[MINJ] Dear My Hyun #dearmyhyunsf

ตอนที่ 3 : OS : 'You won’t ever be lonely'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 488
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    8 มิ.ย. 62

Season : Rainy

'You won’t ever be lonely' (rainverse)

.: OS

MINHYUN x JONGHYUN

Keyword : Smile



 

            “Life may not always go your way

And every once in awhile you might have a bad day

But I promise you now you won't ever be lonely

The sky turns dark and everything goes wrong

Run to me and I'll leave the light on

And I promise you now you won't ever be lonely”

 

ร่างเล็กบนเตียงนอนพลิกซ้ายขวากระสับกระส่ายอย่างคนรู้สึกตัวเร็ว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่นทั้งยังไม่เปิดเปลือกตา เสียงร้องเพลงจากใครบางคนที่อยู่ข้างห้องปลุกเขาให้ตื่นจากห้วงความสงบนิ่ง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งถอนหายใจมองไปยังผนังบางที่กั้นห้องทั้งสองห้องด้วยความหงุดหงิดใจ

 

คนที่ร้องเพลงเสียงดังอยู่นั่น คนไร้มารยาทที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่เมื่ออาทิตย์ก่อน  

 

นาฬิกาบอกเวลาห้าทุ่มกว่า คนตัวเล็กลุกจากเตียงนอนอย่างหัวเสียก่อนจะพาตัวเองมายังห้องข้าง ๆ ที่เคยว่างเปล่าไร้ผู้เช่ากว่าครึ่งปี เมื่อมีผู้ครอบครองคนใหม่นั่นก็กลับสร้างความวุ่นวายใจให้กับเขาได้แทบจะทันที จงฮยอนตั้งสติอยู่ชั่วครู่ด้วยความอดทนเก็บงำความรำคาญใจนี้ไว้หลายวัน พลางถอนหายใจออกมาก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูบานทึบนั้น

 

ก๊อก ก๊อก –

 

ครับ คุณคนข้างห้อง?” เจ้าของห้องทิ้งเวลาไม่ถึงนาทีก่อนจะเปิดประตูออกมา ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อยืดสีขาวสวมกางเกงนอนสีดำพร้อมเข้าสู่ห้วงนิทรา ยิ้มต้อนรับเขาเหมือนกับครั้งแรกที่เราพบกัน

 

รอยยิ้มกว้างนั่น เขายิ้มกว้างจนดวงตาเรียวรีปิดลง

 

คนเราต้องยิ้มกว้างให้กับคนที่ไม่รู้จักได้ขนาดนั้นเลยหรือยังไง

 

ช่วยเบาเสียงหน่อยได้ไหมครับ

 

คุณได้ยินเสียงผมด้วยเหรอครับ?” เจ้าของห้องเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ แววตาฉงนเพียงครู่กลับทอประกายบางอย่างที่ผู้มาเยือนไม่เข้าใจในความหมายของมัน ก่อนเขาจะยิ้มกว้างออกมาอีกครั้ง

 

ยิ้มอีกแล้ว หยิบยื่นไมตรีแบบนี้ให้ทุกคนเลยหรือยังไง

 

ตึก ตึก... ตึก ตึก เสียงบ้าอะไรเนี่ย..

 

ครับ มันดังมากเลย

 

อ่า ขอโทษทีครับ พอดีผมเคยชินกับตอนที่อยู่บ้านน่ะ ร่างสูงตรงหน้าเอ่ยขอโทษพร้อมกับโค้งลงเล็กน้อย เขายิ้มกว้างหยิบยื่นไมตรีให้อีกครั้ง

 

“คงเพราะดึกแล้ว ผนังที่นี่ก็ไม่ค่อยเก็บเสียง ยังไงก็รบกวนด้วยนะครับ

 

คุณครับ!” คนที่เดินหันหลังกลับห้องของตัวเองหยุดชะงักเล็กน้อยตามเสียงเรียกจากเจ้าของห้องเมื่อสักครู่ ก่อนจะเหลียวหลังกลับไปมองคนต้นเสียง

 

ครับ

 

ผมชื่อฮวังมินฮยอนนะ คุณชื่ออะไรเหรอครับคุณเพื่อนบ้าน

 

