Fanfic BNHA / My Hero Academia :: Blazing aria [Bakugou x OC]

ตอนที่ 40 : Aria 35 : A week away from her.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 317 ครั้ง
    26 ม.ค. 64

Aria 35

A week away from her.

 

เช้าวันจันทร์ของบาคุโกไม่ต่างไปจากเดิม แม้ว่าเขาจะเพิ่งผ่านเหตุการณ์วุ่นวายไม่คาดคิดในวันเสาร์มา

 

ที่ต่างไปจากเช้าเมื่อวานคือห้องแชทที่ว่างเปล่า

 

เมื่อวานยัยกระต่ายทักมาถามเรื่องแผลของเขาตั้งแต่เช้า

 

แต่วันนี้ไม่มี

 

แผลของเขาก็ยังไม่หาย ทำไมกระต่ายไม่ทักมาวะ

 

บาคุโกนั่งขมวดคิ้วมองโทรศัพท์อยู่ที่โต๊ะเรียนของตัวเองโดยไม่สนใจเสียงโหวกเหวกวุ่นวายของเพื่อนๆ ในห้องเรียน

 

“...บาคุโก เรื่องจับฉลากของขวัญ”

 

เสียงใครสักคนเรียกชื่อเขาแว่วๆ ไม่ได้ทำให้เด็กหนุ่มสนใจมากนัก

 

แต่เสียงนั้นก็ยังเรียกไม่หยุด

 

“...บาคุโก...บาคุโก!”

 

“หนวกหูโว้ย!!” บาคุโกหันไปเขม่นมองกลุ่มคนตรงกลางห้องที่เรียกชื่อเขามาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว

 

“เกรี้ยวกราดอะไรของนายตั้งแต่เช้าเนี่ย” 

 

คามินาริมีสีหน้าขยาดกับความหัวร้อนแบบไม่มีที่มาที่ไปของบาคุโกเอามากๆ

 

“มีส่วนร่วมกับกิจกรรมของห้องหน่อยสิ คริสต์มาสน่ะ คริสมาสต์!” อุราระกะที่ยืนอยู่กับกลุ่มของสาวๆ พูดขึ้น ทำให้ได้รับเสียงสนับสนุนตามมา

 

“ถึงอิชิคาวะจังจะดูขี้อาย แต่อัธยาศัยดีมากเลยนะ เอาเยี่ยงอย่างเขาบ้างไหม” 

 

สีหน้าของอาชิโดะบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเจ้าตัวจงใจพูดพาดพิงถึงเด็กสาวที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ ทำให้บาคุโกเริ่มหัวร้อนขึ้นมาอีกรอบ

 

แต่ยังไม่ทันจะได้ตอบอะไรกลับไป ไอซาวะก็เดินเข้ามาพอดี ทำให้ทุกคนต้องแยกย้ายกันไปนั่งที่และจบบทสนทนาทั้งหมด

 

จนตอนพักเที่ยง ขณะที่เขานั่งกินอาหารอยู่ในโรงอาหาร บาคุโกก็ยังไม่เห็นอายาเมะ

 

ปกติเธอจะชอบนั่งอยู่ที่โต๊ะริมด้านในกับยัยเตี้ย แต่วันนี้ที่นั่งตรงนั้นว่างเปล่า

 

เหมือนกับห้องแชทของเขากับเธอ

 

ไม่มีข้อความ ไม่มากินข้าวเที่ยง และตลอดทั้งวันนั้นบาคุโกมองไม่เห็นกลุ่มผมสีบลอนด์ตามทางเดินช่วงพักหรือช่วงเปลี่ยนคาบเรียนเลย

 

มุดโพรงหายไปแล้วเหรอวะ

 

ความคิดนั้นติดอยู่ในหัวของเขาจนถึงช่วงเลิกเรียน

 

จากความข้องใจก็เริ่มสะสมเป็นอารมณ์ขุ่นมัว จนตอนที่เขาเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาเห็นห้องแชทว่างเปล่าตอนเลิกเรียน บาคุโกก็พลันหงุดหงิดขึ้นมา

 

ช่างแม่งเหอะ

 

ทำไมเขาจะต้องไปสนใจยัยกระต่ายนั่นนักหนาวะ!?

 

เขาพยายามลบเรื่องของเธอออกไปจากหัวขณะที่ดำเนินกิจวัตรประจำวันไปตามปกติ ไปฝึกซ้อมและทำการบ้านจนเสร็จในช่วงกลางคืนเหมือนทุกวัน

 

แต่ก็ยังคงไม่มีข้อความจากอีกฝ่าย

 

ดวงตาสีแดงสดหรี่ลงมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือ ในตอนนั้นเองที่มันสั่นพอดี เป็นสัญญาณบอกว่ามีข้อความใหม่

 

บาคุโกคว้ามือถือขึ้นมาเปิดดูทันที

 

Ichi_Ayame♫ : ยังเจ็บแผลอยู่มั้ย

 

สติกเกอร์กระต่ายตาโตหูลู่ลงถูกส่งมาอีกครั้ง

 

เด็กหนุ่มเอนตัวลงกับเก้าอี้ สีหน้าดีขึ้นเล็กน้อยในขณะที่เขาพิมพ์ข้อความตอบกลับ

 

Bakugou K. : ไม่

 

บาคุโกชะงักมือไปเล็กน้อย ก่อนจะพิมพ์ข้อความต่อไป

 

Bakugou K. : ขาเธอ?

