Fanfic BNHA / My Hero Academia :: Blazing aria [Bakugou x OC]

ตอนที่ 28 : Aria 26 : I am a Diva in my own show.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,014
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 362 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

 

Aria 26

I am a Diva in my own show.

 

เดท…

 

คำสั้นๆ เพียงคำเดียวที่ผุดขึ้นมาในใจตอนนั้นก็ทำให้อายาเมะพลันรู้สึกว่าชุดโลลิต้าที่สวมอยู่มันอึดอัดขึ้นกว่าเดิม

 

มือของเธอชุ่มเหงื่อไปหมดจนอายาเมะต้องหันไปบอกบาคุโกว่าเธอจะขอไปห้องน้ำสักครู่ แล้วก็รีบยัดสายไหมสีรุ้งใส่มืออีกฝ่าย ก่อนจะวิ่งไปโดยไม่รอคำตอบรับจากเขา

 

หัวใจที่เต้นถี่รัวยิ่งกว่าจังหวะกลองที่เขาตีทำให้เธอกลัวเหลือเกินว่าถ้าไม่รีบสงบสติอารมณ์ให้ได้ไวๆ คนข้างตัวจะได้ยินมันขึ้นมา

 

พออายาเมะไปถึงห้องน้ำ ภาพที่สะท้อนในกระจกก็ทำให้เธอตัดสินใจหยิบน้ำยาล้างเครื่องสำอางออกมาอย่างรวดเร็ว

 

ตอนเดินในบ้านผีสิงก็ไม่เท่าไรหรอก แต่พอออกมาเดินข้างนอกแล้ว แม้แต่อายาเมะก็ยังรู้สึกว่ามันน่าขนลุกไปหน่อยจริงๆ

 

นี่ ‘เดท’ เลยนะ ถึงจะดูเป็นการเดทที่ไม่ใช่การเดทสักเท่าไรก็เถอะ

 

แล้วเดทปกตินี่มันเป็นยังไงล่ะ

 

...

 

อายาเมะที่มีประสบการณ์คบหาเพื่อนต่างเพศเป็นศูนย์ก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

อยู่ๆ เด็กสาวก็พลันรู้สึกอยากจะตบหน้าผากตัวเองขึ้นมา

 

บอกไปใครจะเชื่อว่าคนที่ถูกสารภาพรักเกือบทุกสัปดาห์แบบเธอจะไม่เคยแม้กระทั่งออกเดทสักครั้ง

 

เอาเป็นว่า...ต้องพยายามดูดีไว้ก่อนก็แล้วกัน!

 

ถึงอายาเมะจะรู้ว่าบาคุโกไม่ใช่คนที่สนใจเรื่องหน้าตาของคนอื่น แต่เธอก็ยังอยากจะดูดีที่สุดในตอนที่ได้เดินเที่ยวกับเขาสองคนอยู่ดี

 

จะเดทหรือไม่ใช่เดท อายาเมะก็อยากให้มันเป็นความทรงจำดีๆ ของเขาและเธอ

 

กว่าจะล้างเครื่องสำอางออกจนหมด อายาเมะก็ไม่กล้าเสียเวลาแต่งหน้าใหม่แล้ว

 

ถ้าขืนชักช้ามากกว่านี้คงโดนบาคุโกทิ้งจริงๆ แน่

 

เธอรีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำ ตั้งใจจะกลับไปที่เดิมที่เธอทิ้งบาคุโกเอาไว้ แต่ยังไม่ทันจะวิ่งออกมาได้ไกลนักก็ถูกจับแขนเอาไว้ก่อน

 

แรงกระชากอย่างไม่ทันตั้งตัวนั้นเกือบจะทำให้หงายหลัง แต่มือที่จับแขนของเธอก็ออกแรงดึงเบาๆ พยุงตัวเธอไว้ให้ยืนได้มั่นคงในที่สุด

 

พออายาเมะหายตกใจแล้วก็หันไปมองทางด้านข้าง

 

คนที่จับแขนเธอเอาไว้อยู่ก็คือบาคุโก

 

เขาขมวดคิ้วก้มมองเธอ ก่อนจะถามว่า “ไปตกส้วมมาหรือไง”

 

เธอไม่ได้หายไปนานขนาดนั้นสักหน่อย

 

อายาเมะได้แต่ทำหน้ามุ่ยขณะที่ตอบกลับไปว่า “ไปล้างเครื่องสำอางต่างหาก นี่ไง”

 

พูดจบ เธอก็เงยหน้ามองเขาเหมือนอยากจะให้เขาเห็นว่าเธอไปล้างเครื่องสำอางแต่งหน้าผีมาเรียบร้อยแล้ว

 

แต่บาคุโกก็แค่ดันสายไหมสีรุ้งของเธอมาจนมันเกือบจะทิ่มหน้าของเธอ หากไม่ใช่เพราะอายาเมะเอื้อมมือไปแย่งมาถือไว้ได้ทันพอดี

 

“รีบตามมา” เขาสั่งเสียงห้วน ก่อนจะเดินล้วงกระเป๋านำไปตามทางเดิน ทำให้อายาเมะไม่มีทางเลือกนอกจากรีบวิ่งตามเขาไปอย่างรวดเร็ว

 

ทั้งที่บรรยากาศรอบๆ ครื้นเครงไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ แต่ระหว่างพวกเขาทั้งสองคนก็ยังคงมีแต่ความเงียบสงบอย่างเคย

 

แต่นั่นก็คือข้อดีอย่างหนึ่งของการอยู่กับบาคุโกนั่นล่ะ

 

อายาเมะไม่รู้สึกว่าเธอจำเป็นจะต้องพยายามหาอะไรมาพูดเพื่อคลายบรรยากาศอึดอัด

 

ระหว่างที่เดินไปตามซุ้มงานเทศกาลกับบาคุโก ดวงตาสีน้ำทะเลก็กวาดมองดูรอบตัวมองหาพวกอาชิโดะไปด้วย

 

ในใจของเธอเกิดความรู้สึกย้อนแย้งขึ้นมา

 

อายาเมะบอกไม่ถูกว่าเธออยากหรือไม่อยากจะเจอพวกอาชิโดะกันแน่ ใจหนึ่งก็อยากยืดช่วงเวลาที่จะได้เดินเที่ยวกับบาคุโกแค่สองคนให้นานขึ้นกว่านี้อีกหน่อย แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกประหม่าจนอยากจะกลับไปรวมกลุ่มกับทุกคนไวๆ

 

ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอก็อยู่กับบาคุโกแค่สองคนตั้งบ่อย แต่ไม่เห็นจะเคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน

 

เหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างที่ทำให้ช่วงเวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกันให้ความรู้สึกแตกต่างไปจากเดิม

 

อาจจะเป็นที่ตัวเธอเอง…

 

อายาเมะรีบสะบัดหัวไปมา ไล่ความคิดพวกนั้นออกไป

 