คิมจงฮยอนครับ  

 

คิมจงฮยอนก้าวเข้าไปในห้อง เขากดเปิดไฟก่อนจะหยิบแก้วน้ำออกมากดน้ำอุ่น ๆ จากกระติกน้ำร้อน อาการง่วงที่มีได้หายไปโดยหมดสิ้นหลังจากถูกรบกวนเมื่อสักครู่นี้ มือเล็กหยิบซองเครื่องดื่มรสช็อกโกแลตสำเร็จรูปออกมาและเคลื่อนย้ายตัวเองมาที่มุมโปรดริมหน้าต่าง มือเล็กดึงผ้าม่านขึ้น ทอดสายตามองไปยังสายฝนพรำด้านนอกด้วยความประหลาดใจ  

 

ฝนตกตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย

 

คิมจงฮยอนเกลียดหน้าฝน เขาไม่ชอบความเปียกปอนเฉอะแฉะ และฝนยังนำพาอาการแปลกประหลาดที่เขาแสนเกลียดกลับมาตอกย้ำความผิดปกติของตัวเอง

 

ตั้งแต่จำความได้ คิมจงฮยอนไม่เคยได้ยินเสียงอะไรหรือใครทั้งนั้นในวันฝนตก อาการป่วยเป็นโรคหูดับที่แม้แต่คนในครอบครัวก็ไม่เข้าใจ การถูกทิ้ง ทั้งต่อว่า ถูกกลั่นแกล้งสารพัดในวัยเด็ก ความทรงจำเลวร้ายเหล่านั้นฝังใจและยังคงตามมาหลอกหลอนแม้กระทั่งในความฝัน โรคประหลาดนั่นนำพาเขาออกจากสังคมและคนรอบข้าง เลือกขังตัวเองอยู่ในห้องแคบ ๆ ที่ไม่มีใครหาเจอ

 

เพราะการใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวจนเคยชิน คิมจงฮยอนตระหนักได้ว่าการอยู่คนเดียวนั้นทำให้เขาปลอดภัย ไม่มีใครมาทำร้ายและเขาก็ไม่เผลอไปทำร้ายใคร

 

โลกทั้งใบเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง บรรยากาศแสนสงบในช่วงค่ำคืนทำจิตใจของเขาผ่อนคลาย แสงสว่างของเมืองใหญ่มืดลง ไม่มีเสียงแตรรถหนวกหูหรือเสียงเพลงดังรบกวนจากคนข้างห้อง คิมจงฮยอนไม่ได้ยินอะไรเลย ไม่ได้ยิน... แม้กระทั่งเสียงสายฝนที่ดังกระห่ำอยู่ด้านนอก เป็นครั้งแรกที่คนตัวเล็กนึกชอบใจโรคประหลาดนี้ขึ้นมา

 

ทำไมไม่ตกตั้งแต่ตอนนอนอยู่เมื่อกี้นะ

 

 

.

.

.

 

พยากรณ์อากาศวันนี้ เมื่อคืนมีพายุเข้าอย่างหนักตั้งแต่ช่วงยี่สิบสองนาฬิกาจนถึงเช้ามืด ทุกภาคของประเทศจะมีฝนตกกระจายทั่วทุกพื้นที่ ในโซลมีฝนฟ้าคะนอง ร้อยละ 60-70 ของพื้นที่ กับมีฝนตกหนักบางแห่ง และจะเริ่มลดลงในช่วงปลายสัปดาห์

 

 

แก้วกาแฟกระเบื้องสีขาวถูกวางกระทบโต๊ะกระจกหนา คิ้วเรียวขมวดขึ้นด้วยความแปลกใจพลางนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ หากฝนตกตั้งแต่ช่วงสี่ทุ่มแล้วทำไมเขายังได้ยินเสียงรบกวนจากห้องข้าง ๆ ในกลางดึกอยู่ พยากรณ์อากาศอาจมีอะไรผิดพลาดไป นักข่าวอาจได้รับรายงานที่ไม่แม่นยำ หรือเป็นเพราะนาฬิกาสีขาวข้างเตียงบอกเวลาไม่ตรงเสียแล้ว

 

