Fanfic BNHA / My Hero Academia :: Blazing aria [Bakugou x OC]

ตอนที่ 21 : Aria 20 : I never knew your voice could be this comforting.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 343 ครั้ง
    31 ม.ค. 64

Aria 20

I never knew your voice could be this comforting.

 

ทันทีที่บาคุโกเดินออกมาจากลิฟต์ของหอพัก ดวงตาทุกคู่ในห้องนั่งเล่นก็ตวัดมามองเขาเป็นสายตาเดียว

 

ในตอนแรกบาคุโกไม่ได้ใส่ใจเท่าไร เขากำลังจะเดินไปทางห้องครัวเพื่อหยิบน้ำดื่ม แต่พอเริ่มก้าวเท้าเดิน ทุกคนก็มองตามหลังเขาจนดูน่ารำคาญ

 

เด็กหนุ่มหันขวับไปมองเพื่อนร่วมชั้นที่รวมตัวกันอยู่ในห้องนั่งเล่น ก่อนจะตวาดถามว่า “มีปัญหาอะไรวะ!?”

 

สิ่งที่เขาได้รับตอบกลับมากลับเป็นความเงียบ

 

อะไรของพวกมัน...

 

บาคุโกมองเพื่อนของเขาเหมือนมองกลุ่มคนงี่เง่ากลุ่มหนึ่ง

 

ช่างเหอะ

 

พอเห็นว่าไม่มีใครพูดอะไรสักที บาคุโกก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงตรงไปยังห้องครัวโดยไม่สนใจสายตาพวกนั้นอีก

 

“บาคุโก...”

 

ท่ามกลางความเงียบของห้องนั่งเล่น ได้มีหน่วยกล้าตายคนหนึ่งขึ้นมาจนได้

 

อาชิโดะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ถึงจะรู้สึกว่าไม่ควรจะแกว่งเท้าหาเสี้ยน แต่ความอยากรู้อยากเห็นที่มีมากกว่าก็ทำให้เธอถามคำถามออกมาจนได้

 

“ตอนเย็นเมื่อวานนั่นน่ะ...นายไปหาอิชิคาวะซังมาเหรอ”

 

ชื่อของอายาเมะทำให้บาคุโกชะงักฝีเท้า

 

“หา?”

 

ดวงตาสีแดงตวัดไปมองหน่วยกล้าตายคนนั้นในทันทีจนอาชิโดะเผลอสะดุ้งด้วยความตกใจ เขาขมวดคิ้วมองอาชิโดะราวกับกำลังพิจารณาว่าเธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง

 

จนกระทั่งสะดุดตาเข้ากับโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือของคนเกือบทุกคน

 

บาคุโกเดินตรงไปยังโซฟาที่กลุ่มเพื่อนของเขานั่งรวมตัวกันอยู่ทันที ก่อนจะคว้าแย่งโทรศัพท์ของคามินาริที่นั่งอยู่ใกล้มือที่สุดขึ้นมาดู

 

ภาพและข้อความบนจอมือถือทำให้บาคุโกหรี่ตาลง

 

‘เห็นใสๆ แบบนั้นน่ะ แต่แอบหนีไปอยู่กับผู้ชายคนอื่นตอนเย็น ไม่น่ารักเลยนะไอริส @Iris_official #Iris_music #นางฟ้าไอริส #ไอริสไม่ได้ใสอย่างที่คิด’

 

เป็นข้อความที่มุ่งโจมตีอายาเมะอย่างชัดเจน

 

แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องหรี่ตามองไม่ใช่ข้อความงี่เง่าพวกนั้นหรอก แต่เป็นภาพที่ถูกโพสต์ลงมาพร้อมกับข้อความพวกนั้นต่างหาก

 

มันคือภาพของเขากับยัยวูดูที่สวนหลังโรงยิมตอนเย็นเมื่อวาน

 

ไม่ต้องใช้ความพยายามยังคิดออกได้ไม่ยากเลยว่าเป็นฝีมือของไอ้ตัวประกอบเมื่อวานนี้แน่

 

เหตุการณ์ในตอนนั้นก็มีพวกเขาอยู่กันแค่สามคน ไม่ใช่มันแล้วจะเป็นใครได้อีก

 

ทั้งที่ภาพนั้นก็ไม่ใช่ภาพที่ดูจะเป็นปัญหาอะไรได้ ก็แค่ผู้หญิงกับผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่ด้วยกันในสวนสักแห่ง แต่คงเพราะข้อความด้านบนที่พยายามชงให้มันดู ‘มีอะไร’ มันถึงได้เป็นประเด็นขึ้นมา

 

บาคุโกขมวดคิ้วมองภาพนั้นสักพัก ก่อนจะโยนมือถือคืนกลับไปให้คามินาริ แล้วก็เดินไปหยิบขวดน้ำมาจากห้องครัว

 

เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเดี่ยวที่ว่างอยู่ข้างๆ คิริชิมะ มือหนึ่งถือขวดน้ำยกขึ้นดื่ม ส่วนอีกมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูอะไรบางอย่าง

 

ความเงียบสงบแบบผิดคาดนั่นทำให้แต่ละคนได้แต่มองหน้ากันไปมาอย่างไม่แน่ใจว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป

 

บางคนหันไปมองหน้าคิริชิมะ เป็นเชิงถามเจ้าตัวว่าเขาพอจะรู้อะไรบ้างไหม แต่เด็กหนุ่มก็ส่ายหน้าไปมา

 

ความหวังสุดท้ายจึงเป็นมิโดริยะ เพื่อนสมัยเด็กที่เหมือนจะรู้จักบาคุโกดีที่สุดทั้งที่ไม่ลงรอยกันสักเท่าไร

 

“นายพอจะรู้เรื่องนี้บ้างไหม” อาชิโดะเอนตัวไปกระซิบถามมิโดริยะเบาๆ

 

เด็กหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ขณะที่นั่งมองดูเพื่อนสมัยเด็กของเขา

 

บาคุโกในตอนนี้ไม่ได้ดูโมโหเกรี้ยวกราดอย่างที่ทุกคนคิดว่าจะเป็น แต่เพราะรู้จักกันมานาน มิโดริยะถึงรู้ว่าในความคิดของบาคุโกก็คงไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่เห็นภายนอกแน่

 

ดูจากคิ้วที่ขมวดมองมือถือกับแววตานั่นก็มองออกแล้ว

 

“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” มิโดริยะตอบทำลายความหวังของกลุ่มคนอยากรู้อยากเห็นไปโดยสิ้นเชิง “แต่ถ้าเรื่องที่ว่าเคยเห็นคัตจังสนิทสนมกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนไหม คิดว่าไม่น่าจะมีมาตั้งแต่สมัยเด็กๆ แล้วล่ะ”

 

นิสัยของบาคุโกก็เห็นกันชัดๆ อยู่แล้ว

 

ถึงพูดแล้วอาจจะฟังดูไม่ดี แต่มิโดริยะก็คิดว่าเพื่อนของเขาในตอนนี้ยังนับว่าดีกว่าตอนสมัยมัธยมต้นมาก

 

ภาพลักษณ์ของคนโผงผางใจร้อนที่พูดจาไม่รักษาน้ำใจใครกลายเป็นไม้กันผู้หญิงออกไปได้เป็นอย่างดี ทั้งที่เจ้าตัวก็ถือว่าเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีที่มีความสามารถโดดเด่นทั้งในด้านผลการเรียนและด้านกีฬามาตั้งแต่ไหนแต่ไร

 

แม้แต่ตอนที่เข้าเรียนในยูเอแล้ว บาคุโกก็ดูไม่ได้สนิทกับสาวๆ คนไหนในห้องเป็นพิเศษสักคน

 

พอมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมา ทุกคนถึงทั้งตกใจและสนอกสนใจกันใหญ่

 

เสียงแจ้งเตือนหลายเสียงที่ดังขึ้นพร้อมๆ กันทำให้แต่ละคนละสายตาจากบาคุโกกลับมามองมือถือของตัวเองในทันที

 

“อิชิคาวะซังโพสต์ตอบแล้วล่ะ”

 

อุราระกะกระซิบกระซาบเสียงเบาลงราวกับกลัวว่ามันจะไปแตะหูของบาคุโกเข้า ในขณะที่เธอกดเปิดอ่านโพสต์ใหม่จากทวิตของไอริส