ยิ่งคิดก็มีแต่จะยิ่งรู้สึกแปลกๆ ตอนที่เดินอยู่กับบาคุโกเข้าไปใหญ่ เด็กสาวจึงรีบหาทางเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองโดยการเปลี่ยนไปมองดูซุ้มงานเทศกาลรอบๆ แทน

 

มีแต่กิจกรรมน่าเล่นทั้งนั้นเลย

 

เธอกินสายไหมไปพลาง กวาดตามองรอบตัวไปพลาง จนกระทั่งดวงตาสีน้ำทะเลสะดุดเข้ากับร้านคุกกี้หน้าน้ำตาลที่วาดเป็นลวดลายน่ารักแตกต่างกันไป มีทั้งคุกกี้หน้าสโนว์แมน คุกกี้หน้าถุงเท้าซานต้าและคุกกี้หน้ายูนิคอร์นสีชมพู

 

ป้ายโฆษณาอันใหญ่หน้าร้านเขียนว่า ‘กินคุกกี้สูตรพิเศษของเราก่อนสารภาพรักสิ! ลัคกี้เลิฟไอเทมใหม่ที่อยากท้าให้คุณลอง! ป.ล. ถ้าสารภาพรักสำเร็จกรุณาบอกต่อ ถ้าไม่ก็นอนร้องไห้ในมุมมืดคนเดียวไปซะเถอะ...’

 

ข้อความที่โดดเด่นไม่เหมือนใครทำให้อายาเมะสนใจจนอดเดินเข้าไปดูไม่ได้

 

เธอเผลอควงแขนของคนข้างตัวด้วยความเคยชิน ก่อนจะลากให้เดินตามไปด้วยกันที่ร้านคุกกี้

 

อายาเมะมัวแต่ตื่นเต้นกับขนมตรงหน้าจนไม่ทันได้สนใจอย่างอื่น มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่คนขายซึ่งเป็นรุ่นพี่ในชมรมแอบยื่นคุกกี้หัวใจบนป้ายโฆษณาซ้อนมาข้างใต้คุกกี้รูปสโนว์แมนที่เธอสั่งไป

 

“สู้เขานะ” 

 

หะ…

 

อายาเมะมองคุกกี้ตรงหน้า ก่อนจะรู้ตัวว่าเธอกำลังควงแขนของบาคุโกอยู่

 

ก็แย่แล้ว!? 

 

เด็กสาวรีบปล่อยแขนของบาคุโกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่รุ่นพี่ของเธอจะเข้าใจอะไรผิดมากไปกว่านี้

 

โชคดีที่บาคุโกยังไม่ทันเห็นคุกกี้รูปหัวใจอันนั้น อายาเมะจึงรีบจ่ายเงินแล้วยัดคุกกี้พวกนั้นลงไปในกระเป๋าอย่างรวดเร็ว เธอกวาดตามองซ้ายขวา หลบสายตาคนรู้จักพร้อมกับพยายามมองหาทางหนีอื่น ก่อนจะไปสะดุดตากับซุ้มเล่นเกมปาบอลห่างออกไปไม่ไกลนัก

 

“เราแวะไปดูอันนั้นกันเถอะ”

 

พูดจบ เธอก็ตั้งใจจะคว้าแขนของบาคุโกอีกครั้งเพื่อดึงให้เขารีบตามเธอมาก่อนที่รุ่นพี่คนนั้นจะพูดอะไรน่าอายมากไปกว่านี้ แต่พอมือของเธอแตะเข้ากับแขนของเขา เธอก็พลันคิดได้ในตอนนั้นเองว่าท่าทางนี้มันชวนให้เข้าใจผิดได้ง่ายแค่ไหน

 

มือของเด็กสาวถอยออกมาราวกับแตะถูกของร้อน

 

อายาเมะยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจจับที่ชายแขนเสื้อของเขาเอาไว้พร้อมกับที่ดวงตาสีน้ำทะเลช้อนขึ้นมองอีกฝ่ายอย่างไม่มั่นใจนัก

 

บาคุโกไม่ได้มีสีหน้าไม่พอใจ

 

อันที่จริงมันแทบจะสะท้อนคำว่า ‘ตามใจหล่อน’ ออกมาโดยที่เขาไม่ต้องพูดอะไรสักคำ

 

และเขาเองก็ไม่ได้สะบัดมือเธอทิ้งด้วย

 

แบบนี้มันพอจะหมายความว่าเขายอมให้เธอจับได้หรือเปล่านะ

 

พอความคิดของเธอวนเวียนมาถึงตรงนี้ อายาเมะก็เริ่มรู้สึกว่าใบหน้าพลันร้อนผ่าวขึ้นมาจนเธอตัดสินใจดึงแขนเสื้อบาคุโกให้เดินตามไปที่ซุ้มเล่นเกมแทบไม่ทัน

 

ซุ้มที่เธอเห็นผ่านๆ เมื่อครู่เป็นซุ้มเกมปาบอลล้มตุ๊กตาฮีโร่ที่วางกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ ของชั้น ฮีโร่แต่ละตัวมีคะแนนไม่เท่ากัน ให้ปาบอลได้ทั้งหมดเจ็ดครั้ง เอาคะแนนทั้งหมดมาบวกกันแล้วจะได้ของรางวัลตามลำดับขั้นของคะแนน

 

ตุ๊กตาแมวมีปีกกับเขายูนิคอร์นที่แขวนอยู่บนชั้นรางวัลใหญ่ทำให้อายาเมะมองตาแทบไม่กะพริบ

 

แคทนิเพกาคอร์น?

 

นะ...น่ารักจัง!

 

จากตอนแรกที่เธอตั้งใจจะหาอะไรทำเพื่อหลบหน้ารุ่นพี่ผู้เข้าใจผิดคนนั้น ตอนนี้เธอกลับอยากจะเล่นชนะเกมนี้ขึ้นมาจริงๆ

 

ถึงโอกาสมันจะดูริบหรี่มากก็เถอะ

 

อายาเมะจ่ายเงินแล้วก็ได้ลูกบอลมาเจ็ดลูก เธอหันไปมองด้านข้างก็เห็นว่าบาคุโกยังยืนเงียบๆ รอเธออยู่ ถึงใบหน้าจะดูเบื่อหน่ายและดวงตาสีแดงสดที่หลุบลงมองเธอก็แฝงแววดูถูกเอาไว้อยู่ก็ตาม

 

เขาคงจะคิดว่าเธอไม่มีทางเล่นชนะได้หรอก

 

ท่าทางมั่นอกมั่นใจนั่นทำให้อายาเมะรู้สึกหมั่นไส้เขามากจริงๆ

 

แต่พอเริ่มเล่นเกมรอบที่สามแล้ว อายาเมะก็ต้องยอมรับว่าคนบางคนคงไม่ได้ถูกสร้างมาให้มีพรสวรรค์ในการปาบอล

 

เธอเองก็คงจะเป็นหนึ่งในนั้น

 

อายาเมะได้แต่มองตุ๊กตาแคทนิเพกาคอร์นตาละห้อย

 

ท่าทางยอมรับความพ่ายแพ้แล้ว แต่ก็ยังอ้อยอิ่งไม่ยอมตัดใจเดินออกมาเสียทีของเธอทำให้บาคุโกเริ่มรำคาญ ดวงตาสีแดงสดตวัดมามอง ก่อนที่เขาจะแค่นเสียงเหอะในลำคอ

 

“อ่อนว่ะ”

 

ดวงตาสีน้ำทะเลตวัดมองค้อนกลับไปในทันที

 

ก็เธอไม่ได้เก่งกาจรอบด้านแบบบาคุโกสักหน่อย

 

อ๊ะ!