 

Ichi_Ayame♫ : ยังปวดนิดหน่อย แต่ดีขึ้นมากแล้ว (`•ᵕ•´)9

 

อายาเมะส่งสติกเกอร์รูปกระต่ายหน้ายิ้มเบ่งกล้ามขึ้นมา

 

กล้ามก็ไม่มียังจะกล้ามาเบ่งอวดอีก

 

กระต่ายขี้อวดว่ะ

 

มุมปากของบาคุโกกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มนิดๆ

 

เขาสลับหน้าจอออกมากดหารูปแผนที่เส้นทางปีนเขาคินโทะกิ ภูเขาที่ใกล้โตเกียวพอที่จะเดินทางไปปีนแบบไปกลับในหนึ่งวันได้ที่เลือกเอาไว้ก่อนแล้ว

 

เด็กหนุ่มกดเลือกรูปเส้นทางที่ยากที่สุดของพวกมืออาชีพ ก่อนจะกดส่งเข้าไปในแชท

 

อายาเมะอ่านข้อความแล้วเงียบหายไปครู่หนึ่ง น่าจะกำลังทำความเข้าใจรูปภาพนั้น ก่อนจะส่งสติกเกอร์กระต่ายตกใจกลับมา

 

Ichi_Ayame♫ : จะให้ปีนเส้นทางมืออาชีพตั้งแต่ครั้งแรกเลยเหรอ Σ(‐△‐!!!)

 

Ichi_Ayame♫ : เส้นทางมือใหม่ได้มั้ยอ่ะ ._.

 

บาคุโกส่งสติกเกอร์หน้าตาเหยียดหยามกลับไป

 

เด็กหนุ่มโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้ที่เตียง ก่อนจะเดินเข้าไปหยิบแปรงสีฟันในห้องน้ำ เป็นตอนนั้นเองที่ดวงตาสีแดงสะดุดเข้ากับผ้าผืนเล็กสีขาวที่แขวนอยู่บนราว

 

ผ้าเช็ดหน้าของยัยกระต่าย

 

เหอะ พรุ่งนี้จะแวะไปให้สักหน่อยแล้วกัน

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

บาคุโกหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้อง 1-C มือคว้าประตูเปิดออกโดยไม่สนใจสักนิดว่านี่ไม่ใช่ห้องเรียนของตัวเอง

 

ทุกสายตาของคนในห้องตวัดมามองผู้มาเยือนเป็นสายตาเดียว

 

บ--บาคุโกจากแผนกฮีโร่!?

 

คนส่วนมากมองบาคุโกอย่างระมัดระวังก่อนจะรีบหลบตาราวกับไม่กล้ามองนานนัก ส่วนบางคนมองหน้ากันเองเลิ่กลั่กอย่างคนมีชนักติดหลัง

 

แต่เด็กหนุ่มไม่สนใจตัวประกอบในห้องขณะที่ดวงตาสีแดงกวาดมองหาเป้าหมายของเขา

 

ยัยกระต่ายไม่อยู่ในห้อง

 

“เฮ้ย ยัยเตี้ย”

 

เสียงทักห้วนๆ นั่นทำให้คนบางคนสะดุ้งเฮือก แต่ละคนมองหน้ากันไปมา พยายามหาว่า ‘ยัยเตี้ย’ หมายถึงใครกันแน่

 

แต่ไม่นานนักทุกคนก็เดาได้ เมื่อสายตาของบาคุโกมองไปยังซาโยริที่นั่งอยู่หลังห้องอย่างชัดเจน

 

ซาโยริขมวดคิ้วไม่พอใจขณะที่พูดสวนกลับไปทันทีว่า “เรียกใครยัยเตี้ย” 

 

บาคุโกไม่เสียเวลาพูดโต้ตอบอะไร นอกจากเลิกคิ้วนิดๆ แล้วถามต่อว่า “ยัยกระต่าย?”

 

ยัยกระต่าย?

 

ซาโยรินั่งนิ่งอยู่พักหนึ่งอย่างพยายามแปลคำเรียกแปลกๆ นั่น

 

คงจะหมายถึงไอจัง?

 

อ๋อ...เข้าใจล่ะ

 

ซาโยริกระตุกยิ้มเหนือกว่าพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอก

 

“ไอจังกำลังเตรียมงานคริสต์มาสของห้อง C อยู่ ไม่ว่างไปเจอนายหรอก จริงๆ แล้วไม่ว่างตลอดทั้งสัปดาห์เลยนั่นล่ะ”

 

แสดงว่าที่ช่วงนี้ยัยกระต่ายมุดโพรงหายไปคือไปเตรียมงานฉลองงี่เง่าอะไรนั่น

 

“ถ้านายมีธุระอะไรก็ฝากฉันไว้แล้วกัน ไว้ไอจังว่างแล้วฉันจะบอกให้”

 

บาคุโกไม่ได้สนใจคำพูดของซาโยริ เขากวาดตามองไล่ทีละโต๊ะจนเห็นโต๊ะเรียนที่มีกระเป๋านักเรียนสีชมพูของอายาเมะแขวนอยู่

 

คงเป็นโต๊ะเรียนของยัยนั่น

 

เขาหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะตัวนั้น ล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ 

 

เด็กหนุ่มไม่ได้พูดอะไรอีกในขณะที่ออกจากห้อง C เพื่อจะเดินกลับมาที่ห้องเรียนของตัวเอง

 

ยัยกระต่ายไม่ว่าง?

 

เหอะ ข้ออ้างทั้งเพ

 

ถ้างานคริสต์มาสงี่เง่าอะไรนี่มันยุ่งมากนัก แล้วทำไมเขายังเห็นไอ้แว่นทุกวันเลยวะ

 

อยู่ๆ ประตูห้องเรียนที่เขียนว่า 1-A ตรงหน้าก็พลันดูขวางหูขวางตาขึ้นมา บาคุโกกระชากประตูเปิดออกเสียงดัง ทำให้เพื่อนในห้องหันมามองคนหัวร้อนที่หน้าประตูห้องเรียน

 

“บาคุโก! มาพอดีเลย”

 

“ไม่พอดีล่ะ ช้าไปหน่อยนะ”

 

เพ้อเจ้ออะไรแต่เช้าวะ

 

“นายพลาดแล้ว อิชิคาวะซังเพิ่งกลับไปแน่ะ!”