 

ทวิตใหม่ที่ว่านั้นเป็นภาพที่ถูกแคปมาจากโพสต์ในเพจของเธออีกที คงเพราะจำนวนตัวอักษรเยอะเกินไป

 

Iris_official

 

สวัสดีค่ะ ไอริสนะคะ

 

ฉันได้เห็นภาพและข้อความที่คุณ @Susuyaki ทวิตเรียบร้อยแล้ว และขอชี้แจ้งว่าฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้าของแอคเคาท์ตามที่เขาพยายามกล่าวอ้างค่ะ

 

ในภาพดังกล่าวทั้งฉันและบาคุโกซังไม่ได้มีพฤติกรรมไม่เหมาะสม ส่วนประเด็นความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราเป็นเรื่องส่วนตัว ขอให้ทุกคนเคารพสิทธิส่วนบุคคลของพวกเราด้วยนะคะ

 

ฉันได้รับความรักและกำลังใจมากมายจากแฟนๆ ในเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้รู้สึกซาบซึ้งใจมากจริงๆ ค่ะ

 

อย่างไรก็ตาม ฉันเปิดแชนเนิลไอริสเพื่อเป็นพื้นที่ความสบายใจของฉันและคนที่เข้ามาฟังเพลง ฉันไม่ต้องการให้พื้นที่เล็กๆ นี้กลายเป็นสถานที่ที่มีแต่ความขัดแย้ง

 

เพราะฉะนั้น หากเรื่องราวทั้งหมดยังไม่จบลงหลังแถลงการณ์ฉบับนี้ได้ถูกเผยแพร่ออกไปแล้ว

 

ฉันจะขอยุติกิจกรรมในฐานะไอริสทั้งหมดค่ะ

 

ขอบคุณมากค่ะ

 

-Iris-

 

ดูเหมือนว่าทุกคนจะอ่านจบกันหมดแล้ว เพราะพอเงยหน้าขึ้นมาอีกที สายตาเกือบทุกคู่ก็หันไปมองบาคุโกอีกครั้ง

 

โพสของไอริสไม่ได้ยอมรับ แต่ก็ไม่ปฏิเสธความสัมพันธ์ของเธอกับบาคุโก

 

การไม่ปฏิเสธมันก็คือการยอมรับแบบกลายๆ ของพวกไอดอลไม่ใช่หรือไง

 

“ตกลงว่านาย...คบอยู่กับอิชิคาวะจริงๆ เหรอ” เซโระมองบาคุโกเสร็จก็ก้มลงอ่านโพสอีกรอบ เหมือนจะอ่านทวนว่าเขาเผลออ่านข้ามประโยคไหนไปหรือเปล่า

 

บาคุโกไม่ตอบคำถามนั้น ทำให้แต่ละคนมองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่กกว่าเดิม

 

‘จริงเหรอเนี่ย’ คามินาริหันไปขยับปากแบบไม่มีเสียงใส่คิริชิมะ ซึ่งอีกฝ่ายก็ทำได้แค่เกาหัวตัวเองแบบไม่มีคำตอบให้

 

“ไปคบกันตอนไหนไม่บอกเพื่อนฝูงเลยอะ!” อาชิโดะร้องโวยวายพลางโบกไม้โบกมือไปมา “ฉันอุตส่าห์จิ้นโทโดโรกิคุงกับอิชิคาวะซังแท้ๆ!”

 

คราวนี้ทุกคนพากันหันมามองหนุ่มอีกคนของห้องที่ทุกคนรู้ดีว่าเป็นอีกหนึ่งคนที่รู้จัก ‘ไอริส’ คนนั้น

 

โทโดโรกิกะพริบตาปริบๆ น่าจะยังไม่เข้าใจว่าคำว่า ‘จิ้น’ หมายถึงอะไรกันแน่

 

“บาคุโกรู้จักกับอิชิคาวะอยู่แล้ว” เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยราวกับไม่ได้สังเกตเห็นดวงตาที่เบิกกว้างขึ้นของแต่ละคนเมื่อได้ยินคำบอกเล่านั้น

 

“สรุปว่าเรื่องจริงเหรอ บาคุโก! นายมันจะโชคดีเกินไปแล้วนะ!” คามินาริตะโกนลั่น ลุกขึ้นชี้หน้าเด็กหนุ่มที่ยังนั่งจ้องโทรศัพท์ของตัวเองอย่างไม่สนใจคนรอบตัวสักนิด

 

บาคุโกดูไม่ได้ใส่ใจคนรอบตัวนักในขณะที่คิ้วของเขาขมวดแน่น ดวงตาสีแดงจ้องเขม็งไปยังประโยคด้านล่างในโพสต์แถลงการณ์ของไอริส

 

หากเรื่องราวทั้งหมดยังไม่จบลงหลังแถลงการณ์ฉบับนี้ได้ถูกเผยแพร่ออกไปแล้ว

 

ฉันจะขอยุติกิจกรรมในฐานะไอริสทั้งหมดค่ะ

 

ยัยกระต่ายนั่น…

 

เพิ่งจะโดนเขาด่าไปหยกๆ ยังจะทำเรื่องงี่เง่าอีกจนได้

 

“บาคุโก! นี่นายน่ะ…!”

 

บาคุโกไม่อยู่รอฟังจนจบประโยค อยู่ๆ เขาก็ลุกขึ้นยืนทั้งที่ยังมองโทรศัพท์ในมือ ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเดินออกไปจากหอพักโดยไม่สนใจเสียงเรียกของใครอีกเลย

 

ปึง!

 

เสียงประตูปิดดังลั่นทำเอาบางคนสะดุ้งโหยง

 

พอคนในข่าวจากไปแล้ว เหล่ามนุษย์ผู้อยากรู้อยากเห็นทั้งหลายก็เริ่มเปลี่ยนเป้าหมายไปยังคนอีกคนที่ดูจะรู้เรื่องมากที่สุดในตอนนี้

 

“โทโดโรกิคุง! นายรู้อะไรมาน่ะ เล่ามาให้หมดเลยน้า!”

 

สาวๆ ตีวงเข้ามาล้อมรอบหนุ่มหล่ออันดับหนึ่ง ส่วนเพื่อนคนอื่นก็ไม่ได้ปิดบังสายตารอฟังนั่นสักนิด แม้แต่อิดะก็ยังพูดห้ามได้ไม่เต็มปาก

 

แววตาคาดคั้นของทุกคนทำให้เด็กหนุ่มถอนหายใจ

 

ถ้าไม่เล่าออกมาทั้งหมดคงไม่ได้กลับขึ้นห้องไปนอนแน่นอน

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

ยัยงี่เง่านั่น…

 

บาคุโกก่นด่าเด็กสาวเจ้าของแชนเนิลคนนั้นในใจเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วนตั้งแต่เขาอ่านโพสต์แถลงการณ์ของหล่อนจบ

 

ความรู้สึกหงุดหงิดในใจตอนที่เขาถูกถามคำถามเซ้าซี้เรื่องของยัยวูดูทำให้บาคุโกเลือกเดินหลบออกมาข้างนอกตัดรำคาญ

 

แต่ทั้งที่หลบพ้นเสียงพวกนั้นมาแล้ว ความรู้สึกพวกนั้นกลับไม่หายไปไหน

 

มันไม่ใช่แค่ความหงุดหงิด…

 

เป็นความร้อนรนในใจที่เกิดขึ้นบ่อยจนน่าโมโหตั้งแต่ที่เขารู้จักยัยกระต่ายซุ่มซ่ามเป็นต้นมา

 

เมื่อไหร่เรื่องของหล่อนจะเลิกเข้ามายุ่มย่ามในใจเขาสักทีวะ

 

ตอนที่เห็นรูปภาพนั้น บาคุโกไม่ได้รู้สึกโกรธเลยด้วยซ้ำ ในสายตาเขาแล้ว ความพยายามในการแก้แค้นแบบโง่ๆ ของไอ้ตัวประกอบที่พยายามจะดิสเครดิตทั้งเขาและยัยกระต่ายเป็นวิธีน่าสมเพชของคนที่ไม่มีปัญญาออกมาเผชิญหน้าตรงๆ

 

ไก่อ่อนชิบ

 

สิ่งที่ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วมองตอนที่ความโกรธแล่นขึ้นมาจึงเป็นข้อความหยาบคายที่รีพลายอยู่ใต้ทวิตอันนั้นต่างหาก

 

Takotakosama : ว่าแล้วว่าพวกหน้าตาสวยๆ แบบนั้นต้องแอ๊บใสชัวร์

 

Shabbybeef : หน้าตาฝ่ายชายคุ้นๆ อยู่นะ

 

Nikutan : นั่นบาคุโก คัตสึกิไง เด็กที่ได้ที่หนึ่งตอนงานกีฬายูเอแล้วถูกลักพาตัวไปตอนนั้นน่ะ

 

StrawberryIchiIchi : ไอริสแอบไปอยู่กับผู้ชายสองต่อสองตอนเย็น ร้ายไม่เบาเลยนะ!