 

อายาเมะคิดออกแล้ว

 

วิธีที่จะทำให้เธอได้ตุ๊กตามาโดยไม่ต้องเสียแรงเล่นเอง

 

“แล้วบาคุโกล่ะ” เด็กสาวเชิดหน้าขึ้นนิดๆ มองเขาด้วยสีหน้าที่เธอคิดว่ามันดูกวนมากที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ “ที่รีบเดินหนีไปเพราะจริงๆ แล้วคิดว่าตัวเองก็คงเล่นไม่ชนะเหมือนกันหรือเปล่าเถอะ”

 

อาจจะเป็นความคิดไปเองของเธอคนเดียว แต่อายาเมะรู้สึกเหมือนว่าเธอได้ยินเสียงอะไรปักเข้ากลางอกของบาคุโกอย่างจัง

 

เขาหันกลับมามองเธอ คิ้วกระตุกนิดๆ ในขณะที่มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแสยะ

 

“ส่งมา!!” บาคุโกตวาดอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับตบเงินลงบนโต๊ะ ทำให้พนักงานรีบกุลีกุจอส่งตะกร้าลูกบอลให้เขาอย่างรวดเร็ว

 

แน่นอนว่าคนอย่างบาคุโกไม่ได้แค่เล่นเพื่อให้ชนะ แต่ต้องเล่นเพื่อให้ชนะอย่างสมบูรณ์แบบ

 

พลั่ก!!

 

บอลลูกแรกถูกขว้างไปกระแทกตุ๊กตาเอ็นเดเวอร์ซึ่งเป็นตุ๊กตาที่คะแนนสูงสุดอย่างแรงจนมันกระเด็นตกลงมาจากชั้นไปกระแทกผนังกั้นด้านหลังเสียงดัง หลังจากนั้นตุ๊กตาเอ็นเดเวอร์ตัวที่สอง...สาม...สี่...ก็หล่นตามลงไปอย่างรวดเร็ว

 

วะ...ไวมาก

 

อายาเมะกับพนักงานในร้านได้แต่ยืนตาเบิกกว้างมองดูบาคุโกที่ขว้างลูกบอลด้วยพละกำลังมหาศาลราวกับมีความแค้นอะไรบางอย่างกับว่าที่ฮีโร่อันดับหนึ่งคนนั้น

 

พอตุ๊กตาเอ็นเดเวอร์ถูกจัดการจนหมด บาคุโกก็เปลี่ยนไปขว้างใส่ตุ๊กตาฮอว์กส์ที่มีคะแนนเป็นอันดับสอง

 

ตุ๊กตาหน้ายิ้มแป้นของฮอว์กส์ถูกลูกบอลปาอัดหน้าอย่างน่าสงสารจนอายาเมะรู้สึกอยากจะเอามือมาปิดตาเพื่อจะได้ไม่ต้องเห็นภาพความโหดร้ายนี้

 

พอหันไปมองอีกที อายาเมะก็เห็นพนักงานที่ยืนอึ้งอยู่ ก่อนที่เขาจะตั้งสติได้แล้วรีบตะโกนบอกว่า “หนะ...หนึ่งร้อยสิบหกคะแนนครับ สถิติสูงสุด!”

 

นี่เขายังเป็นคนอยู่ใช่ไหมนะ…

 

ใช่ไหมนะ…

 

“ได้รางวัลอันดับหนึ่งนะครับ”

 

คำพูดของพนักงานในซุ้มเกมทำให้อายาเมะหันควับไปมองชั้นรางวัลอันดับหนึ่งทันที

 

รางวัลอันดับหนึ่ง!?

 

ก็คือแคทนิเพกาคอร์น!?!?

 

บาคุโกไม่มีทางเอาตุ๊กตาแบบนั้นไปทำอะไรอยู่แล้ว ถึงได้มาเขาก็คงจะโยนๆ ไปให้เธออยู่ดี

 

ริมฝีปากของเธอกำลังจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้างแล้ว ก่อนที่มันจะหุบลงในตอนที่บาคุโกเลือกเอาตุ๊กตากระต่ายตัวใหญ่สีชมพูตาโตที่กำลังแลบลิ้นทำให้ดูหน้าตาโง่ๆ อย่างบอกไม่ถูกมาแทน

 

เขายัดตุ๊กตาตัวนั้นใส่แขนของเธอ ก่อนจะเหยียดยิ้มขึ้นมาอีกรอบ

 

“หน้าตาเหมือนหล่อน”

 

“...”

 

เธอหน้าตาเหมือนเจ้ากระต่ายโง่นี่เหรอ

 

“ไม่เห็นจะเหมือนเลยสักนิด!” อายาเมะรู้สึกเหมือนกำลังถูกโจมตีมากจริงๆ “เอาแมวมีปีกตัวนั้นไม่ได้เหรอ ฉันอยากได้ตัวนั้นมากกว่านี่นา”

 

“เหอะ” บาคุโกแค่นเสียงออกมาพร้อมกับกระตุกรอยยิ้มสะใจที่มุมปาก 

 

ถึงจะไม่ต้องพูดอะไรสักคำ อายาเมะก็เดาความคิดของเขาได้ไม่ยาก

 

‘อย่าคิดจะมาหลอกใช้กันซะให้ยาก’

 

“กระต่ายโง่ก็เหมาะกับหล่อนแล้ว อย่าเยอะได้ไหมวะ” บาคุโกตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจ ท่าทางไม่คิดจะเปลี่ยนของรางวัลเลยสักนิด ทำให้อายาเมะได้แต่กระฟัดกระเฟียดกับตุ๊กตากระต่ายโง่ตัวใหญ่อย่างคนที่ทำอะไรไม่ได้

 

โดนรู้ทันแถมยังโดนบอกว่าหน้าตาเหมือนกระต่ายโง่อีก

 

เจ้าคนใจร้าย ไม่เห็นเหมือนอายาโตะเลยสักนิด!

