Fanfic BNHA / My Hero Academia :: Blazing aria [Bakugou x OC]

ตอนที่ 24 : Aria 22 : Bakugou had accidentally adopted a rabbit.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 371 ครั้ง
    24 ม.ค. 64

 

Aria 22

Bakugou had accidentally adopted a rabbit.

 

อายาเมะยืนพิงกำแพงด้านข้างตึก เท้าข้างหนึ่งเคาะกับพื้นเบาๆ อย่างเผลอตัวในขณะที่ยังก้มลงมองหน้าจอมือถือเพื่อดูเวลา

 

16.55

 

อีกไม่นานก็จะถึงเวลาที่เธอนัดยามาโมโตะเอาไว้

 

อายาเมะไม่มีช่องทางติดต่ออื่นกับเขา เธอจึงทำได้แค่เอาแฟลชไดรฟ์บันทึกเสียงที่อัดไว้ใส่ในซองจดหมายพร้อมกับกระดาษโน้ตเขียนเวลาและสถานที่นัด ใส่ไว้ในล็อกเกอร์ของยามาโมโตะ

 

ถึงจะไม่มีอะไรรับประกัน แต่อายาเมะก็มั่นใจว่าหลังยามาโมโตะได้ยินคลิปเสียงในแฟลชไดรฟ์แล้ว เขาต้องมาตามนัดแน่

 

เหลืออีกแค่ไม่กี่นาที

 

ในช่วงเวลาสุดท้ายนี้ อายาเมะตัดสินใจกดเปิดรายชื่อในสมุดโทรศัพท์ขึ้นมา

 

Bakugou ╬ (◣ Д ◢) ✴✴✴

 

อีโมจิหน้าโมโหนั่นยังทำให้เธอเผลออมยิ้มได้ทุกครั้งที่เห็น

 

อายาเมะกดเข้าไปที่ชื่อของเขา ก่อนจะกดติดดาวเอาไว้

 

“มีอะไรให้โทรหาฉัน”

 

เสียงทุ้มต่ำหนักแน่นลอยวนกลับมา ทำให้รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้นตอนที่คิดถึงเด็กหนุ่มคนนั้น

 

ถึงอายาเมะตั้งใจแล้วว่าเธอจะสะสางเรื่องนี้เองให้ได้ แต่การที่รู้ว่ามีใครสักคนคอยระวังหลังให้ก็ยังเป็นความรู้สึกที่ชวนให้อุ่นใจ

 

ทำให้เธอกล้าเดินมาเผชิญหน้ากับปัญหาโดยที่ไม่เกรงกลัวมัน

 

ในตอนที่อายาเมะกำลังก้มมองมือถือของเธอ ก็มีเสียงเดินเหยียบสนามหญ้าเข้ามาใกล้ทำให้เด็กสาวหันไปมองอย่างรวดเร็ว


 

ยามาโมโตะมาแล้ว

 

เทียบกับเมื่อวันนั้น สีหน้าของเขาดูย่ำแย่ลงอย่างชัดเจน ในมือกำจดหมายที่เธอทิ้งเอาไว้แน่น

 

เขาหยุดยืนห่างจากเธอไประยะหนึ่ง ดวงตาเบื้องหลังกรอบแว่นมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ขณะที่เขาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า

 

“อายาเมะจัง…ไฟล์เสียงนี่น่ะ เธอ…”

 

“ฉันเป็นคนอัดเองค่ะ และก็เป็นคนเอามันไปใส่ไว้ในล็อกเกอร์ของคุณด้วย”

 

คำบอกเล่าของเธอทำให้สีหน้าของยามาโมโตะซีดเผือดลงกว่าเดิม

 

“ไฟล์เสียงนี้ถูกส่งให้อาจารย์ไปแล้วค่ะ ตอนนี้ทุกคนน่าจะกำลังหารือกันเรื่องบทลงโทษของคุณอยู่ อีกไม่นานก็คงจะเรียกตัวคุณไปพบแน่”

 

ยามาโมโตะเอนตัวพิงกำแพงด้วยท่าทางเหมือนคนที่กำลังจะเป็นลม แต่อายาเมะก็ยังยืนอยู่ที่เดิม พูดประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งมากที่สุดที่เธอจะทำได้

 

“แต่ที่ฉันเรียกคุณมาคุยในวันนี้ไม่ใช่เรื่องนั้นหรอกค่ะ”

 

