ชายาของข้าเป็นแม่ทัพจริงหรือ! หยุดอัปชั่วคราว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,014 Views

  • 29 Comments

  • 408 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    243

    Overall
    2,014

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 706
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    25 มี.ค. 62

บทนำ


จวนของอ๋องแปดหลี่เว่ย หรือฉางจี๋อ๋อง*แม้พ้นงานมงคลไปแล้ว ทว่าผ้าแพรสีแดงที่แขวนประดับตำหนัก โคมไฟดวงน้อยตกแต่งเรือนยังมิถูกปลดออก ร่องรอยของงานสมรสพระราชทานยังคงชัดเจนราวกับเจ้าของตำหนักจงใจทิ้งเอาไว้  หลังผ่านงานมงคลตำหนักของอ๋องแปดเงียบเชียบมาสิบกว่าวัน ทว่ากลับต้องวุ่นวายเมื่อมีเสียงทหารม้าสิบกว่านายเสียงดังก้องอยู่หน้าลานประตูใหญ่ เป็นเหตุให้ขันทีโม่เร่งสืบเท้าเข้ามาในเรือนนอนของท่านอ๋องหลี่เว่ย ตามมาด้วยเสียงวิ่งอย่างเร่งรีบ


“ท่านอ๋องแปด! แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ แย่แล้ว!”


ห้องนอนหรูหรา ประดับผ้าแพรสีแดงเครื่องเรือนทำจากไม้เงางามทุกชิ้น ทิ้งร่องรองของความหรรษาเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ทั้งโต๊ะเหลี่ยมกลางห้องมีไหสุราและกู่เจิงตั้งทิ้งไว้เกะกะ บนเตียงนอนมีเรือนร่างขาวนวลจากบุรุษบำเรอจากหอดนตรี หลี่เว่ยต้องตาต้องใจกับท่วงท่ายั่วยวนของบุรุษยามดีดพิณยิ่ง จึงซื้อตัวอีกฝ่ายมาเพื่อบำเรอกามเพื่อไม่ให้เตียงนอนว่างเปล่าเกินไป   


อ๋องแปดหลี่เว่ยสูดหายใจอย่างรำคาญเมื่อเสียงโวยวายจากด้านนอกยังคงดังรบกวนการนอน ความเคลื่อนไหวข้างตัวทำให้ขมวดคิ้ว


“ท่านอ๋อง ด้านนอกมีเสียงเอะอะ”เสียงนุ่มจากบุรุษบำเรอ ฝ่ายนั้นชะโงกหน้ามองไปยังประตูห้อง


“เรียนท่านอ๋อง ได้โปรดเร่งเสด็จนอกตำหนักเถิดพ่ะย่ะค่ะ”เสียงตระหนกจากขันทีโม่ ตามมาด้วยเสียงทุบประตูระรัว อ๋องแปดลืมตาขึ้น แสงแดดสาดจากทางหน้าต่างทำให้ต้องย่นหน้า


“มีอะไร!”ร้องตะโกนออกไปอย่างหงุดหงิด ชายงามข้างกายผุดลุกขึ้นมานั่งด้วยสีหน้างุนงงไม่น้อย  


“ท่านแม่ทัพ เอ้ย พระชายามาถึงหน้าตำหนักแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เสียงร้องอย่างหวั่นวิตกดังมาจากนอกประตู มิต้องเอ่ยถึงสกุลของแม่ทัพใหญ่ผู้นั้น


‘พระชายา’ ประโยคดังกล่าวราวกับเตือนสติอ๋องแปดหลี่เว่ยได้ดียิ่ง ราวกับต้องของร้อน สะดุ้งตื่น อาการสะลึมสะลือเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง ขณะที่บุรุษรูปงามข้างกายส่งเสียงออกมาด้วยความตระหนก ถลาลงเตียงนอน เร่งคว้าเอาอาภรณ์บนพื้นอย่างไร้สติ


