Fanfic BNHA / My Hero Academia :: Blazing aria [Bakugou x OC]

ตอนที่ 26 : Aria 24 : I don't think I can stop this feeling anymore.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 351 ครั้ง
    15 ก.พ. 64

 

Aria 24

I don't think I can stop this feeling anymore.

 

เสียงดนตรีที่ดังสอดประสานกันเป็นจังหวะทำให้อายาเมะโยกหัวตามไปด้วยขณะที่กำลังนั่งหลับตาบนโซฟา เท้าสองข้างของเธอเคาะกับพื้นตามเสียงบีทอย่างลืมตัว

 

เสียงกลองที่ฟาดลงไปด้วยพละกำลังอย่างหนักแน่น

 

เสียงกีต้าร์และคีย์บอร์ดที่เล่นเป็นทำนองสนุกสนาน

 

เสียงร้องเพลงที่อายาเมะได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วนจนเธอฮัมตามไปได้อย่างแม่นยำ

 

ทั้งหมดนั่นทำให้อายาเมะหลงไปในโลกของเสียงดนตรี

 

พวกเขาพัฒนาฝีมือได้เร็วจนไม่น่าเชื่อเลยว่านี่คือวงดนตรีเดียวกับเมื่อเกือบสองสัปดาห์ก่อน

 

พอเพลงจบลง อายาเมะก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอปรบมือด้วยท่าทางตื่นเต้นให้กับนักดนตรีทุกคนตรงหน้า ก่อนจะพูดว่า “รอบเมื่อกี้มีที่ผิดแค่ประมาณสามจุดเอง เล่นได้ดีมากๆ เลยล่ะ!”

 

คำชมนั้นทำให้แต่ละคนหันไปยิ้มให้กันด้วยความดีใจ แม้แต่บาคุโกเองก็กระตุกยิ้มที่มุมปากเหมือนเวลาที่เขาพึงพอใจกับอะไรสักอย่าง

 

“ขอบใจมากนะ ได้เธอช่วยเอาไว้มากจริงๆ อิชิคาวะ” จิโร่หันมาพูดขอบคุณเธอด้วยท่าทางดีอกดีใจจนอายาเมะต้องรีบส่ายหน้า

 

“ฉันไม่ได้ช่วยอะไรขนาดนั้นหรอก จริงๆ นะ! เพราะทุกคนตั้งใจฝึกซ้อมกันต่างหาก”

 

“เท่านี้ก็พร้อมแสดงแล้วล่ะ มีเวลาซ้อมอีกตั้งสองสัปดาห์” คามินาริพูดพลางดีดกีต้าร์เป็นเสียงที่ไม่มีความหมาย ส่วนยาโอโยโรซึบอกว่าจะไปเตรียมชากับของว่างมาให้ ก่อนจะวิ่งหายไปในห้องครัว

 

อายาเมะเองก็คว้ากระเป๋าขึ้นมาสะพายเพื่อเตรียมจะกลับหอพักของตัวเอง แต่ก็โดนจิโร่เรียกให้อยู่กินขนมด้วยกันก่อน

 

ทั้งที่ตั้งใจจะรีบกลับสักหน่อย แต่อยู่ๆ ก็มาลงเอยที่โซฟาชุดกับเพื่อนห้อง 1-A อีกแล้ว

 

ตลอดช่วงเวลาสองสัปดาห์ที่ผ่านมา อายาเมะใช้ช่วงเวลาว่างกับห้อง 1-A เกือบจะตลอดจนเธอรู้จักพวกเขาทุกคน

 

ถึงจะสนิทกับกลุ่มนักดนตรีมากเป็นพิเศษเพราะใช้เวลาด้วยกันมาก แถมมีบาคุโกที่เป็นคนที่เธอรู้จักมานานที่สุดอยู่ด้วย แต่คนอื่นๆ ก็ชวนเธอคุยบ่อยจนอายาเมะไม่เคยรู้สึกเป็นส่วนเกินเลย

 

มีแต่คนนิสัยดีๆ จนอายาเมะไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนร่วมชั้นของเธอถึงไม่ชอบพวกเขา

 

หลังจากยาโอโยโรซึถือชุดน้ำชาออกมาแล้ว อายาเมะก็ช่วยเอาไปวางไว้ตรงโต๊ะมุมต่างๆ ช่วงเวลาตอนนี้ทุกคนต่างพากันละมือจากงานมาผ่อนคลายกันตามโซฟาชุด

 

โต๊ะสุดท้ายที่อายาเมะเอากาน้ำชาไปวางให้คือโต๊ะที่มีอิดะกับโทโดโรกินั่งอยู่กับมิโดริยะ อุราระกะและอะซุย

 

“อิชิคาวะจังก็มานั่งด้วยกันสิ ซาโต้คุงเพิ่งจะเอาคุกกี้มาให้พอดีเลย” อุราระกะชี้จานคุกกี้บนโต๊ะอย่างอารมณ์ดี กลิ่นหอมที่ลอยอบอวลออกมาทำให้อายาเมะยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

 

จิตสำนึกส่วนหนึ่งของเธอบอกว่าเวลาค่ำขนาดนี้แล้วไม่ควรจะกินขนม

 

แต่วันนี้เธอก็ใช้พลังงานไปไม่น้อยเลยนะ

 

กินขนมนิดหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง

 

อายาเมะคิดเข้าข้างตัวเองในขณะที่ทิ้งตัวลงนั่งตรงที่ว่างข้างอะซุย

 

“ถ้าอย่างนั้นขอลองชิมหน่อยนะ” อายาเมะหยิบคุกกี้ชิ้นแรกขึ้นมา

 

กลิ่นหอมของช็อกโกแลตที่ฟุ้งอยู่ในปากทำให้ร่างกายของเธอผ่อนคลายลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ

 

ขนมหวานนี่มันสุดยอดไปเลยจริงๆ

 

อายาเมะจิบชาพร้อมกับกินคุกกี้ไปพลาง ฟังอุรารากะเล่าเรื่องด้วยเอเนอร์จี้สดใสไปพลาง

 

ทั้งที่ตั้งใจจะกินแค่ไม่กี่ชิ้น แต่พอคุยเพลินแล้วอายาเมะก็นั่งกินขนมไปเรื่อยๆ อย่างลืมตัว

 

เธอเอื้อมมือไปหยิบคุกกี้ชิ้นสุดท้าย แต่ในตอนนั้นเองที่มือของเธอไปชนกับมือของใครอีกคนที่ตั้งใจจะหยิบคุกกี้ชิ้นเดียวกันพอดี

 

“อ๊ะ…”

 

“อะ…”

 

คำอุทานที่หลุดออกมาพร้อมกันแต่คนละโทนเสียงนั่นทำให้อายาเมะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย

 

โทโดโรกิจ้องเธอกลับมาด้วยดวงตาสองสีสงบนิ่งก่อนที่จะพูดออกมาเรียบๆ ว่า “เชิญเลย”

 

อายาเมะกะพริบตาปริบๆ เธอรีบยกมือขึ้นพลางส่ายหน้าปฏิเสธ

 

“ไม่เป็นไร โทโดโรกิซังเอาก่อนเลยก็ได้”

 

“อา…เธอเอาไปเถอะ”

 

“ไม่เป็นไรหรอก จริงๆ นะ”

 

เพราะเธอควรจะหยุดกินได้แล้วด้วย ค่ำขนาดนี้แล้ว ใครเขามานั่งกินขนมหวานกัน

 

คุกกี้ชิ้นนั้นกลายเป็นขนมต้องห้ามไปแล้วสิ

 

อายาเมะได้แต่นั่งมองคุกกี้สลับกับโทโดโรกิด้วยความเกรงอกเกรงใจ ไม่มีใครกล้าเป็นฝ่ายหยิบไปเสียที

 

แบบนี้มันยิ่งกระอักกระอ่วนกว่าเดิมอีกไม่ใช่หรือไง…

 

อายาเมะนั่งเพ่งมองคุกกี้ชิ้นนั้นอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจรีบกินให้มันจบๆ ไปเลยดีกว่า

 

เด็กสาวเอื้อมมือไปข้างหน้า ตั้งใจจะหยิบคุกกี้ชิ้นสุดท้ายบนจาน แต่มือของเธอก็ชนเข้ากับมือของคนอีกคนที่ยื่นมาในจังหวะเดียวกันพอดีอีกครั้ง

 

“อ๊ะ...”

 

อายาเมะเผลออุทานออกมาอีกรอบ แต่ครั้งนี้พอเธอเงยหน้ามองโทโดโรกิที่ทำหน้างุนงงตอบกลับมาแล้วก็อดรู้สึกตลกไม่ได้

 

มันจะบังเอิญเกินไปหน่อยล่ะมั้ง

 

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร อยู่ๆ มือของเธอกับโทโดโรกิก็ถูกดันออกจากกันเพราะมืออีกข้างที่แทรกเข้ามาตรงกลาง คว้าคุกกี้เจ้าปัญหาชิ้นนั้นไปอย่างรวดเร็ว

 

อายาเมะหันกลับไปข้างหลัง มองดูโจรขโมยคุกกี้ที่ตอนนี้กำลังเคี้ยวขนมอย่างไม่สนใจสายตาของคนบนโต๊ะที่กำลังมองอยู่

 

เธอยังคงนั่งนิ่งอย่างงุนงง แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของโทโดโรกิเร็วกว่าเธอมาก

 

“บาคุโก” โทโดโรกิมองตามคนที่แย่งคุกกี้ไปต่อหน้าต่อตา “ชิ้นนั้นฉันไม่ได้ให้นาย”

 

บาคุโกถลึงตามองกลับไปทั้งที่ยังเคี้ยวคุกกี้จนแก้มตุ่ย พอกลืนคุกกี้ลงไปแล้ว เขาก็ตวาดกลับมาทันทีว่า

 

“มีปัญหารึไง ไอ้ครึ่ง”

 

พูดจบ เจ้าตัวก็เดินล้วงกระเป๋ากระแทกเท้าออกไป ไม่ได้คิดจะรอฟังคำตอบของใครเลยสักนิดเดียว

 

เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วมากจนอายาเมะยังประมวลผลไม่ทัน

 

เธอมองตามหลังบาคุโกไป ก่อนจะหลุดปากถามขึ้นมาซื่อๆ ว่า “ซาโต้คุงไม่ได้แบ่งคุกกี้ให้บาคุโกเหรอ”

 

พอถามคำถามนั้นออกไปแล้ว อายาเมะถึงเพิ่งจะรู้สึกตัวว่ามันฟังดูตลกมาก แต่โทโดโรกิกลับหันมาตอบเธออย่างจริงจังว่า

 

“ปกติซาโต้แบ่งขนมให้ทุกคน”

 

“...”

 

ถึงจะเป็นบทสนทนาที่ฟังดูแปลกๆ แต่เห็นสีหน้าของโทโดโรกิแล้วอายาเมะก็พลอยรู้สึกว่าควรจะคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังไปด้วย

 

“อย่างนั้นเหรอ…”

 

ท่าทางของทั้งสองคนทำให้อาชิโดะและคามินาริซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาอีกด้านกลั้นหัวเราะกันจนปวดท้อง

 

‘มีคนเพื่อนไม่รัก ไม่แบ่งขนมอ่ะ…’

 

‘มีคนหมั่นไส้ชาวบ้านเขาอ่ะ…’

 

ทั้งสองคนคุยกันทางสายตา ก่อนจะรีบหันหน้าหนีไปคนละทางเมื่อบาคุโกตวัดสายตาหาเรื่องไปมอง

 

อายาเมะมองดูบาคุโกที่โซฟาด้านในอีกครั้ง แต่เด็กหนุ่มดูไม่มีทีท่าว่าจะพูดอะไรกับเธอ เธอจึงได้แต่มองจานคุกกี้ว่างเปล่าตรงหน้า

 

ถึงจะยังไม่ค่อยเข้าใจก็เถอะ แต่บาคุโกอาจจะชอบกินคุกกี้ล่ะมั้ง

 

เพราะเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ ตอนนี้บรรยากาศบนโต๊ะของเธอเลยให้ความรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก

 

เธอนั่งมองโทโดโรกิด้วยความรู้สึกกระอักกระอ่วน อุราระกะยกมือปิดปากเหมือนกำลังกลั้นขำ ส่วนมิโดริยะตาเบิกกว้าง พูดพึมพำกับตัวเองว่า “คะ...คัตจังแย่งคุกกี้…!”

 

บรรยากาศในตอนนั้นทำให้แม้แต่คนที่ชวนคุยไม่เก่งอย่างอายาเมะยังพยายามเค้นสมองหาบทสนทนาอะไรสักอย่างขึ้นมา

 

และคำพูดของมิโดริยะก็สะกิดใจของเธอเข้าพอดี

 

“จะว่าไปแล้ว...มิโดริยะคุง เมื่อกี้เรียกบาคุโกว่าคัตจังใช่ไหม ฉันได้ยินมาสักพักแล้วล่ะ แต่ไม่มีโอกาสได้ถามเลย มิโดริยะคุงสนิทกับบาคุโกเหรอ”

 

มิโดริยะสะดุ้งเฮือกกับคำถามนั้นราวกับถูกน้ำร้อนลวก ท่าทางดูลุกลี้ลุกลนขึ้นอย่างชัดเจนในตอนที่พยายามหาอะไรมาตอบ

 

เขาลูบหลังคอไปมาด้วยท่าทางประหม่าขณะที่ตอบเธอว่า “ผมกับคัตจังเรียนโรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่อนุบาลน่ะ”

 

เพื่อนสมัยเด็กของบาคุโก...บาคุโกสมัยเรียนอนุบาล...