อายาเมะหยิบแฟลชไดรฟ์อีกอันขึ้นมา หน้าตาที่เหมือนกับแฟลชไดรฟ์ในซองจดหมายราวกับแกะทำให้เดาได้ไม่ยากว่ามันเก็บข้อมูลอะไรอยู่ข้างใน

 

“ยามาโมโตะซัง...รู้ไหมคะว่าตอนนี้ฉันมีผู้ติดตามทั้งหมดกี่คน”

 

ดวงตาสีน้ำทะเลมองตรงเข้าไปในตาของอีกฝ่าย ขณะที่เธอพูดประโยคสุดท้ายออกมาว่า

 

“ถ้าฉันปล่อยคลิปเสียงนี่ออกไปในแชนเนิลของฉัน คิดว่ามันจะเป็นยังไงเหรอคะ”

 

อายาเมะเตรียมใจมาแล้วก็จริงว่าจะไม่ใจอ่อนเด็ดขาด แต่ใบหน้าซีดเซียวของยามาโมโตะก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเห็นใจอย่างที่เธอกลัว

 

ความรู้สึกอึดอัดทรมานในตอนที่เขาใช้อัตลักษณ์กับเธอลอยวนกลับเข้ามาในความทรงจำ

 

เขาเองก็ไม่เห็นใจเธอเหมือนกันในตอนที่ใช้อัตลักษณ์ของเขาทำให้เธอไอจนเกือบจะขาดอากาศหายใจ

 

เขาไม่เห็นใจเธอเลยตอนที่ปล่อยรูปของเธอกับบาคุโกออกไปหวังจะโจมตีชื่อเสียงของพวกเขา

 

และการเอาคนอื่นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย...นั่นล่ะคือเรื่องที่ยอมรับไม่ได้มากที่สุด

 

อายาเมะรู้ตัวว่านิสัยไม่สู้คนของเธอทำให้คนอื่นเอาเปรียบได้ง่าย บางครั้งก็ต้องทำงานหนักกว่าคนอื่นหรือทำเรื่องนอกเหนือกว่าหน้าที่ตัวเองไปบ้าง

 

เธอไม่ได้โง่ที่ปล่อยให้ใครต่อใครเอาเปรียบ เธอก็แค่ไม่ชอบความขัดแย้ง

 

เธอแค่อยากให้ทุกคนอยู่ด้วยกันได้โดยไม่ต้องมีใครทะเลาะกับใคร...ให้ทุกคนสามารถมีความสุขไปพร้อมๆ กันได้

 

ถ้าหากว่าการที่เธอถูกเอาเปรียบไปบ้างนิดหน่อยจะทำให้สิ่งนั้นเป็นจริง...มันก็เป็นสิ่งที่เธอยอมรับ

 

แต่ตอนนี้มันเกินจุดนั้นไปมากแล้ว

 

ยามาโมโตะล้ำเส้นเธอมากเกินไป

 

เขาเหยียบย่ำโอกาสที่เธอมอบให้ ใช้อัตลักษณ์ทำร้ายเธอเหมือนวิลเลินคนหนึ่ง และยังทำผิดซ้ำโดยการดึงบาคุโกเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

 

อายาเมะไม่ได้อยากจะใช้แฟนคลับของเธอเป็นเครื่องมือหรือเกราะกำบัง

 

แต่ถ้ายามาโมโตะกล้าทำถึงขนาดนี้แล้ว...

 

เธอก็จะใช้ทุกอย่างที่มีเพื่อจัดการกับเขาเหมือนกัน

 

“ต่อไปนี้ก็เลิกยุ่งกับฉันและบาคุโกได้แล้วค่ะ ห้ามพูดถึง ห้ามแอบตาม ห้ามแม้กระทั่งจะเดินสวนกับฉันหรือบาคุโกบนทางเดิน ถ้าฉันหรือว่าบาคุโกเห็นคุณ หรือจับได้ว่าคุณพยายามทำอะไรแบบนี้อีก ฉันจะไม่ให้โอกาสครั้งต่อไปกับคุณแล้วนะคะ”

 

“อายาเมะจังไม่กล้าทำหรอก”

 

จากน้ำเสียงของยามาโมโตะนั้นบอกได้ยากว่าเขาเชื่อแบบนั้นจริงๆ หรือเขากำลังพยายามบอกตัวเองให้เชื่อแบบนั้นกันแน่

 

แต่อายาเมะก็แทบไม่เปลี่ยนสีหน้าในขณะที่ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “จะลองดูก็ได้นะคะว่าฉันจะกล้าทำจริงไหม”

