Fanfic BNHA / My Hero Academia :: Blazing aria [Bakugou x OC]

ตอนที่ 2 : Aria 1 : It’s my duty to save them.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,770
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 479 ครั้ง
    7 ก.พ. 64

Aria 1

It’s my duty to save them.

 

อายาเมะคิดไม่ตกตลอดทั้งบ่าย

 

เพื่อนร่วมห้องสามคนของเธอกำลังจะไปก่อเรื่องอะไรบางอย่าง

 

ในฐานะหัวหน้าห้องแล้ว อายาเมะคิดว่าเธอควรจะต้องหยุดมันเอาไว้ก่อนจะกลายเป็นเรื่องใหญ่

 

แต่จะทำยังไงดีล่ะ...

 

ไปตักเตือนตรงๆ?

 

ไม่ล่ะ ตัดออกไปได้เลย อายาเมะไม่ได้สนิทกับพวกเขาถึงขนาดนั้น นอกจากคุยกันเรื่องงานในห้องแล้วก็เรียกได้ว่าคุยกันแบบนับประโยคด้วยมือข้างเดียว ถึงเธอพูดไปพวกเขาก็คงจะไม่ฟัง

 

ไปฟ้องอาจารย์?

 

ก็เป็นวิธีแก้ปัญหาที่มีประสิทธิภาพอยู่หรอก แต่ดูรุนแรงเกินไปหน่อย อายาเมะไม่มีหลักฐานอะไรเลย และเพื่อนของเธอก็ยังไม่ได้ลงมือทำอะไร เธอไม่อยากทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่กว่าที่ควรจะเป็น

 

ไปเตือนพวกห้อง A?

 

แต่อายาเมะไม่รู้จักใครในกลุ่มคนพวกนั้นเลย นอกจากอิดะกับยาโอโยโรซึที่เคยมาประชุมคณะกรรมการนักเรียนด้วยกัน และอีกฝ่ายอาจจะไม่ได้รู้จักเธอด้วยซ้ำ

 

พวกเขาคงไม่เชื่อเธอหรอก หรือถึงเชื่อก็อาจจะไปบอกอาจารย์ ทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมาอีกก็ได้

 

อายาเมะปวดหัวจนอยากจะกุมขมับ เธอมัวแต่คิดมากจนเรียนวิชาคณิตศาสตร์ไม่รู้เรื่องตลอดทั้งบ่าย

 

เลิกเรียนแล้วก็ไปปรึกษาซาโยริก่อนก็แล้วกัน

 

เพื่อนของเธออาจจะมีทางออกดีๆ ก็ได้ แล้วซาโยริก็สนิทกับเพื่อนในห้องด้วย บางทีคนพวกนั้นอาจจะยอมฟังคำพูดของเพื่อนสาวของเธอ

 

พออายาเมะได้ทางออกที่ลงตัวแล้ว เธอก็สบายใจในที่สุด ดวงตาสีน้ำทะเลกลับไปมองกระดานด้านหน้าขณะที่เธอขยับปากกาจดตามคำพูดของอาจารย์

 

ไม่น่าจะมีอะไรผิดพลาดไปได้

 

ใช่...เธอคิดแบบนั้น จนกระทั่งถึงเวลาเลิกเรียนตอนสี่โมงเย็น

 

อายาเมะหมุนเก้าอี้ไปข้างหลัง ตั้งใจจะหันไปปรึกษาซาโยริแล้ว แต่เธอก็เหลือบไปเห็นประตูห้องที่เปิดและปิดอย่างรวดเร็วทันทีที่อาจารย์เดินออกไปจากห้อง

 

ในตอนนั้น อายาคาวะ คิมูระ กับโยชิทากะก็หายไปจากที่นั่งของตัวเองแล้ว

 

แย่ล่ะสิ! คุยกับซาโยริไม่ทันแล้วแน่ๆ

 

“ไอจัง พวกเรา...”

 

“ขอโทษด้วย มีธุระต้องไปจัดการ เดี๋ยวจะรีบกลับมา เจอกันที่หอพักนะ!”