 

เธอก้มลงมองตุ๊กตาในอ้อมแขนอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจ

 

ให้ตายสิ…นั่นบาคุโกนะ

 

คิดว่าเขาจะเล่นเกมชิงตุ๊กตามาให้เธออย่างนั้นเหรอ

 

รอให้พระอาทิตย์ขึ้นทางตะวันตกยังน่าจะง่ายกว่าเลย

 

ได้ตุ๊กตาจากเขาสักตัวก็ถือว่าสุดยอดมากเลย ถึงจะไม่ใช่ตัวที่เธออยากได้ก็เถอะ

 

อายาเมะมองดูกระต่ายโง่อีกครั้งแล้วก็เริ่มรู้สึกว่าอันที่จริงมันก็ดูน่ารักดี ถึงจะหน้าตาดูโง่ไปหน่อยก็เถอะ แต่ตุ๊กตาหน้าตาโง่ๆ ก็คือตุ๊กตาที่หน้าตาน่ารักนั่นล่ะ

 

บาคุโกก็อุตส่าห์ยกมันให้เธอนี่นา จะเป็นตัวอะไรก็ตามแต่นี่ก็คือของชิ้นแรกที่เขาให้เธอเลยล่ะมั้ง

 

ของชิ้นแรกที่เขาให้เธอ…

 

พอคิดแบบนั้นแล้ว อายาเมะก็เผลอกอดตุ๊กตากระต่ายแน่นขึ้น เธอเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มที่กำลังจะเดินออกไปจากซุ้มเกม ก่อนจะตัดสินใจรวบรวมความกล้าพูดออกมาว่า “ขอบคุณนะ”

 

“หา?” บาคุโกหันกลับมามองเธอ เขาเลิกคิ้วเหมือนกำลังงุนงงจริงๆ ว่าเธอกำลังพูดขอบคุณอะไรกันแน่

 

สำหรับเขาแล้วมันคงเป็นเรื่องงี่เง่าที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย อันที่จริงคงจะจงใจเลือกตุ๊กตาตัวนี้เพื่อแกล้งเธอที่ไปพูดท้าเขาแบบนั้นด้วยซ้ำ

 

แต่พออายาเมะคิดว่าตุ๊กตากระต่ายหน้าโง่นี่เป็นของชิ้นแรกที่ได้จากเขา มันกลับกลายเป็นสิ่งสำคัญอย่างที่ทำให้เธออยากจะกอดมันไว้แน่นๆ อย่างไม่กล้าเผลอวางหรือฝากไว้ที่ไหน

 

ถ้าเธอเผลอลืมหรือทำหายไปคงจะเสียใจแย่

 

อารมณ์ขุ่นมัวจากความเสียดายที่ไม่ได้ตุ๊กตาแคทนิเพกาคอร์นเมื่อครู่สลายหายไปในทันที อายาเมะรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวเธอพลันดูสดใสขึ้นจนรอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า เธอรีบเดินตามบาคุโกไปทั้งที่ยังกอดตุ๊กตาเอาไว้ ก่อนจะถามอย่างร่าเริงว่า 

 

“ไปหาอะไรกินกันไหม ฉันเลี้ยงเอง ตอบแทนเรื่องตุ๊กตาด้วยน่ะ!”

 

เธอยังคงพูดชวน ทั้งที่คิดไว้แล้วว่าบาคุโกคงจะปฏิเสธแน่ๆ

 

ตอนที่เขามาช่วยเธอจากยามาโมโตะเธอก็เคยออกปากจะเลี้ยงข้าวตอบแทนแล้ว แต่เขาก็ปฏิเสธลูกเดียวจนเธอล้มเลิกความคิดไป

 

ครั้งนี้ก็คงจะไม่ต่างกันสักเท่าไร แต่เธอก็ยังอยากจะลองเสี่ยงดวงอยู่ดี

 

บางทีวันนี้อาจจะเป็นวันโชคดีของเธอก็ได้

 

อายาเมะไม่ได้คาดหวังคำตอบจากบาคุโกนัก ดังนั้นในตอนที่เขาตอบกลับมา เธอจึงตกใจจนเกือบจะสะดุดเท้าของตัวเองล้มหน้าทิ่ม

 

“ตามใจหล่อน”

 

พลั่ก!

 

โชคดีที่เธอเดินตามหลังบาคุโกไปติดๆ พอสะดุดเท้าตัวเองแล้ว อย่างแย่ที่สุดก็แค่เสียหลักไปชนเขา

 

บาคุโกหันกลับมามองเธอที่กำลังลูบจมูกของตัวเองไปมาด้วยสายตาหยามเหยียดกับความซุ่มซ่ามของเธอ แต่อายาเมะกลับทำได้แค่เงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาสีน้ำทะเลเบิกกว้าง ความเจ็บเมื่อครู่แทบจะผ่านเข้ามาไม่ถึงสมองของเธอด้วยซ้ำ

 

บาคุโก...ตอบตกลง?

 

จะไปกินข้าวกับเธอ?

 

 

อายาเมะเริ่มจะสงสัยแล้วว่าเมื่อเช้าพระอาทิตย์อาจจะขึ้นทางตะวันตกจริงๆ

 

เธอคงจะยืนอึ้งนานไปหน่อย มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่บาคุโกดึงแขนเสื้อของเธอทำให้เธอเซไปด้านข้าง สีหน้าของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิดในตอนที่พูดว่า “หล่อนจะยืนเอ๋ออีกนานไหม เกะกะชาวบ้าน”

 

มองมุมหนึ่งก็เหมือนเขาแค่ไม่อยากยืนขวางกลางทางเดิน แต่มองอีกมุมมันก็เหมือนกับว่าเขาลากเธอออกมาเพื่อกันไม่ให้ใครมาชนเข้านั่นแหละ

 

ความคิดมากมายที่วิ่งวนอยู่ในหัวทำให้อายาเมะรู้สึกงุนงง เหมือนโดนค้อนกระต่ายโง่ฟาดเข้าอย่างจัง

 

สีหน้าของเธอคงจะแสดงออกไปจนหมด เพราะบาคุโกเริ่มคิ้วกระตุกแล้ว

 

“หล่อน…”

 

“อิชิคาวะ! อิชิคาวะอยู่นี่เอง เจอตัวแล้ว!”

 

ยังไม่ทันที่พวกเธอจะได้คุยอะไรกันต่อ เสียงคนคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางข้างหลังจนอายาเมะต้องหันไปมองด้วยความงุนงง

 

“ประธาน?” 

 

รุ่นพี่ประธานชมรมของอายาเมะหอบหายใจอย่างแรงราวกับกำลังเหนื่อยมาก แต่แววตาคาดหวังที่มองเธอนั้นก็ทำให้เด็กสาวรู้สึกราวกับว่ากำลังมองเห็นคำว่า SOS แปะอยู่กลางหน้าผากของเขา

 

“มีเรื่องอยากให้เธอช่วยหน่อยน่ะ!”