คิมจงฮยอนส่ายหน้าออกมาให้กับคำถามไร้สาระนั่น ก่อนจะหยิบแก้วใบหนาไปล้างทำความสะอาด มือเล็กหยิบกระเป๋าสะพายข้างใบใหญ่ สวมใส่เครื่องมือป้องกันผู้คนรอบข้างสีขาว เพิ่มระดับเสียงเพลงและก้าวออกจากห้องไป วันนี้เขามีนัดกับใครบางคน คนที่เป็นเพื่อนเพียงไม่กี่คนที่มี

 

ขอยาอีกแล้ว ทำไมไม่ลองนอนหลับให้ได้ด้วยตัวเองล่ะ” ชายหนุ่มสวมแว่นตาหนาเตอะ ผู้เป็นทั้งเพื่อนและจิตแพทย์ประจำตัวของคิมจงฮยอนหมุนเก้าอี้เข้าหาคนไข้คนคุ้นเคย ก่อนจะปล่อยตัวตามสบายเมื่ออยู่กับเพื่อนคนสนิท

 

ก็ช่วงนี้มันนอนไม่หลับจริง ๆ นี่ซองอู

 

ช่วงนี้อะไร ใช้ยาทุกวันมาเป็นปีแล้วมั้ง

 

ไม่ถึง!” คนไข้ปฏิเสธเสียงแข็ง ทำเอาจิตแพทย์หนุ่มหัวเราะออกมา เขาส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับความดื้อรั้นนั่น

 

อย่ามาดื้อเลย ยาที่ให้ไปใช้เฉพาะตอนจำเป็นก็กินทุกคืนนั่นแหละ

 

“…” ใบหน้าน่ารักบูดบึ้ง มือหนายกขึ้นขยี้หัวอีกฝ่ายแผ่วเบา เขารู้จักคนตรงหน้าเป็นอย่างดีทำไมจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายโกหกอะไร

 

ช่วงนี้เครียดอะไรหรือเปล่า หรือว่าเหงา

 

จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก…”

 

เป็นเพราะฝนล่ะสิ องซองอูแทบไม่ต้องคาดเดาปัญหาขุ่นเคืองใจของอีกฝ่าย เพื่อนตัวเล็กของเขาไม่ชอบฝน พอฝนตกทีไรจะมีอาการแบบนี้ทุกครั้ง

 

ก็ฝนมันตกนี่ แล้วมันจะตกทุกวันด้วย

 

แล้วนอนไม่หลับเหรอ

 

จำคนที่เล่าให้ฟังได้ไหม ที่เพิ่งย้ายเข้ามา องซองอูพยักหน้ารับ เมื่อคืนนะร้องเพลงเสียงดัง เรานอนไม่หลับ เพราะไม่ใช้ยาก็เลยรู้สึกตัวง่ายอะ

 

อ้างเรื่องยาอีกแล้วเนี่ย

 

จริง ๆ นะ แต่เมื่อเช้าดูข่าวก็แปลกใจเหมือนกัน ข่าวบอกว่าฝนตกตั้งแต่สี่ทุ่ม ห้าทุ่มเรายังได้ยินเสียงคนข้างห้องร้องเพลงอยู่เลย ไม่รู้ข่าวมั่วหรือเปล่า

 

มือหนาที่กำลังควงปากกาอยู่หยุดชะงักลง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากขึ้น

 

นี่คิมจงฮยอน

 

“…”

 

เมื่อคืนพายุเข้าหนักเลยนะ ฝนตกตั้งแต่สี่ทุ่มแล้ว เราแทบขับรถออกไปไม่ได้เลย

 

โรคประหลาดที่คนไข้คนพิเศษของเขาเป็น คนตัวเล็กตรงหน้าจะไม่ได้ยินเสียงใดๆ ในวันฝนตก โลกจะเงียบราวกับหยุดหมุน ทุกสิ่งหยุดเคลื่อนไหว ว่ากันตามทฤษฏีแล้วจะมีเพียงเสียงเดียวเท่านั้น

 

แค่เสียงของคน ๆ นั้นเพียงคนเดียว

 

องซองอูยกยิ้มกว้างก่อนจะยกมือขึ้นขยี้หัวคนตรงหน้าอีกครั้ง เขาดีใจ หากว่าเพื่อนตัวเล็กคนนี้จะได้พบกับใครบางคนที่จะทำให้อีกฝ่ายไม่ต้องทนเหงาในวันฝนตกอีกต่อไป

 

.

