลยค่ะ ใจเหลวใจยวบไปหมดจนปั่นตอนนี้เสร็จใน 1 วันเลยค่ะ

เป็นตอนปิดฉากอาร์คนี้ไปโดยสมบูรณ์แล้วนะคะ

หลังจากนี้จะขึ้นอาร์คใหม่แล้วล่ะค่ะ เราจะเริ่มงานยุ่งมากขึ้นแล้วค่ะ อาจจะไม่ได้อัพบ่อยๆเท่าเดิมแล้ว แต่ยังไงก็ขอขอบคุณทุกคนมากจริงๆนะคะที่เป็นกำลังใจให้เราและน้อง Pandora P. เสมอมาค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 378 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,430 ความคิดเห็น

  1. #1155 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 มีนาคม 2564 / 08:40
    โอ้ยยยยยในที่สุดก็คบกันสักทีงือ~~~~
    #1,155
    0
  2. #1013 มายูกิ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:40
    อันนี้ผ่านมาครึ่งเรื่องแล้วใช่มั้ยคะ เค้าคบกันแล้ว5555
    #1,013
    0
  3. #1011 homkham (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2564 / 14:52
    ดีใจที่ในที่สุดก็ได้คบกันแล้วแง ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆอย่างงี้มาให้อ่านกันนะคะ!
    #1,011
    0
  4. #1008 P6115 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:57

    เขินตัวเป็นเกรียวแล้วค่ะ ฮรุยยยย
    #1,008
    0
  5. #1007 Me-me_N (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:40
    อ่านกี่ครั้งๆก็ฮาคำว่า "จูบแม่ม" โอ๊ยยยยยิ้มแก้มปริมากแม่ XD
    #1,007
    0
  6. #1006 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 13:58
    เเหม่ อยากจะเเหมให้ดังถึงดาวพลูโต พอยอมรับว่าชอบเเล้วคบกัน นี่หวงจนพูดคำว่าเเฟนได้เต็มปากเลยนะคัตสึ 55555555555 โง้ยยยยยยย อย่กจะเก็บเรื่องนี้ไว้ขึ้นหึ้งเหลือเกิน หนุกมาก เขินมากไม่ไหวเเน้วววว
    #1,006
    0
  7. #1005 aom051 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:44
    ละถ้ามีคนถามว่าใครเป็นคนขอคบก่อนจะตอบว่าอะไรละเนี่ย ฮุฮุ
    #1,005
    0
  8. #1004 Sweet-Candycat (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:12

    ดีมากค่ะ ดีมากๆเลย มีแพลนรวมเล่มมั้ยคะ อยากเก็บมาก ฮืออออ
    #1,004
    2
    • #1004-1 Ms. Margarita, Pandora P.(จากตอนที่ 44)
      5 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:17
      อย่างมากที่สุดคงทำแค่ Ebook แจกฟรีค่ะ แต่คงไม่ทำรูปเล่ม YY
      #1004-1
    • #1004-2 Sweet-Candycat(จากตอนที่ 44)
      5 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:34
      ฮือออ เสียดายเลยค่ะ ชอบมากอยากเก็บเล่ม😭😭😭
      #1004-2
  9. #1003 Atanasia11 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:08

    อยากเห็นฉากนาสคัตVSเเม่ของน้องอายาเมะจังค่ะ คัตจังปะทะเเม่ยาย!! ต้องสนุกเเน่ๆ หุหุ~(มโนไปไกล)
    #1,003
    0
  10. #1002 Kimiyoshi Ranna (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:04