ชื่อเสียงเรียงนามของแม่ทัพมู่หรงตั๋วซี พระชายาประจำตำหนักฉางจี๋อ๋อง มีผู้ใดบ้างมิเคยได้ยิน แม่ทัพตั๋วซีมาจากตระกูลมู่หรงที่ปกครองแคว้นหลู เมืองทะเลทราย ขุนนางฝ่ายทหารขั้นสอง ร่ำลือกันทั่วว่ามีใจโหดเหี้ยมเย็นชา นำทัพปราบชนนอกด่านเสียสิ้นค่ายแตกกระเจิง


สวรรค์โปรด! ชีวิตของอ๋องแปดคงจบสิ้นหนนี้แล้วกระมัง หลี่เว่ยรีบผุดลุกขึ้นนั่ง ไม่ทันที่จะดึงผ้าห่ม ก้าวขาลงเตียง


ตึง!


บานใหญ่เปิดออกกว้างเสียงดังสนั่น ความเคลื่อนไหวดุดันจากมู่หรงตั๋วซีก้าวเข้ามารวดเร็ว ครู่เดียวไม่ทันได้กะพริบตาหายใจได้สะดวก แม่ทัพใหญ่เข้าประชิดข้างเตียง


เคว้ง!


ฝักดาบสีดำหล่นกระทบพื้น ใบมีดยาวปลายแหลมพาดลงที่บ่าของอ๋องแปดหลี่เว่ยรวดเร็ว


“ท่านแม่ทัพ! โปรดคลายโทสะด้วยเถิด”ขันทีโม่ร้องอย่างตกใจ ค้อมกายงกเงิ่นอยู่ทางด้านหลัง ปากร้องขอให้ไว้ชีวิตทานอ๋อง   


ความจริงตรงหน้าทำให้อ๋องแปดหลี่เว่ยถึงกับอ้าปากค้าง ร่างกายแข็งทื่อเพราะคมดาบไม่ห่างจากลำคอแค่คืบ น้ำหนักของใบมีดทำให้ตกใจอยู่บ้าง กลอกตามองไปยังบุรุษบำเรอผู้นั้นที่ทรุดตัวก้มศีรษะร้องขอชีวิต


“ตั๋วซี พูดคุยกันดีๆมิได้หรือ”ตั้งสติได้จึงเอ่ยอย่างนุ่มนวล คิดให้อีกฝ่ายใจเย็นลง จ้องมองพระชายาองค์ใหม่อย่างเต็มสายตา ใบหน้าเรียวมน ดวงตาเรียวเล็กทว่าดุดัน คิ้วเรียวเฉียงขมวดเข้าหากันขับให้ใบหน้ายิ่งทวีความแข็งกร้าว


“ยังจดจำชื่อของข้าได้อีกหรือ พระสวามี”มู่หรงตั๋วซีจงใจย้ำหนักแน่น มุมปากกระตุกยิ้มเยือกเย็น ในสงครามได้ชื่อว่าเป็นแม่ทัพที่เด็ดขาด คิดอ่านเยือกเย็น ดาบเล่มใหญ่ในมือไม่ต่างกับอวัยวะหนึ่งของร่างกาย กดน้ำหนักลงบนบ่ามากขึ้นอีกเพื่อขู่ขวัญ  เห็นสีหน้าของอ๋องแปดแล้วอารมณ์เคืองโกรธ มิใช่เพราะความหึงหวง ทว่า...หงุดหงิดใจกับคนผู้นี้


“ตั๋วซีเอ๋อร์...ข้าผิดไปแล้ว!”หลี่เว่ยร้องบอก เหลือบตามองขันที่คนสนิทที่เงยมองอย่างเห็นอกเห็นใจ ส่ายศีรษะไปมาอย่างช่วยเหลือไม่ได้