 

ชื่อของคนที่เขาเพิ่งจะเดินไปหาแต่ไม่เจอทำให้บาคุโกขมวดคิ้วขณะมองหน้าคามินาริที่ชี้นิ้วไปทางโต๊ะเรียนของเขา

 

บนโต๊ะมีของที่เขาไม่ใช่คนวางเอาไว้เมื่อเช้าแน่ๆ ตั้งอยู่

 

มันคือเสื้อโค้ทของเขาที่ถูกยัยกระต่ายยึดไปเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา 

 

เสื้อตัวนั้นถูกซักจนไม่เหลือคราบฝุ่น รีดจนเรียบเนียนหารอยยับแทบไม่เจอและพับเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ

 

ข้างๆ เสื้อโค้ทมีโพสอิทใบเล็กที่เขียนโน้ตเอาไว้ว่า ‘ซักมาให้เรียบร้อยแล้วล่ะ ขอบคุณมากนะ วันนี้ก็พยายามเข้า!’ พร้อมกับวาดกระต่ายหน้ายิ้มที่มุมกระดาษ

 

ยัยกระต่ายนั่น

 

วาดอะไรปัญญาอ่อนเป็นบ้าเลยว่ะ 

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

ในช่วงบ่ายของวันพุธ หลังเลิกเรียนแล้วบาคุโกก็เดินมุ่งหน้าไปทางโรงยิมเพื่อจะฝึกซ้อมตอนเย็นตามกิจวัตรประจำวันปกติของเขา

 

แต่ทางเดินในวันนี้กลับมีผู้คนหนาตาจนน่าหงุดหงิด

 

ตัวประกอบเดินยั้วเยี้ยอะไรนักหนาวะ

 

เด็กหนุ่มเดินตัดผ่านกลุ่มคนที่เดินเรียงขวางทางเดินกันอย่างไม่สนใจเลยว่าจะถูกมองด้วยสีหน้าไม่พอใจไล่หลังมา

 

ในตอนนั้นเองที่บาคุโกมองเห็นกลุ่มผมสีบลอนด์ท่ามกลางตัวประกอบจืดจาง

 

ยัยกระต่ายกำลังใช้สองแขนถือกล่องของขวัญหลากสีที่วางซ้อนกันขึ้นไปจนมองไม่เห็นดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล

 

ถึงกล่องพวกนั้นคงจะไม่หนักเท่าไหร่ แต่ไม่มีใครคิดจะช่วยเลยรึไงวะ

 

ซุ่มซ่ามแบบนั้น เดี๋ยวแม่งก็ได้หกล้ม

 

บาคุโกขมวดคิ้วมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางที่กำลังเดิน แต่ยังไม่ทันจะเดินไปถึงเป้าหมายของเขา ก็มีคนอีกคนเดินเข้าไปถึงก่อน

 

“หัวหน้าห้อง คราวหน้าเรียกคนมาช่วยสิ”

 

คนที่เดินเข้าไปคุยกับอายาเมะคือไอ้เด็กหัวม่วงห้อง C ที่สู้กับเดกุในงานกีฬา

 

กล่องส่วนมากที่อยู่บนแขนของอายาเมะถูกคนมาใหม่แบ่งไปถือไว้แทนจนเหลือกล่องที่เธอต้องถืออีกแค่สองสามใบเท่านั้น

 

“ขอบคุณนะชินโซคุง ช่วยได้มากเลยล่ะ แต่จริงๆ มันไม่ได้หนักหรอกนะ แค่ปริมาณเยอะเฉยๆ เอง” อายาเมะหันไปพูดกับเพื่อนร่วมห้องของเธอ ก่อนจะเดินตรงต่อไป ทำให้ไม่ทันได้สังเกตเห็นคนอีกคนที่ยืนอยู่อีกฝั่งของทางเดิน

 

‘ไอจังกำลังเตรียมงานคริสต์มาสของห้อง C อยู่’

 

คำพูดของยัยเตี้ยย้อนกลับเข้ามาอีกคร้ัง

 

บาคุโกมองตามหลังเด็กสาวที่เดินถือกล่องไปกับเพื่อนร่วมห้องอีกสักพัก ก่อนจะหมุนตัวเดินต่อไปยังจุดหมายเดิมแต่แรกของเขา

 

มีงานทำก็ช่างเหอะ เขาก็มีเรื่องต้องทำเหมือนกัน

 

คืนนั้นบาคุโกเปิดเพลงจากแชนเนิลของไอริสในระหว่างที่กำลังทำการบ้านไปด้วย

 

ยัยกระต่ายไม่ได้อัพเพลงใหม่มาเกือบเดือนแล้ว

 

โพสต์ล่าสุดในเพจของเธอคือโพสต์เมื่อสองวันก่อนที่แจ้งข่าวว่าช่วงนี้มีอาการเจ็บคอนิดหน่อย ทำให้ยังอัดเพลงใหม่ไม่ได้ แต่จะกลับมาลงผลงานต่อในเร็วๆ นี้แน่นอน ซึ่งในโพสต์นั้นก็มีคนเข้าไปให้กำลังใจอย่างล้นหลาม

 

ถ้าเธอเขียนสาเหตุที่เจ็บคอแต่แรกลงไปด้วย คงจะได้รับความสนใจยิ่งกว่านี้อีก 

 