 

นั่นไง…เธอเดาผิดซะที่ไหนกัน!

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

อายาเมะคิดอยู่แล้วล่ะว่าไม่มีทางหรอกที่วันนี้จะเป็นวันโชคดีของเธอโดยที่ไม่มีเรื่องโชคร้ายโผล่เข้ามาสักเรื่อง

 

เธอแค่ไม่คิดว่าราคาของการได้ตุ๊กตาจากบาคุโกจะต้องจ่ายกลับไปแพงถึงขนาดนี้

 

อยู่ๆ ประธานชมรมก็ตามหาตัวเธออย่างบ้าคลั่งจนมาเจอเธอโดยที่ยังไม่ทันได้มีโอกาสไปกินข้าวกับบาคุโก พอเจอตัวปุ๊บก็แทบไม่พูดไม่จาอะไร ลากตัวเธอมาที่โรงยิมสี่ด้วยความเร็วที่น่าตกใจ

 

กว่าที่อายาเมะจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด เธอก็ถูกจับเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งหน้าเหมือนจะบังคับกลายๆ ให้รับงานนี้ไปแล้ว

 

ดูเหมือนว่าชมรมดนตรีและการแสดงจะมีปัญหากะทันหันเพราะนักร้องนำของพวกเขาไปร่วมกิจกรรมอะไรสักอย่างในงานเทศกาลเมื่อตอนกลางวัน แล้วเกิดประสบอุบัติเหตุทำให้ไม่สามารถมาแสดงในช่วงบ่าย

 

และคนในชมรมก็ไม่สามารถดำเนินการแสดงที่ไม่มีนักร้องนำได้

 

เธอจะปฏิเสธก็ได้อยู่หรอก แต่พอเห็นสมาชิกชมรมดนตรีที่โค้งตัวขอร้องให้เธอช่วยเป็นนักร้องแทนให้หน่อยแล้วอายาเมะก็พูดไม่ออก

 

“ขอร้องเถอะนะ อิชิคาวะ นอกจากเธอแล้วก็ไม่รู้ว่าจะไปขอให้ใครช่วยได้จริงๆ ถึงจะมีคนอื่นที่ร้องเพลงได้อีก แต่การจะร้องเพลงโดยที่ไม่ได้ฝึกซ้อมมาก่อนเลยคงจะทำไม่ได้หรอก มีแค่เธอที่เป็นยูทูปเบอร์ที่มีชื่อเสียงมานานหลายปีแล้ว ถ้าเป็นฝีมือระดับเธอล่ะก็จะต้องทำได้แน่ๆ”

 

คำพูดที่เต็มไปด้วยความคาดหวังกับสายตาเว้าวอนพวกนั้นทำให้เธอพูดคำว่า ‘ไม่’ ไม่ลง

 

ถ้าเธอไม่ช่วยเป็นนักร้องให้พวกเขา การแสดงครั้งนี้คงจะต้องถูกยกเลิก นักดนตรีที่ซ้อมมาอย่างหนักก็จะไม่มีโอกาสได้แสดง ผู้ชมที่เฝ้ารอคอยก็จะต้องผิดหวัง

 

ถ้าตัวเธอจะสามารถช่วยให้คนอื่นยิ้มได้ อายาเมะก็อยากจะลองทำมันให้เต็มที่

 

เหมือนกับบทเพลงที่เธอร้องตะโกนอยู่ในคอนเสิร์ทของห้อง 1-A เมื่อเช้านี้นั่นล่ะ

 

เธอเองก็จะเป็นฮีโร่เหมือนกัน...จะช่วยสร้างรอยยิ้มให้คนอื่นเหมือนกัน

 

ในท้ายที่สุดแล้วอายาเมะจึงตอบตกลงไปจนได้

 

ถึงแม้ว่าเธอจะเริ่มนึกเสียใจขึ้นมาหน่อยๆ แล้วก็ตาม

 

อายาเมะกำลังยืนหลบอยู่ที่หลังเวที เธออยู่ในชุดคอร์เซทเดรสสีขาวเปิดไหล่แขนตุ๊กตายาวถึงข้อมือและรองเท้าบูทส้นสูงหุ้มข้อสีเข้ากัน ผมสีบลอนด์สว่างถูกปล่อยให้ยาวสยายแล้วประดับด้วยเทียร่าดอกไม้ระยิบระยับ  

 

ใบหน้าตกแต่งด้วยเครื่องสำอางซึ่งขับเน้นให้ดวงตาดูสีฟ้ากลมโตยิ่งขึ้นด้วยการดัดขนตาและทากลิตเตอร์ซึ่งจะสะท้อนกับแสงบนเวทีเป็นประกาย จากนั้นจึงทาลิปแบบออมเบรที่สีเข้ากันกับบลัชออนและอายพาเลทก็เป็นอันได้ลุคที่สมบูรณ์สำหรับการแสดง

 

ถ้าเมื่อกลางวันอายาเมะเป็นตุ๊กตาผี ตอนนี้เธอก็เป็นตุ๊กตาสวยงามราคาแพงที่เด็กผู้หญิงทั้งโลกอยากได้นั่นแหละ

 

เธอแอบมองลอดผ่านม่านหน้าเวทีเพื่อจะดูปริมาณผู้ชม ก่อนจะผลุบกลับเข้ามาแทบไม่ทันเมื่อเห็นปริมาณคนมหาศาลที่ยืนอยู่ข้างในโรงยิม

 

เยอะกว่าคนในคอนเสิร์ทของห้อง A เมื่อเช้าเสียอีก

 

คงเพราะว่าการแสดงส่วนใหญ่จัดในช่วงเช้าไปหมดแล้ว ตอนช่วงบ่ายเลยเหลือกิจกรรมที่เป็นการแสดงอีกไม่มาก ทำให้มีคนมาดูเพิ่มมากขึ้น

 

มือของเด็กสาวพลันสั่นนิดๆ ด้วยความตื่นเต้นจนเธอนึกอยากจะกำกระโปรงเอาไว้ให้แน่นๆ หากไม่ใช่เพราะกลัวว่ามันจะยับ หัวใจเต้นถี่รัวขึ้นพร้อมกับความรู้สึกอึดอัดข้างในอกที่ทำให้เสื้อที่ควรจะสวมพอดีตัวพลันรู้สึกคับแน่น

 

เธอจะทำได้เหรอ?

 

ความคลางแคลงผุดขึ้นมาในใจของอายาเมะอย่างควบคุมไม่ได้

 

เธอร้องเพลงมานานหลายปีแล้วก็จริง ในบางเพลงของเธอมียอดวิวนับล้าน เคยร้องสดให้เพื่อนและคนรู้จักฟังอยู่บ้าง แต่มันก็ยังไม่เหมือนกันอยู่ดี

 

นี่คือการร้องเพลงสดที่เธอไม่เคยฝึกซ้อมมาก่อนต่อหน้าผู้ชมปริมาณมากที่สุดที่อายาเมะเคยแสดงมา

 

เธอจะทำได้จริงๆ เหรอ?