 

ความอยากรู้อยากเห็นผุดขึ้นมาในใจของอายาเมะอย่างหยุดไม่ได้

 

คนเกรี้ยวกราดอย่างบาคุโกตอนเป็นเด็กน้อยจะเป็นยังไงนะ...นึกภาพไม่ออกเลย

 

จะเป็นพวกหัวโจกไหมนะหรือว่าจะชอบทำหน้ามุ่ยจนเพื่อนๆ กลัว

 

“บาคุโกสมัยเด็กเป็นยังไงเหรอ”

 

คำถามนั้นหลุดออกไปก่อนที่อายาเมะจะทันได้ห้ามตัวเอง

 

แม้แต่ท่าทางของเธอก็ดูตื่นเต้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีน้ำทะเลเบิกกว้างอย่างสนอกสนใจ จ้องมองไปที่มิโดริยะด้วยความคาดหวัง

 

เด็กหนุ่มดูกระอักกระอ่วนขึ้นมาอีกครั้งทันที ปากขยับอ้าออกและหุบลงสลับไปมาเหมือนไม่รู้จะพูดอะไรดี

 

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร อายาเมะก็รู้สึกได้ว่าหลังคอเสื้อของเธอถูกดึงขึ้นมาอีกแล้ว

 

มีคนเพียงคนเดียวเท่านั้นล่ะที่ชอบหิ้วเธอแบบนี้

 

อายาเมะเอี้ยวตัวไปข้างหลังเพื่อจะมองบาคุโกที่หิ้วคอเสื้อเธอไปไหนมาไหนตามใจตัวเองเหมือนลูกแมวไม่มีผิด เขาขมวดคิ้วนิดๆ มองเธอ ก่อนจะพูดว่า

 

“กลับได้แล้ว”

 

พูดจบ เขาก็ไม่รอคำตอบรับของเธอสักนิด ซ้ำยังออกแรงดึงจนเธอเอื้อมมือไปคว้ากระเป๋าสะพายแทบไม่ทันขณะที่พยายามก้าวเท้าเดินตามเขา

 

เดี๋ยวนี้เธอชักจะเดินถอยหลังกับเอียงข้างเก่งขึ้นทุกวัน

 

ตอนแรกอายาเมะก็นึกอยากจะถามอยู่หรอกว่าบาคุโกเป็นอะไร ทำไมต้องมาขัดบทสนทนาของเธอด้วย แต่พอดวงตาสีน้ำทะเลมองไปเห็นมิโดริยะที่สีหน้าดูโล่งอกขึ้นอย่างชัดเจน เธอก็กลืนคำพูดพวกนั้นกลับลงไปในลำคอ

 

สีหน้าของบาคุโกที่เธอมองเห็นในตอนนั้นเองก็ดูเรียบเฉยจนแปลกตา

 

อายาเมะเอี้ยวหน้าไปมองเขาอยู่พักหนึ่ง หลังจากนั้นก็ตัดสินใจเดินตามบาคุโกไปทางหอพักของเธอโดยที่ไม่ได้ถามถึงเรื่องนั้นอีก

 

ถึงจะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่อายาเมะก็เข้าใจได้เองไม่ยากว่ามันคือเรื่องที่บาคุโกไม่อยากให้เธอเข้าไปยุ่ง

 

และเธอก็ควรจะเคารพพื้นที่ส่วนตัวของเขา

 

จะว่าไปแล้ว เธอก็ไม่เคยเห็นมิโดริยะกับบาคุโกคุยเล่นกันเลย ดีไม่ดีดูเหมือนว่าบาคุโกจะระเบิดอารมณ์กับมิโดริยะมากเป็นพิเศษเมื่อเทียบกับคนอื่นด้วยซ้ำ

 

คงจะมีความหลังอะไรกันมาล่ะมั้ง

 

อายาเมะถอนหายใจเบาๆ ในตอนที่เธอเดินไปบนทางเดินระหว่างหอพักยามค่ำคืนของโรงเรียนยูเอพร้อมกับบาคุโก

 

ทำไมเป็นคนที่มีความสัมพันธ์อันซับซ้อนกับคนรอบตัวแบบนี้นะ

 

ในขณะที่อายาเมะคิดแบบนั้น เธอก็เหลือบไปเห็นแสงไฟที่ส่องกระทบเสี้ยวหน้าของเด็กหนุ่มพอดี

 

ใบหน้าของบาคุโกยังดูเรียบเฉย แต่ก็ผ่อนคลายลงนิดหน่อยจนออกจะเฉื่อยชาเมื่อเทียบกับสีหน้าปกติของเขา

 

ในชั่ววินาทีนั้นเอง อายาเมะก็อดตั้งคำถามกับตัวเองไม่ได้

 

แล้วตอนนี้เธอกับบาคุโกอยู่ในสถานะอะไรกันแน่

 

คนรู้จักเหรอ? พวกเขาน่าจะข้ามเส้นนั้นมาตั้งนานแล้ว

 

เพื่อนเหรอ? แต่เจ้าตัวก็ไม่เคยพูดอย่างนั้นสักคำ

 

นักร้องกับคนฟังเพลง? คอมเมนเตเตอร์กับมือกลอง?

 

สถานะของพวกเขาคลุมเครือจนระบุไม่ได้ ยังไม่นับรวมความรู้สึกแปลกๆ ที่ชักจะเพิ่มขึ้นทุกวันในใจของเธออีก

 

อายาเมะได้แต่ยิ้มแห้งๆ ให้ตัวเอง

 

ที่จริงแล้วเธอกับบาคุโกก็อยู่ในความสัมพันธ์อันซับซ้อนเหมือนกัน

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

ตอนที่อายาเมะกลับมาถึงหอพักก็เป็นเวลาสองทุ่มกว่าแล้ว

 

เพื่อนร่วมห้องของเธอยังนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นรวมชั้นล่าง รวมกลุ่มตามจุดต่างๆ ตามหน้าที่ที่พวกเขาแบ่งกัน

 

อายาเมะเห็นว่าทุกคนยังดูสนุกสนานดีเธอก็พอใจแล้ว

 

เธอไม่ได้ตื่นเต้นอะไรกับงานเทศกาลเป็นพิเศษ อันที่จริงกลายเป็นว่าเธอเฝ้ารอคอนเสิร์ทของห้อง 1-A มากกว่างานในห้องของเธอเสียอีก

 

เธอเป็นหัวหน้าห้องแท้ๆ

 

รู้สึกผิดจังเลยแฮะ…

 

แต่ถ้าไม่มีเธออยู่ บรรยากาศมันคงจะดีกว่าล่ะมั้ง

 

อายาเมะกวาดตามองเพื่อนในห้องเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินไปทางลิฟต์เพื่อเตรียมจะกลับขึ้นห้องไปพักผ่อน

 

“อิชิคาวะ!”