แต่ยัยกระต่ายไม่ได้ต้องการชื่อเสียงเพราะเรื่องแบบนั้น

 

ยัยนั่นอยากให้ทุกคนสนใจเพลงมากกว่าอย่างอื่น ไม่งั้นก็คงเปิดเผยหน้าตาไปตั้งนานแล้ว 

 

บาคุโกปิดหนังสือแล้วเก็บใส่กระเป๋าอย่างเป็นระเบียบ

 

เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงบนเตียงนอน ดวงตาสีแดงจ้องไปยังรูปภาพดอกไอริสตรงกลางพื้นหลังสีชมพูอ่อนบนหน้าจอคอมที่ถูกเปิดทิ้งไว้

 

เสียงเปียโนเริ่มบรรเลงพร้อมกับเสียงหวานคุ้นเคยที่ส่งเสียงร้องขับกล่อมยังคงให้ความรู้สึกผ่อนคลายเหมือนเคย

 

นั่นเป็นครั้งแรกที่เสียงเพลงของไอริสดังอยู่ในห้องของบาคุโกตลอดทั้งคืน

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

บึ้ม!!

 

บาคุโกระเบิดอัตลักษณ์ที่มือทั้งสองข้างเพื่อดีดหมุนตัวขึ้นไปบนอากาศ หลบการโจมตีของคิริชิมะได้แบบฉิวเฉียด

 

“แย่ละ!” คิริชิมะสบถออกมาเมื่อเห็นว่าบาคุโกที่กำลังลอยอยู่เหนือหัวของเขากำลังเริ่มขยับยิ้มเหี้ยม

 

บึ้มมม!!

 

มือทั้งสองข้างของบาคุโกเข้ามาจ่อรวมกันตรงกลางแล้วปล่อยระเบิดลูกใหญ่ออกมา ถึงแม้คิริชิมะจะแข็งตัวต้านเอาไว้แต่ก็ยังถูกแรงดีดกระเด็นกลับไปทางด้านหลังไกลพอสมควร

 

แต่บาคุโกไม่ปล่อยให้เสียจังหวะนี้ไป

 

เด็กหนุ่มพุ่งตามมาติดๆ เปลี่ยนทิศทางหลบแขนของคิริชิมะแล้วปล่อยระเบิดซ้ำอีกครั้ง

 

บึ้ม!!

 

“ทางนั้นน่ะ! พวกนายจะกินที่คนอื่นเกินไปแล้วนะ” จิโร่ตะโกนขึ้นมาในตอนที่กระโดดหลบคิริชิมะที่ถูกเหวี่ยงไปตรงบริเวณนั้น

 

“โทษทีนะ” คิริชิมะลุกขึ้นมาแล้วก็ลูบหลังคอพลางพูดขอโทษขอโพย แต่บาคุโกกลับตวาดใส่อย่างไม่แยแส

 

“ไม่มีปัญญาหลบก็อย่ามาเกะกะ!”

 

“บาคุโกคุง! ต้องแบ่งตำแหน่งฝึกซ้อม…”

 

“หนวกหู!!”

 

เสียงของความวุ่นวายเริ่มลุกลามต่อไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็การเป็นการทะเลาะหมู่

 

เสียเวลาชิบ

 

บาคุโกก่นด่าในใจแล้วหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาซับเหงื่อ ก่อนจะพาดมันไว้บนบ่า เด็กหนุ่มไม่สนใจความวุ่นวายที่เขาทิ้งไว้ข้างหลังในขณะที่เตรียมจะเดินไปทางห้องล็อกเกอร์

 

“บาคุโก”

 

ยังไม่ทันจะเดินพ้นโรงยิม ก็มีเสียงหนึ่งเรียกเขาเอาไว้ก่อน

 

เด็กหนุ่มหันกลับไปขมวดคิ้วมองอีกฝ่าย

 

“อะไรของแก”

 

“มีคนฝากของให้นาย” โทโดโรกิตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับว่าท่าทางไม่เป็นมิตรของบาคุโกไม่ส่งผลอะไรกับเขาสักนิด

 

แต่ใบหน้าเฉยชานั้นก็ยังคงกระตุ้นต่อมความโมโหของบาคุโกได้ดีอย่างเคย

 

“เรื่องของมันสิวะ!”

 

เด็กหนุ่มกระแทกเท้าเดินออกไป

 

อยากให้ก็เอามาให้เองสิวะ ฝากไอ้บ้านี่มา อย่าหวังว่าเขาจะ…

 

“อิชิคาวะฝากมาให้”

 

ตึง! ตึง! ตึง!

 

โทโดโรกิกะพริบตาอีกที ของในมือเขาก็ถูกแย่งไปเสียแล้ว

 

บาคุโกไวไปรึเปล่านะ…แอบไปฝึกซ้อมตอนไหนกัน

 

แต่บาคุโกไม่ได้สนใจคนที่รับฝากของมาในขณะที่เดินกลับไปทางห้องล็อกเกอร์อย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรกพร้อมกับก้มมองของในมือ

 

ของที่อายาเมะฝากเอาไว้คือเครื่องดื่มเกลือแร่ขวดหนึ่งที่แปะกระดาษโพสอิทเอาไว้

 

‘วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ’

 

ที่มุมของกระดาษวาดรูปกระต่ายยิ้มหน้าตางี่เง่าตัวเดิมเอาไว้ด้วย

 

ไหนยัยเตี้ยบอกว่างานเยอะไงวะ

 

ยุ่งไม่เข้าเรื่อง… 

 

ทั้งที่เขาบ่นแบบนั้นในใจ แต่ก็ยังขยับมือเปิดขวดน้ำก่อนจะยกขึ้นดื่ม

 