“หึ อุตส่าห์คว้าชัยจากการรบ มุ่งตรงมายังวังฉางจี๋อ๋องอย่างเร่งรีบก็เพื่อมาแสดงตน ปรนนิบัติสวามี มิคิดจะเจอเรื่องน่าอดสูเช่นนี้”เอ่ยราบเรียบ ตวัดสายตาเรียวไปที่ร่างในอาภรณ์สีส้มของบุรุษบำเรอผู้นั้นที่สวมไม่มิดชิด   


อ๋องแปดมิคิดว่าชีวิตนี้จะเจอกับบุรุษตรงไปตรงมา  แม่ทัพผู้นี้จะเป็นชายาของเขาได้เช่นไร แข็งกระด้างกว่าท่อนไม้เสียอีก นึกภาพในวันร่วมหอมิออกแม้แต่น้อย ผ่านมากว่าสิบวัน งานมงคลสมรสใช่ว่าจะราบรื่นดี มิเคยได้สนทนากับมู่หรงตั๋วซีสักประโยคเดียว


“นายท่านใหญ่ อย่าวู่วามนักเลย ท่านอ๋องมิได้ตั้งใจทำให้ท่านโกรธเคือง”


“ออกไปได้”มู่หรงตั๋วซีหันไปออกคำสั่งกับขันที ฝ่ายนั้นชะงักก่อนจะยอมถอย เขายกดาบออกจากบ่าของอ๋องแปดหลี่เว่ย ก่อนปรายตาไปที่ชายงามก้มศีรษะไม่กล้าเงยมอง เส้นผมยาวแผ่เต็มไหล่ ตวัดปลายดาบไปยังเส้นผมข้างแก้ม วูบเดียวเส้นผมกลุ่มหนึ่งขาดสะบั้น ฝ่ายนั้นสะดุ้งตกใจ


“ท่านแม่ทัพโปรดไว้ชีวิตข้าเถิด ๆ”


แม่ทัพหนุ่มใช้สันดาบดับไปที่ปลายคางของบุรุษผู้นั้น พอได้เห็นใบหน้าอย่างเต็มตาแล้วจึงผุดยิ้ม ผิวกายขาวผ่อง คงเป็นที่โปรดปรานของท่านอ๋องมิใช่น้อย ต่างจากตั๋วซี ที่มาจากชนเผ่าทะเลทรายจึงมีสีผิวขาวเหลือง


“ไสหัวไปให้พ้น อย่าให้ข้าเห็นแม้แต่เงาของเจ้าที่นี่อีก”


มู่หรงตั๋วซีดึงดาบออก ก่อนก้มหยิบฝักดาบสีดำสลักลายมังกร เก็บดาบลงฝักดังเดิม ระหว่างนั้นบุรุษบำเรอรีบเผ่นร่างออกจากห้อง ไม่คิดแต่งตัวให้มิดชิดอีก อ๋องแปดหลี่เว่ยดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายส่วนล่าง หัวใจเต้นโครมครามหายใจสะดวกกว่าครู่ก่อนมาก


ตั๋วซีผู้นี้ช่างเยือกเย็นสำคำร่ำรือ จู่ๆก็นึกหวาดเสียวที่กลางลำตัวขึ้นมา สอดส่องหาอาภรณ์สักชิ้นไม่เจอ  


ภายในห้องราวกับถูกแช่แข็งไปด้วยความหนาวเย็น แม้ว่าเช้าตรู่วันนี้อากาศปลอดโปร่งยิ่ง ความอึดอัดเข้าคลอบคลุม จะให้สนิทชิดเชื้อได้อย่างไร ในเมื่อมู่หรงตั๋วซีผู้นี้เพิ่งเคยได้สนทนา จ้องมองใบหน้าอย่างชัดแจ้งก็วันนี้ นึกไปถึงวันพิธีอภิเษกเข้าวังฉางจี๋อ๋อง แม่ทัพผู้นี้กลับถูกเรียกตัวให้ไปออกศึกปราบชนเร่ร่อนนอกป้อมปราการทั้งที่ยังไม่ทันได้ปลดผ้ามองหน้าร่วมหอกัน  