.

.

 

ถนนเปียกอีกแล้ว...

 

คิมจงฮยอนมองออกไปด้านนอกพลางก่นด่าให้กับความสะเพร่าของตัวเอง ทั้งที่ฟังข่าว ติดตามพยากรณ์อากาศเป็นอย่างดีแต่กลับหลงลืมเสียได้ เขาลืมหยิบร่มออกมาในวันที่ท้องฟ้าครึ้มแบบนี้ได้อย่างไร ร่างเล็กยกมือขึ้นแนบอกอธิษฐานในใจให้ตัวเองผ่านวันแสนหม่นนี้ได้โดยไม่เปียกปอนไปด้วยหยาดฝนเสียก่อน

 

นาฬิกาบอกเวลาห้าโมงเย็น คิมจงฮยอนยืนอยู่ริมฟุตบาทอย่างไม่แน่ใจนัก หากเขาต้องยืนรอรถโดยสารประจำทางอยู่ตรงนี้ ฝนจะตกลงมาก่อนหรือเปล่า ร่างเล็กมองไปรอบข้าง ทุกคนต่างพกร่ม บางคนก็มากันเป็นคู่ มีเพียงเขาที่ยืนอยู่คนเดียวแถมยังไม่มีร่มเสียอีก ลมหายใจพรูออกมาอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจยกหูฟังขึ้นมาสวมใส่และก้าวข้ามทางม้าลายไปยังอีกฝั่งหนึ่งเพื่อขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินแทน

 

แปะ... แปะ...

 

ขาเรียวก้าวยังไม่ทันพ้นกลางถนนสิ่งที่คิมจงฮยอนกลัวที่สุดนั้นได้เกิดขึ้น เพียงไม่กี่ก้าวจะถึงฝั่งแล้วหากแต่มันไม่ทัน โลกทั้งใบนิ่งสนิทพร้อม ๆ กับสายฝนพรำที่ทำเอาใจของเขาเปียกปอน ร่างเล็กหลับตาลงก่อนจะก้าวข้ามทางม้าลายไปให้เร็วเท่าที่จะสามารถทำได้

 

สัญญาณไฟเขียวขึ้น สัญญาณคนเดินเปลี่ยนเป็นสีส้ม ก้าวขารัวเร็วเกือบไม่ทันเสียแล้ว เสียงแตรรถดังลั่นไม่ได้เข้าไปในโสตประสาทของคนหูดับเลยแม้แต่น้อย คิมจงฮยอนน้ำตาคลอไปด้วยความกลัวจับใจเมื่อพบว่าเขากำลังยืนอยู่กลางถนน เร่งฝีเท้าสุดชีวิตเพื่อมาถึงอีกฝั่งอย่างปลอดภัย

 

ทำยังไงดี…” ความกลัวก่อขึ้นในหัวใจของคิมจงฮยอนผู้ไม่เคยคิดว่าตัวเองเหงาและไม่เคยต้องการใคร ก่อนที่ร่างเล็กหอบหายใจก่อนจะพาตัวเองนั่งลงตรงนั้นอย่างคนอบจนหนทาง

 

คิมจงฮยอนสาบานกับตัวเอง เขาจะพกร่มติดกระเป๋าตลอดเวลา และหากเป็นไปได้ในสภาพอากาศแบบนี้ การขังตัวเองอยู่ในที่ ๆ ปลอดภัยเช่นที่เคยทำมาโดยตลอดนั่นคงดีที่สุดแล้ว

 

แปะ... แปะ... แปะ... –

 

มานั่งทำอะไรตรงนี้ครับคุณคนข้างห้อง เสียงเรียกจากใครบางคนดังขึ้น พร้อมกับสายฝนที่หยุดลง คนนั่งหลับตานิ่งค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างหวาดระแวง

 

ฝนหยุดตกแล้วเหรอ...