 

ยังไม่ทันที่เด็กสาวจะเดินพ้นห้องนั่งเล่น ก็มีคนตะโกนเรียกเธอเอาไว้เสียก่อน

 

อายาเมะชะงักฝีเท้า พอหันกลับไปจึงเห็นว่าเพื่อนร่วมชั้นสาวคนหนึ่งวิ่งมาเรียกเธอไว้จากอีกฟากของห้องนั่งเล่น

 

เด็กสาวคนนั้นชื่ออิสึกิ เธอคุยกับซาโยริอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกับอายาเมะ ไม่ได้สนิทแต่ก็ไม่ได้ไม่ชอบหน้า เรียกได้ว่าเป็นแค่เพื่อนร่วมห้องที่มีความสัมพันธ์อันเรียบง่าย

 

แต่ตั้งแต่อายาเมะมีปัญหากับเพื่อนบางคนในห้อง คนหลายคนก็เริ่มจะเลี่ยงหน้าเธอบ้าง อิสึกิเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

 

อายาเมะจึงแปลกใจนิดหน่อยที่เป็นฝ่ายถูกทักทายก่อน

 

“อิสึกิจัง มีอะไรหรือเปล่า”

 

อายาเมะหันไปถาม ก่อนจะสังเกตได้ว่านอกจากอิสึกิแล้วยังมีสายตาอีกหลายคู่มองมายังเธอจากกลุ่มโต๊ะที่อิสึกิเพิ่งจะเดินออกมา

 

ซาโยริก็เป็นหนึ่งในนั้น

 

อายาเมะเลิกคิ้วนิดๆ เป็นเชิงถามเพื่อนสนิทของเธอ แต่ซาโยริกลับแค่ยกนิ้วโป้งส่งมาให้

 

“คือว่าเธอยังไม่มีธุระอะไรที่ต้องทำตอนวันงานเทศกาลใช่ไหม”

 

นั่นก็คือคำถามอย่างสุภาพของการบอกว่าเธอยังไม่มีหน้าที่ใช่ไหมนั่นล่ะ

 

งานส่วนใหญ่ของอายาเมะเป็นการเตรียมสถานที่และเอกสารตามประสาหัวหน้าห้อง และยังไม่มีคนกลุ่มไหนมาชวนเธอไปทำงานด้วย อายาเมะจึงคิดว่าตอนวันงานเธอคงจะว่างทั้งวัน

 

เธอจึงได้แต่พยักหน้าตอบกลับไปอย่างงุนงง

 

“ตอนช่วงเช้ากะจะไปดูคอนเสิร์ทของห้อง A สักสองชั่วโมงน่ะ นอกเหนือจากนั้นก็ยังว่างอยู่”

 

อิสึกิเม้มปากนิดๆ ก่อนจะถามว่า “อยากจะมาทำงานแต่งเป็นผีด้วยกันไหม”

 

คำถามที่ไม่คาดคิดนั้นทำให้อายาเมะยืนนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง เธอเผลอหลุดปากถามกลับไปว่า “หมายถึงว่า ให้ฉันไปร่วมกลุ่มด้วยเหรอ”

 

คำถามนั้นทำให้อิสึกิหน้าแดงขึ้นขณะที่มองหลบตาไปอีกทาง

 

ท่าทางที่ดูกระอักกระอ่วนนั่นทำให้อายาเมะยิ้มบางๆ ด้วยความรู้สึกที่อธิบายได้ยาก ก่อนจะตอบกลับไปว่า “ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกนะ ถ้าอิสึกิจังไม่สบายใจล่ะก็...”

 

“เปล่าหรอกนะ!” อิสึกิตอบกลับมาเสียงดังก่อนที่อายาเมะจะทันได้พูดจบประโยคเสียอีก เธอหันหน้าหลบตาไปอีกรอบ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาลงว่า

 

“พวกเราแค่รู้สึกไม่ดีน่ะที่ก่อนหน้านี้หลบหน้าอิชิคาวะจังเพราะกลัวว่าพวกโทเงะอิเคะจะพาลโกรธไปด้วย ทั้งที่ความจริงแล้วเธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด แล้วเธอก็ยังทำดีกับพวกเรามาอยู่ตลอด...ขอโทษด้วยนะ”

 

ที่ทำท่าทางกระอั่กกระอ่วนเมื่อกี้คงเพราะว่ารู้สึกผิดเลยไม่อยากสู้หน้าเธออย่างนั้นสินะ

 

พออายาเมะรู้แบบนั้นแล้ว ในใจของเธอก็พลันรู้สึกโล่งอกมากขึ้นอย่างบอกไม่ถูก รอยยิ้มฝืนเมื่อครู่ค่อยๆ ขยับเป็นรอยยิ้มกว้างมากขึ้นในตอนที่เธอได้ยินประโยคถัดไปของอีกฝ่าย

 

“แต่ต่อไปฉันจะไม่หลบหน้าอิชิคาวะแล้วล่ะ จะเป็นเพื่อนกับทั้งโทเงะอิเคะและเธอด้วย ทุกคนเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”

 

‘ทุกคน’ ที่ว่านั่นคงหมายถึงกลุ่มคนที่นั่งมองเหตุการณ์จากตรงโซฟาด้านใน คงเป็นกลุ่มคนที่รับงานแต่งตัวเป็นผี

 

หนึ่งในนั้นก็คือซาโยริที่ยังคงแอบชูนิ้วโป้งมาให้เธอ

 

“ขอบคุณมากเลยนะ”

 

เธอไม่ได้แค่พูดไปอย่างนั้น แต่รู้สึกขอบคุณมากจริงๆ

 

อายาเมะไม่เคยโกรธเพื่อนร่วมห้องที่เลือกจะเมินเฉย เธอเข้าใจดีว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะมีความกล้าพอจะเข้าไปขวางอารมณ์โกรธเคืองของคนอื่น

 

เพราะเธอเองก็เคยเป็นหนึ่งในนั้น

 

เคยรับรู้ว่ามีเพื่อนไม่ชอบหลักสูตรฮีโร่ แต่ก็เลือกจะนิ่งเฉย

 