ขณะที่แม่แม่ทัพหนุ่มเดินไปที่หน้าคันฉ่อง ถอดเสื้อคลุมออก เหลือแต่อาภรณ์ตัวในสีเข้มปักลายเมฆาดูผ่าเผย ในมือยังคงกำฝักดาบสีดำไว้ขณะที่สืบเท้ากลับมาที่ข้างเตียงเช่นเดิม สายตาเยือกเย็นจ้องมองมาที่สวามีไม่เอาไหน แม้จะมียศฐาบรรดาศักดิ์ถึงชินอ๋อง อนุชาของฮ่องเต้ ทว่ากลับมีชื่อเสียงในประพฤติตัวสำราญ หมกหมุ่นในกามทั้งอิสตรีและบุรุษก็ไม่ละเว้น


“น้องรัก อย่าโกรธเคืองไป เจ้ามิอยู่สิบวัน ยามนั้นข้าอยู่ในห้องหอผู้เดียว...”


“ผู้ใดเป็นน้องเจ้า!”ตั๋วซีขมวดคิ้ว แท้จริงแล้วแม่ทัพเช่นเขาอายุมากกว่าท่านอ๋องเกือบเจ็ดปีเต็ม โดนเอ่ยเรียกเช่นนี้แล้วรู้สึกแปลกประหลาด หลี่เว่ยส่งสายตาอ้อนวอน ก่อนจะขยับกายเข้ามานั่งริมเตียงทั้งที่เปลือย มู่หรงตั๋วซีถอนหายใจ ใช้ปลายฝักดาบเกี่ยวเอาเสื้อคลุมที่ตกอยู่ข้างตัว โยนไปให้อ๋องแปดอย่างนึกสังเวทใจ

“ข้ากำลังจะไปต้อนรับอยู่แล้วเชียว”หลี่เว่ยเอ่ยเสียงอ่อนลง ขณะที่สวมเสื้อคลุมไว้ลวกๆ หย่อนขาเหยียบพื้น จดจ้องมองบุรุษตรงหน้า ราวกับว่าเขาถูกคุกคามจากตั๋วซี ได้ยินว่าฝ่ายนั้นใช้ดาบได้ดียิ่ง


“สวามีข้าช่างประเสริฐนัก ผู้ใดเชื่อคงโง่กว่าสุนัข”


วาจาเชือดเฉือดไม่เบา อ๋องแปดหัวเราะกับคำเสียดแทง


“โธ่ น้องรัก ข้ากระทำผิดจริง อภัยให้หลี่เว่ยสักครั้ง”แม้ไม่คุ้นชินกับพระชายาองค์ใหม่ อ๋องแปดไม่คิดอยากเสียท่าให้แก่แม่ทัพหนุ่ม ที่แข็งกระด้างถนัดแต่ออกรบ จึงทำใจกล้ายื่นแขนไปรวบเอวของอีกฝ่ายเข้าหาโดยมิคิดกลัวคมดาบ มุ่งตรงมายังวังฉางจี๋อ๋องอย่างเร่งรีบก็เพื่อมาแสดงตน ปรนนิบัติสวามี


ถึงอย่างไรตั๋วซีก็เป็นพระชายาของตนเอง หนำซ้ำยังกราบไหว้ฟ้าดินไปเรียบร้อยแล้ว ย่อมเป็นสามีภรรยาโดยถูกต้อง


มู่หรงตั๋วซีแค่นเสียงในลำคอ ก่อนเอ่ยราบเรียบ ไม่สนใจคำแก้ตัวของอ๋องแปด  


“ผู้ใดอนุญาติให้ท่านอ๋องสามารถหลับนอนกับผู้อื่น จดจำที่ฮ่องเต้เอ่ยในวันพิธีมิได้หรือ”