 

อายาเมะตอบอย่างรวดเร็ว รวมกับเสียงพูดแผ่วเบาของเธอแล้วทำให้ฟังแทบไม่รู้เรื่อง เด็กสาวโยนของทุกอย่างใส่ในกระเป๋า ยกขึ้นสะพายก่อนจะวิ่งออกจากห้องเรียนไปด้วยความเร็วอย่างที่ซาโยริได้แต่มองตามหลังไปอย่างงุนงง

 

ไปทางไหนแล้วนะ

 

อายาเมะมองซ้ายมองขวา บนทางเดินเต็มไปด้วยกลุ่มนักเรียนที่กำลังทยอยเลิกเรียนกันพอดี ทำให้มีคนเดินอยู่หนาแน่น

 

ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลกวาดมองไปรอบๆ อย่างเร่งรีบ ก่อนจะเห็นเป้าหมายของเธอที่สุดริมทางกำลังเดินลงบันไดในที่สุด

 

เจอแล้ว!

 

เด็กสาวพยายามเดินฝ่าฝูงคนไป เธอเป็นคนรูปร่างค่อนข้างผอมบางแต่ไม่ได้คล่องแคล่วมากนัก ดังนั้นแทนที่มันจะช่วยให้แทรกตัวไปได้ง่าย แต่เธอกลับโดนเบียดไปมาอยู่บ่อยๆ ทำให้เดินไปไม่ถึงเสียที

 

กว่าอายาเมะจะวิ่งลงบันไดไปถึงชั้นล่าง กลุ่มผู้ชายสามคนนั้นก็เดินอยู่ลิบๆ ที่สุดปลายทางเดินแล้ว

 

อายาเมะเริ่มหอบเหนื่อยตามประสาคนไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย แต่ยืนพักได้ไม่นานเธอก็รีบออกวิ่งต่อเพราะไม่อยากคลาดกับกลุ่มเพื่อนร่วมห้อง

 

หลังพวกเขาเดินออกจากอาคารแล้วก็มุ่งหน้าไปทางหอพักทันที เธอไม่กล้าเข้าใกล้มากเกินไปเพราะกลัวจะโดนเจอตัวเข้าเสียก่อน สุดท้ายก็ได้แต่แอบวิ่งตามไปเงียบๆ โดยซ่อนตัวอยู่ตามหัวมุมอาคารหรือหลังต้นไม้

 

จะทำยังไงดีล่ะ…

 

อายาเมะถามตัวเองมาหลายสิบครั้งแล้ว แต่หัวสมองของเธอก็ยังไม่มีคำตอบกลับมาให้เสียที

 

เธอละล้าละลังอย่างหาทางออกไม่ได้ แต่ก็ยังแอบวิ่งตามเพื่อนร่วมห้องอยู่ห่างๆ อย่างเงียบๆ จนรู้ตัวอีกทีก็มาโผล่ที่หลังหอพักห้อง 1-A

 

อายาคาวะ คิมูระ กับโยชิทากะเข้าไปซ่อนตัวอยู่ที่พุ่มไม้ด้านข้าง พวกเขากระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง แต่เธอก็อยู่ไกลเกินกว่าที่จะได้ยิน

 

ท่าทางที่มองอย่างไรก็เห็นคำว่า ‘น่าสงสัย’ ลอยเต็มไปหมดทำให้อายาเมะมั่นใจว่า ไม่ว่าพวกเขาจะกำลังวางแผนอะไรอยู่ แต่มันต้องไม่ใช่เรื่องที่ดีอย่างแน่นอน

 

อายาเมะทำได้แค่ยืนหลบอยู่ที่หัวมุมอาคาร เธอสลับเท้าไปมาอย่างอยู่ไม่สุข ในหัวพยายามคิดหาทางออกที่ดีที่สุดในสถานการณ์แบบนี้

 

เธอเป็นหัวหน้าห้องนะ อายาเมะ!

 

อายาเมะบอกตัวเองในใจราวกับกำลังพยายามเรียกความฮึกเหิมออกมา 

 

เธอมีสิทธิ์เข้าไปตักเตือนเพื่อนที่กำลังทำสิ่งที่ไม่ถูกต้องนะ!

 

อายาเมะสูดหายใจเข้าอย่างรวบรวมความกล้า ก่อนจะตัดสินใจก้าวออกไปจากหัวมุมตรงนั้นเพื่อจะเข้าไปหาเพื่อนๆ ของเธอ

 

พลั่ก!