    กรี้ดดดดดด คบกันแล้ววววว เขามีสถานะกันแล้วเว้ยยยยย โอ้ยยย ยัยคัตสึกิคือจูบเอาๆ พอยัยน้องใช้ตามองหน่อยก็ใจอ่อนยอมพูดสักที ใช่เซ่! นั่นมันยัยกระต่ายของเธอสินะ แล้วนั่นก็คัตสึกิของกระต่ายสินะ! โอ้ยยยยยย เขินนนนนนน
    #1,002
    0
  11. #1001 lamb_san (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 02:15
    แฟน-ของ-เขา!!!! ในที่สุด วันนี้... วันที่แฟนบอยได้กลายเป็นแฟนเทอก็มาถึงงงง สมแล้วที่ฟิลเตอร์เรื่องนี้คือมังงะโชโจ ฉากต้นไม้คือเราอุทาน(ในใจ)เลยค่ะว่าคาเบะด้ง55555555 ทำไมพอคิดถึงคาเบะด้งแล้วภาพแรกของคัตสึกิในหัวเราคือแก๊งไถเงินตามกำแพงซอยกันนะคะ... (สะบัดหัว) อ่ะแฮ่มๆ นายบาคุโกต้องพูดให้เยอะกว่านี้! คิดว่าอายาเมะอ่านใจนายได้หรอยะ??? มาทำหน้าดุๆใส่เขา แต่ในใจคือยัยกระต่ายๆๆๆ อยากจะแหมอีกแล้วค่ะ ค่อกๆแค่กๆ (ยิ้มกรุ้มกริ่ม) ตอนนี้คือคิสซีนดุเดือดเกินหน้าเกินตามาก ทั้งที่เนื้อเรื่องก็ดูใสๆหัวใจเกินร้อย ต..แต่ทำไมคีสซีนถึงได้แซ่บมาม่าเผ็ดเกาหลีแบบนี้คะ (╥////////╥) หน้าร้อนแบบเอามือพัดอีกแล้วค่ะ.... (ปิดหน้า) ตอนนี้จบอาร์คด้วยการขอเป็นแฟน รออ่านอาร์คหน้าเลยค่ะว่าจะเป็นไงต่อ เจอกันตอนต่อไปค่าาาา

    ปล.แฟนอาร์ทน่ารักมากค่ะ ชอบที่น้องอายาเมะบอกว่าอยู่ไม่ได้แล้ว5555555555
    #1,001
    0
  12. #998 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2564 / 00:32
    โอ้ยนายคัตสึกิทำไมถึงได้โซฮอตขนาดนี้คะเนี่ยย
    #998
    0
  13. #996 plapla (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 23:21

    เป็นตอนที่อบอุ่นดีจัง
    #996
    0
  14. #995 FaAdirek (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:53
    หวานมากกกก ฟินมั่กๆๆๆๆ
    #995
    0
  15. #994 Yok-anime32002 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:12

    กรี้ดดดดด ฟินสุดๆเลยฉันชอบๆที่สุดเลย เลิฟยู
    #994
    0
  16. #993 ดอกไม้สี่ฤดู (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 21:07

    หมดขึ้นเต็มจอเลยจ้าาาา

    #993
    0
  17. #992 godmotherjaa (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:46
    หวานเจี๊ยบบบ
    #992
    0
  18. #991 kitten (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:16
    อายาเมะน่ารัก บาคุโกก็น่ารัก(?) หวานจนมดขึ้นเต็มไปหมดแล้ววววว
    #991
    0
  19. #990 จิ้งจอกหมายจันทร์ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:13
    เขินไปหมด เคมีคือเข้ากัน ห้องเอต้องยกย่องเเม่อสยาเมะให้เป็นเจ้าเเม่เเล้วล่ะ
    #990
    0
  20. #989 siretorn (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:12

    เอะอะจูบๆ ลูกชั้นช้ำหมดไอบ้า!! แงงง เป็นตอนที่เขินมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตัวฟูใจฟู ลอยไปอืดอยู่อ่าวไทย(?) ดูเป็นพระเอกซึนๆเท่ๆ(?) อนาคตหวงน้องหนักแน่ๆ น้องอายาเมะหนูลูกก็แพ้ทางนังคัต เอ็นดูไปหมดดด รอต่อไปค้าบบบ

    #989
    0
  21. #988 eye24244 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:03

    เขินไปหมดแล้วจ้า
    #988
    0
  22. #987 Yuyopy (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:30
    บาคุโกก็คือบาคุโก นายคัตดีมากเลย เขินแทนน้องอายาเมะสุดๆ
    #987
    0
  23. #986 นินจาแมว (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:22
    เน้นการกระทำาาา เขิลอ่ะะะ☺️☺️
    #986
    0
  24. #985 aum_chan2 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:17

    โอ๊ยยยยยย
    #985
    0
  25. #984 Papaprincess (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 18:05
    ในที่สุดดดดดดด
    #984
    0