 

Monmonhateiris : หลังๆ นี่สร้างกระแสเก่งเนอะ กลัวไม่ดังอ่อ

 

เด็กหนุ่มคิ้วกระตุกกับคำต่อว่าแต่ละอันที่เขาอ่านผ่านไป

 

ไอ้เวรพวกนี้

 

แน่จริงก็ลองมาพูดต่อหน้าเขาสิวะ เขาจะ…

 

บาคุโกหยุดความคิดตัวเองไว้ที่ตรงนั้น

 

ข้อความพวกนั้นไม่ได้ว่าเขาสักหน่อย ทำไมเขาต้องรู้สึกโกรธตอนที่เห็นมัน...ทำไมเขาถึงต้องเป็นเดือดเป็นร้อนแทนหล่อนถึงขนาดนั้นด้วย

 

แล้วยัยนั่นยังจะทำให้เขาต้องหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิมด้วยโพสต์แถลงการณ์เรื่องปิดแชนเนิลบ้าบออะไรนั่นอีก

 

บาคุโกแทบไม่ได้มองทางในขณะที่สองเท้าก้าวเดินไปข้างหน้า เขายังคงจ้องมองโพสต์แถลงการณ์เขม็ง ท่าทางเหมือนอยากจะพุ่งเข้าไปในจอเพื่อขย้ำลากคออะไรก็ตามที่ทำให้เขาหงุดหงิดโมโหออกมา

 

ความรู้สึกร้อนรนที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้บาคุโกเร่งฝีเท้ามากขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกที่หาทางระบายออกไปไม่ได้อัดแน่นในใจจนเขาเผลอกดเข้าไปที่แชทของเขากับยัยวูดู

 

คิ้วของเด็กหนุ่มขมวดมุ่นจ้องมองแชทของพวกเขาที่สิ้นสุดลงตรงข้อความที่หล่อนทักมาขอสมุดแต่งเพลงคืนเมื่อเดือนกว่าที่แล้ว

 

เขามองหน้าจอนั้นสักพัก ก่อนจะพิมพ์ข้อความลงไป

 

Bakugou K. : หล่อนจะทำเรื่องงี่เง่าอะไร

 

ยัยกระต่ายไม่อ่านข้อความนั้น

 

เขาพลันหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม ทั้งที่หล่อนเพิ่งจะโพสต์ข้อความไปได้แค่ไม่กี่นาที แต่ดันไม่มาดูข้อความเลยเนี่ยนะ

 

หล่อนจะอยากมุดโพรงกระต่ายหายไปจากโลกก็เรื่องของหล่อน แต่อย่างน้อยก็ต้องเปิดดูข้อความของเขาหน่อยสิวะ

 

ดวงตาสีแดงสดหรี่ลงมองห้องสนทนาที่ว่างเปล่า มีแค่ข้อความของเขาที่ถูกพิมพ์ทิ้งไว้ด้วยความหงุดหงิดกระวนกระวาย

 

ในขณะที่มัวแต่จดจ่อกับมือถือ สองเท้ายังคงพาเขาก้าวเดินไปข้างหน้าแม้ว่าบาคุโกจะไม่ได้สนใจมองว่าเขากำลังเดินไปทางไหน

 

พอบาคุโกเงยหน้าขึ้นจากจอมือถือด้วยความหงุดหงิด เขาก็พบว่าตัวเองเดินมาจนถึงหลังหอพักไหนสักหอหนึ่งแล้ว

 

ดูจากตำแหน่งแล้ว น่าจะเป็นหอของห้อง 1-C

 

ห้องเรียนของยัยวูดู

 

บาคุโกหยุดยืนที่ตรงนั้น ดวงตาสีแดงสดจ้องมองด้านหลังของตึกหอพักยามค่ำคืนที่มีแค่แสงจากเสาไฟด้านข้างช่วยให้ความสว่าง

 

ภาพความทรงจำเมื่อประมาณสัปดาห์ก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง

 

รอบก่อนที่เขาเจอยัยนั่นตอนกลางคืนก็เหมือนจะเป็นแถวบริเวณนี้เหมือนกัน

 

ทั้งที่บรรยากาศในวันนี้กับวันนั้นไม่ต่างกันนัก แต่ทั่วทั้งบริเวณนี้ก็เงียบสงบ มีเพียงเสียงของสายลมกับใบไม้

 

ไม่มีเสียงร้องเพลงอ่อนหวานพวกนั้น

 

บาคุโกก้มลงมองโทรศัพท์ที่ยังคงไม่มีการตอบรับจากปลายทาง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกเสียงดังเหมือนกำลังระบายความรู้สึกข้างในใจออกมา

 

แล้วเขามายืนพิจารณาเสียงลมอะไรตรงนี้วะ

 

เด็กหนุ่มกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋ากางเกง เตรียมจะหมุนตัวเดินกลับไปทางหอพักของตัวเองแล้ว ในตอนที่มีเสียงประหลาดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของสวนหลังหอพัก

 

ถึงจะมองไม่ชัดเพราะความมืด แต่บาคุโกก็พอจะมองเห็นร่างเงาตะคุ่มๆ ร่างหนึ่งที่เปิดบานกระจกออกมาจากห้องทางขวาของชั้นสาม มายังระเบียงด้านนอก

 

เส้นผมยาวเป็นประกายสีบลอนด์สว่างสะท้อนกับแสงยามค่ำคืนทำให้เดาไม่ยากเลยว่าคนที่ยืนอยู่บนระเบียงนั่นคือใคร

 

อายาเมะเปิดบานเลื่อนกระจกเสร็จก็หมุนตัวกลับมามองสวนตรงหน้า สองมือกระชับเสื้อกันหนาวเข้าหากันในจังหวะที่มีลมพัดผ่าน

 

ใบหน้าที่สะท้อนกับแสงสลัวๆ จากเสาไฟดูสงบนิ่งกว่าที่บาคุโกคิดว่าจะเห็นจากเธอ

 

ไม่ได้มีรอยยิ้มสดใส แต่ก็ไม่ได้ดูเคร่งเครียด

 

ดูเหมือนว่ายัยนั่นจะรับมือกับเรื่องงี่เง่าพวกนี้ได้ดีกว่าที่เขาคิด

 

ความคิดที่ผุดขึ้นมานั้นทำให้ความรู้สึกร้อนรนในใจของเขาพลันเบาบางลง

 

บาคุโกยืนมองเด็กสาวบนระเบียงได้อีกไม่นานก็ตัดสินใจจะกลับห้องของตัวเองแล้ว แต่ยังไม่ทันจะได้หมุนตัวเดินออกไป…

 

ดวงตาสองคู่ก็สบกันพอดี

 

_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_*_

 

อายาเมะพับหน้าจอโน้ตบุ๊คลง ก่อนจะถอนหายใจ

 

เธอได้โพสต์มันลงไปแล้วจริงๆ

 

อันที่จริงแล้วอายาเมะไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่ารูปภาพที่ไม่มีอะไรเลยแบบนั้นมันกลายเป็นเรื่องใหญ่โตไปได้ยังไง แต่โลกอินเตอร์เน็ตมันก็เป็นแบบนี้แหละ

 

รูปหนึ่งรูปกับคำพูดกล่าวโทษไม่กี่คำก็พร้อมจะใช้โจมตีใครคนอื่นได้แล้ว

 

‘ไอริส’ ไม่เคยมีข่าวคาวเสียหายอะไรเพราะเธอแทบไม่เคยเปิดเผยเรื่องส่วนตัว จึงไม่แปลกที่พอมีอะไรมาให้งับสักอย่าง คนจะพุ่งเข้ามารุมทึ้งเหมือนฝูงไฮยีน่า