ตัวก็ไม่อยู่ ยังจะหาทางเข้ามายุ่มย่ามกับเขาได้อีก

 

อยู่ๆ ก็กลายเป็นคนที่โผล่เข้ามาในตารางชีวิตของเขาแทบทุกวัน

 

แต่แม่งก็ไม่ได้แย่

 

พอเดินถึงห้องล็อกเกอร์ เด็กหนุ่มจึงหยิบมือถือขึ้นมาเปิดห้องแชทระหว่างเขากับคนที่ซื้อเครื่องดื่มขวดนี้มาฝาก

 

Bakugou K. : คราวหน้าเอาขวดสีแดง

 

ไม่ต้องรอนานนัก อายาเมะก็ตอบข้อความนั้นอย่างรวดเร็ว

 

Ichi_Ayame♫ : รสนี้ก็อร่อยออก ( ̄ヘ ̄)

 

Bakugou K. : ห่วยแตก

 

สติกเกอร์รูปกระต่ายที่กำลังตีมือเจ้าของพร้อมกับพ่นลมออกมาจากหูถูกส่งตอบกลับมาในทันที

 

น่ากลัวตายแหละ

 

เขายังคงพิมพ์ข้อความโต้ตอบกับยัยกระต่ายจนเดินออกมาจากโรงยิม ผ่านตู้กดน้ำบนทางเดิน

 

บาคุโกเหลือบมองน้ำแร่ขวดสีแดงแค่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกขวดน้ำในมือของตัวเองขึ้นดื่ม

 

เด็กหนุ่มเดินผ่านตู้กดน้ำนั่นไป ไม่ได้หันกลับไปมองข้างหลังอีกเลย

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

จนกระทั่งวันศุกร์แล้ว บาคุโกก็ยังไม่เห็นยัยกระต่ายในโรงอาหาร

 

มัวแต่เตรียมงานคริสต์มาสงี่เง่านั่นอยู่รึไงวะ

 

ดวงตาสีแดงกวาดมองรอบโรงอาหาร พยายามมองหาเป้าหมายของเขา แต่ก็ไม่พบกลุ่มผมสีบลอนด์ที่คุ้นเคย

 

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเข้าไปในห้องแชทบนสุด ก่อนจะพิมพ์ข้อความถามลงไป

 

Bakugou K. : อยู่ไหน

 

ยัยกระต่ายยังคงตอบข้อความไวเหมือนเคย เพราะไม่นานนักเธอก็ตอบกลับมา

 

Ichi_Ayame♫ : บนห้องเรียน

 

Ichi_Ayame♫ : คุยงานกับซาโยริอยู่ล่ะ  (*¯︶¯*)

 

Bakugou K. : ข้าว? 

 

Ichi_Ayame♫ : กินอยู่ กินอยู่ นี่ไง o(>ω<)o

 

Ichi_Ayame♫  sent a photo

 

อายาเมะส่งรูปเอเนอร์จี้บาร์ยี่ห้อดังกับนมรสจืดเข้ามาในแชท

 

รูปอาหารที่ดูยังไงก็ไม่ใช่มื้อข้าวสักนิดทำให้บาคุโกรู้สึกคิ้วกระตุกขึ้นมาอย่างแรง

 

กินแต่อะไรแบบนี้ แม่งถึงได้ตัวลีบเป็นตุ๊กตาผี

 

Bakugou K. : อยากขาดสารอาหารตายหรือไงวะ ยัยวูดู

 

Ichi_Ayame♫ : ไม่ได้ยินคำเรียกนี้มาสักพักแล้วนะ  U_U

 

Ichi_Ayame♫ : มันช่วยไม่ได้นี่นา ก็ต้องทำงานอะ

 

Ichi_Ayame♫ : ต้องไปประชุมก่อนแล้วล่ะ ไว้ค่อยคุยกันนะ ٩(๑❛ᴗ❛๑)۶

 

จบข้อความนั้นแล้ว เด็กสาวก็เงียบหายไป ไม่มีวี่แววจะพิมพ์อะไรเพิ่มมาอีกเลย

 

คิ้วของบาคุโกกระตุกนิดๆ ขณะที่มองห้องแชท

 

เป็นแค่กระต่าย กล้าเมินกันเหรอวะ หา!

 

อย่าคิดว่าเขาจะยอมนะโว้ย!?

 

หลังฝึกซ้อมรอบตอนเย็นเสร็จ บาคุโกก็กลับไปที่ตึกเรียนเพียงลำพัง เขาเดินไปตามระเบียงอาคาร มุ่งหน้าไปที่ห้อง 1-C

 

เด็กหนุ่มยืนล้วงกระเป๋าพิงกำแพงฝั่งตรงข้ามห้องเรียนของเป้าหมาย ดวงตาสีแดงจับจ้องไปยังประตูนิ่ง

 

เสียงพูดคุยจากข้างในบ่งบอกว่ายังมีคนอยู่ในห้อง แม้ว่าจะเป็นเวลาเย็นย่ำแล้ว

 

“งั้นฝากที่เหลือด้วยนะอิชิคาวะ”

 

“พวกเรากลับก่อนน้า”

 

“อื้ม! ขอบคุณมากนะสำหรับวันนี้”

 

บาคุโกได้ยินเสียงหวานตอบรับดังออกมาจากในห้องพร้อมกับที่บานประตูเปิดออก 

 

ตัวประกอบที่เดินออกมาเจอเด็กหนุ่มตรงหน้าห้องชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองหน้ากันแล้วพากันรีบเดินหลบไปอีกทางอย่างรวดเร็ว

 

แต่ยัยกระต่ายก็ยังไม่ยอมออกมา

 