 

ยังไม่ทันที่จะเดินออกไปอย่างที่ตั้งใจไว้ เสียงโยนถุงขยะลงบนพื้นก็ทำให้อายาเมะสะดุ้งจนตัวโยนขณะที่เธอเอียงตัวกลับเข้ามาซ่อนตรงหัวมุมอาคารอีกครั้ง หลังแนบไปกับผนังอาคารราวกับว่ามันจะช่วยดูดเธอเข้าไปซ่อนข้างในได้ เธอยืนตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าหายใจแรงเกินไปด้วยกลัวว่าจะทำให้คนที่อยู่ตรงนั้นได้ยินเข้า

 

หลังจากยืนนิ่งได้สักพัก อายาเมะจึงค่อยๆ ยื่นหน้าออกไปดูตรงด้านหลังหอพักอีกครั้ง

 

คนที่ยืนอยู่ตรงที่ทิ้งขยะคือบาคุโก คัตสึกิ

 

เธอจำเขาได้ในทันทีจากผมตั้งยุ่งเหยิงสีทองซีดกับดวงตาขวางโลกสีแดง เขาอยู่ในชุดไปรเวทสีดำ กำลังทิ้งถุงดำตรงจุดทิ้งขยะด้วยใบหน้าเบื่อหน่าย

 

อายาเมะไม่ได้รู้จักเขาเป็นการส่วนตัว แต่ไม่ว่าใครในโรงเรียนนี้ก็รู้จักเขาทั้งนั้น

 

เพราะเด็กหนุ่มคนนั้นคือคนที่ประกาศกร้าวอย่างอวดดีว่าจะเป็นอันดับหนึ่งในงานกีฬาจนมีแต่คนเกลียดชังเต็มไปหมด แต่ก็ทำได้อย่างที่ตัวเองพูดเอาไว้จริง 


 

นอกจากนี้ยังเป็นคนโชคร้ายที่ถูกวิลเลินลักพาตัวไปจากค่ายฝึกช่วงฤดูร้อนตอนปิดเทอมของหลักสูตรฮีโร่ ทำให้โรงเรียนยูเอตกเป็นเป้าโจมตีของสังคมอยู่พักใหญ่

 

ตอนนั้นแม่ของเธอก็อยากให้เธอย้ายโรงเรียน แต่อายาเมะยืนยันหัวชนฝาว่าเธอจะเรียนต่อที่นี่ให้ได้ จนคุณแม่เป็นฝ่ายยอมแพ้ไปเอง

 

ที่สำคัญก็คือ นอกจากชื่อเสียงฉาวโฉ่ที่เป็นที่รู้กันทั่วไปแล้ว ความแข็งแกร่งของเขาก็เป็นที่ยอมรับเช่นกัน

 

คงไม่มีใครกล้าพูดหรอกว่าคนที่ได้อันดับหนึ่งในงานกีฬาเป็นคนฝีมือกระจอก

 

เพื่อนร่วมห้องของเธอวางแผนจะแกล้งคนแบบนี้น่ะเหรอ…

 

วางแผนฆ่าตัวตายกันอยู่หรือไง

 

อายาเมะเริ่มเสียใจแล้วที่เธอไม่รีบห้ามพวกเขาเอาไว้ก่อนจะมาถึงที่นี่

 

เธอยื่นหน้าผ่านหัวมุมอาคารออกไปเพียงเล็กน้อยแค่พอให้ดวงตาสีน้ำทะเลเหลือบออกไปเห็นเพื่อนของเธอที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ด้านหลังเท่านั้น ที่ตรงนั้นเธอเห็นคิมูระกำลังขยับมือไม้ไปมา ในมือเริ่มรวบรวมก้อนลมสีเขียวแก่เอาไว้

 

อายาเมะจำได้ว่าอัตลักษณ์ของคิมูระคือ ‘ก้อนกลิ่น’

 

เขาสามารถรวบรวมกลิ่นเป็นก้อนแล้วปาใส่คนอื่น ทำให้กลิ่นนั้นติดตัวอีกฝ่ายได้นานหลายวัน

 

สีเขียวเข้มนั่นคงจะเป็นกลิ่นเหม็นอะไรสักอย่าง และเป้าหมายของเขาก็คงจะเป็นบาคุโกที่กำลังยืนเทขยะแต่ละถุงแยกใส่ถังให้ถูกต้องโดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่ามีคนกำลังจ้องเล่นงานเขาอยู่อีกสามคนซ่อนตัวอยู่ตรงพุ่มไม้ด้านหลังนั่น

 

ยังไม่ทันที่อายาเมะจะได้ทำอะไร คิมูระก็ปาก้อนกลิ่นนั่นออกไปแล้ว เธอยกมือขึ้นปิดปากกั้นไม่ให้เสียงอุทานด้วยความตกใจหลุดรอดออกไป

 

แย่ล่ะ! ไม่ทันแล้ว!