 

คิ้วของเธอขมวดแน่นเอาจริงเอาจัง ดวงตาสีน้ำทะเลมองตรงไปที่อีกฝ่ายอย่างไม่หลบเลี่ยง รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าเสมอจางหายไปนานแล้ว

 

ใบหน้าเรียบเฉยนั้นทำให้ยามาโมโตะหน้าซีดลงเรื่อยๆ เพียงไม่นานเขาก็เข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งบนพื้น ท่าทางตกใจอย่างถึงที่สุดกับท่าทางที่เปลี่ยนแปลงไปของเธอ

 

“บาคุโกน่ะ...เจ้าหมอนั่นน่ะ! มันมีดีอะไรถึงขนาดนั้นเลยหรือไง อายาเมะจังถึงได้ติดใจมันถึงขนาดนั้น ก็แค่คนป่าเถื่อนชอบใช้ความรุนระ…!”

 

“เงียบ”

 

คำสั่งเรียบๆ นั่นถูกพูดออกมาด้วยอัตลักษณ์ของอายาเมะ

 

ริมฝีปากของยามาโมโตะปิดสนิทเข้าหากัน ไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาจากปากอยู่พักหนึ่ง ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนกที่เขาควบคุมร่างกายของตัวเองไม่ได้

 

“คนอย่างคุณไม่มีสิทธิ์ว่าบาคุโกค่ะ”

 

อายาเมะสูดหายใจเข้า ข่มความรู้สึกขุ่นมัวที่แล่นอยู่ในใจ ก่อนจะพูดต่อว่า “บาคุโกช่วยเหลือฉันเสมอในตอนที่ฉันกำลังเดือดร้อน และพยายามมากกว่าใครเพื่อจะเป็นฮีโร่ที่แข็งแกร่ง เป็นคนที่เหนือกว่าคุณไม่รู้ตั้งกี่เท่าตัว”

 

คิ้วของเธอขมวดแน่นแสดงความขุ่นเคืองอย่างชัดเจนขณะที่พูดประโยคสุดท้ายออกมา

 

“ถ้าคุณพูดจาดูถูกเขาอีกล่ะก็...ฉันไม่ให้อภัยคุณแน่”

 

เกิดความเงียบชั่วอึดใจขึ้นในบริเวณสนามตรงนั้น ยามาโมโตะตัวแข็งทื่อไปราวกับกำลังตื่นตกใจเอามาก เสียงแผ่วเบาลอดริมฝีปากพูดตะกุกตะกักว่า

 

“คะ...คุณน่ะ...คุณน่ะเป็นนางฟ้า...นางฟ้าน่ะ...”

 

“ฉันไม่ใช่นางฟ้าหรอกค่ะ” อายาเมะพูดตัดบทก่อนที่ยามาโมโตะจะทันได้พูดจนจบ “...เป็นคนธรรมดาที่กำลังโกรธคุณมากๆ ก็เท่านั้นเอง”


 

พูดจบ เธอก็หมุนตัวเตรียมจะเดินออกไปโดยไม่ได้สนใจคนที่เธอทิ้งเอาไว้ข้างหลังอีกเลย

 

อายาเมะคิดว่าเขาคงจะเข้าใจดีแล้วว่าความใจดีของเธอถูกใช้กับเขาไปหมดแล้ว

 

ถ้ามีครั้งต่อไป...มันจะไม่จบลงแค่ในโรงเรียนหรอก

 

ถ้าคลิปเสียงนี้หลุดออกไป มันจะเป็นตราบาปของยามาโมโตะไปตลอดชีวิต ถึงจะเอาโทษทางกฎหมายไม่ได้ด้วยความเป็นเยาวชน แต่พฤติกรรมแบบวิลเลินนี้จะติดตัวเขาไปตลอดกาล

 

อายาเมะไม่ปล่อยคลิปเสียงออกไปเพราะเธอไม่ได้อยากทำลายชีวิตใคร

 

เธอแค่อยากให้เขาเลิกยุ่งกับเธอและบาคุโก

 

แล้วอีกอย่างหนึ่ง...ถ้าปล่อยคลิปเสียงนี้ออกไปแล้ว เธอจะไม่เหลืออะไรที่จะใช้ขู่เขาได้อีก

 

คนที่ไม่มีอะไรจะเสียอาจจะทำอะไรที่คาดไม่ถึงได้อีกมาก เธอไม่อยากจะเสี่ยงบีบให้ยามาโมโตะไปถึงสภาวะนั้น