 

โชคดีที่คนที่เข้าข้างเธอก็ยังมีอีกมาก กำลังใจที่เธอได้รับทำให้อายาเมะรู้สึกดีขึ้นมาก แต่การโต้เถียงและความขัดแย้งที่ลุกลามอยู่ในช่องทางโซเชียลของเธอก็น่าปวดหัวจนเธออยากจะแยกตัวออกมาจากโลกใบนั้นสักพัก

 

คราวนี้เธอเสียท่ายามาโมโตะจริงๆ นั่นล่ะ

 

เธอจัดการเรื่องของเขาช้าเกินไป

 

ถึงทวิตที่ใช้โพสต์จะเป็นทวิตใหม่เอี่ยมว่างเปล่า แต่อายาเมะก็รู้ในทันทีว่าต้องเป็นฝีมือของเขาแน่ๆ

 

เขาเป็นคนเดียวที่อยู่ในเหตุการณ์ตอนนั้น และเป็นคนเดียวที่น่าจะโกรธแค้นทั้งเธอและบาคุโกถึงขนาดที่พยายามทำลายชื่อเสียงของพวกเขาทั้งคู่ไปพร้อมกัน

 

ภายในวันพรุ่งนี้ เธอต้องไปจัดการปัญหากับยามาโมโตะให้เรียบร้อยให้ได้

 

ชื่อเสียงของเธอนั้นเป็นเรื่องหนึ่ง แต่เธอจะไม่ให้บาคุโกต้องมาเสียชื่อเพราะเธอเด็ดขาด

 

อายาเมะนั่งเหม่ออยู่ตรงโต๊ะเขียนหนังสือสักพัก ทั้งที่ในใจของเธอไม่ได้เครียดถึงขนาดนั้นแต่พอนั่งอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมทึบๆ แบบนี้ก็ยังรู้สึกอึดอัดเหมือนจะหายใจไม่ออก

 

เด็กสาวทนนั่งเฉยได้อีกไม่นาน เธอก็ตัดสินใจคว้าเสื้อกันหนาวขึ้นมาสวมแล้วเปิดประตูเดินออกไปที่ระเบียง

 

ลมหนาวที่พัดเข้าปะทะใบหน้าในทันทีทำให้อายาเมะต้องกระชับเสื้อกันหนาวแน่นมากขึ้น

 

เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าสีเข้มที่ไร้ซึ่งดวงดาวอยู่สักพัก ในหัวมีความคิดน่าสับสนนับร้อยวนเวียนผ่านไปจนน่าปวดหัว

 

อายาเมะหลับตาลง

 

เธอปล่อยให้ความคิดทั้งหมดล่องลอยไปกับสายลม ปล่อยให้ใจว่างเปล่า พยายามลืมปัญหาทุกอย่างไปสักครู่

 

เด็กสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ ครั้งหนึ่ง แล้วก็ลืมตาขึ้นในที่สุด

 

ได้เวลากลับไปเผชิญหน้ากับมันแล้ว

 

อายาเมะกำลังจะเดินกลับเข้าไปในห้อง เป็นจังหวะเดียวกับที่เธอสะดุดตากับอะไรบางอย่างในสวนเข้าพอ

 

เธอสบตาเข้ากับดวงตาสีแดงสดที่ดูจะโดดเด่นขึ้นมาในความมืดของสวนยามค่ำคืน

 

ดวงตาสีน้ำทะเลเบิกกว้างขึ้นทันทีที่เธอเห็นคนที่ไม่คาดคิดยืนอยู่ในสวนด้านล่าง

 

‘บาคุโก!’

 

เธอขยับปากแบบไม่มีเสียงเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจ

 

ตอนแรกเธอเกือบจะเผลออุทานออกมาเสียงดังแล้ว แต่ก็พลันนึกได้ว่าเวลานี้คือตอนกลางคืนซึ่งเงียบสงัดเอามากๆ หากเธอตะโกนออกไป มีหวังได้ยินกันไปทั่วทั้งหอแน่

 

อายาเมะมองซ้ายขวาอย่างไม่แน่ใจว่าจะคุยกับเขาอย่างไรดี แต่พอมองลงไปข้างล่างอีกรอบ ก็เห็นว่าบาคุโกกำลังขมวดคิ้วมองเธอ ในมือชูมือถือขึ้นมา

 

จริงด้วยสินะ ยังพิมพ์คุยกันได้นี่นา

 

เด็กสาวผลุบกลับเข้าไปในห้อง หยิบโทรศัพท์ของตัวเองแล้ววิ่งกลับออกมาที่ระเบียงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

 

พออายาเมะกดเข้าไปในเพจของเธอ ก็เห็นข้อความที่เธอจงใจดองเอาไว้ขึ้นเรียงรายเต็มไปหมด

 

หนึ่งในนั้นมีของบาคุโกอยู่ด้วย

 

เพราะว่าเธอไม่ได้ตอบข้อความของเขา...เขาถึงได้มาหาเธอที่นี่

 

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ความคิดนั้นก็ทำให้ในใจของเธอรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด ความรู้สึกนั้นค่อยๆ แผ่ไปทั้งตัว ทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบไปหมดทั้งที่กำลังยืนอยู่บนระเบียงนอกอาคารในคืนฤดูใบไม้ร่วง

 

อายาเมะเอนตัวลงเท้าแขนกับขอบระเบียง มือทั้งสองข้างจับโทรศัพท์ไว้แน่นด้วยกลัวว่าจะเผลอทำมันตก ขณะที่เธอกดเข้าไปในแชทของพวกเขาแล้วรีบพิมพ์ข้อความส่งไป

 

Iris_official : นายมาทำอะไรที่นี่น่ะบาคุโก

 

พอพิมพ์ข้อความนั้นส่งไปแล้ว เด็กสาวก็ละสายตาจากจอมือถือ หันไปมองคนที่กำลังยืนเอามือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือกดมือถือตอบข้อความของเธอกลับมาแทบจะในทันที

 

Bakugou K. : มาดูไม่ให้คนงี่เง่าแบบหล่อนทำเรื่องงี่เง่าอีก

 

อายาเมะขมวดคิ้วมองข้อความนั้น

 

Iris_official : เรื่องงี่เง่า?

 

Iris_official : นายหมายถึงโพสต์ล่าสุดของฉันเหรอ

 

บาคุโกไม่ได้พิมพ์ตอบเธอ แต่พออายาเมะมองลงไปก็เห็นว่าบาคุโกกำลังขมวดคิ้วเงยหน้ามองเธออยู่

 

ถึงจะไม่ได้พูดอะไรสักคำ เธอก็ชักจะเริ่มเข้าใจความคิดของเขาแล้ว

 

Iris_official : ฉันไม่คิดจะปิดแชนเนิลจริงๆ หรอกนะ ก็แค่ขู่ไปงั้นเอง!

 

Iris_official : ทำแบบนี้แล้ว พวกที่กลัวว่าฉันจะปิดแชนเนิลจริงๆ จะได้เงียบลงไปบ้างสักที

 

ในห้องแชทของพวกเขา มีเครื่องหมายขึ้นว่าบาคุโกกำลังพิมพ์ข้อความอะไรบางอย่าง แต่อายาเมะไม่ได้รอให้เขาพิมพ์จบในขณะที่เธอพิมพ์ส่งต่อไปก่อนว่า

 

Iris_official : สิ่งที่นายเคยพูดกับฉันน่ะ...มันก็อาจจะถูกต้องก็ได้

 

Iris_official : ฉันร้องเพลงเพราะว่ามีความสุขจริงๆ นั่นล่ะ มีความสุขทั้งตอนที่ร้อง และก็ตอนที่มีคนชื่นชอบเพลงของฉันด้วย

 

Iris_official : เพราะฉะนั้นแล้ว ต่อไปนี้ฉันจะร้องเพลงเพื่อความสุขของตัวเอง ไม่ได้ร้องเพื่อใครอีกแล้ว ใครก็ทำให้ฉันปิดแชนเนิลนี้ไม่ได้หรอก จนกว่าฉันจะอยากปิดมันด้วยตัวเอง

 

บาคุโกไม่ได้พิมพ์อะไรตอบกลับมาในทันที

 

แต่พออายาเมะละสายตาจากมือถือลงไปมองเขา เธอก็เห็นว่าเด็กหนุ่มกำลังมองเธออยู่

 