 

อายาเมะหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ นึกว่าก้อนกลิ่นนั่นคงจะกระทบเข้ากับบาคุโกแล้วแน่ แต่กลิ่นเหม็นที่ฟุ้งกระจายอยู่ทั่วบริเวณจนอายาเมะต้องยกมือขึ้นปิดจมูกก็ทำให้เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างงุนงง

 

ถ้าลูกบอลกลิ่นนั่นกระทบเข้ากับบาคุโก กลิ่นก็ควรจะติดที่ตัวบาคุโก ไม่ใช่ฟุ้งกระจายไปทั่วไปแบบนี้

 

แสดงว่าหากไม่ใช่ว่าคิมูระใช้อัตลักษณ์พลาด ก็หมายความว่าบาคุโกหลบได้

 

และก็ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างหลังด้วยสิ…

 

เพราะยังไม่ทันที่อายาเมะจะได้โล่งใจที่เพื่อนร่วมชั้นของเธอทำพลาด เธอก็เห็นบาคุโกปล่อยถุงขยะลงบนพื้น เขาหมุนตัวกลับไปมองทางพุ่มไม้ข้างหลังอย่างช้าๆ มือสองข้างยกขึ้นระเบิดอัตลักษณ์จนฝูงนกตรงนั้นทั้งหมดบินหนีหายไปด้วยความตกใจ

 

“กล้ามากเลยนะ ไอ้พวกบ้า...” น้ำเสียงเนิบนาบนั่นแฝงไปด้วยความเกรี้ยวกราดอย่างชัดเจนจนอายาเมะรู้สึกขนลุก เสียงระเบิดบนมือของเขายิ่งทำให้เธอร้อนรนแทนเพื่อนร่วมห้อง

 

บาคุโกเหยียดยิ้มที่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นยิ้มโหดเหี้ยมของจอมมารร้ายในขณะที่เขาพูดต่อว่า

 

“มาหาเรื่องฉันถึงที่นี่น่ะ...เตรียมใจจะตายมาแล้วใช่ไหมหา!!”

 

เสียงระเบิดตู้มต้ามกับเสียงร้องลั่นของคิมูระ อายาคาวะ และโยชิทากะทำให้อายาเมะเผลอหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ เด็กสาวผลุบเข้ามาหลบหลังหัวมุมอาคารอีกครั้ง ในใจรู้สึกว้าวุ่นกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างหาทางออกไม่ได้

 

เพื่อนของเธอเป็นฝ่ายผิดเต็มๆ

 

ถึงจะรู้ทั้งรู้อย่างนั้น แต่ในฐานะหัวหน้าห้องแล้ว อายาเมะก็ทนปล่อยให้พวกเขาถูกเล่นงานไม่ได้

 

เสียงระเบิดและเสียงร้องลั่นวุ่นวายยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่องสลับกับเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดของบาคุโก อายาเมะจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะยื่นหน้าออกไปอีกรอบ

 

ภาพที่เธอเห็นทำเอาเด็กสาวหน้าถอดสี

 

บาคุโกกำลังดึงคอเสื้อคิมูระเอาไว้ เขามีแรงถึงขนาดยกขาของเด็กหนุ่มอีกคนให้ลอยพ้นพื้นขึ้นมาได้ เพื่อนร่วมห้องของเธอกลัวจนหน้าซีดไปหมด ส่วนอีกสองคนก็ทำท่าเหมือนจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ ไม่มีทีท่าว่าจะเข้าไปช่วยเพื่อนของตัวเองเลยสักนิด

 

มืออีกข้างของบาคุโกเงื้อขึ้น ในมือระเบิดอัตลักษณ์ขึ้นมาแล้ว แววตาขุ่นมัวสีแดงนั่นทำให้อายาเมะไม่สงสัยเลยว่าเขาคงกล้าที่จะจัดการเพื่อนของเธอให้จอดในครั้งเดียวแน่

 

และแล้วมือของบาคุโกก็ตวัดลงไป

 

ต้องหยุดเอาไว้ก่อนให้ได้!