บาคุโกได้ยินเสียงฮัมเพลงเบาๆ เสียงเคาะแปรงลบกระดาน เสียงเลื่อนโต๊ะ เสียงจัดกระดาษ และเสียงปิดสวิตช์ไฟ

 

ก่อนที่ยัยหัวหน้าห้องดีเด่นจะเปิดประตูออกมาในที่สุด

 

ชั่ววินาทีแรก อายาเมะยังไม่ทันเห็นเขาเพราะเธอมัวแต่สาละวนกับประตูห้องและแฟ้มงานในมือ แต่พอเด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาเห็นคนที่ยืนพิงกำแพงฝั่งตรงข้ามอยู่ ดวงตาสีน้ำทะเลก็เบิกกว้างขึ้นนิดๆ

 

รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนริมฝีปากของอายาเมะในขณะที่เธอพูดทักเสียงใสว่า “บาคุโก ซ้อมตอนเย็นเสร็จแล้วเหรอ”

 

“ชักช้าเป็นบ้า”

 

บาคุโกไม่ได้ตอบคำถามนั้นในขณะที่แย่งแฟ้มงานออกไปจากมือของเธอ ก่อนจะใช้อีกมือดึงที่หลังคอเสื้อเหมือนทุกครั้งที่เขาจะพาเธอเดินไปไหนมาไหน

 

อายาเมะเลิกตั้งคำถามไปนานแล้วว่าบาคุโกจะลากเธอไปที่ไหน เพราะปกติก็มีสถานที่อยู่แค่ไม่กี่แห่งหรอกที่เขาจะพาเธอไป

 

ประตูโรงอาหารที่โผล่เข้ามาในสายตาบ่งบอกว่าเธอเดาไม่ผิดเลยจริงๆ

 

เขาปล่อยคอเสื้อของเธอในตอนที่เดินมาถึงโรงอาหาร

 

“ถ้าพรุ่งนี้เป็นลมบนเขา ฉันทิ้งเธอไว้แน่”

 

คำขู่นั่นนอกจากจะไม่ทำให้อายาเมะรู้สึกกังวลสักนิดแล้ว ยังทำให้รอยยิ้มของเด็กสาวขยับกว้างขึ้นอีก

 

เพราะพอแปลออกมา ประโยคที่บาคุโกพูดก็จะหมายความว่าพรุ่งนี้พวกเธอจะไปปีนเขากัน

 

และถึงบาคุโกจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็ไม่มีทางปล่อยให้เธอเป็นลมไปจริงๆ หรอก

 

สามัญสำนึกฮีโร่ยังไงล่ะ! 

 

“พรุ่งนี้นายจะใส่เสื้อกันหนาวสีอะไรเหรอ” เธอหันไปถามเขาในขณะที่ทั้งคู่เดินไปต่อคิวซื้ออาหาร

 

“หา?”

 

“จะได้เลือกสีชุดที่แมทช์กันไง!”

 

“ไร้สาระ”

 

คำตอบอย่างไม่แยแสนั่นทำให้อายาเมะมุ่ยหน้านิดๆ แต่บาคุโกก็แค่เหลือบมองเธอเหมือนกับกำลังดูสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาด

 

ใช่สิ คนอย่างบาคุโกจะไปเข้าใจอะไร

 

สำหรับเขามันอาจจะเป็นการแกล้งเธอตามที่พนันกันไว้

 

แต่สำหรับอายาเมะมันก็คือเดทกับคนที่แอบชอบเลยนะ! 

 

แถมยังเป็นการแก้มือจากเดทครั้งแรกที่กลายเป็นหนังแอคชั่นบู๊ล้างผลาญเอาชีวิตรอดด้วย

 

เรื่องเป็นลมหรือเดินไม่ไหวอะไรนั่นอายาเมะไม่เป็นห่วงเลยสักนิด

 

ขออย่างเดียว…

 

เดทวันพรุ่งนี้อย่ากลายเป็นหนังแอดเวนเจอร์หลงป่าเกินไปก็แล้วกัน

 

________________________________

น้อง Pandora P. ทำมีมมาให้เราดูค่ะ คือเราขำจนสำลักน้ำลายตัวเอง อยากแบ่งปันมาก YY

ตลกมากจริงๆค่ะ ขำจนเหนื่อย ขำจนหมดแรง UU รูปอายาเมะน้อง Pandora P. เป็นคนวาดเองนะคะ เรานี่ใจเหลวเลย YAY

ขอบคุณสำหรับเม้นท์ตอนที่แล้วที่ช่วยกันดันจนนายคัตสึกิกลับมาทวงตำแหน่งพระเอกจากอายาโตะได้นะคะ 55555 

เห็นบางคนถามว่าใกล้จบแล้วหรอ คือเราได้แต่บอกว่าอย่างต่ำน่าจะอีก 2 อาร์คค่ะ แต่ว่าระบุจำนวนตอนชัดๆ ไม่ได้ แต่หลังจากนี้จะเลยเนื้อหาในส่วนอนิเมะไปในส่วนมังงะแล้วนะคะ อาจจะมีสปอยเล็กน้อย แต่ไม่ค่อยจะเป็นส่วนสำคัญค่ะ เพราะอย่างที่บอกว่าเรื่องนี้เน้น Slice of life ชีวิตโรงเรียนและวัยรุ่น ไม่เน้นชีวิตฮีโร่ค่ะ 555555

แต่ยังได้เจอกันไปอีกสักพักแน่นอนค่ะ ขอบคุณทุกคนเช่นเคยนะคะ เอาไว้เจอกันในวันศ.ค่ะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 317 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,437 ความคิดเห็น