 

เธออาจจะทำพลาดจนคนในชมรมดนตรีรู้สึกเสียใจที่มาขอให้เธอช่วยก็ได้

 

เธออาจจะทำให้มันเลวร้ายลงไปกว่าเดิมจนพวกเขารู้สึกว่ายกเลิกการแสดงไปเลยคงจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า

 

ทั้งที่คิดว่าอยากจะช่วยเหลือทุกคน...แต่เธออาจจะเป็นคนที่ทำให้ทุกอย่างมันพังลงไปกว่าเดิม

 

เสียงหัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะกลบเสียงพูดคุยของทีมงานหลังเวทีไปหมด อายาเมะรู้สึกเหมือนว่าเธอยืนอยู่เพียงลำพัง ทั้งมองไม่เห็นและไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น

 

ลมหายใจของเธอถี่เร็วขึ้นเรื่อยๆ ราวกับคนที่เพิ่งวิ่งรอบสนามทั้งที่เธอแค่ยืนเฉยๆ อยู่ตรงหลังเวทีเพียงเท่านั้น อายาเมะตัดสินใจกุมมือทั้งสองข้างเข้าหากันเพื่อหยุดไม่ให้มันสั่นมากไปกว่านี้

 

อึดอัด…

 

หายใจไม่ออกเลย

 

ปุ๊!

 

อยู่ๆ อะไรนิ่มๆ ก็กระแทกเข้ากับหน้าของเธอ

 

อายาเมะยื่นแขนออกไปรับโดยอัตโนมัติ ทำให้ของชิ้นนั้นตกลงมาบนอ้อมแขนของเธอพอดี

 

มันคือตุ๊กตากระต่ายหน้าโง่ที่เธอฝากบาคุโกเอาไว้ก่อนจะถูกลากไปแต่งตัว

 

เด็กสาวละสายตาจากตุ๊กตาตัวนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ ด้านหลังเวทีจนเห็นบาคุโกที่ยืนล้วงกระเป๋าพิงเสาอยู่ มือข้างหนึ่งยังยกคาไว้แสดงให้เห็นว่าเขาคือคนที่ปากระต่ายโง่ใส่เธอเมื่อครู่นี้เอง

 

พอเห็นใบหน้าบึ้งตึงอันคุ้นเคยนั่นแล้ว ความรู้สึกที่จุกอยู่ข้างในอกของเธอก็พลันไหลทะลักออกมา

 

อายาเมะเบะปากนิดๆ ท่าทางเหมือนอยากจะพูดงอแงอะไรกับเขาสักอย่าง แต่บาคุโกก็ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดอะไรในตอนที่เขาเดินเข้ามาใกล้ แย่งกระต่ายโง่ในมือของเธอไปแล้วโปะมันเข้ากับหน้าของเธออีกรอบ

 

“อั๊นอ๋ายอัยอั่ยออกอะ!”

 

เสียงพูดของเธอฟังดูอู้อี้เพราะกระต่ายที่ปิดทับอยู่บนใบหน้า มือสองข้างเอื้อมไปจับตุ๊กตากระต่ายไว้อย่างพยายามจะดันออก แต่อายาเมะก็เผลอหยุดมือไปในตอนที่เธอได้ยินคำพูดของบาคุโก

 

“คิดจะช่วยแล้วก็อย่าทำหน้าตาดูไม่ได้สิวะ”

 

คำพูดของเขาเพียงแค่นั้น...เพียงแค่ประโยคเดียวนั้น กลับทำให้ความรู้สึกอึดอัดเมื่อครู่พลันสลายหายไปจนหมด

 

จริงอย่างที่บาคุโกบอก

 

เธอตั้งใจจะเป็นฝ่ายช่วยเหลือคนอื่นบ้างให้ได้แท้ๆ ในเมื่อคิดจะทำแบบนั้นแล้วก็ต้องทำให้สำเร็จเท่านั้น

 

ต้องให้บาคุโกเป็นฝ่ายช่วยเอาไว้อีกแล้ว...เธอนี่ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ

 

อยู่ๆ กระต่ายโง่ก็ถูกดึงออกไป ทำให้อายาเมะเห็นบาคุโกที่ยืนถือตุ๊กตาอยู่ตรงหน้าเธอในที่สุด เขายังคงขมวดคิ้วมองเธอเหมือนเดิม แต่ใบหน้าของคนที่มักจะทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วอย่างควบคุมไม่ได้นั้นกลับทำให้ใจของเธอสงบลงได้อย่างน่าประหลาด

 

เป็นคนที่แปลกมากจริงๆ นั่นล่ะ

 

อายาเมะนึกอยากจะพูดอะไรตอบกลับไปอีกสักหน่อย แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอย่างที่คิด ก็มีนักเรียนหญิงที่เป็นหนึ่งในทีมเมคอัพวิ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วสูงเสียก่อน

 

“เดี๋ยวเถอะ! กำลังทำอะไรน่ะ เดี๋ยวเมคอัพก็...”

 

“หา? มีปัญหาหรือไง!”

 

บาคุโกตวาดกลับไปในทันที ทำเอาทีมเมคอัพคนนั้นหดคอหนี ก่อนที่เธอจะกำหมัดแน่นแล้วฝืนพูดกลับไปว่า “ทะ..ทำแบบนั้นเมคอัพก็เสียหมดพอดีน่ะสิ กว่าจะแต่งออกมาได้แบบนี้รู้ไหมว่ามันยากแค่ไหนน่ะ!”

 

“ไม่รู้ ไม่สนด้วยโว้ย!”

 

เสียงทะเลาะกันของพวกเขาทำให้อายาเมะเผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

 

ดวงตาสองคู่ตวัดมามองเธอแทนในทันที บาคุโกมองเธอเหมือนกำลังมองคนบ้าที่อยู่ๆ ก็หัวเราะออกมา ส่วนสาวทีมเมคอัพคนนั้นก็เปลี่ยนเป้าหมายจากบาคุโกที่ว่าไปก็เท่านั้นมาหาเธอแทน

 

“อิชิคาวะก็ระวังตัวกว่านี้หน่อยสิ! ถ้าเครื่องสำอางเละก่อนเริ่มแสดงจะทำยังไง...”