 

ดูจากสภาพของเขาตอนนี้ก็คงจะไม่กล้ามายุ่งกับเธออีกแล้วล่ะ

 

อายาเมะเดินออกมาจากสวนโดยไม่ได้หันกลับไปมองข้างหลัง แต่เธอก็มั่นใจว่าไม่ได้ยินเสียงใครเดินตามมา พอเดินเว้นระยะห่างได้สักพัก เด็กสาวจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

 

คงเพราะเธอเปิดรับการแอดไอดีแชทของเพื่อนผ่านเบอร์โทรศัพท์ไว้ หลังจากได้เบอร์ของบาคุโกมาไม่นาน ไอดีแชทของเขาก็ปรากฏในรายชื่อเพื่อนของเธอด้วย

 

เธอกดเข้าไปที่ไอดีแชทของบาคุโก ก่อนจะพิมพ์ข้อความส่งไป

 

Ichi_Ayame♫ : จัดการเรียบร้อยแล้วนะ :)

 

ข้อความนั้นถูกอ่านในทันที

 

ถึงเขาจะไม่ได้ตอบอะไรกลับมาสักคำ แต่แค่เห็นคำว่า ‘อ่านแล้ว’ ที่ขึ้นอยู่บนหน้าจอนั่นก็ทำให้อายาเมะยิ้มกว้างขึ้น

 

อารมณ์หงุดหงิดขุ่นมัวเมื่อครู่จางหายไปจนหมดเพราะเหตุผลง่ายๆ แค่นี้แหละ

 

เพราะมันหมายความว่าบาคุโกรออ่านข้อความของเธออยู่

 

เขารออยู่เพื่อให้มั่นใจว่าเธอปลอดภัยจริงๆ

 

เพียงแค่นั้นมันก็ทำให้หัวใจของเธอรู้สึกอบอุ่นมากพอแล้วล่ะ

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

บาคุโกยืนอยู่ที่สุดขอบระเบียงทางเดินชั้นสองของตึกเรียน มือสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงในขณะที่ดวงตาสีแดงมองลงไปข้างล่าง จับจ้องไปยังร่างสองร่างที่ยืนอยู่ในสวนข้างอาคาร

 

ด้วยระยะห่างขนาดนี้ทำให้เขาไม่ได้ยินเสียงพูดคุยของยัยกระต่ายกับไอ้ตัวประกอบหน้าจืด แต่สีหน้าซีดเผือดของไอ้หมอนั่นก็ทำให้คาดเดาถึงทิศทางของบทสนทนาได้ไม่ยาก

 

ไม่นานนัก เจ้าหมอนั่นก็ทรุดลงไปกับพื้นด้วยท่าทางเหมือนพร้อมจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ

 

บาคุโกไม่รู้หรอกว่ายัยวูดูใช้วิธีอะไร แต่หล่อนก็ดูจะจัดการได้เรียบร้อยดีอย่างที่บอกเขาเอาไว้

 

คงไม่จำเป็นต้องลงมือเอง

 

สิ่งที่ทำให้บาคุโกยังยืนอยู่ตรงนั้นจึงไม่ใช่ความคิดที่ว่ายัยวูดูอาจจะถูกทำร้าย แต่เป็นใบหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นจากหล่อนมาก่อนเลยนั่นต่างหาก

 

ยัยนั่นเองก็ทำสีหน้าแบบนั้นได้เหมือนกัน

 

พอนึกย้อนไปเปรียบเทียบกับตอนที่เขาเจอหล่อนครั้งแรกก็ทำให้แปลกใจได้นิดหน่อย

 

ตอนนั้นหล่อนยืนอยู่ในห้องเรียน 1-A มือล้วงกระเป๋านักเรียนของเขาในขณะที่ดวงตาเบิกกว้างมองเขาด้วยสีหน้าตกใจกลัวเหมือนกับเห็นปีศาจร้ายยืนอยู่ตรงหน้า

 

พอถูกจับได้ก็วิ่งกระโดดหนีเขาไปมาเหมือนไอ้กระต่ายเฮงซวยที่เขาต้องไล่ตามจับกับไอ้เวรเดกุในหอพักไม่มีผิด

 

ต่างกันก็แค่หล่อนน่ะซุ่มซ่ามเป็นบ้า แค่วิ่งอยู่บนตึกเรียนยังไปชนกับอุปกรณ์ระเบิด เป็นภาระให้เขาต้องช่วยหล่อนออกมาจนได้

 