เคยรู้ว่ามีคนอยากจะไปหาเรื่องบาคุโก แต่ก็ไม่กล้าห้าม

 

แต่มันจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว

 

อายาเมะจะไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว

 

และเธอก็ดีใจมากจริงๆ ที่มีคนเข้าใจและยอมรับเธอกับการตัดสินใจของเธอได้

 

ความรู้สึกอึดอัดที่ติดเป็นตะกอนตกค้างอยู่ในใจของเธอมาสักพักหนึ่งกำลังค่อยๆ จางหายไป

 

อายาเมะแอบยกนิ้วโป้งส่งกลับไปให้ซาโยริในขณะที่ใบหน้ายังประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้าง

 

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันช่วยเรื่องแต่งหน้าผีก็แล้วกันนะ!” อายาเมะรีบเสนอตัวช่วยทันที

 

ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอไม่ค่อยจะสนใจงานเทศกาลนี้สักเท่าไร แต่ตอนนี้อายาเมะกลับตื่นเต้นจนรอแทบไม่ไหว

 

ทั้งคอนเสิร์ทของห้อง A และบ้านผีสิงของห้อง C ของเธอ…

 

ถ้าวันงานเทศกาลมาถึงไวๆ ก็คงดี

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

บาคุโกกำลังเขียนคำตอบลงในสมุดการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ ตอนที่เขาได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังมาจากโทรศัพท์มือถือที่วางทิ้งไว้ด้านข้าง

 

เขาเหลือบไปมองดูชื่อของเจ้าของข้อความ จากตอนแรกที่ตั้งใจจะทำเป็นไม่เห็นก็ต้องหยิบขึ้นมาตอบจนได้

 

ยัยป้า : ได้ยินว่ายูเอจะจัดงานเทศกาล ช่วงนี้คงลากลับบ้านไม่ได้สินะ?

 

Bakugou K. : เออ


บาคุโกตอบกลับไปสั้นๆ อย่างขี้เกียจจะพิมพ์อะไรให้มากความ แต่คนอีกฝั่งกลับตอบกลับมาอย่างรวดเร็วราวกับรู้ทันนิสัยของเขาดี

 

ยัยป้า : อย่าไปสร้างความเดือดร้อนให้ที่ห้องล่ะ!

 

Bakugou K. : อย่าพูดเหมือนฉันเป็นเด็กนะยัยป้า

 

ยัยป้า : อย่าพูดจาเหมือนตัวเองเป็นผู้ใหญ่นะเจ้าเด็กบ้า!

 

จากที่ไม่ได้ตั้งใจจะต่อบทสนทนายืดยาว บาคุโกกลับคว้าโทรศัพท์ขึ้นมารัวข้อความตอบกลับไปอย่างดุเดือด การบ้านที่ยังทำไม่เสร็จถูกทิ้งเอาไว้ชั่วคราวในขณะที่เจ้าของห้องเริ่มมีเครื่องหมายความหัวร้อนแปะบนใบหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ

 

ยัยป้า : แล้วอายาเมะจังล่ะ เป็นยังไงบ้าง?

 

ชื่อของยัยกระต่ายซุ่มซ่ามที่อยู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาทำให้บาคุโกชะงัก

 

รูปโปรไฟล์ของยัยป้ามีสัญลักษณ์จุดสามจุดขึ้นเรียงกันอยู่พักหนึ่งก่อนที่ข้อความถัดไปจะถูกส่งมา

 

ยัยป้า : ฉันเห็นโพสต์นั่นผ่านๆ ตา ดูเหมือนว่าเด็กคนนั้นจะมีช่วงเวลาที่ลำบากพอตัวเลย

 

บาคุโกพ่นลมหายใจเสียงดัง

 

ห่วงไม่เข้าท่า

 

กระต่ายก็มีวิธีแก้ปัญหาของกระต่ายนั่นแหละ

 

เขายังไม่ทันจะตอบข้อความนั้น แถบแจ้งเตือนก็แสดงข้อความจากไอดีของคนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนาขึ้นมาพอดี

 

Ichi_Ayame♫ : ฉันกำลังจะอัพเพลงใหม่น่ะ

 

บาคุโกคว่ำปากลงโดยไม่รู้ตัวขณะลบข้อความเดิมทิ้งแล้วพิมพ์ข้อความใหม่ส่งไปในห้องแชทของยัยป้า

 

Bakugou K. : ยัยวูดูส่งเพลงมา ไปคุยกันเองเหอะ

 

เขากดหน้าจอแรงขึ้นด้วยความหงุดหงิดขณะที่กำลังสลับห้องแชทเพื่อส่งต่อข้อความของยัยกระต่าย

 

ไอดีแชทก็เคยให้ไปแล้ว หล่อนยังกล้ามาใช้เขาเป็นพิราบสื่อสารอีก

 

ในตอนนั้นเองที่ข้อความในห้องแชทของเขากับยัยวูดูมีข้อความเพิ่มขึ้นมาอีกสองข้อความ

 

Ichi_Ayame♫ : อยากให้บาคุโกได้ฟังก่อน

 

Ichi_Ayame♫ : เพราะว่าบาคุโกเล่นดนตรีเก่ง ฉันเลยอยากลองปรึกษาดูก่อนที่จะลงไปจริงๆ น่ะ! ไม่รู้ว่าพอใช้ได้หรือเปล่า

 

คำถามงี่เง่า

 

หล่อนลงเพลงมาก่อนจะรู้จักเขาไม่รู้ตั้งกี่สิบเพลงแล้ว จะมาถามอะไรเอาตอนนี้

 

บาคุโกตั้งใจจะไม่สนใจข้อความของเด็กสาวแล้ว แต่ก่อนที่จะทันได้กดปิดห้องแชท ใบหน้าของยัยกระต่ายตอนที่เงยหน้ามองเขาด้วยดวงตากลมโตแฝงแววคาดหวังก็ผุดกลับขึ้นมา

 

บาคุโกจ้องมองไฟล์นั่นอยู่สักพัก

 

น่ารำคาญชิบ

 

แต่นิ้วของเขาก็กดเข้าไปฟังเพลงนั้นในที่สุด

 

เสียงเปียโนเรียบง่ายชวนให้รู้สึกอบอุ่นดังขึ้นเป็นอย่างแรก ก่อนจะตามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานผสานอัตลักษณ์ของยัยวูดู

 

“ถึงใครๆ จะบอกว่าเธอใจร้าย แต่สำหรับฉันเธอใจดีที่หนึ่งเลยนะ….”