คงเพราะระยะห่างกับแสงสลัวๆ พวกนั้นล่ะมั้งที่ทำให้อายาเมะรู้สึกว่าสีหน้าของเขามันดูอ่อนลงนิดหน่อย

 

ในวินาทีนั้น เธอไม่ได้มองด้วยซ้ำว่ามีข้อความใหม่ส่งมาจากเขาหรือเปล่า…

 

ไม่หรอก คงจะไม่มี เพราะบาคุโกเองก็เหมือนจะกำลังมองเธออยู่เหมือนกัน

 

เด็กสาวโน้มตัวลงเล็กน้อย วางคางบนข้อศอกที่เท้าอยู่กับขอบระเบียง ปล่อยร่างกายไปตามสบายในขณะที่ดวงตาสีน้ำทะเลยังคงจับจ้องอยู่ที่เด็กหนุ่มในสวน

 

ไม่รู้ว่าทำไมบรรยากาศแบบนี้มันถึงทำให้เธอสบายใจนัก

 

ทั้งที่มือถือของเธอยังมีแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง บ่งบอกว่าโพสต์ของเธอคงจะมีการตอบรับกลับมาไม่น้อย แต่อายาเมะกลับไม่รู้สึกสนใจโลกอินเตอร์เน็ตที่จับต้องไม่ได้นั่นเลยสักนิด

 

คงเพราะในช่วงเวลานี้...มีสิ่งที่เธอรู้สึกว่าสำคัญมากกว่าอยู่ที่ตรงหน้าเธอนี่ล่ะมั้ง

 

อายาเมะจ้องมองเขาอีกสักพักหนึ่ง ก่อนที่เธอจะเหลือบไปมองโทรศัพท์ในมือ แล้วกดพิมพ์ข้อความต่อไปว่า

 

Iris_official : ขอโทษนะ ฉันทำให้นายต้องมาเกี่ยวข้องไปด้วยอีกจนได้

 

Iris_official : ทั้งที่บอกว่าจะจัดการเองให้เรียบร้อยแท้ๆ

 

ถ้ามีอะไรที่ทำให้อายาเมะรู้สึกแย่กว่าคำด่าที่ไม่เป็นความจริงพวกนั้น ก็คงเป็นความรู้สึกผิดที่เธอมีต่อบาคุโกนี่แหละ

 

เธอก็ยังคงต้องให้เขาคอยช่วยเหลืออยู่ตลอดเรื่อยๆ

 

วันนี้เธอก็ได้เขาช่วยเอาไว้อีกแล้ว

 

ตัวเขาเองคงจะไม่รู้หรอก แต่การที่บาคุโกมายืนอยู่ที่ตรงนี้...มันมีความหมายกับเธอมากจริงๆ

 

Bakugou K. : คิดว่าฉันจะสนใจตัวประกอบพวกนั้น?

 

ข้อความของเขาทำให้อายาเมะเผลอหลุดยิ้มขำออกมา

 

ก็จริงอยู่หรอก

 

นี่บาคุโก คัตสึกินะ คนที่ประกาศกร้าวออกโทรทัศน์ทั่วประเทศว่าจะเป็นอันดับหนึ่งในงานกีฬา โดยไม่สนใจเลยสักนิดว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร

 

แต่ก็เพราะแบบนั้นล่ะ อายาเมะถึงยิ่งควรจะต้องจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยให้เร็วที่สุด

 

Iris_official : พรุ่งนี้ตอนห้าโมงเย็น ฉันจะนัดยามาโมโตะไปพบที่ข้างอาคารเรียน ตรงนั้นมีกล้องวงจรปิดอยู่

 

Iris_official : ฉันจะไปจัดการเรื่องนี้ให้จบสักที

 

Iris_official : บาคุโกไม่ต้องมาก็ได้นะ ฉันมีวิธีจัดการเรื่องนี้แล้วล่ะ แต่อย่างน้อยก็อยากบอกนายเอาไว้ก่อน

 

บาคุโกอ่านข้อความของเธอในทันที แต่เขาไม่ได้พิมพ์อะไรตอบกลับมาสักพัก จนเธอกำลังเริ่มคิดแล้วว่าเธอควรจะพิมพ์อะไรเพิ่มไปอีกสักหน่อยหรือเปล่า

 

แต่ก็มีข้อความใหม่ถูกส่งเข้ามาพอดี

 

Bakugou K. : ส่งเบอร์หล่อนมา

 

ชั่วแวบแรก อายาเมะนึกว่าเธอตาฝาด

 

เด็กสาวกะพริบตาอีกสองสามครั้ง สมองกำลังประมวลผลข้อความนั้นอยู่ เธอเผลอลดจอมือถือลงเพื่อจะมองดูเด็กหนุ่มคนข้างล่าง แต่บาคุโกก็กำลังจดจ่ออยู่กับมือถือของตัวเอง

 

Iris_official : หมายถึงเบอร์มือถือเหรอ

 

Bakugou K. : .

 

บาคุโกตอบเธอกลับมาด้วยจุดตัวเดียว ทำให้เธอต้องก้มลงไปมองเขาแทน

 

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเธอทำให้ดวงตาสองคู่สบกันพอดี ทั้งที่เว้นระยะห่างมากถึงขนาดนี้ แต่อายาเมะกลับรู้สึกเหมือนว่าเธอเห็นดวงตาสีแดงที่มองเธอเหมือนมองคนงี่เง่าคนหนึ่งได้อย่างชัดเจน

 

คำถามเมื่อกี้ของเธอมันก็ฟังดูงี่เง่าไปนิดจริงๆ นั่นล่ะ

 

อายาเมะรีบร้อนพิมพ์เบอร์โทรศัพท์ของเธอส่งไปให้เขา หลังจากข้อความของเธอถูกบาคุโกอ่านไปได้ไม่นานก็มีเบอร์ที่ไม่รู้จักโทรเข้ามาที่โทรศัพท์ของเธอในทันที

 

เด็กสาวเผลอกดรับสายแล้วยกขึ้นมาจ่อหูตามสัญชาตญาณ

 

“หล่อนจะรับสายทำไม”

 

เสียงของบาคุโกที่ดังผ่านลำโพงโทรศัพท์ทำให้อายาเมะตกใจจนเกือบจะทำมือถือหลุดมือ

 

“บะ...บาคุโก!”

 

“จะปลุกคนทั้งหอพักเลยหรือไง”

 

คำพูดของเขาทำให้อายาเมะยกมือขึ้นปิดปากด้วยความลืมตัว ดวงตาสีน้ำทะเลกลอกมองซ้ายขวาให้แน่ใจว่าไม่มีเพื่อนข้างห้องคนไหนออกมาข้างนอกจากเสียงพูดหลุดปากของเธอ ก่อนที่เด็กสาวจะพูดด้วยเสียงแผ่วเบาลงว่า

 

“บาคุโก อันนี้...เบอร์นายเหรอ?”

 

“เออ” เขาตอบเสียงสั้นห้วน

 

เพราะอายาเมะอยู่ไกลจึงมองเห็นสีหน้าของเขาไม่ถนัดนัก

 

แต่ถึงอย่างนั้น ความจริงจังในตอนที่พูดประโยคถัดมากลับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วแวบหนึ่ง

 

“เมมไว้”

 

“....”