 

ต้นไม้ก็แค่นี้ หลบตรงนี้ไม่กลัวไม่สบายเหรอครับ คิมจงฮยอนมองไปรอบ ๆ เห็นสายฝนยังคงโปรยปราย แต่ข้างตัวกลับไม่มี ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ คนร่างสูงที่คุ้นเคย ผู้ชายข้างห้องคนนั้นกำลังยืนถือร่มสีดำปกคลุมตัวของเขาอยู่

 

“…”

 

ลุกขึ้นเร็ว กลับกันครับ คิมจงฮยอนลุกขึ้นยืนด้วยความแปลกใจ สายฝนยังคงโปรยปรายและไม่มีท่าทีจะเบาลง มือเล็กตบที่บ้องหูของตัวเองเพียงแผ่วเบาระคนสงสัย

 

กลับกันครับ ผู้ชายตรงหน้ายิ้มกว้างอีกแล้ว เขายิ้ม... ยิ้มออกมาจนดวงตาเรียวรีปิดลง เสียงประหลาดดังขึ้นที่อกข้างซ้ายอีกครั้ง

 

ทำไม…”

 

ทำไมถึงได้ยินเสียงอย่างนั้นเหรอครับ” ฮวังมินฮยอนเบียดกายเข้าหาเขา เราสองคนยืนอยู่ในร่มคันเดียวกันก่อนจะก้าวเดิน

 

ใช่ ทำไมเราถึงได้ยินเสียงของคุณ ดวงตากลมโตเบิกกว้างราวกับถูกเปิดโปงความลับ แม้ไม่แน่ใจนักว่าทำไมอีกฝ่ายถึงรู้อาการป่วยที่เขาเป็น แต่ในตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาตั้งคำถามอะไรอีก 

 

วันนั้นผมก็แปลกใจเหมือนกันครับที่ได้ยินเสียงของคุณ แล้วก็คิดเหมือนกันว่าทำไมคุณได้ยินเสียงผมร้องเพลงด้วย ทั้งที่แน่ใจแล้วแท้ ๆ ว่าคงไม่มีใครได้ยิน ฮวังมินฮยอนยิ้มออกมา นั่นเป็นความเชื่อของเขาเองเพราะไม่เคยได้ยินเสียงใครในวันฝนตก ก่อนจะหันหน้ามาอธิบายสิ่งที่คนข้างกายสงสัยให้กระจ่าง  

 

เป็นเหมือนกันเหรอ” 

 

ครับ เป็นตั้งแต่เกิดแล้ว

 

แล้วทำไมดูไม่ป่วย หมายถึง... ไม่กลัว ไม่เครียดอะไรเลยเหรอเวลาฝนตกคิมจงฮยอนถามออกไปด้วยความสงสัย เป็นครั้งแรกที่เขาเจอคนป่วยด้วยโรคเดียวกัน หากแต่อีกฝ่ายกลับดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยในวันฝนตกแบบนี้

 

เคยเครียดครับ

 

“…”

 

พอได้เจอคุณ ก็ไม่เครียดแล้วครับ

 

ร่มคันสีดำคันเล็กถูกสลับไปอยู่ในมือซ้าย มือขวาของคนตัวสูงกว่าโอบกระชับคนตัวเล็กให้ใกล้เข้ามา ชายร่างสูงอ้างว่ากลัวคนตัวเล็กกว่าโดนฝนแล้วจะไม่สบายเข้า บทสนทนายังคงดำเนินไปไม่หยุดหย่อนเมื่อโลกเงียบงันมีแค่เราเท่านั้นที่ได้ยินเสียงของกันและกัน ว่ากันตามทฤษฎีของผู้ป่วยสองคนเช่นนี้

 

หากโลกเงียบคงแล้วคุณได้ยินเสียงใคร คน ๆ นั้นจะเป็นคนที่ใช่สำหรับคุณ

 

คนสองคนยังคงก้าวเดินไป ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย ยังคงมีสองคนที่เข้าใจกัน

 



“You're safe from the world wrapped in my arms

And I'll never let go

Baby, here's where it starts

And I promise you now you won't ever be lonely

Here's a shoulder you can cry on

And a love you can rely on”

 

 

 

 

 

#5SeasonsMinj

 

JR’s birthday project

 