 

ยัยนั่นยังคงแต่งเพลงที่ฟังสบายเหมือนเคย ดวงตาสีแดงสดจ้องมองข้อความของหล่อนอยู่ครู่หนึ่ง ในขณะที่แจ้งเตือนข้อความของอีกห้องแชทกลับปรากฎขึ้นมาบนแถบข้างบนติดๆ กัน

 

ยัยป้า : ไหน

 

ยัยป้า : หลับแล้วรึไง

 

ยัยป้า : ตื่นมาเดี๋ยวนี้นะเจ้าลูกบ้า!

 

บาคุโกสลับห้องแชทก่อนจะพิมพ์ลงไปว่า

 

Bakugou K. : ยัง

 

ยัยป้า : แล้วเพลงที่ว่า?

 

Bakugou K. : ไม่ให้

 

การเปลี่ยนใจดื้อๆ นั่นทำให้ห้องแชทเต็มไปด้วยการโวยวายของยัยป้า

 

แต่บาคุโกไม่สนใจหรอก

 

เหอะ! ก็ยัยนั่นส่งเพลงมาให้เขา

 

เรื่องอะไรจะต้องแบ่งให้คนอื่นล่ะวะ

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

อายาเมะอารมณ์ดีจนรู้สึกว่าวันนี้น่าจะเป็นวันโชคดีของเธอ

 

อยู่ๆ ทุกอย่างก็พลอยดูเป็นใจไปหมด

 

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว เธอจึงมานอนกลิ้งอยู่บนเตียงพร้อมกับเปิดโน้ตบุ๊คทิ้งเอาไว้

 

ตอนแรกอายาเมะตั้งใจจะเปิดหาเพลงสบายๆ ฟัง แต่พอเปิดเข้าไปในยูทูปแล้วก็พลันลังเลขึ้นมา

 

จะอัพเพลงใหม่เลยดีไหมนะ

 

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น ตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบเดือน อายาเมะคิดว่าเธอเก็บตัวเงียบมานานพอแล้ว เรื่องดราม่าก็สงบลงไปมาก จนตอนนี้เหลือแค่แฟนคลับที่แวะเวียนมาเรียกร้องให้เธอกลับมาลงเพลงตามเดิมเท่านั้น

 

คงจะเป็นเวลาที่ดีที่จะกลับไปสู่วิถีชีวิตตามปกติของเธอแล้วมั้ง

 

อายาเมะคิดดังนั้นแล้วก็ตัดสินใจเปิดเช็คไฟล์เพลงที่เธออัดทิ้งไว้ตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วขึ้นมาตรวจดูอีกครั้ง

 

ถึงจะเปิดเผยตัวตนในฐานะของไอริสไปแล้ว แต่อายาเมะก็ยังไม่ชอบให้มีภาพของตัวเองออกสื่ออยู่ดี สุดท้ายแล้วเธอจึงใช้ภาพรูปดอกไอริสเป็นภาพพื้นหลังตามเดิม

 

หลังจากฟังทบทวนเพลงของตัวเองเสร็จ อายาเมะก็ตั้งใจจะกดอัพโหลดเพลงขึ้นไป ในระหว่างนั้นเธอก็พิมพ์แชทคุยกับซาโยริไปด้วยเพื่อจะบอกเพื่อนสนิทของเธอว่าเธอจะกลับมาอัพโหลดเพลงตามเดิมแล้ว

 

ในตอนนั้นเองที่ดวงตาสีน้ำทะเลสะดุดเข้ากับชื่อของคนอีกคนในหน้าต่างแชทของเธอ

 

Bakugou ╬ (◣ Д ◢) ✴✴✴

 

รู้ตัวอีกที อายาเมะก็เผลอกดเข้าไปในห้องแชทของพวกเขา

 

ข้อความของพวกเขาจบลงที่เธอได้บอกบาคุโกว่าเธอจัดการยามาโมโตะเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อเกือบหนึ่งเดือนก่อน หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่ได้พิมพ์คุยอะไรกันอีกเลย

 

ไม่สิ...เป็นข้อความของเธอฝ่ายเดียวด้วยซ้ำ เพราะบาคุโกไม่ได้ตอบอะไรสักคำ

 

อายาเมะนั่งมองห้องแชทนั้นอยู่สักพักด้วยความลังเล

 

ด้วยความบังเอิญ ทำให้อายาเมะรู้แล้วว่าบาคุโกฟังเพลงของเธอ

 

ถ้าเธออัพเพลงนี้ขึ้นไป...เขาจะเห็นหรือเปล่านะ

 

บาคุโกจะฟังเพลงใหม่ของเธอด้วยหรือเปล่านะ

 

ความคิดนั้นทำให้อายาเมะรู้สึกว่าข้างในอกของเธอพลันไหววูบไปกับความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้

 

บ้าจริงๆ เลยอายาเมะ

 

เธอต่อว่าตัวเองในใจ

 

ตั้งใจว่าจะไม่ถลำลึกลงไปมากไปกว่านี้แล้วไม่ใช่เหรอ

 

ทั้งที่คิดแบบนั้น แต่อายาเมะก็ยังตัดสินใจกดลากไฟล์เพลงนั้นส่งเข้าไปในห้องแชทของพวกเขาอยู่ดี

 

Ichi_Ayame♫ : ฉันกำลังจะอัพเพลงใหม่น่ะ

 

Ichi_Ayame♫ : อยากให้บาคุโกได้ฟังก่อน

 

ตอนแรกอายาเมะไม่ได้คิดอะไร แต่พออ่านทวนข้อความของตัวเองอีกรอบแล้ว เธอก็รู้สึกว่ามันฟังดูแปลกๆ

 

เหมือนกับว่าเธอกำลังบอกว่าเธออยากให้เขาได้ฟังเพลงของเธอเป็นคนแรกอย่างไรอย่างนั้น

 

ความคิดนั้นทำให้เด็กสาวรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองเห่อร้อนขึ้นมา เธอรีบใช้โอกาสที่อีกฝ่ายยังไม่ได้อ่านข้อความรีบพิมพ์เสริมต่อท้ายเข้าไปอย่างรวดเร็ว

 

Ichi_Ayame♫ : เพราะว่าบาคุโกเล่นดนตรีเก่ง ฉันเลยอยากลองปรึกษาดูก่อนที่จะลงไปจริงๆ น่ะ! ไม่รู้ว่าพอใช้ได้หรือเปล่า

 

อายาเมะตั้งใจจะสลับหน้าจอไปตอบข้อความของซาโยริก่อน แต่ข้อความของเธอกลับถูกบาคุโกอ่านในตอนนั้นเอง

 

เธอแทบจะเผลอลืมหายใจในตอนที่คำว่า ‘อ่านแล้ว’ ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ

 

เขาไม่ได้ตอบอะไรกลับมาสักพักหนึ่ง

 

อายาเมะเองก็ไม่แน่ใจว่าเขากำลังฟังเพลงอยู่เลยไม่ได้ตอบเธอ หรือว่าเขาไม่คิดจะตอบข้อความของเธออยู่แล้วกันแน่