“อา!”หลี่เว่ยถึงกับปล่อยมือจากเอวของอีกฝ่าย ไยจะจดจำไม่ได้ ฮ่องเต้หลี่เหวินประทานสมรสพระราชทานให้ ก็เพราะพฤติกรรมเหลวไหลของอ๋องแปด ฉางจี๋อ๋องผู้ได้ชื่อว่าเป็นบุรุษเจ้าสำราญมาแต่ไหนแต่ไร พอได้รับตำแหน่งชินอ๋องก็ไม่คลายนิสัยเช่นนี้เสียที แม้มิได้เป็นอ๋องปกครองเมือง ทว่าไม่ควรกระทำล่องลอยร่ำสุรา ไม่ว่าอิสตรีหรือบุรุษก็ไม่ติดขัด ทว่าบุรุษเหล่านั้นเป็นแค่บุปผาริมทาง เชมชมเดี๋ยวเดียวก็ทิ้งไป มิใช่การแต่งตั้งบุรุษขึ้นเป็นพระชายา


“ตั๋วซีน้องรักจะดูแลข้าให้อยู่ในกฎในกรอบ”ไม่ว่าจะในแง่ใด อ๋องแปดก็มิคิดยินดี  ‘น้องรัก’เมื่อได้ยินคำของอ๋องแปดจึงขมวดคิ้ว ดวงตาเรียวราวกับนกเหยี่ยว


“ข้ายื่นคำขาด ต่อแต่นี้ข้าจะดูแลตำหนักของท่านอ๋อง ห้ามรับชายารองและอนุอื่น บุรุษเช่นข้ามีเกียรติและศักดิ์ศรีไม่ต่างจากท่านอ๋อง”


“การแต่งงานของเราไม่ต่างอันใดกับละครงิ้ว”


“เช่นนั้นก็ไปทูลขอความเมตตาจากฝ่าบาทเสียสิ”แม่ทัพหนุ่มโต้ตอบ


“แต่อย่างไรไม่จำเป็นต้องจริงจังมากนัก เราต่างเป็นบุรุษด้วยกัน มิได้ยินชาวเมืองพูดกันหรือ ชินอ๋องเช่นข้ากลายเป็นที่หัวร่อ ข้าคือผู้เสียหายอย่างแท้จริง”


“ก็เพราะท่านอ๋องไม่เอาไหน หากไม่กระทำตัวให้เป็นที่นินทาเสียก่อน นอกจากกระทำตัวสำราญไปทั่วแล้วท่านอ๋องมิได้ทำงานราชการเป็นชิ้นเป็นอัน ไม่หมั่นศึกษาตำรา เหตุนี้งานมงคลจึงเป็นที่ขบขันของชาวบ้าน”มู่หรงตั๋วซีจ้องมองบุรุษสูงศักดิ์บนเตียงอย่างระอา คนผู้นี้ครั้งหนึ่งเคยสร้างชื่อในสำนักศึกษาหลวงไม่น้อย ทว่าหลังพระมารดาสิ้นพระชนม์ไป องค์ชายหลี่เว่ยในขณะนั้นจึงเริ่มกระทำตัวนอกลู่นอกทาง


“ตำราวิชาการชวนให้ง่วงมิใช่หรือ แต่หากว่าเป็นตำราใต้ดิน**นั้นข้ามิเกี่ยง ศึกษาอจนจดจำได้ดียิ่ง ตั๋วซีจะไม่ผิดหวัง”อ๋องแปดหลี่เว่ยมีรอยยิ้มกรุ้มกริ่มบนหน้า แกล้งเอ่ยยั่วให้แม่ทัพหนุ่มหวั่นกลัวเสียบ้าง บุรุษแข็งแกร่งผู้นี้คงไม่ยินดีจะเป็นชายาของผู้อื่น


ขณะที่แม่ทัพหนุ่มแค่หยักยิ้ม ดวงตาเรียวเล็กไม่สั่นไหวต่อถ้อยคำเย้าหยอก


“ดี ยามนี้ชายแดนสงบดีแล้ว ข้าจึงว่าง มีเวลามากมายเพื่อปรนนิบัติท่านอ๋อง”มู่หรงตั๋วซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงผ่อนคลาย ทว่าดวงตาเรียวคู่นั้นกลับไม่ได้นุ่มนวลนัก ทำให้อ๋องแปดถึงกับกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก นึกแปลกใจที่อีกฝ่ายมีท่าทีเช่นนี้


“ตามใจเจ้าเถิด...”