 

ในวินาทีนั้นอายาเมะคิดอะไรไม่ออกนอกจากใช้อัตลักษณ์ของเธอตะโกนออกไปด้วยเสียงดังลั่นว่า “หยุดนะ!!”

 

กึก!

 

มือที่หยุดชะงักของบาคุโกพร้อมกับร่างกายที่แข็งทื่อไปทำให้อายาคาวะกับโยชิทากะได้โอกาส ทั้งสองคนรีบพุ่งเข้าไปคว้าหลังคอเสื้อของคิมูระออกมาจากเงื้อมือของบาคุโก ก่อนจะพากันวิ่งด้วยความเร็วสายฟ้าแลบหนีออกไปอีกทางหนึ่ง

 

ทั้งที่เหยื่อของเขากำลังวิ่งหนีไปแล้ว แต่บาคุโกยังคงยืนอยู่ที่เดิม มือข้างขวายกค้างอยู่ในตำแหน่งเดียวกับตอนที่เธอตะโกนออกไป

 

แต่ตอนนี้ดวงตาสีแดงสดคู่นั้นตวัดมาทางหัวมุมตึกที่เธอซ่อนอยู่อย่างรวดเร็ว

 

เขาเลิกสนใจสามคนนั้นไปแล้วก็จริง แต่ดูเหมือนว่าจะหันมาสนใจเธอแทน

 

“แกน่ะ...”

 

“กรุณาอย่าตามมาเลยนะคะ!”

 

อายาเมะไม่รอให้เขาพูดจบ เธอตะโกนออกไปพร้อมกับใช้อัตลักษณ์อีกครั้งแล้วรีบหมุนตัววิ่งออกไปจากตรงนั้นด้วยความเร็วสูงสุดที่เคยใช้มาในชีวิต 

 

อะดรีนาลีนที่หลั่งออกมาในตอนนั้นทำให้เธอวิ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่แม้แต่เธอเองยังไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้ ทุกอย่างผ่านไปแบบเป็นภาพเบลอๆ รู้ตัวอีกทีก็กลับมาถึงหอพักของห้อง 1-C แล้ว

 

หนีพ้นแล้ว...หรือเปล่านะ?

 

อายาเมะหยุดยืนหอบอยู่ที่หน้าหอพักของตัวเอง พอผ่านพ้นช่วงวิกฤตมาได้แล้ว ความเหนื่อยก็เริ่มกลับมาเล่นงานเธอ แต่ถึงอย่างนั้นอายาเมะก็ยังหันกลับไปมองข้างหลังอย่างหวาดระแวง

 

“ไอจัง”

 

เสียงเรียกชื่อเล่นของเธอทำเอาอายาเมะสะดุ้งเฮือกจนซาโยริที่เดินเข้ามาทักก็เผลอสะดุ้งตามไปด้วย พอเด็กสาวหันมาเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาทักทายเป็นเพื่อนสนิทของเธอเองนั่นล่ะ เธอจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

 

“เป็นอะไรหรือเปล่า ไอจัง ทำท่าตกใจอย่างกับเห็นผีแน่ะ”

 

อายาเมะยิ้มอย่างแห้งเหือดตอบกลับไป

 

ที่เธอเจอมาน่ะเป็นยิ่งกว่าผีเสียอีก

 

แต่ถ้าเล่าให้เพื่อนของเธอฟังแต่ต้นมันคงจะยาวมาก แล้วมันก็เป็นเรื่องที่ไม่ค่อยถูกกฎโรงเรียนสักเท่าไร ถ้าไปถึงหูอาจารย์ ทั้งเพื่อนร่วมห้องของเธอและบาคุโกเองก็อาจจะมีปัญหาขึ้นมาได้

 

อายาเมะจึงทำได้แต่ฝืนยิ้มแล้วพูดตอบกลับไปว่า “เปล่าหรอก ฉันลืมของเลยต้องวิ่งกลับไปเอาน่ะ ก็เลยเหนื่อยนิดหน่อยเฉยๆ”