 

“มีอะไรให้โทรหาฉัน”

 

น้ำเสียงของเขาฟังดูเรียบเฉย แต่ก็หนักแน่นมั่นใจ

 

เป็นความมั่นใจแบบที่ทำให้อายาเมะรู้สึกว่าไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรที่ทำให้เธอต้องโทรหาเขา เขาก็จะคลี่คลายมันได้แน่

 

และที่ผ่านมามันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

 

ในช่วงเวลาที่เธอกำลังเดือดร้อน...กำลังเรียกร้องหาใครสักคนมาช่วย เขาก็กลายเป็นคนแรกที่เธอคิดถึงตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

 

อายาเมะใช้สองมือประคองโทรศัพท์เอาไว้แนบหู ก่อนที่เธอจะพูดตอบกลับไปว่า “ถ้าต้องการความช่วยเหลือล่ะก็...จะโทรไปหานายคนแรกแน่ๆ”

 

เธอได้ยินเสียงเหมือนเขาพ่นลมหายใจออกดังออกมาจากโทรศัพท์

 

เวลาฟังเสียงของใครสักคนที่ข้างๆ หูมันให้ความรู้สึกแปลกๆ แบบนี้เสมอเลยเหรอ

 

อายาเมะเป็นคนชอบฟังเพลง เธอใส่หูฟังเป็นเรื่องปกติไปแล้ว แต่เสียงของบาคุโกที่ดังออกมาจากลำโพงที่อยู่ติดกับหูของเธอก็ยังทำให้มีความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้แล่นอยู่ในอกของเธอ

 

“นี่...บาคุโก”

 

เสียงที่เธอพูดออกมาฟังดูแผ่วเบากว่าที่ตั้งใจ แต่เธอก็มั่นใจว่าบาคุโกคงจะได้ยินแน่

 

“ขอบคุณนะ”

 

ตั้งแต่รู้จักบาคุโก เธอต้องพูดคำนี้ไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้ว

 

บาคุโกไม่ตอบอะไรกลับมา แต่เขาก็ยังไม่ได้กดตัดสาย บรรยากาศที่ชวนให้สบายใจนี้ทำให้อายาเมะรู้สึกผ่อนคลายจนความกังวลที่เหลือติดค้างในใจเมื่อครู่พลันสลายไปหมด

 

ลมแผ่วเบายามค่ำคืนพัดเอาอากาศหนาวผ่านเข้ามาจนเหมือนจะบาดลงผิวของเธอ แต่อายาเมะกลับไม่รู้สึกอยากกลับเข้าไปในห้องของเธอเลย

 

ถ้ายืดช่วงเวลาแบบนี้ต่อไปได้อีกสักหน่อยก็คงดี

 

ก๊อก! ก๊อก!

 

“ไอจัง”

 

เสียงเคาะประตูห้องของเธอทำให้อายาเมะตกใจจนเกือบจะทำมือถือตกอีกรอบ อายาเมะหันกลับไปมองข้างหลัง ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าประตูห้องของเธอยังปิดอยู่

 

แต่ไม่นานนัก ซาโยริก็เคาะประตูห้องเธออีกครั้ง

 

“ไอจัง! อยู่หรือเปล่า”

 

“แป๊บนึงนะ ซาโยริ” อายาเมะตะโกนตอบเพื่อนเธอกลับไป ก่อนจะก้มกลับลงไปมองเด็กหนุ่มข้างล่างอีกครั้ง

 

ถึงอายาเมะจะมองจากชั้นสามของหอพัก เธอก็ยังเห็นคิ้วที่เลิกขึ้นนิดๆ แทนคำถามของบาคุโกได้ชัดเจน

 

“เพื่อนของฉันมาหาน่ะ ต้องวางสายก่อนแล้วล่ะ”

 

อายาเมะสูดหายใจเข้าลึกๆ ครั้งหนึ่ง ก่อนที่เธอจะรวบรวมความกล้า พูดออกไปเป็นประโยคสุดท้ายว่า “ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีนะบาคุโก”

 

แล้วเด็กสาวก็รีบกดปุ่มวางสายโดยไม่รอฟังคำตอบจากเขา

 

อายาเมะยืนมองโทรศัพท์ของเธออีกครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะกดบันทึกเบอร์ของเขา เด็กสาวยืนลังเลอยู่สักพัก ก่อนจะเลื่อนนิ้วไปกดเลือกอีโมจิต่อท้ายชื่อของเด็กหนุ่ม

 

Bakugou ╬ (◣ Д ◢) ✴✴✴

 

เหมือนกับหน้าตาของเขาสุดๆ

 

ความคิดนั้นทำให้เธอเผลอหลุดยิ้มออกมา ก่อนจะปิดหน้าจอมือถือ แล้วมองลงไปข้างล่างเป็นครั้งสุดท้าย

 

บาคุโกไม่ได้ยืนอยู่ในสวนแล้ว

 

คงจะกลับไปหอพักของตัวเองแล้วล่ะมั้ง

 

พอคนที่เธอคุยด้วยจากไปแล้ว อายาเมะก็รีบเดินไปเปิดประตูห้องให้กับซาโยริด้วยกลัวว่าเพื่อนของเธอจะต้องรอนาน

 

สีหน้าเคร่งขรึมของเพื่อนสนิทที่อายาเมะไม่ได้เห็นมานานแล้วทำให้เธอแปลกใจอยู่เหมือนกัน

 

“ช่วงนี้ไอจังเนี่ยอยู่เฉยๆ ไม่ได้เลยจริงๆ มีเรื่องตลอดเวลาจนฉันตามไม่ทันแล้วนะ”

 

พอเข้ามาในห้องแล้ว ซาโยริก็เริ่มเปิดฉากบ่นใส่เธอทันที อายาเมะที่นั่งลงบนเตียงของตัวเองได้แต่ยิ้มแห้งๆ กับคำต่อว่านั้น

 

ถ้าซาโยริรู้เรื่องทั้งหมดแล้วคงจะยิ่งปวดหัวหนักกว่าเดิมแน่ๆ

 

เพราะหนึ่งเดือนกว่าที่ผ่านมานี้...ตั้งแต่เธอได้รู้จักกับบาคุโกเป็นต้นมา อายาเมะก็ไม่มีช่วงเวลาที่รู้สึกว่าเป็นเวลาที่สงบสุขอีกเลย

 

แต่มันก็ไม่ใช่ช่วงเวลาที่ไม่ดี

 

อายาเมะยังไม่ทันได้พูดอะไรตอบกลับไป ซาโยริก็ถามต่อทันทีว่า “ตกลงว่าเธอคบอยู่กับบาคุโกจริงๆ เหรอ”

 

“เปล่าหรอก” อายาเมะปฏิเสธในทันที

 

ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับบาคุโกคืออะไรกันแน่...อายาเมะก็ยังไม่มีคำตอบเลย

 

พวกเขาไม่ใช่คนแปลกหน้าหรอก เรื่องนี้มันแน่นอนอยู่แล้ว

 

ถึงก่อนหน้านี้จะเหมือนเป็นแค่คนรู้จัก...แต่ในระยะนี้มันไม่ใช่อย่างนั้นแล้ว

 

ไม่มีคนที่เป็นแค่ ‘คนรู้จัก’ ที่ไหนมาหาเธอถึงหอพักเพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ทำเรื่องงี่เง่าอย่างการปิดแชนเนิลหรอก

 

จะเรียกว่าเพื่อนเหรอ?

 

ปกติเพื่อนเขามีปฏิสัมพันธ์กันแบบนี้หรือเปล่านะ?

 

จนถึงเมื่อครู่นี้ พวกเขาไม่มีทั้งเบอร์โทรหรือว่าไอดีแชทของกันและกันเลย

 

แต่อายาเมะมีเพื่อนสนิทแค่คนเดียว เธอเลยคิดว่าประสบการณ์ส่วนตัวของเธออาจจะเอามาใช้เป็นมาตรฐานไม่ได้

 

“ที่จริงแล้วก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นด้วยซ้ำ ฉันแค่รู้สึกว่าพูดปฏิเสธไปก็จะยิ่งเหมือนพยายามแก้ตัวมากกว่า และไม่ว่าฉันกับบาคุโกจะเป็นอะไรกัน มันก็ไม่ใช่ธุระของคนอื่นสักหน่อย”

 

คำตอบของอายาเมะทำให้ซาโยริพ่นลมหายใจออกดังพรืด เสียงเหมือนอยากจะหัวเราะแต่ก็ยังไม่ได้หัวเราะออกมา

 

“เอาเถอะๆ อย่างน้อยก็แถลงการณ์ได้ดีนะ ตอนนี้มีกระแสด้านบวกมาทางเธอเยอะมากเลย เธอเก็บตัวเงียบๆ อีกสักพัก ปล่อยให้คนร้อนรนกลัวจะปิดแชนเนิลไปอีกสักหน่อยก็คงจะพอ”

 

“กะจะทำแบบนั้นอยู่แล้วล่ะ”

 

อายาเมะอยู่ในวงการยูทูปเบอร์มาสามปีกว่าแล้ว ประสบการณ์ในโลกอินเตอร์เน็ตของเธอ ถึงจะยังเรียกว่าผู้เชี่ยวชาญไม่ได้ แต่ก็ไม่ใช่มือใหม่แน่ๆ

 