“ข้าไปรบมาหลายวัน...ว่าไปแล้วใคร่อยากผ่อนคลายร่างกายไม่น้อย สวามีข้าช่วยเหลือได้หรือไม่”


หลี่เว่ยผงกศีรษะคิดว่าแม่ทัพหนุ่มคงต้องการแช่น้ำให้คลายปวดเมื่อย ในวังของเขามีสวนร่มรื่นติดกับบ่อแช่ตัว หากแช่กายในบ่อน้ำ ฟังเสียงกู่เจิงบรรเลงไปด้วยยิ่งรื่นรมย์นัก ไม่ทันลุกจากเตียงอย่างเต็มความสูงกลับถูกฝักดาบยาวกดลงบ่าน้ำหนักมีมากจนต้องนั่งลงเตียงดังเดิม อ๋องแปดงุนงงไปครู่


“มีอะไรหรือ”


“ท่านอ๋องเชี่ยวชาญการปรนเปรอบุรุษ สั่งสอนข้าเป็นสักครั้งเพื่อฉลองวันร่วมหอของเราได้หรือไม่”มู่หรงตั๋วซียกยิ้ม ดวงตาเป็นประกายวาบ เห็นสีหน้าของอ๋องแปดแล้วรู้สึกราวกับว่ารบชนะ


หลี่เว่ยถึงกับเบิกตากว้าง ถ้อยคำเมื่อครู่ทำให้ตกใจแล้วยังไม่เท่ากับการที่ถูกหยอกล้อด้วยฝักปลายดาบสีดำเลื่อนออกจากบ่าลงมาที่ตัก  


‘ตั๋วซีผู้นี้...เหตุใดถึงเยือกเย็นนัก’ หากจะคิดปรนนิบัติสวามี ควรจะกระทำตัวให้อ่อนโยนมิใช่หรือ อ๋องแปดจับต้นชนปลายไม่ถูก ได้แต่นิ่งงันราวกับเป็นหลี่เว่ยผู้โง่งม  


“ให้ข้าทำความรู้จักเจ้าก่อนมิดีกว่าหรือ ยังไม่ทันได้สนทนาถูกคอ...”


“บุรุษบำเรอนั่นคงสนทนากันถูกคอมากหรือไร ถึงได้มานอนถึงเตียงได้”มู่หรงตั๋วซีกล่าวประโยคเดียวทำให้อับจนหนทาง


“อา...นั่น!”อ๋องแปดถึงกับสะดุ้งเมื่อฝักดาบกดลงมาแม้ไม่เต็มแรงแต่ทำให้ทั้งร่างเกร็งแน่น ความหนาวเย็นอาบทั่วร่าง เงยมองใบหน้าของชายาผู้ไม่อ่อนโยน แววตาดั่งเหยี่ยวราวกับว่าพอใจอย่างยิ่ง คิดโดยละเอียด เหตุใดแม่ทัพผุ้โหดเหี้ยมในสนามรบถึงยินยอมรับสมรสประราชทานจากฮ่องเต้ได้ง่ายดายนัก


อ๋องแปดหลี่เว่ยกำลังถูกคุกคามจากตั๋วซีโดยแท้ แม้เป็นบุรุษเจ้าสำราญ ทว่ามิเคยเจอบุรุษที่ตรงไปตรงมาเช่นนี้มาก่อน เอ่ยคำเชิญชวนได้อย่างดุดัน ทั้งยังไม่แน่ชัดเรื่องการปรนนิบัติของอีกฝ่ายว่าเป็นเช่นไร

บุรุษหนุ่มขยับกายมาหา ชิดใกล้จนต้องเอนหน้าหนีเมื่ออีกฝ่ายโน้มตัวลงมากระซิบอย่างวางอำนาจ