แล้วยังพูดจาอวดดีท้าทายเขาอีกว่าเขายังแก้ทางอัตลักษณ์ของหล่อนไม่ได้

 

ถึงจะน่าโมโห แต่มันก็เป็นเรื่องจริง

 

เขาถึงต้องเปิดเพลงในแชนเนิลของหล่อนเพื่อหาทางเอาชนะอัตลักษณ์น่ารำคาญนั่นให้ได้

 

รู้ตัวอีกที เขาก็เผลอเปิดเพลงงี่เง่าพวกนั้นฟังทุกคืน

 

พอหมดช่วงเวลาลงโทษตอนเย็น เขาคิดว่าคงจะไม่ได้เจอกับหล่อนอีก

 

เออ ดี

 

ยัยกระต่ายน่ารำคาญนั่นจะได้หายไปจากชีวิตเขาสักที

 

ทั้งที่ตอนนั้นเขาคิดแบบนั้น แต่พอเห็นกลุ่มผมสีบลอนด์สว่างพลิ้วไหวอยู่ตามทางเดินท่ามกลางกลุ่มคน หรือเวลาที่เขารู้สึกได้ถึงดวงตากลมโตที่จ้องมองมาตอนที่เดินสวนกัน

 

บาคุโกก็เผลอมองกลับไปอยู่ทุกครั้ง

 

เป็นเพราะผมยาวๆ สีสว่างของหล่อนมันเตะตาคนอื่นนั่นล่ะ

 

แต่ก็ช่างเหอะ

 

คนธรรมดาน่าเบื่ออย่างยัยกระต่ายซุ่มซ่ามไม่มีวันมาใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบเดียวกับคนแบบเขาอยู่แล้ว

 

ก็แค่คนผ่านทางคนหนึ่งเท่านั้นเอง

 

แต่หล่อนก็ทำให้เขาแปลกใจจนได้

 

หล่อนไม่ใช่ยัยกระต่ายซุ่มซ่ามน่าเบื่ออย่างที่เขาคิดตอนแรก

 

แต่เป็นกระต่ายที่ใจกล้าพอจะทำอะไรอย่างการไปหาไอ้ตัวประกอบโรคจิตคนเดียวต่างหาก

 

ถึงจะบ้าบิ่น แต่หล่อนก็แสดงให้เห็นว่าตัวเองไม่ใช่แค่คนอ่อนแอที่เอาแต่นั่งรอความช่วยเหลือ

 

อย่างน้อยรอบนี้ก็จัดการเรื่องพวกนี้เองได้โดยที่เขาไม่ต้องสอดมือเข้าไปยุ่ง

 

ก็ยังดีที่ไม่ได้งี่เง่าจนเกินไป

 

ครืดๆ!

 

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงทำให้บาคุโกหยิบมันขึ้นมาเปิดดูในทันที

 

Ichi_Ayame♫ : จัดการเรียบร้อยแล้วนะ :)

 

ข้อความนั้นทำให้บาคุโกกระตุกยิ้มขึ้นที่มุมปาก

 

ถ้าคิดจะทำก็ทำได้เหมือนกันนี่หว่า

 

พอมองลงไปในสวนอีกครั้ง บาคุโกก็ไม่เห็นเด็กสาวที่เคยยืนอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว เขาจึงเก็บมือถือใส่กระเป๋า ตั้งใจจะเดินลงบันไดไปที่ชั้นล่าง

 

แต่ในตอนนั้นเองก็มีคนอีกคนกำลังจะเดินสวนขึ้นมาพอดี

 

ที่บันไดขั้นล่างสุด อายาเมะเผลอชะงักฝีเท้าในตอนที่ดวงตาสีน้ำทะเลตวัดขึ้นมามองเห็นเขา เธอหยุดยืนนิ่งครู่หนึ่งเหมือนกำลังประมวลผล ก่อนที่ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยนั้นจะมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมา

 

“บาคุโก กำลังจะไปฝึกซ้อมเหรอ?”