  1. #892 kill-taehyun-exo (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 01:35
    ซึนเหลือเกิ้น
    #892
    0
  2. #831 lamb_san (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 21:39
    ข้ออ้างของใครกันแน่เถอะะะ จิตใจมันร้อนรุ่มจนอยู่ไม่ได้เลยใช่มั้ย แค่เขาไม่ส่งข้อความมาหามันก็อยู่ไม่ได้เลยสินะ น..นี่มันอาการของคนคลั่งรักชัดๆ555555 มาหาสาวแล้วสาวยังมาเก๊กอีก แหม แหมมม อยากจะแหมรอบจักรวาล มีมคือตลกมาก โดยเฉพาะคำสุดท้าย55555555555 จ้า นายไม่ได้หวงจริงๆจ้า เชื่อจ้า (ยิ้มอ่อน)
    #831
    0
  3. #828 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 16:18
    คิดถึงเขาแหละดูออกแต่ซึนเกินพระเอกของเรา
    #828
    0
  4. #827 ดอกไม้สี่ฤดู (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 16:15

    เหมือนรูปของน้องอายาเมะมันจะตัดมาอีกทีนะค่ะ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 27 มกราคม 2564 / 16:16
    #827
    1
    • #827-1 Pandora P.(จากตอนที่ 40)
      27 มกราคม 2564 / 16:32
      ใช่ค่า ตัดมาจากรูปที่เราวาดเป็นส.ค.ส. ค่ะ จริงๆ แล้วรูปเต็มเป็น4สาวรวมนางเอกของทุกเรื่องในจักรวาลนี้ แต่อันนี้ตัดมาแค่อายาเมะคนเดียว
      #827-1
  5. #826 Atanasia11 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 09:21

    ทะ ทำไมน่ารัก(ห่วงเเหละดูออก)^///^
    #826
    0
  6. #825 Papaprincess (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 มกราคม 2564 / 01:07
    เอ็นดูเขาแหละ ยัยกระต่ายคนนี้น่ารักเนอะ55 หวังเหมือนกันว่าจะเป็นเดทแบบปกติ วงวารความเดทกับพวกดูดตัวร้าย
    #825
    0
  7. #824 Me-me_N (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 23:03
    แค่บอกว่าเป็นห่วงนี่มันยากขนาดนั้นเลยหรอนังคัตสึกิ ทั้งเป็นห่วงทั้งหวงเลยนิ หื้มมม เธอมันคนซึน
    แต่สุดท้ายก็ตามใจหล่อนทุกครั้งแหละ เอ็นดู- หวังว่าเดท?ครั้งนี้จะไปได้ด้วยดีนะ คงไม่เป็นสารคดีสัตว์โลกหรอกเนอะ
    #824
    0
  8. #823 aom051 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 19:45
    Merry Christmas นะคะะ
    #823
    0
  9. #822 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 19:10
    ไม่ไหวเเล้ว ใจเหลวเปวหมดเเล้ว น่ารัก พัฒนาการดีขึ้นกว่าเเต่ก่อนมากกกกกก. หืม~ อายะจัง บาคุโปมันซึน เดี๋ยวสุดท้ายก้บอกสีที่ตังเองจะใส่อยู่ดีนั่นเเหละ 55555
    #822
    0
  10. #821 นินจาแมว (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 18:23
    รสที่ชอบยังไม่เท่าคนที่ใช่ ฮั่นเนาะะะะะ
    #821
    0
  11. #820 เหมียวเหมียว001 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 18:11

    โอ๊ยใจมันเจ็บไปหมดแล้วค่ะ ฮื้ออออยัยน้องทำไมต้องซึนฮึ แค่หนูบอกว่าคิดถึงเนี้ยมันยากไหมลูก โถ่เอ็นดูหนูอายาเมะนี้ก็เป็นห่วงเขาทั้งๆที่ก็มีงาน ขอให้เดทคราวนี้ไม่กลายเป็นแอดเวนเจอร์หลงป่านะคะ //(กระซิบ)ว่าแต่อายาเมะจังนี้เป็นหัวหน้าห้องที่ขยันมักๆเลยนะคะ แล้วอีดะซังคะทำไมงานคุณดูน้อยๆนะคะ
    #820
    1
    • #820-1 Ms. Margarita, Pandora P.(จากตอนที่ 40)
      26 มกราคม 2564 / 18:23
      งานอิดะซังไม่ได้น้อยหรอกค่ะ ฟิลเตอร์นายคัตสึกิเอง UU
      #820-1
  12. #819 baby-m2 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 18:07
    มีการพัฒนาขึ้นเยอะมากกกกก เทียบจากวันแรกคือทิ้งแบบไม่เห็นฝุ่นเลย! ใจมันยุบยิบยุบยับอ่ะ! จั๊กจี้หัวใจแปลกๆๆ55555555
    #819
    0
  13. #818 Kimiyoshi Ranna (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 17:54

    โอ้ยยยย ใจรี้ดดด มันคันยุบยิบ อาการมันเป็นยังไงไหนบอกรี้ดสิคัตสึกิ มันเป็นห่วงเขา มันเป็นคิดถึงเขาละเซ่!!!!
    #818
    0
  14. #817 55384 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 17:25
    อ๊ายยย ใจจะละลายกลายเป็นน้ำอยู่แย้ววว
    ไม่ได้หวงเลยยยไม่หวงเลยสักกะติ๊ดดด
    #817
    0
  15. #816 siretorn (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 16:37

    คิดถึงน้องมาแหละดูออก คนอะไรซีนค่ตตตต แต่ก็เป็นนังคัตดี ต่อไปเป็นปีนเขาจะมีวิลเลินบุกมามั้ยนะ...