“แม้ข้าจะรับตำแหน่งชายา แต่ข้ามิคิดให้ท่านอ๋องกดขี่ราวกับอิสตรี ข้าเป็นถึงแม่ทัพใหญ่มิยินยอมอยู่ใต้บุรุษใด”มู่หรงตั๋วซีฉีกยิ้ม ในทีแรกที่ได้ยินอ๋องแปดถึงกลับหระหนกคิดว่าอีกฝ่ายมีความคิดน่าหวั่นกลัว แม่แม่ทัพหนุ่มแค่ขยับฝักดาบออกมาวางข้างตัวอ๋องแปด ขณะที่สองมือปลดเชือกรัดข้างเอวออก เพียงชั่วครู่ก็เผยผิวกายขาวเหลืองที่ไม่พบเห็นได้บ่อยนัก


“ปรนนิบัติข้าแค่ตรงนี้”


“หา...หมายถึง...”หลี่เว่ยไร้ความคิดไปอย่างสิ้นเชิง จ้องมองผิวกายตรงหน้าอย่างละเอียด ร่างกายสมบูรณ์ดี แม้จะเป็นแม่ทัพแต่ก็ไม่ถึงกลับมีกล้ามเนื้อน่าหวาดหวั่นอย่างที่คิดกลัว อ๋องแปดเลื่อนสายตาลงต่ำจ้องมองตั๋วซีน้อยอย่างสนใจ จู่ๆก็หัวสมองตื้อตัน กลายเป็นบุรุษโง่งมอีกครา


“ท่านอ๋องศึกษาตำราใต้ดินจนจำได้ดีมิใช่หรือ เรื่องง่ายดายเช่นนี้คงไม่ยากเกินกำลังท่านหรอกกระมัง”มู่หรงตั๋วซีหัวเราะราวกับผู้ชนะ อ๋องแปดถึงกับชาไปทั้งร่าง


“ก็ใช่ แต่จะให้ข้ารับใช้เจ้าหรือ”


“สวามีย่อมเอาใจชายาไม่ใช่หรือ”


“ตั๋วซีของข้าช่างตรงไปตรงมาจนน่าตกใจ...”


“ตอนนี้ข้ายังไม่คิดร่วมเตียงด้วย แค่ต้องการผ่อนคลาย การรบทำให้ข้าอดยากมิน้อย”


ถ้อยคำของแม่ทัพหนุ่มยังคงไม่อ้อมค้อม อ๋องแปดไม่เคยเจอบุรุษหน้าตายเช่นนี้มาก่อน หากจะเกี้ยวพาราสีอย่างน้อยต้องสร้างความคุ้นเคยก่อนมิใช่หรือ ตั๋วซีผู้นี้ใช่ว่าหน้าตาดุดัน เค้าโครงหน้ามีความอ่อนเยาว์แม้จะอายุมากกว่าเขาอยู่หลายปี


“เหตุใดเจ้าถึงยินยอมแต่งงานกับข้ากันแน่”อ่องแปดถึงกับทำใจเย็นไม่ไหว เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ มู่หรงตั๋วซีโคลงศีรษะ ยื่นมือวางลงบนบ่า ตามมาด้วยเสียงหัวเราะจากแม่ทัพหนุ่มทำให้ห้องนอนหรูหราดูหม่นลงไปทันที


“ยังมีเรื่องให้ท่านอ๋องตกใจมากกว่านี้อีก”


บุรุษตรงหน้าเอื้อมมือข้างหนึ่งเข้ามาประคองใบหน้าของอ๋องแปด จ้องมองด้วยสายตาค้นหาอย่างจริงจัง ท่านอ๋องผู้นี้ โง่งมจริงหรือไม่นั้นอีกไม่นานคงได้คำตอบ นึกอยากให้ท่านอ๋องตกใจมากขึ้นอีกจึงผลักร่างของอีกฝ่ายให้เอนลงเตียง ขยับกายคร่อมบุรุษบนเตียง ฝ่ามืออีกข้างลูบไล้ฝ่าไปที่ส่วนอ่อนไหวตรงกลางของตนเองอย่างช้าๆ