 

เสียงหวานเอ่ยถามเขาพร้อมกับที่เธอวิ่งขึ้นบันไดจนมาหยุดยืนอยู่บนบันไดขั้นเดียวกัน

 

ใบหน้าเรียบเฉยในตอนที่เธอคุยกับยามาโมโตะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มที่เขาเห็นอยู่บ่อยๆ แม้มันจะดูเป็นรอยยิ้มเฝื่อนกว่าทุกครั้งก็ตาม

 

ไอ้พวกเพื่อนเวรของเขาชอบพูดกันว่าหล่อนเป็นเหมือนนางฟ้าที่เดินแจกรอยยิ้มให้ใครต่อใครไปทั่ว

 

ตอนนั้นเขาแค่นเสียงตอบกลับไป

 

นางฟ้าบ้าบออะไร

 

ไอ้พวกนั้นคงไม่เคยเห็นตอนที่หล่อนทำสีหน้าดูไม่ได้แบบอื่นมากกว่า

 

ทั้งสีหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาออกมาสักหยดตอนที่โดนเขาว่า

 

สีหน้าตกใจที่ปะปนไปกับความยินดีในตอนที่เขาไปช่วยหล่อนจากไอ้ตัวประกอบหน้าจืด

 

สีหน้าอึดอัดตอนที่หล่อนนั่งอยู่คนเดียวในโรงอาหาร ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความแปลกใจตอนเขานั่งลงที่โต๊ะกินข้าวเดียวกัน

 

สีหน้าเอาจริงเอาจังตอนทำแผลให้เขาในห้องพยาบาล

 

หรือสีหน้าครุ่นคิดแต่ก็ผ่อนคลายในตอนออกมานั่งเขียนเพลงในสวนตอนกลางคืน

 

ไอ้บ้าพวกนั้นแค่ไม่เคยเห็นสีหน้าอื่นๆ ของยัยวูดูก็เท่านั้นเอง

 

รอยยิ้มเฝื่อนเหมือนกับคนที่มีเรื่องไม่สบายใจอะไรสักอย่างอยู่ในตอนนี้ก็เหมือนกัน

 

“ฉัน...ขอไปดูนายฝึกด้วยได้ไหม”

 

เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ มือสองข้างกำกระโปรงนักเรียนเอาไว้แน่น ดวงตาสีน้ำทะเลหลุบลงนิดหน่อยก่อนจะพูดประโยคต่อมาด้วยเสียงแผ่วเบาลงว่า “ยังไม่อยากรีบกลับหอพักน่ะ”

 

คงเพราะหล่อนทะเลาะกับเพื่อนในห้องของตัวเองอยู่

 

ถึงจะไม่ใช่เรื่องที่พูดกันไปทั่ว แต่ใครที่มีตาก็คงเห็นทั้งนั้นว่าหล่อนกำลังมีปัญหากับเพื่อนจากการที่รู้จักกับเขา

 

บาคุโกยืนนิ่งมองเธอสักพัก ท่าทางเหมือนเด็กที่กำลังอ้อนขออะไรสักอย่างของเธอในตอนนี้ดูต่างจากตอนที่ยืนคุยกับยามาโมโตะอย่างเย็นชาราวฟ้ากับเหว

 

ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจพูดออกมาว่า “ตามใจหล่อน”

 

ริมฝีปากของอายาเมะขยับขึ้นในตอนนั้นเอง กลายเป็นรอยยิ้มกว้างที่เขาเห็นจนเคยชิน

 

เคยชิน?

 

เขาไปเคยชินกับรอยยิ้มของหล่อนตั้งแต่เมื่อไร

 

แต่พอนึกย้อนไปแล้ว เขาก็เห็นยัยกระต่ายยิ้มบ่อยเหมือนคนบ้าไม่มีผิด

 

ทั้งตอนที่หล่อนฮัมเพลงในโรงยิมตอนเย็นวันที่ถูกลงโทษ

 

ตอนที่หล่อนยิ้มแย้มร่าเริงเวลาที่คุยกับยัยป้าที่ร้านอาหาร

 

ตอนที่หล่อนยิ้มโง่ๆ พร้อมกับพูดขอบคุณในวันที่เขาเดินมาส่งที่โรงเรียน

 

รอยยิ้มกว้างในตอนนี้เองก็เหมือนกัน

 

“ยิ้มบ้าอะไร”

 

บาคุโกขมวดคิ้วมองเด็กสาวตรงหน้า ก่อนที่เขาจะคิดได้ว่าเขาไม่เห็นจะต้องไปสนใจความคิดของหล่อนเลยสักนิด

 

เขาจึงละความสนใจจากคนตรงหน้า ก่อนจะเดินลงบันไดต่อไปเพื่อจะไปโรงยิมที่ฝึกซ้อมเหมือนอย่างทุกวัน

 

ผิดกันก็แค่ในตอนนี้มีกระต่ายตัวหนึ่งกระโดดตามเขามาติดๆ

 