    #816
    0
  16. #815 Iด็กไม่รู้จัnโต (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 16:35
    อ๊ากกกก ใจเหลวอีกแล้วววว นังคัต นังคัต มันน่ารักนุ้บนิ้บนักแหละ!! คิดถึงเขาก็บอก เขาไม่ทักมามันหงอยเหงาหว่าเว้ใช่มั้ยล่ะ!? ทำซึนไปได้นะตัวเอง ชอบเขาแล้วก็ยอมรับก็แล้ว รุกจีบก่อนก็ได้ ทักไปก่อนเลย จะรอน้องทักมาทำไม ห่วงเขาก็ทักไป-ขี้ซึนเอ๊ยยย

    น้องเมะคือดูใกล้ชิดนังคัตขึ้นจริงๆ นะ วิธีพิมพ์คือรู้เลยว่าแบบแฮปปี้มากที่ได้คุยกับนังคัตอ่ะ เสียดายความสวนกัน ต่างคนต่างไปหาอีกคน ยังกับนัดกันมาแน่ะ โอ๊ยยย -ต้าวทั้งสอง อยากเห็นรีแอคเพื่อนในห้องหลังกลับกันไปแล้วจัง เชื่อว่าคัตจังคงโดนแซว น้องเมะคงโดนซาโยริไล่บี้พอกัน ยัยเตี้ยกับยัยกระต่าย กระต่ายน่ารักกว่าเห็นๆ นี่นา! นังคนหลายมาตรฐานนะเออ

    ชอบความเมะเป็นห่วงคัตอยู่ห่างๆ ซัพพอร์ตจากไกลๆ อะไรจากมือเอ๋อไม่เอา รู้ว่าจากใครล่ะไวเชียว! มีการรีเควสรส จะให้น้องเอามาให้อีกใช่มั้ยล่ะ ละไหนไม่ชอบ ไม่อร่อย แต่ก็กินเมินรสตัวเองชอบไปเลยนะ-ต้าวคนซึน!!
    น้องหาย เป็นห่วง ไม่ได้กินไม่ซื้อข้าวไปฝากล่ะนังคัต ทำข้างกล่องไปให้เล้ย! (เราหวังอะไรแบบนั้นจากนังคัตไม่น่าได้) แต่น้องอาจจะหิ้วขนมทำเองมาฝากคัตเป็นของว่างกะได้นี่นา (แอบส่องคุณไรท์ทั้งสอง ฮาาา)
    ละน้อวเมะไม่ต้องกลัวนะ ถ้าคุณไรท์ทั้งสองไม่ใจร้ายเกินไป เดทบนเขาคงไม่แอดเวนเจอร์นักหรอก
    //ของขวัญน้องล่ะนังคัต! ของขวัญวันเกิด ของขวัญคริสต์มาส ขนมโง่ๆ สักถุงน้องก็ดีใจแล้วเชื่อสิ!!
    //โดนติ๊กเกอร์กระต่ายตกอีกแล้ววว
    #815
    1
    • #815-1 peakthailandk(จากตอนที่ 40)
      26 มกราคม 2564 / 16:58
      สวยงาม
      #815-1
  17. #814 LucyTaylor (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 16:32
    ตลกมีมมาก55555 อ้ยยย คัตจังตอนนี้ยังคงปากแข็ง ห่วงก็บอกห่วงสิคะะะ
    #814
    0
  18. #813 -SleepPing- (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 16:25

    โอ๊ยมีมน่ารัก!!
    #813
    0
  19. #812 แฟนคนแสว๊กเอวงแหละ//// (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 16:23
    ชอบมีมมากค่ะ5555555555555555
    #812
    0
  20. #811 -นานาชิ- (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 16:22

    จ้าาา ไม่ได้หวงเลยสักนิด ไม่ได้หวงเลยจริงๆ อิฉันมันก็คนซื่อจะยอมเชื่อสักครั้งก็แล้วกั---(บึ้มมมม!!!//ระเบิดอัดหน้า)
    #811
    0
  21. #810 aiya_2910 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 16:15
    ละมุนนนน~~~
    #810
    0
  22. #809 softy omelette (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 16:10
    โอ้ย ชอบมีมมากเลยค่ะ55555544444445555555 คัตจังคนไม่หวง ตรงกับคาร์แรคเตอร์สุดๆ ขำไม่ไหว5555555 ฮืออ ยัยกระต่ายไม่ยอมกินข้าว ไม่อัปเพลง ไม่ได้เจอหน้า ยอมรับว่าชอบได้ก็ยอมรับว่าคิดถึงเขาด้วยสิคัตจัง ฝั่งนั้นเขาก็ชัดเจนดีออกน้า เตรียมเสื้อให้แมทช์กันด้วย ปกติฉลาดออกแท้ๆ พอเรื่องแบบนี้กลับซื่อบื้อซะจริง -3- //รอตอนปีนเขาเลย มันต้องไม่สงบสุขแน่ๆ เหนื่อยหน่อยนะอายาเมะจัง
    #809
    0
  23. #808 Fogus2005 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 16:07

    จ๊ะ ไม่หวงเลยยยย~~~
    #808
    0
  24. #807 Bao_Bao (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 มกราคม 2564 / 16:04

    ขำเหนื่อย5555555555+ รับบทสุนัขหวงเจ้าของเเล้ว 1 ก๊ากกกกกกกก55555+ ชักช้าระวังโดนคาบไปรับประทานนะพ่อคนซึน กริ้วๆ~

    แอบมโนเล็กๆว่าทั้งคู่หลงป่า อยู่ในป่าด้วยกัน แล้วก็สารภาพรักกันกลางป่ากิ้สสสสปสใไวหวไยหสงฟง*@*@&$£×(
    //โดนลากไปเก็บ--
    #807
    0