อ๋องแปดหลี่เว่ยหายใจไม่สะดวกกับภาพตรงหน้า ทุกสิ่งเป็นความจริงหรอกหรือ ทว่าความร้อนรุ่มจากบุรุษตรงหน้าเข้ามาประชิดริมฝีปากทำให้คิดอะไรไม่ออก


แม่ทัพเยือกเย็นผู้นี้เป็นชายาของข้าจริงหรือ เหตุใดฮ่องเต้ถึงส่งบุรุษผู้นี้มาดูแลเขากันเล่า!


* * * *





*ฉางจี๋อ๋อง คือชื่อตำแหน่งของอ๋องแปดหลี่เว่ย มาจากชื่อเมืองที่ปกครอง  

**ตำราใต้ดิน คือภาพวาดโป๊เปลือย




_________


แวะมาลงบทนำสั้นๆ ค่า

เรื่องนี้หาแก่นสาระไม่ได้นอกจากเราแต่งคลายเครียด ส่วนมากจะเป็นเรื่องชีวิตหลังแต่งงานนี่แหละค่ะ หุหุ อ๋องแปดนี่พระเอกนะคะ 5555

 


ขอบคุณสำหรับการติดตามน้า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #29 Tetsuu (@4427) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 14:30
    แอแงงงง ชอบนิสัยท่านแม่ทัพจังเลยค่า รอวันที่ท่านอ๋องจะชนะพระชายาให้ได้สักหนึ่งเรื่องนะคะ55555
    #29
    0
  2. #28 ดารากะ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 09:12

    อ๋องแอ๋งแล้วค่า สู้ๆ นะอ๋อง เหนื่อยหน่อย ถถถถถ

    #28
    0
  3. #24 Weetaime (@Weetaime) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 23:10
    พลิกล็อคกันน่าดู 555555
    #24
    0
  4. #19 Ruruka Buta (@mheeboo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 19:59
    ท่านอ๋องเป็นพระเอกจริงดิ นี่เอนเอียงเชียร์พระชายากดพระสวามีแล้วนะ อย่างท่านอ๋องต้องโดนพระชายาปราบให้เข็ด
    #19
    0
  5. #16 เพ่ยฮว๋า (@0876854069) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 18:00
    อ่านๆไปนี่คิดว่าท่านแม่ทัพจะเป็นพระเอก555 แค่มาเห็นไรท์บอกว่าท่านอ๋องเป็นพระเอกก็โล่งใจค่ะ5555
    #16
    0
  6. #15 เพ่ยฮว๋า (@0876854069) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 17:59
    ชอบอะไรแบบนี้ ตลกดีค่ะ5555
    #15
    0
  7. #9 โมยาช (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 มีนาคม 2562 / 11:48

    ชอบอะ55

    #9
    0
  8. #8 Zimmerman (@NanNaeNae) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 13:18

    สงสารน้อง5555
    #8
    0
  9. #7 comet2522 (@comet2522) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 13:17

    555 สงสารคนกากอ่ะ แต่บถคลิคท่านแม่ทัพไม่น่าจะยอมอยู่โพนี้นะ น่าจะเป็นฝ่ายรุกมากกว่า

    #7
    0
  10. #6 ฟันกระต่าย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 22:50

    น่าติดตามมากเลยค่า แค่บทนำก็สนุกแล้วอ่า ชอบมากๆ

    #6
    0
  11. #5 moonxscythe (@aommlette) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 22:11
    โถๆท่านอ๋องนึกว่าเปิดมาก็โดนท่านแม่ทัพเปลี่ยนโพซะแล้ว
    #5
    0
  12. #4 JKthunhaw (@0902143426) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 21:40
    ท่านอ๋องกากของจริง5555
    #4
    0