สุขสันต์วันเกิดนะคะ คุณคนเก่ง




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

60 ความคิดเห็น

  1. #60 featjang (@featjang) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 23:23
    กลับมาอ่านอีกรอบก็ยังชอบเหมือนเดิมเลย
    ขอบคุณมากนะคะ เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ
    #60
    0
  2. #59 toothminki (@toothminki) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 06:47

    ต่อไปทั้งสองคนก็ไม่ต้องกลัวฝนอีกต่อไปแล้ว ดีจังเลยนะคะ อยู่ดูแลกันหลังจากนี้ไปนานๆ นะ <3

    #59
    0
  3. #58 NAYOON (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 14:30

    มันดีมากกกกกกก เป็นเรื่องที่ดีมากเลยค่ะ

    ในขณะที่อ่านความรู้สึกก็ค่อยๆเอ่อขึ้นตาม

    ค่อยๆรู้สึกถ​ึ​งความเป็นฤดูฝนที่ไม่สดใสจากจงฮยอน

    ก่อนความรู้สึกเอ่อล้นจะค่อยๆเกิดขึ้นหลังจาก

    ทึ่จงฮยอนไม่เปียกฝนจากใครอีกคนที่กางร่มให้

    รู้สึกอบอุ่นหัวใจที่ยังได้พบกันในเวลานี้

    ในตอนที่จงฮยอนรู้สึกกลัวและยืนนิ่งภายใต้ร่มไม้

    ดีมากเลยค่ะ


    ขอบคุณนะคะสำหรับแบะขอบคุณที่ตกลงเข้าร่วมโปรเจคนี้ด้วย ขอบคุณมากค่ะ

    #58
    0
  4. #57 Blahpara (@parapuii) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 01:50
    น่ารักจังเลยฮืออออออ
    #57
    0
  5. #56 praemina (@paremina) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:15
    นี่คือข้อดีของการแหกปากร้องเพลงสินะ 5555 น่ารักอบอุ่นมากค่ะ เวลาฝนตกแล้วเปียกฝนไม่มีอะไรจะดีไปกว่ายืนอยู่ใต้ร่มเดียวกันกับคนๆนั้นของเรา
    #56
    0
  6. #55 Ribbons_me (@TatiyaratS) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 21:47

    น่ารักมากกกก

    #55
    0
  7. #54 Jrmh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 18:54

    เนื้อเรื่องน่ารักมากๆๆเลยค่ะ ชอบมาก รู้สึกอินกับคาแรคเตอร์ของสองคนมากๆ

    #54
    0
  8. #53 Jjang_CM8 (@Jjang_CM8) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 12:33
    ไม่ค่อยได้อ่านrainverseเลยค่ะ ชอบมากๆ รู้สึกถึงความอบอุ่นในวันฝนตก
    #53
    0
  9. #52 Jocker_Shraco (@Garfiellzaza) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 10:47
    เป็นคนที่ชอบอ่าน Rainverse ที่สุดเลยค่ะ มันอบอุ่น มันสวยงาม แล้วก็ยังคงเป็นแบบนั้นเสมอเลย
    #52
    0
  10. #51 Aiyyy_608 (@izeda) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 10:34
    เป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่เราได้พบ เป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่ฉันได้รักเธอ
    #51
    0
  11. #50 sining (@sining) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 10:26
    จากนี้ไม่ว่าจะตอนฝนตกหรือไม่ตก ไม่ว่าจะฤดูไหน ก็อยู่ด้วยกันไปตลอดเลยนะ
    #50
    0
  12. #49 เย้ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 07:46

    แง้ น่ารักมากๆๆ

    อยู่รับฟังเรื่องของกันและกันไปนานน้า

    #49
    0
  13. #48 one9love (@tunwa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 07:42
    คุณข้างห้องได้ทีก็โอบเลยหรอ ใช้จังหวะงงกับชีวิตฉวยโอกาสเลยนะ
    #48
    0
  14. #47 Shampoo13 (@Shampoo13) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 03:27