 

เธอบ่นไปพลางหยิบตลับเครื่องสำอางขึ้นมาเติมเมคอัพให้กับอายาเมะไปพลาง ทำให้เด็กสาวได้แต่ยืนนิ่งๆ เป็นตุ๊กตาให้อีกฝ่ายตกแต่งได้ตามใจชอบ

 

ระหว่างที่กำลังถูกเติมแก้ม ดวงตาสีน้ำทะเลก็ตวัดไปมองบาคุโกที่ถึงจะยืนห่างออกไปนิดหน่อย แต่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังยืนถือกระต่ายโง่ตัวใหญ่ที่ดูไม่เข้ากับเขาสักนิดเอาไว้

 

ทั้งที่เป็นเรื่องวุ่นวายที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาเลยแท้ๆ แต่ก็ยังอยู่กับเธอที่ตรงนี้

 

เพราะฉะนั้นแล้ว...คงจะไม่เป็นไรหรอก

 

มันจะไม่เป็นไรแน่

 

เพียงแค่มีเขายืนอยู่ที่ตรงนี้ด้วยกัน อายาเมะกลับรู้สึกว่าทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดีแน่นอน

 

“อิชิคาวะ ได้เวลาแล้วล่ะ”

 

ทีมงานคนหนึ่งตะโกนเรียกเธอ ทำให้สาวทีมเมคอัพรีบทำงานของตัวเองอย่างรวดเร็วจนเสร็จเรียบร้อย เมื่ออายาเมะเห็นว่าอีกฝ่ายพอใจแล้ว เธอจึงเตรียมจะเดินไปบนเวทีตรงตำแหน่งที่ถูกมาร์คเอาไว้ให้

 

เด็กสาวหยุดฝีเท้าอยู่ตรงหน้าบาคุโกในตอนที่กำลังจะเดินผ่านเขา

 

“นายจะคอยดูอยู่ใช่ไหม”

 

บาคุโกไม่ตอบ แต่เขาพ่นลมหายใจออกแรงๆ เหมือนจะบอกเธอว่า ‘เรื่องแค่นี้ยังต้องถาม?’

 

เพียงเท่านั้นก็พอแล้วล่ะ

 

อายาเมะก้าวเท้าต่อไปข้างหน้า ก่อนที่จะหยุดชะงักไปในตอนที่ได้ยินเสียงทุ้มคุ้นเคยเอ่ยจากทางด้านหลัง

 

“ไปเชือดพวกมันด้วยเพลงของเธอเลย”

 

สิ่งที่ทำให้อายาเมะสะดุดใจไม่ใช่คำพูดเหมือนจะเป็นการให้กำลังใจที่ฟังดูแปลกประหลาดที่สุดที่เธอเคยได้ยินมา 

 

แต่เป็นคำว่า ‘เธอ’ ที่อยู่ในประโยคนั้นต่างหาก

 

บาคุโกไม่เคยใช้คำนี้เรียกเธอมาก่อน

 

เด็กสาวหมุนตัวกลับไปมองอย่างรวดเร็ว ตั้งใจจะหันกลับไปมองคนที่น่าจะยังยืนอยู่ที่ตรงนั้น แต่เธอก็เห็นเพียงแค่ความว่างเปล่า

 

บาคุโกหายไปแล้ว

 

ทิ้งเอาไว้แต่ความรู้สึกปั่นป่วนในใจของเธอที่ไหววูบขึ้นมาอีกครั้ง

 

หัวใจของอายาเมะเต้นแรงขึ้นอีกรอบ แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะว่าความกลัวหรือความตื่นเต้นอีกแล้ว

 

ทุกย่างก้าวที่เดินไปข้างหน้ามั่นคงหนักแน่น ไม่เหลือความลังเลใดๆ อีกต่อไป

 

เธอหยุดยืนตรงกลางเวทีที่มีเปียโนตั้งอยู่ ก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งบนนั้นตามที่นัดแนะกับสตาฟของการแสดงมาแล้ว พอจัดท่านั่งเรียบร้อยเด็กสาวก็สูดหายใจเข้าลึกๆ เป็นครั้งสุดท้าย

 

เมื่อไฟในโรงยิมดับลง ข้างหลังม่านพลันมีเสียงปรบมือและเสียงตะโกนเรียกชื่อของเธอดังกึกก้อง

 

“ไอริส! ไอริส! ไอริส!!”

 

อายาเมะคิดว่าความคาดหวังเหล่านั้นจะทำให้เธอรู้สึกกลัว

 

แต่เปล่าเลย

 

อายาเมะรู้สึกถึงความมั่นใจอย่างที่แล่นไปทั่วร่างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

อาจจะเพราะว่าในกลุ่มคนดูพวกนั้นมีคนที่เธออยากจะให้เขาได้ฟังบทเพลงที่ดีที่สุดของเธอเสมออยู่ด้วยล่ะมั้ง

 

เด็กสาวกระชับไมค์ในมือแน่น ก่อนจะส่งสัญญาณให้กับสตาฟหลังเวทีให้เลิกม่านการแสดงเสียที

 

ก็ให้รู้กันไปว่าอิชิคาวะ อายาเมะคนนี้จะโซโล่ไม่ได้

 

ไปเชือดผู้ชมทุกคน...ด้วยเสียงเพลงของเธอไปเลย!

 

_________________________

ช่วงอาร์คนี้จะพยายามอัพถี่หน่อยนะคะ จะได้อ่านต่อเนื่อง แต่พรุ่งนี้เราอยู่เวร คงไม่ได้อัพหรอกค่ะ แหะๆ

ช่วงนี้โควิดเริ่มมาอีกรอบแล้ว อย่าลืมดูแลตัวเองกันด้วยนะคะ

ขอบคุณทุกไลค์ คอมเม้นท์ และวิวเหมือนเดิมนะคะ

แอบสปอยให้ว่าตอนหน้าเรากับน้อง Pandora P. มีอะไรสนุกๆ มาให้เล่นในช่วงปีใหม่ด้วยล่ะค่ะ! เอาไว้เจอกันในตอนถัดไปนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 362 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,433 ความคิดเห็น

  1. #1147 ราดีนซิส ลีอา (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 มีนาคม 2564 / 18:12
    คัตจังอ่อนโยนกับน้องให้มากกว่านี้หน่อย
    #1,147
    0
  2. #557 kill-taehyun-exo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2563 / 00:21
    บาคุโกถือตุ๊กตาให้ด้วย;///; โฮร่ยยยยยยยยยยตอนนี้มันน่ารักไปหมดเลยค่ะ;00000;;;;;;;
    #557
    0
  3. #487 lamb_san (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2563 / 22:31
    ชอบเขาก็พูดออกไปค่ะคัตสึกิ!!! จะรอจนสาวเป็นฝ่ายบอกชอบก่อนงั้นเหรอ แบบนั้นมันเสียหน้ามากนะ! นายต้องชิงบอกก่อน!! (ไซโค) ตอนนี้มันเป็นน่ารักอีกแล้วค่ะ ฮือออ เดต... นี่มันเดตชัดๆ (╥﹏╥)
    #487
    0
  4. #477 Kimiyoshi Ranna (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 21:19