 

ทั้งที่ผ่านไปแค่ไม่กี่นาที แต่ในใจของอายาเมะรู้สึกว่ามันยาวนานเหลือเกิน

 

แต่ในที่สุด ก็มีข้อความใหม่ปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอจนได้

 

Bakugou K. : ถามอะไรโง่ๆ

 

อายาเมะชะงักมือที่กำลังเลื่อนเม้าส์อยู่ในทันที หัวสมองของเธอกำลังพยายามตีความภาษาบาคุโก แต่ยังไม่ทันจะได้ข้อสรุป เขาก็ส่งข้อความต่อไปมาติดๆ กัน

 

Bakugou K. : รีบๆ อัพไปได้แล้ว

 

ในตอนนั้น อายาเมะรู้สึกว่าหัวสมองของเธอได้หยุดทำงานไปจริงๆ ในชั่ววินาทีที่เธอประมวลผลคำพูดของเขาได้

 

ใบหน้าที่แค่เห่อร้อนเมื่อครู่เริ่มขึ้นสีแดงจัดขึ้นจนอายาเมะต้องคว้าตุ๊กตาข้างๆ ขึ้นมากอดปิดหน้าของตัวเองเอาไว้ แม้ว่าในห้องจะมีเธออยู่แค่คนเดียวก็ตาม

 

เด็กสาวหลับตาลง ในตอนนั้นเสียงของบาคุโกเหมือนจะก้องอยู่ในหัวจนความคิดอื่นๆ ถูกลบหายไปจนหมด

 

ทั้งที่เป็นแค่ประโยคคำพูดที่พิมพ์ผ่านแชท แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงของเขาพูดออกมาได้เลย

 

ตั้งสติหน่อยสิ อายาเมะ

 

เธอกดหมอนเข้ากับหน้าของตัวเองแรงๆ ครั้งหนึ่งราวกับพยายามดึงสติของตัวเองกลับมา

 

แค่บาคุโกพูดเหมือนจะบอกว่าเพลงของเธอก็ดีอยู่แล้ว จะถามอะไรโง่ๆ อีกทำไมก็เท่านั้นเอง

 

มันก็แค่คำพูดประโยคหนึ่งเอง จะเขินอะไรนักหนา


อายาเมะพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ ทั้งที่ตุ๊กตายังคงปิดทับอยู่บนใบหน้า สงบสติอารมณ์และจังหวะหัวใจที่เต้นถี่รัวให้กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ก่อนจะรวบรวมสติเงยหน้าขึ้นมาอัพโหลดไฟล์เพลงในที่สุด

 

ใช้เวลาไม่นานนัก เพลงให้ของเธอก็ขึ้นไปปรากฏบนแชนเนิลไอริส

 

อายาเมะก๊อปปี้ลิงค์เพลงไปโพสต์ในเพจของเธอด้วยความเคยชิน พร้อมกับพิมพ์ข้อความขอบคุณแฟนคลับทุกคนที่อยู่เคียงข้างเธอในช่วงเวลาที่เธอเจอกับปัญหา แล้วจึงให้คำยืนยันว่าต่อไปนี้เธอจะกลับมาอัพเพลงตามปกติอย่างเดิม

 

หลังจากอายาเมะกดโพสต์ข้อความนั้นลงไป ก็มีแจ้งเตือนปรากฏขึ้นมาแทบจะในทันที

 

Bakugou Katsuki like your post : “นี่ไอริสเองนะคะ ต้องขอโทษที่ห่างหายไป….”

 

เด็กสาวกะพริบตาปริบๆ ขณะที่กดรีเฟรชหน้าจออีกครั้งราวกับไม่มั่นใจในข้อความที่เห็น

 

Bakugou Katsuki and 20 others people like your post : “นี่ไอริสเองนะคะ ต้องขอโทษที่ห่างหายไป….”

 

….

 

บาคุโกไลค์โพสต์ของเธอ

 

ไม่สิ ไม่ใช่แค่ไลค์โพสต์ของเธอ

 

เขากดไลค์โพสต์ของเธอเป็นคนแรกด้วย

 

ดวงตาสีน้ำทะเลเบิกกว้างขึ้นขณะที่จับจ้องไปยังข้อความแจ้งเตือนนั้นตาไม่กะพริบ มือของอายาเมะเอื้อมสะเปะสะปะไปคว้าเอาตุ๊กตาตัวเดิมขึ้นมาปิดใบหน้าเอาไว้อีกรอบ

 

ถ้าเมื่อครู่นี้เธอคิดว่าหน้าของเธอร้อนผ่าวมากแล้ว...ตอนนี้หน้าของเธอคงร้อนเหมือนกับปากปล่องภูเขาไฟ

 

ความรู้สึกที่อายาเมะเคยคิดว่าเธอจะไม่ปล่อยให้มันพัฒนาไปมากกว่านี้กลับเอ่อท้นขึ้นมาเหมือนกับเขื่อนที่โดนทำลายจนมีรูโหว่ใหญ่ๆ ทำให้น้ำไหลทะลักออกมาอย่างหยุดไม่ได้

 

ทั้งที่เธอตั้งใจก่อกำแพงหนาๆ แต่ผู้ชายคนนั้นกลับระเบิดมันทิ้งได้อย่างง่ายดาย

 

ร้ายกาจเกินไปแล้ว

 

อายาเมะได้แต่ถอนหายใจกับตัวเอง

 

ความรู้สึก ‘สนใจ’ บาคุโกของเธอ...มากขึ้นจนควบคุมไม่ไหวแล้วล่ะ

 

______________________________

ในที่สุดก็ผ่านพ้นวิกฤตของการสอบใหญ่ 3 ครั้งรวดใน 2 สัปดาห์มาได้แล้วล่ะค่ะ TT

แต่วันนี้ดวงซวยมากจริงๆ ตอนวิ่งไล่น้องหมาฟาดเคราะห์หกล้มไปเลยค่ะ ปวดเข่ามากตอนนี้ แอแง

รอบนี้ต้องขอบคุณน้อง Pandora P. มากๆ เลยค่ะที่ช่วยแบกตอนนี้และเข็นออกมาจนเสร็จในช่วงเวลาที่เรายุ่งสุดๆ ยุ่งมากๆ ยุ่งมากๆๆๆ

ตอนต่อไปจะสลับไปอัพเรื่องอื่นบ้างแล้วล่ะค่ะ ใจจริงอยากอัพคุมฮอว์กส์นะ แต่มังงะตอนหลังๆ มานี้ทำเราใจบางจนเขียนไม่ไหวเลยค่ะ จะร้องไห้ทุกที TT เลยต้องหลบมาเขียนอะไรโชโจๆ แทน