 

“แค่ลืมของก็ไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้นเลยนี่นา เดี๋ยวก็เป็นลมเอาหรอก” ซาโยริบ่นกับเธออย่างไม่จริงจังนักขณะที่ลากอายาเมะเข้าไปในหอพักของห้อง 1-C

 

ก่อนจะเดินเข้าไปในอาคาร อายาเมะหันไปมองข้างหลังเป็นครั้งสุดท้าย เธอไม่เห็นทั้งเพื่อนร่วมห้องสามคนของเธอและบาคุโก แสดงว่าเธอคงจะหลบออกมาพ้นเรื่องราวทั้งหมดแล้ว

 

ถึงจะรู้สึกผิดอยู่นิดหน่อย แต่อายาเมะตัดสินใจแล้วว่าเธอจะแกล้งทำเป็นว่าเรื่องทั้งหมดนั่นไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน

 

คิมูระ อายาคาวะและโยชิทากะทำไม่ถูกก็จริง แต่ถ้าฟ้องอาจารย์ไปจริงๆ บาคุโกที่ใช้กำลังตอบโต้ก็อาจจะโดนลงโทษไปด้วยอยู่ดี อายาเมะบวกลบดูในใจแล้วรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่มีใครได้ประโยชน์หากไปถึงหูผู้ใหญ่ ดังนั้นเก็บเอาไว้จัดการกันเงียบๆ เองคงจะดีกว่า

 

อีกอย่างหนึ่ง...พวกเขาคงจะได้บทเรียนแล้วล่ะว่าไม่ควรจะไปหาเรื่องคนที่ไม่ควรหาเรื่อง

 

บาคุโกเองก็ดูไม่ใช่คนช่างฟ้อง ส่วนเธอเองก็จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเหตุการณ์พวกนั้นไป

 

ทุกอย่างน่าจะจบลงได้ด้วยดีแล้วล่ะ

 

อายาเมะสรุปกับตัวเองด้วยความโล่งใจ ถึงจะไม่มีอะไรเป็นไปตามแผนเลย แต่รวมๆ แล้ววันนี้ก็ดูไม่ได้แย่ขนาดที่เธอคิด

 

แต่คงต้องหาโอกาสไปตักเตือนคนพวกนั้นสักหน่อย ให้สมกับตำแหน่งหัวหน้าห้องของเธอด้วย

 

อายาเมะเดินตามเพื่อนของเธอเข้าไปในหอพักโดยที่ระหว่างนั้นก็คิดหาวิธีพูดคุยกับเพื่อนอย่างแนบเนียนไม่ให้สามคนนั้นรู้ว่าเธอแอบสะกดรอยพวกเขาไปด้วยอย่างเอาจริงเอาจัง

 

ในตอนนั้นเด็กสาวไม่ได้รู้เลยว่า เรื่องที่เธอคิดว่ามันจบลงไปแล้ว ก็เป็นแค่จุดเริ่มต้นของเรื่องที่ใหญ่ยิ่งกว่าก็เท่านั้นเอง…

 

_________________________________

สะ...สองร้อยแฟนในตอนเดียวเลยหรอคะ หรือนี่จะเป็นพลังของคัตจัง!? TwT;;

ฮืออ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและกดไลค์มากเลยนะคะ ใจฟูมากๆ มากๆๆๆๆ

วันพ.ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะอัพคัตจังหรือคุณฮอว์กส์ เอาไว้ลุ้นตอนเย็นวันนั้นอีกทีก็แล้วกันนะคะ

ไว้เจอกันในตอนต่อไปนะคะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 479 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,437 ความคิดเห็น

  1. #332 knunkim (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 04:13
    น้องมีวาจาสิทธิ์เหรอ
    #332
    0
  2. #328 fA4826 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 21:42
    อัตลักษณ์นางเอกคืออะไรเหรอคะ
    #328
    1
  3. #19 Bao_Bao (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 23:27
    เจ้าปอมแผลงฤทธิ์!!! ฮ่าๆๆๆ เล่นกับใครไม่เล่นนะ รนหาที่ตุยชัดๆ555555+
    #19
    0
  4. #18 SMClub777 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 22:27