“จริงๆ ตอนแรกฉันเป็นห่วงมากเลยนะ แต่เห็นโพสต์ของเธอก็สบายใจแล้วล่ะ แล้วอีกอย่างหนึ่ง ตอนนี้มีเรื่องน่าเป็นห่วงมากกว่านั้นด้วย”

 

ซาโยริทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ตรงโต๊ะอ่านหนังสือของเธอ พร้อมกับหมุนมันไปมา ก่อนจะพูดต่อว่า

 

“ไอจังก็รู้นี่ว่าเพื่อนในห้องบางคนเกลียดหลักสูตรฮีโร่ขนาดไหนอะ ตอนนี้อาโกะยามาโตะกับโทเงะอิเคะนี่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเลยนะ ยิ่งคนที่เธอไปข้องเกี่ยวด้วยดันเป็นบาคุโกนี่ยิ่งแล้วใหญ่”

 

“อืม...ก็คิดเอาไว้อยู่แล้วล่ะ”

 

เรื่องความไม่พอใจของหลักสูตรอื่นๆ ที่มีต่อหลักสูตรฮีโร่นั้นไม่ใช่เรื่องใหม่ อายาเมะรับรู้เรื่องนี้มานานแล้ว

 

ถึงจะไม่ใช่ทุกคนที่รู้สึกแบบนั้น แต่หากมีใครสักคนเริ่มไม่ชอบใจพฤติกรรมของเธอแล้ว ก็คงจะไม่มีใครเข้าไปขวางหรอก

 

อายาเมะไม่ได้สนิทกับใครในห้องเป็นพิเศษนอกจากซาโยริ คนที่จะช่วยออกปากให้เธอคงจะมีไม่มาก

 

คงไม่มีใครอยากเอาตัวเขาไปขวางน้ำเชี่ยวหรอก

 

พรุ่งนี้คงจะไม่ใช่วันที่ง่ายสำหรับเธอเลย

 

แต่อายาเมะกลับไม่กังวลมากเท่าที่เธอควรจะรู้สึกกับความคิดที่ว่าจะถูกเพื่อนในห้องโกรธ

 

“ซาโยริเคยพูดสินะว่าการที่ฉันไปทำตัวสนิทสนมกับห้องพวกห้อง A มันไม่คุ้มกับการที่โดนเพื่อนในห้องโกรธหรอก” อายาเมะพูดขณะที่เธอทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ดวงตาจับจ้องบนเพดาน ก่อนจะพูดต่อว่า

 

“แต่ฉันก็ไม่รู้สึกเสียใจเลยจริงๆ ที่ได้รู้จักกับบาคุโก”

 

ประโยคนั้นถูกพูดออกมาด้วยรอยยิ้มกว้างกับดวงตาสีน้ำทะเลที่สะท้อนแสงโคมไฟในห้องจนเป็นประกายสดใส

 

ใบหน้าสวยหวานเหมือนตุ๊กตาขึ้นสีแดงจางๆ บนแก้มอย่างที่เจ้าตัวเองก็คงไม่รู้ ในขณะที่มือของอายาเมะยังกำมือถือเอาไว้หลวมๆ

 

ซาโยริเห็นภาพนั้นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

 

ไม่สนิทถึงขนาดนั้นอะไรกันล่ะ

 

นี่มันสีหน้าของเด็กสาวในห้วงรักชัดๆ

 

___________________________

อยากจะมาอัพตั้งแต่เมื่อวานนะคะ แต่เรากับน้อง Pandora P. เข็นไม่ไหวจริงๆค่ะ จนสุดท้ายต้องยอมแพ้ ยกยอดมาวันนี้แทน

เราพยายามใส่ความยาซาชี่แบบคัตๆ เข้าไปแบบสุดความสามารถจริงๆค่ะ Q-Q

เม้นท์ตอนที่แล้วดุเดือดมาก ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ อ่านเพลินมาก 555555 ขอบคุณทุกวิวและไลค์ของทุกคนด้วยนะคะ ขอบคุณมากเลยค่ะ

 

วันก่อนน้อง Pandora P. ส่งเพลงของแชนเนิลหนึ่งมาให้ฟังค่ะ เรากับน้องคิดตรงกันเลยว่าเสียงเขาคือเสียงที่ตรงกับอิมเมจเสียงของอายาเมะในใจมากจริงๆ

มู้ดเข้ากับตอนนี้พอดีมากๆ ค่ะ ใครอยากลองฟัง จิ้มลิ้งค์ได้เลยนะคะ เราฟังวนมาหลายสิบรอบแล้วอะค่ะ ใจเหลว TT

>> ลิงค์เพลงจิ้มๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 343 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,432 ความคิดเห็น

  1. #343 jny123456789 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 23:53
    เขินมากฮือออออ แต่งดีมากๆๆๆๆๆๆเลยค่ะ ขอบคุณที่สร้างเรื่องดีๆแบบนี้ขึ้นมานะคะ
    #343
    0
  2. #342 _PoLari_S (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 11:02
    เราคิดว่าไรท์กับอายาเมะดูมีอิมเมจบางอย่างที่คล้ายๆกันอ่ะ แบบดูจากวิธีตอบเม้นท์หรือช่วงทอร์กมันให้อารมณ์นั้นจริงๆ ไม่ได้หมายถึงไม่ดีนะคะ! เราชอบทั้งไรท์ทั้งอายาเมะอยู่แล้ว เราเคยติดตามผลงานของไรท์มาอยู่บ้างค่ะ อย่างฟิคฮอว์คซังนี่ชอบมากๆเลย เลยรู้สึกว่าตัวละครของไรท์นี่ช่างมีมิติไปซะทุกตัวจริงๆ \(๑╹◡╹๑)ノ♬
    #342
    1
    • #342-1 Ms. Margarita(จากตอนที่ 21)
      27 พฤศจิกายน 2563 / 11:51
      ตอนอ่านเราเผลอหลุดขำไปนิดนึงเลยค่ะ 555555
      OC ทุกคนของเรามีความเป็นเราอยู่คนละนิดละหน่อยทั้งนั้ยจริงๆค่ะ แต่คนที่เหมือนเราที่สุด (ทั้งจากที่เราคิดเองและคนอื่นบอก) คือซายากะค่ะ 55555555
      ซายากะคือเหมือนมากๆ เหมือนแบบเป็นคนไทป์เดียวกันเลยค่ะ 55555555
      #342-1
  3. #292 It iS IMpossiblE (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 05:30

    :) T_T :) UwU ^_^ >_<

    #292
    0
  4. #291 Pimza07 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2563 / 00:28
    เห้ยยยยยยยย ขนลุกมาก/ขออนุญาตนอกเรื่องแปป//คือชาแนลเพลงที่ไรท์แปะมาคือเพิ่งบังเอิญเจอก่อนมาอ่านเรื่องนี้สักวันสองวัน แล้วก็ไม่อะไรนะคือมันเป็นช่องที่ลงเพลงไม่ได้เยอะและก็ไม่ได้เป็นที่รู้จักอะไรขนาดนั้น(ฮา~) แต่เออก็เพราะดี ฟังแล้วมันนุ่มๆ(?) แล้วก่อนมาอ่านตอนนี้ก็คือบังเอิ้นนนบังเอิญ ในยูทูปก็ขึ้นแนะนำคลิปที่ช่องนี้coverเพลงpenny rainของAimerพอดี ไอเราก็ชอบเพลงสไตล์ของไอเมะซังก็เลยเปิดดูก่อนอ่านตอนนี้//โบ๊ะบ้ะกิ่งกองแก้วใช้ช่องเดียวกันกับที่เป็นอิมเมจให้น้องนางเอกของเรื่องอีกกก*0* นี่อะรึว่าเราจะเป็นโชคชะตาที่ทำให้เรามาตามเรื่องนี้งอมแงม55555555/// กลับมาที่แฟนฟิคดีกว่า55 ตอนนี้เป็นตอนที่นังคัตได้กลายเป็นพระเอกโชโจแบบ300%เป็นที่เรียบร้อย คาแรกเตอร์หรืออิมเมจตลค.นี่จะไม่ค่อยอยากพูดถึงเท่าไหร่เพราะเอาจริงมันก็แล้วแต่คนๆนั้นจะตีหรือถ่ายทอดออกมาในสิ่งที่คนๆนึงจะรับรู้หรือเข้าใจ และการรับรู้หรือความเข้าใจของคนเรามันก็ไม่เหมือนกันไง อาจใกล้เคียงแต่มันก็ไม่ได้เหมือนกันอยู่ดี รีดรู้สึกว่าคาร์น้องคัตมันนุ่มฟูขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเปรียบจากตอนที่แล้วหรือตอนที่ไปช่วยนางเอก แต่ก็เข้าใจได้ว่าการเวลาในเนื้อเรื่องก็อาจทำให้ตลค.ได้เรียนรู้ปรับเปลี่ยนลักษณะในการแสดงออกไปตามเนื้อเรื่องที่ว่างเอาไว้ ***ดอกจันเยอะ ไม่ได้ไม่ชอบนะคะ ยังติดตามและชอบเรื่องนี้อยู่เหมือนเดิมและจะชอบขึ้นเรื่อยๆตามความถี่ในการอัปค่ะ555555555555 (อะล้อเล่นนน<3) และนี้ก็เป็นความคิดเห็นนึงที่อยากให้ไรท์ทั้งสองได้ลองเอาไปพิจารณา แต่อย่างไรก็ตามรีดก็ชอบความโชโจของนังคัตมักๆอยู่ดี//อะ.อีนี่ย้อนแยง=_=^//<3
    #291
    0
  5. #290 กระต่ายกุกกี้ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 23:03
    อิโมจิก็คือคัตมาก55555 แง้ เขินินินนินิน้น่รากททหหาวกท ด บิดไปหมดแล้ววว ขอบคุณสำหรับนิยายค่าคุณมาการิต้า คุณแพนโดร่า
    •́