“อ๊ะ! รอฉันด้วย!” อายาเมะรีบร้อนวิ่งลงบันไดตามเขามาอย่างรวดเร็ว ทำให้บาคุโกเหลือบไปมองข้างหลังด้วยความรำคาญ

 

ถึงอย่างนั้นเขาก็ผ่อนฝีเท้าลงนิดหน่อย

 

“เดินเร็วๆ”

 

เสียงทุ้มออกคำสั่งสั้นห้วนอย่างที่ใครได้ยินก็คงจะต้องหงุดหงิดมากแน่

 

แต่อายาเมะกลับยิ้มกว้างขึ้นในตอนที่เธอวิ่งตามไปทันบาคุโกจนได้

 

งี่เง่า…

 

แค่ยอมให้เดินข้างๆ มันมีอะไรน่าดีใจขนาดนั้นเลยหรือไง

 

พอบาคุโกมองไปทางด้านข้าง ก็เห็นดวงตากลมโตที่จ้องมองกลับมาพอดี

 

เขาได้แต่พ่นลมหายใจออก

 

เอาเหอะ

 

ถือว่าเลี้ยงกระต่ายไว้สักตัวแล้วกัน

 

__________________________

เลี้ยงไปเลี้ยงมา ระวังจะอยากเลี้ยงตลอดปัยนะคัต ._.

 

ตอนนี้อย่าถามว่าทำไมเขียนนานนะคะ ดูพาร์ทของนายคัตสึกิสิ ครึ่งตอน!? ครึ่งตอนอะ!? เรากับน้อง Pandora P. ทั้งทึ้งหัวทั้งความดันขึ้นกับนายคัตสึกิหลายรอบเลยอะค่ะ!?

เห็นมีคุณคนอ่านถามเรื่องอัตลักษณ์ของน้องด้วย แต่เดี๋ยวจะมีพูดถึงโดยละเอียดกว่านี้นะคะ ตอนนี้ให้เป็นความลับต่อไปอีกนิด เพราะคัตเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน

ส่วนคุณนักอ่านที่บอกว่าเราคล้ายอายาเมะจัง จริงๆ แล้วเราคล้ายกับซายากะมากกว่าเยอะเลยค่ะ 55555555 ถามน้อง Pandora P. ได้เลย! //ชี้

เวลาเขียนซายากะบางทียังถูกน้องถามว่า เผลอเอาตัวเองใส่เข้าไปใช่มั้ย? 55555555

 

ขอบคุณทุกไลค์ วิว เม้นท์ และหัวใจเช่นเคยนะคะ รอบก่อนขึ้นไปถึงอันดับ 7 แล้ว ดีใจมากๆเลยค่ะ Q.Q

เอาไว้เจอกันในตอนต่อไปนะคะ! ช่วงนี้เราสอบต่อกัน 3 สัปดาห์รวดเลยค่ะ อาจจะยุ่งมากๆไปสักพัก แต่จะพยายามไม่ดองจนเกินไปนะคะ

 

ปล. ที่คัตวิ่งไล่กระต่ายกับเดกุคือในสมุดปกขาวของยูเอนะคะ กระต่ายของโคจิหลุดออกมาตอนพวกน้องสองคนโดนกักบริเวณ เลยต้องวิ่งไล่จับกัน 555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 371 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,430 ความคิดเห็น

  1. #370 Yok-anime32002 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2563 / 19:35

    ไม่เห็นหลายวันแล้วน้าา
    #370
    1
    • #370-1 c_andy_sweet_(จากตอนที่ 24)
      4 ธันวาคม 2563 / 22:12
      ว้าวเลยนะคะเนี่ย คุณไรท์เหมือนซายากะหรอกเหรออออ

      ทำไมรู้สึกตื่นเต้นแปลกๆนะ -///- คุณไรท์แต่งหลายเรื่องอย่าลืมพักบ้างนะคะ! เรารอไหวว เป็นกำลังใจให้ค่าา
      #370-1
  2. #369 jny123456789 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 16:36