ขอบคุณทุกคนเหมือนเดิมนะคะ ไลค์และเม้นท์ของทุกคนช่วยเราได้มากจริงๆ ค่ะ

เอาไว้เจอกันในตอนถัดไปนะคะ

ปล. ตอนที่แล้วเหมือนเด็กดีจะอ๋องอะ เอา username มาขึ้นเป็นชื่อไอดีในคอมเม้นท์ เราต้องนั่งเดาจากรูปโปรไฟล์เอาเลยค่ะว่าใครเป็นใคร 555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 351 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,437 ความคิดเห็น

  1. #473 lamb_san (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 19:08
    เขินนนนน น้องอายาเมะเขินแบบนี้เราก็ยิ่งเขินเลิ่กลั่กๆ ทำตัวไม่ถูกเลยค่ะ อ่ยยยยยย ////////// เค้าส่งเพลงให้ด้วยอ่ะแม๊๊๊๊ (ชี้ๆ) ขอบคุณคุณไรท์กับน้องแพนโดร่านะคะที่เขียนอะไรนุ่มฟูแบบนี้มาให้อ่าน พอช่วยเยียวยาจิตใจของเราจากมังงะได้บ้าง (╥﹏╥)
    #473
    0
  2. #433 ✿ Red_Tsubaki ✿ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2563 / 15:40
    รอตอนถัดไปอย่างใจจดใจจ่อเลยค่าาา มุเเง้ เมื่อไหร่เค้าจะคบกันนะ! -เจ้าคัตสึ! รีบรู่ความรู้สึกตัวเองเเล้วยอมรับมันซักที!!!! รีดเดอร์ใจเต้นตูมตามเชียร์จนเหนื่อยเเละใจบางไปหมดเเล้วนะ55555
    #433
    0
  3. #430 Yok-anime32002 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2563 / 15:30

    เราไม่อ่านมาหลายวันแล้ว อยากอ่าน
    #430
    0
  4. #429 sasiwimon2244 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 18:43

    สนุกมาก
    #429
    0
  5. #428 Sweet-Candycat (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 21:04
    คัตจังร้ายมากกกก ตอนคุกกี้คือหึงนึป่าว มีคนแอบหึงนึป่าวววววว
    #428
    0
  6. #427 blackcat4 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 20:01

    ร้ายกาจเกินไปแล้วคัตจังงงฮื้อออ
    #427
    0
  7. #426 Bao_Bao (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 16:24

    ความแย่งคุกกี้มันคืออารายคร้าาาา กริ๊ดดดดดดดด♡♡♡ อ่านไปยิ้มไปจนโดนทักว่าบ้าเเล้วค้าาา5555+
    #426
    0
  8. #425 godmotherjaa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 15:42

    น่าารักก
    #425
    0
  9. #424 Black_Arts (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 13:42
    คัตจังแย่งคุกกี้55222552255252252 อายาเมะจังชอบบาคุโกเข้าจริงๆแล้วTT ดีใจที่กลับมาอัปนะคะ โหยหาความสดใสมาก มังงะอาร์คนี้คือไม่ได้เลย;—;
    #424
    0
  10. #423 271045 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 13:39

    คนอื่นคิดไงไม่รู้ แต่ดิฉันคิดชื่อลูกรอให้แล้วจร้าาา แต่งเลย!แต่งเลย!
    #423
    0
  11. #422 Baby-M (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 12:59
    แงงงงง หึงอายาเมะอ๋อบาคุโก๊555 ไหนจะหวงเพลงเค้า กดไลค์ให้เค้าคนแรกอีก แหมมมม นายมันแน่! บาคุโก คัตสึกิ!
    #422
    0
  12. #421 kmodile38 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 10:08
    หวงแหละดูออก
    #421
    0
  13. #420 wanathida (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 08:47
    เบื่นคลมีความฮักกกกกกกก
    #420
    0
  14. #419 gamefunny (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 08:38
    หวงคุ้กกี้ ไม่อยากให้คุยกับครึ่งๆ ใช่มั้ย หวงเพลง หวงไปหมด อุกรี๊ดดดด
    #419
    0
  15. #418 sroyson47 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 08:37
    ไอคัต ไอหึง! ไอหมาปอม!
    #418
    0
  16. #417 sroyson47 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 08:37
    มังงะปวดตับสินะ...
    #417
    0
  17. #416 midorinase (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 08:30
    แกหึงแน่ๆยัยคัต!!!ความรู้สึกปิ๊มปิ่มนี่มันอะไรกันนน!!!!
    #416
    0
  18. #415 kanyapakj140 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 07:00
    แกหึงใช่ม้ายยยย หึงแน่ๆ
    #415
    0
  19. #413 faza205317 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 02:01
    หมาปอมเรามีอาการหวงเล็กๆด้วย ว้ายยยย ชอบเขาแล้วล่ะสิ อิอิ
    #413
    0
  20. #412 mookmane (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 01:29

    โอ้ยยยย เขินนนน รี้ดเขินแทนน้องไปหมดแล้วววว ฟหกดเอกาสวแพดแดำำกแำก
    #412
    0
  21. #411 aom051 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 01:17
    อย่างนี้ต้องจีบ! เดินหน้า ลุย!!
    #411
    0
  22. #410 D_e_v_i_l (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 00:55
    เขินตัวบิดเลยครับ
    #410
    0
  23. #409 baifurn27 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 00:52
    ยัยคัตคือหวงแม้แต่กับแม่ตัวเองหรอ555555
    #409
    0
  24. #408 primmy24 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 00:41
    อ๊ะ ไม่ทันเม้นแรกกับหัวใจแรกของนายคัตสึกิจริงๆ ด้วยล่ะ -0- ทุกคนไม่นอนกันเหรอคะ?
    #408
    3
    • #408-2 Ms. Margarita, Pandora P.(จากตอนที่ 26)
      12 ธันวาคม 2563 / 00:53
      ดึกๆแล้วใครเขากินขนมกันคะ....
      #408-2
    • #408-3 Ms. Margarita, Pandora P.(จากตอนที่ 26)
      12 ธันวาคม 2563 / 00:53
      ดึกๆแล้วใครเขากินขนมกันคะ...
      #408-3
  25. #407 Thitichaya2 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2563 / 00:37
    ฮืออ อะไรไม่รู้ เขินแทนอายาเมะไปหมดเลยยย ฮือ คัตจังง ไอต้าวว ทำเป็นบ่นๆแต่ความจริงคือไปรีเฟรชหน้าเพจรอล่ะสิ่! ขอบคุณสำหรับนิยายค่ะคูมมาการิต้าคูมแพนดอร่า!~`★
    #407
    0