    ‿ ,•̀
    #290
    0
  6. #289 นินจาแมว (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 21:39
    ความอิโมจิหน้าคัตจังง
    #289
    0
  7. #288 FA_WK (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 18:29
    อ้ยยยยยย บาคุโกกกกกกกกกก๊ •^•
    #288
    0
  8. #287 Bao_Bao (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 18:06

    เขินเเบบ ไม่รู้จะบรรยายยังไง คือแบบ คือแบบ!!!

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด--♡♡ ใจแหลกเหลวกู่ไม่กลับ เสียงเพลงอิมเมจน้องไอจังคือเพราะมาก ไม่นึกว่าไรท์จะรู้จักเพลงนี้ด้วย ตอนได้ยินคือกรี๊ดเเบบไม่มีเสียง(?) ไม่ไหว อิชั้นจะระเหยเเล้ว//นอนตาย---💗💗
    #287
    0
  9. #286 aom051 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 18:02
    อบอุ่นมากกก ความห่วงแบบคัตจังคือดี ตอนหน้ารอฉากปะทะ สู้ค่ะน้อง! สู้!
    #286
    0
  10. #285 baby-m2 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 17:42
    บาคุโกนี่มันบาคุโกจริงๆๆเลย! นิ่งๆๆแต่แบบแอร๊ยยยยย หนูเขินว่ะ!!!
    #285
    0
  11. #284 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 17:39
    อ้ากกกกกกกกกก เขิน เขินมาก เขินสุดๆ!
    #284
    0
  12. #283 eye24244 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 17:11
    เขินแทนจ้าแม่!!! เขามีเบอร์กันแล้ว น้องโชโตะน้อยสู้ๆนะ😆
    #283
    1
    • #283-1 Iด็กไม่รู้จัnโต(จากตอนที่ 21)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 22:59
      โชโตะมีคู่แล้ววว มีภาคแยกของโชโตะมาก่อนคัตจังอีก จบแล้วด้วย ลองเลื่อนหาในเรื่องอื่นๆ ของไรท์เขาดูค่ะ งานดีเหมือนกันเลย
      #283-1
  13. #282 เหมียวเหมียว001 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 17:07
    ตายอย่างสงบขึ้นเป็นเทพบนเขาโอลิมปัสแล้วค่ะตอนนี้ ซุสค่ะ
    #282
    0
  14. #281 midnight summer (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 16:40

    โอ๊ยเขินแท้ มันคือความไม่มีอะไรแต่มีอะไร คือคนเค้าดูออกเนอะว่ามีใจให้กัน บ้าบอ แต่ตลกโชโตะมาก น้องโดนรุม5555555555555555555
    #281
    0
  15. #280 Kill181 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 16:28
    มันไม่มีอะไรมาก แต่มันแบบโรแมนติกมากทั้งๆที่ไม่มีอะไรมาก
    #280
    0
  16. #279 RoseThorns (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 16:26

    แงงงง ขออีกตอนด่วนนนน
    #279
    0
  17. #278 mixyz (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 16:22
    ชอบกันก็พูดสิ ห่วงกันก็พูดสิบาคุโกววววว
    #278
    0
  18. #277 lamb_san (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 16:21
    กี้สสสสสส ไม่ไหวค่ะ มันนุบนิบใจเกินไปแล้ววว ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาทุบหมอนเพราะคัตสึกิมาก่อน ฟหหกดาเ่กสสเ่ดกสกว โรแมนติกแบบโรแมนติกโชโจสุดๆไปเลยค่ะ ชอบ555555555 ความขาเดินมาหาเขาเองเอย ความหงุดหงิดที่เขาไม่ยอมตอบแชทเอย แงแอ นายเปงคัยน่ะ คายคัตจังของอิสึคุออกมานร๊ ตอนหน้ามาลุ้นทั้งเรื่องเพื่อนในห้อง ทั้งเรื่องนายสติกเกอร์เลยค่ะว่าจะเป็นยังไงต่อ สู้ๆนะคะคุณไรท์ทั้งสองงงง

    ปล.มังงะ291ล่าสุดคือทำเมื่อคืนเราเป็นบ้าไปยันตีสามเลยค่ะ... คุณไรท์อย่าลืมไปอ่านกันด้วยนะคะ เดี๋ยวเผลอเจอสปอยทำกร่อยก่อน (人*´∀`)。*゚+
    #277
    2
    • #277-1 Ms. Margarita(จากตอนที่ 21)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 21:00
      อ่านแล้วค่ะ ร้องไห้เหมียนหมาให้กับคุมฮอว์กส์อะค่ะ ซึมจนดีใจมากที่บิลด์มู้ดโชโจของคัตจังติด เพราะจริงๆแล้วนอนกุมใจร้องไห้ให้คุมฮอว์กส์อยู่ TwT
      #277-1
  19. #276 Iด็กไม่รู้จัnโต (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 16:14
    อ๊ากกกก ไม่ไหวแล้ว เขิน คืออะไรไม่รุ้ รู้แต่ละมุนมาก ไม่ต้องบอกรัก ไม่ต้องมีคำพูดหวานๆ ไม่ต้องแตะเนื้อต้องตัว แต่โมเม้นต์มันได้จริงๆ นะ คือยิ้มแก้มแทบแตก รักเรื่องนี้ ในดวงใจเลย คัตจังคือแบบโพสามีสุดๆ สามีแห่งชาติชัดๆ ตั้งแต่บอกฉัน เมมไว้ โอ๊ยยยย โอ๊ยยย ฉากมองตานี่คิดว่าโรเมโอกับจูเลียต อุปสรรคขัดขวางแต่สุดท้ายเราก็จะรักกัน ฮือออ ซาโยริแทนใจแล้ว น้องอยู่ในห้วงรักชัดๆ ส่วนนังคัตคงต้องอีกหน่อยกว่าจะเข้าใจความรู้สึกตัวเอง แต่มีน้องวนเวียนในความคิดขนาดนี้คงอีกไม่นานแล้วล่ะ กรี๊ดดด กดบุ๊กมาร์กไว้ แล้วจะกลับมาอ่านซ้ำ งื้ออออ
    #276
    2
    • #276-1 Ms. Margarita(จากตอนที่ 21)
      16 พฤศจิกายน 2563 / 16:21
      ตอนอ่านนี่เผลอหลุดขำออกมาเลยค่ะ เรากับน้อง Pandora P. ตั้งชื่อเล่นฉากนี้ไว้ว่าฉากโรมิโอกับจูเลียตอะ! โอยยย เหมือนสื่อจิตกันเลย 😂😂
      #276-1
  20. #275 LucyTaylor (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2563 / 16:11
    กี้ดหนักมาก คัตจังยาซาชี่มากค่ะ เนี่ย ดูออกว่าชอบกัน ฮื่อ มีการเป็นห่วงกันด้วยแงงง
    #275
    0