    ก็คือบับ อัม ยัว นัมเบอร์วันแฟน ผ่านสายตาอะค่ะ คัตสึจังงงงง คนซึนนนนน
    #477
    0
  5. #476 godmotherjaa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 21:16
    ฮืออนึกภาพบาคุโกยืนถือตุ๊กตารอแล้วใจมันนุ้บนิ้บมากเลนTT
    #476
    0
  6. #472 ParamiWashi32 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 11:04
    กิ้ดดดก fan girl น้องจ้าาาากิ้ดดดด5555
    #472
    0
  7. #471 Sweet-Candycat (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 10:26
    น่ารักมากเลยค่ะ💖💖💖
    #471
    0
  8. #469 มายูกิ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2563 / 21:14
    แฟนกันสุดๆ5555
    #469
    0
  9. #468 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 22:50
    ขอบคุณที่อัพนะคะ
    #468
    0
  10. #467 Mondaysign (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 22:23
    น่ารักที่สุดในใจ!! คัตก็คือคัต แต่ว่ามีใจแหละดูออก ^_^ ❕☺️
    #467
    0
  11. #465 LucyTaylor (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 21:26
    คัตมีใจ พูดสิว่ามีใจ!
    #465
    0
  12. #464 Note Paphawarin (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 19:49
    น่ารักมาก;-;
    #464
    0
  13. #463 reddy2 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 19:09

    น่ารักมาก น่ารักไม่ไหววว ฮีลใจมากเลยค่ะ ฮือ
    #463
    0
  14. #462 minxxix (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 18:55
    ตอนนี้คือเขินไปหมดแล้ววววว
    #462
    0
  15. #461 Bao_Bao (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 18:15

    ใจนู๋ก็เท่านี้ คัตจังทำเราใจบาง ไม่ไหวเเน้ว//// เปลี่ยนคำเรียกเเล้วเมื่อไหร่จะเปลี่ยนสถานะคะ--- แค่กๆ--
    #461
    0
  16. #460 wewe73422 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 17:59
    โอ้ยยยยฟินนนน
    #460
    0
  17. #459 bornthisblues (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 17:51
    ฮื่อ เค้าแบบ กรี้ดอัดหมอน ใจมันบางๆโฮฮฮฮ
    #459
    0
  18. #458 Iด็กไม่รู้จัnโต (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 17:43
    ขอบคุณนิยายน่ารักๆ ฮีลใจตอนนี้ได้ดีมาก เราพึ่งไปถกปัญหาเรื่องแม่แฟนกับแฟนพอดี ดันใช้คำไมีควรไปด้วย ดาวน์มากๆ เลยค่ะ แต่นิยายไรท์ช่วยให้รู้สึกฟีลกู้ดขึ้นเยอะเลย จากที่ตั้งใจจะยอมแพ้ก็ว่าจะลองสู้อีกสักหน่อย ความทรงจำดีๆ มันมีเยอะกว่าที่จะให้ยอมเพราะแค่แม่เขาไม่ชอบอ่ะเนอะ 5555+ 😂😂😂
    #458
    2
    • #458-1 Iด็กไม่รู้จัnโต(จากตอนที่ 28)
      20 ธันวาคม 2563 / 17:45
      โอะ เหมือนบ่นมากกว่าเม้นต์เนื้อหา คัตจังนี่มันคัตจังจีๆ น่ารักมาก เอากระต่ายเพราะมันเหมือนน้องนิ จงใจแกล้งรึอยากให้ล่ะ ถถถถ ให้กำลังใจดีๆ ไม่เป็นเนอะ ต้องฮาร์ดคอร์สไตล์คัตจัง ยัยน้องก็คืออ่านสีหน้าคัตจังเป็นหมดแล้ว มันนุ้บนิ้บนักแหละ งุ้ยยย
      #458-1
    • #458-2 Ms. Margarita, Pandora P.(จากตอนที่ 28)
      20 ธันวาคม 2563 / 18:20

      เป็นกำลังใจให้นะคะ ดีใจมากเลยค่ะที่นิยายของเราเป็นกำลังใจให้ได้ แอแง

      เราอาจจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ก็เป็นกำลังใจให้นะคะ ไม่ว่าจะตัดสินใจอย่างไร แต่เราเชื่อว่าถ้าตั้งใจทำเต็มที่เพื่อให้ไม่เสียใจภายหลังก็เพียงพอแล้วล่ะค่ะ! ถ้าเหนื่อยก็แวะมาเติมพลังที่นี่ได้เสมอนะคะ!
      #458-2
  19. #457 นินจาแมว (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 17:27
    จงได้กันนน เค้าให้กำลังใจกันน่ารักมากกเลยฮะะะ
    #457
    0
  20. #456 baby-m2 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 17:26
    อร๊ายยยยยยยย อายาเมะจะร้องเพลงมั่งแล้ว! นี่ไปดูคลิปที่ห้องAร้องเพลงกันแบบที่ไรท์บรรยายคือมันดีย์มากกกกก บาคุโกก็ตรงสคริปท์มาก55555 รอตินต่อปายยยยยย
    #456
    0
  21. #455 Atanasia11 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 17:22

    เอ็นดูน้องงงงงง~~!!
    #455
    0
  22. #454 -นานาชิ- (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 17:14
    อยากเห็นน้องตอนนี้ บรรยายซะสวยเลย อยากเห็นน้อง อยาดฟัดแก้มมม
    #454
    1
    • #454-1 Pandora P.(จากตอนที่ 28)
      20 ธันวาคม 2563 / 17:29
      เราก็อยากวาดนะคะแต่กลัวมือไม่ถึงอ่ะ แอแง555 ลองนึกภาพWonyoung (IZONE) ที่ใส่ชุดคล้ายๆ Jennie(BP) ในสเตจsoloของงานGDA แล้วก็เมคอัพแบบกลิตเตอร์กับกากเพชรวิ้งๆที่น้องแต่งขึ้นสเตจบ่อยๆ น่าจะใกล้เคียงที่สุดนะคะ(?)
      #454-1
  23. #453 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 17:07
    โว้วววว คัตสึเปลี่ยนสรรพนามเเล้ว เเล้วเมื่อไหร่จะเปลี่ยนสถานะกันบ้างน้าาาา น้องสนใจเปลี่ยนสรรพนามไปเรียกชื่อจิงกันได้รึยังน้าาาส 5555555 กรี๊ดดดดด ไม่ไหวเเล้ว ทำไมตอนนี้มันอยอุ่นเขินเเปลกๆ เเง่งงงง
    #453
    0
  24. #452 กล้วยอบเนยโรยเกลือ55555 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 17:04
    เมื่อไหร่เค้าจะเป็นแฟนกัน~//ไรท์ เราอยากถามว่าเรื่องนี้มี nc ไหมคะ อยากอ่านมากกกก เรารู้เราลามกแต่คนมันติดอ่ะ555555
    #452
    0
  25. #451 Pandora P. (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 16:49
    เธอ เธอ เธออออออ ผ่านมาจะสามร้อยหน้าพึ่งเปลี่ยนสรรพนาม โฮ
    #451
    0