    200 แฟนที่มาในตอนเดียว ทางนี้ขอเดาว่าครึ่งมาเพราะเอกลักษณ์ในการแต่งนิยายของไรท์ค่ะ!! ส่วนอีกครึ่งน่าจะของคัตจังจริงๆ 😂😂5555
    #18
    0
  5. #17 CUTE_VILLAIN (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 19:05
    จะเกิดอะไรขึ้นกันนะะ
    #17
    0
  6. #16 LucyTaylor (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 18:30
    น้องน่ารักตะมุตะมิมากๆเลยค่ะ! แง เอ็นดู!
    #16
    0
  7. #15 lamb_san (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 18:22
    คัตจังคงเหวอๆแน่เลย โดนน้องขัดจังหวะแล้วก็วิ่งหนีไป55555555 ว่าแต่มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ยังไงน้าา ตอนแรคิดว่าอายาเมะจะมาแนวๆชิโอริที่นิ่มๆดื้อๆหน่อย แต่ดูท่าแล้วจะเป็นสายล่กมากกว่าสินะคะ555555 ติดตามตอนต่อไปค่ะะะ
    #15
    0
  8. #13 ตัวเล็ก☻ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 18:07
    เพื่อนร่วมห้องน้องคือหาเรื่องแกล้งผิดคนแล้ววว ถ้าน้องไม่ออกไปห้ามคือลงโรงแน่ๆ55555
    #13
    0
  9. #12 Atanasia11 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 17:23

    รู้สึกว่านางเอกค่อยข้างนุ่มนิ่มตะมุตะมิมากเลยถึงจะไม่เก่งเข้าขั้นเทพเหมือนฟีคเรื่องอื่นๆเเต่พอไรท์เเต่งเเล้วให้ความรู้สึกสนุกเเละน่าสนใจมากค่ะ ยิ่งพอมารวมๆกับคัตจังที่มีความเกรี้ยวกราด(?)สูงเเล้ว เคมีคือเข้ากันมาก//เเต่ก็เเอบหวังให้น้องดูเก่งกว่านี้อยู่นะ
    #12
    0
  10. #10 Iด็กไม่รู้จัnโต (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 16:08
    อ๋อ นางเอกฟิคนี้ดูเงอะงะขี้กลัวไม่ถูกจริตเราไปหน่อย บอกตรงว่าตอนอ่านนั้นค่อนข้างรำคาญเลย แต่เมื่อไรท์เป็นคนแต่งเราก็จะเปิดใจอ่านค่ะ ให้มีคนอ่อนนิ่มอยู่ข้างคนแข็งกร้าวก็น่าจะเข้ากันได้ก็ได้
    #10
    5
    • #10-4 Iด็กไม่รู้จัnโต(จากตอนที่ 2)
      5 ตุลาคม 2563 / 16:21
      ไรท์ทำได้ ไฟท์ติ้งค่า ถ้าไรท์สนุกทุกคนก็จะสนุกไปกับไรท์แน่นอน เขียนให้สนุกไม่ต้องกดดันมากเน่อ ไม่ว่ายังไงเราก็เป็นคนนึงที่อ่านได้หมด ตามอ่านทุกเรื่องของไรท์แล้ว 555+ (ขอบอกว่าชอบฟิคสั้นนาลูที่สุดเพราะคู่เมนในดวงใจ เราแต่งฟิคคู่นี้อยู่หลายเรื่องเลย อยากให้แต่งเพิ่มมั่กๆ แต่เรื่องอื่นก็ชอบทุกดรื่องเลยค่ะ!!)

      //ปล.เปลี่ยนปกเป็นรูปกติไม่ใช่ gif ได้มั้ยอ่ะคะ จะบอกว่ารูปกิ๊ฟแอปเด็กดีค้างบ๊อยยยยบ่อยยย
      #10-4
    • #10-5 Ms. Margarita(จากตอนที่ 2)
      5 ตุลาคม 2563 / 16:44
      นาลูก็เมนค่ะ แต่แบบ ความเมนดันมาตอนช่วงที่ชีวิตยุ่งมากๆๆๆๆ จนไม่มีโอกาสเขียน //นอนล้องห้าย
      เดี๋ยวจะกลับไปเปลี่ยนรูปให้นะคะ 555555
      #10-5
  11. #9 Iด็กไม่รู้จัnโต (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 16:06
    คัตจังเป็นที่นิยมมากค่าาา
    #9
    0