    ดีงามมากก
    #369
    0
  3. #367 LucyTaylor (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 23:44
    ระวังตกหลุมกระต่ายน้า
    #367
    0
  4. #366 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 00:23
    จำได้ว่าชุดฮีโร่ของน้อนสาหร่ายก็มีส่วนที่คล้ายๆหูกระต่ายชะ นายชอบกระต่ายสินะคัตจี้~
    #366
    0
  5. #363 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 21:25
    เดี๋ยวก็คงได้เป็นทาสกระต่ายแน่ๆ5555
    #363
    0
  6. #361 pnc-cc (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 20:58
    แง สนุกมากเลยค่าาา รักความเลี้ยงกระต่ายของนางคัต เอ็นดู!!!!
    #361
    0
  7. #360 faza205317 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 20:16
    กระต่ายเป็นสัตว์ขี้เหงานะคัตจังงงง ถ้าไม่อยู่ข้างๆมันจะเหงายตาย เพราะฉะนั้น ต้องเลี้ยง ต้องดูแล ต้องรัก มักมากกกกกกนะ อิอิอิ
    #360
    0
  8. #359 Wrks (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 19:47

    อ่านแล้วเขิน เขินไรไม่รู้แต่เขินอะ มุแง๊ //////
    #359
    0
  9. #358 Bao_Bao (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 19:25

    เลี้ยงเเล้วก็เลี้ยงปัยตลอดชีวิตเลยนะ-- แค่กๆ---

    ฉากฮามากค่ะ คัตวิ่งจับกระต่ายเนี้ย55555+
    #358
    0
  10. #357 Iด็กไม่รู้จัnโต (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 18:21
    โอ๊ยยย น่ารักกกก ไม่มีอะไรจะเม้นต์นอกจากน่ารัก! หลงน้องแล้วก็บอก!
    #357
    0
  11. #356 wewe73422 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 18:18
    ใจบางแล้วค่ะ
    #356
    0
  12. #355 baby-m2 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 17:06
    เลี้ยกระต่ายตัวนึง!? คนอย่างบาคุโก คัตสึกิเนี่ยนะจะพูดอะไรชวนจั๊กจี้หัวใจแบบเน้! แงงงง เอ็นดูเค้ามากมั้ยอ่า ถึงขั้นเรียกว่ากาตุ่ยเลยอ่าา //ขอยาดเกลียดตัวเองตอนกำลังเม้นนี้ว่ะ5555
    #355
    0
  13. #354 aom051 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 16:54
    ถ้าได้อุ้มกระต่ายแล้วจะวางไม่ลง
    #354
    0
  14. #353 lamb_san (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 16:53
    ยืนยันค่ะว่าคัตสึกิน่ะแฟนบอย(ที่จะได้เป็นบอยเฟรนด์ในอนาค---แค่กๆ)ของอายาเมะจริงๆนั่นแหละ รู้มั้ยว่าคนรู้จักกันเฉยๆเขาไม่จำทุกสีหน้าของอีกคนหรอกนะนาย555555555 อ่านมุมคัตสึกิแล้วทั้งเขินทั้งหมั่นไส้เลยค่ะ เหม็นความร้ากกกก
    #353
    0
  15. #352 กระต่ายกุกกี้ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 16:46
    เลี้ยงกระต่ายหรอคัตจัง._. (ಥ‿ಥ)
    #352
    0
  16. #351 กัญชาบนดวงจันทร์ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 16:38
    เจ้าบ้าาา คนซึนนน
    #351
    0
  17. #350 pattypimpisa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 16:28
    ชอบจังเลย ตอนแรกเห็นอัพพี่ดาบิไปแล้วก็นึกว่าจะไม่อัพคนอื่นแล้วซะอีก
    #350
    0
  18. #349 HIMEAME-SDZ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 16:24
    มะไม่นะ เราจะโดนคัตจังตกตั้งแต่ยังไม่ดูเมะไม่ได้ งื้อ มันน่ารักกก🥰🥰🥰
    #349
    0
  19. #348 Vela03 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 16:05
    แบบนี้คัตได้เลี้ยงกระต่ายตลอดไปแน่เลย!!!
    #348
    0
  20. #347 mixyz (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 16:02
    น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #347
    0
  21. #346 ʕ•ᴥ•ʔ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 15:51
    ฮืออ นี่ยังไม่คบกันจริงๆใช่มั้ยคะ ทำไมมันน่ารักขนาดนี้ ;///; ไม่อยากจะคิดเลยถ้าถึงตอนที่คบกันจริงๆคงต้องมีคนเขินตายแน่ๆ อ่ากก ชอบเรื่องนี้ที่สุดเลย!
    #346
    0
  22. #345 นินจาแมว (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 15:47
    อ่านแล้วอมยิ้มง่าา ฮือเขิลล คัตจังเวอร์ชั่นนี้คือไม่ไหววว .///.
    #345
    0
  23. #344 Pandora P. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2563 / 15:43
    หัวใจแรกให้สาสมกับความมอหอ!?
    #344
    0