    เหมือน... หากันจนเจอ อะไรแบบนี้สินะ

    #47
    0
  15. #46 พันษรนรี (@panseonarry) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 01:33
    ว่าแล้วว่าวันแรกต้องฝนตกแน่ ๆ ถึงได้ยินเสียงคุณข้างห้องร้องเพลง คุณข้างห้องนี่พอไม่ได้ยินเสียงอะไรก็ร้องเพลงเสียงดังเชียวนะคะ! 555
    #46
    0
  16. #45 DARKNESS_MINJ (@DARKNESS_MINJ) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 01:27

    บรรดาศของเรื่องดูหม่นหมองตามสภาพอากาศจนเผลอเศร้าตาม สงสารจงฮยอนที่เคยเจอเรื่องแย่ๆในอดีต แต่จากนี้ต่อไปคงไม่ต้องเศร้าอีกแล้ว ในเมื่อตอนนี้เจอคนที่เข้าใจและพร้อมจะอยู่เคียงข้างกัน ชอบนิสัยมินฮยอนในเรื่องมากๆเลยค่ะทะเล้นๆ ดีเลยจงฮยอนไม่ต้องเหงาในวันที่ฝนตกแล้วนะ อาจจะรำคาญแทนเพราะเจ้าฮวังอาจจะพูดไม่หยุด แงงงง เอ็นดู

    #45
    0
  17. #44 nongnong2537 (@nongnong2537) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 01:10
    น่ารักมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วมีความสุข ขอบคุณนะคะ ❤️
    #44
    0
  18. #43 3x1space (@newmyaa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 01:07
    ตั้งแต่อยู่คนเดียวมาตลอดก็ดูจะเหงาๆเนาะ ถึงจะชอบมันมากแต่ลึกๆก็ยังรู้สึกแปลกๆอยู่ดี ต่อจากนี้คุณคนข้างห้องก็จะส่งเสียงดังรบกวนแล้วนะะ เตรียมรับมือกับใครสักคนที่บังเอิญได้ยินเสียงของตัวเองบ้างแล้วว หายเหงาแน่นอนเลยแบบเนี้ย
    #43
    0
  19. #42 qqwwwqq (@maybedanotte) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 00:37

    งือมันอบอุ่นมากๆเลยค่ะ จงฮยอนจะไม่ต้องอยู่กับความเหงาคนเดียวแล้วนะ แฮปปี้เบิร์ทเดย์ด้วยคุณคนเก่ง <3

    #42
    0
  20. #41 orenji (><) (@orchan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 00:26
    โลกนี้มีเพียงเราสอง เพราะเราได้ยินกันอยู่แค่สองคน 555555565555

    ps. ฟิคออกจะโรแมนติก ทำไมเม้นแล้วดูเหมือนฟิคตลกก็ไม่รู้ 5555555
    #41
    0
  21. #40 Klazygirl (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 00:20

    เพิ่งเคยอ่าน rainverse ครั้งแรก น่ารักมากกก ต่อไปก็ไม่ต้องทนเหงาหรือหวาดกลัวอยู่คนเดียวในวันฝนตกแล้วน้า มีคุณคนข้างห้องแล้ว หรือจะย้ายมาอยู่ห้องเดียวกันนะ เอ๋

    #40
    0
  22. #39 daybreakmiracle (@koohlex) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 00:14
    เราชอบเรนเวิร์สมากๆเลย ฮืออ คุณข้างห้องน่ารักจัง
    #39
    0
  23. #38 unju (@unju) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 00:08
    ขอนอกใจให้คุณหมอได้ไหมคะ 5555
    #38
    0
  24. #37 Ikchnp (@Ikchnp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 00:04
    เอาเรื่องจริงมาล้อ555555555 เอ็นดูคนร้องเพลงเก่ง น้องเจคะหนูไม่รู้ใช่ไหมคะว่าหนูน่ะจะได้ยินเฉพาะเสียงของโซลเมทน่ะะะะะ งุ้ยย โรแมนติกอะ น่ารักมากเลย คุณหมอมีแฟนยังคะ จองได้ไหมคะ
    #37
    0
  25. #36 BT1981 (@BT1981) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 00:01
    จงฮยอนไม่ต้องกลัวแล้วนะต่อไปนี้มีคนมาอยู่ด้วยแล้ว ไม่เหงาแล้ว /น่ารักมากๆเลยค่ะ
    #36
    0