ดวงใจในปกครอง (สนพ.เขียนฝัน ในเครือ ไลต์ ออฟ เลิฟ)

ตอนที่ 39 : พ่ายเสน่หา 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,013
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 352 ครั้ง
    6 มิ.ย. 63

“แพร”

ร่างเล็กสะดุ้งโหยง เมื่อจู่ๆ เขาก็ตามมากอดเธอจากด้านหลังโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่รังเกียจอ้อมกอดของเขาเลยสักนิด

“ปล่อยค่ะ” เธอบอกด้วยความหมั่นไส้ พร้อมกับเช็ดน้ำตาออกไปจากแก้ม

“จะไปไหน”

“กลับบ้านค่ะ แต่อย่าคิดว่าหนูจะไปจากคุณนะคะ บอกเลยว่ายังไงก็ไม่ไป” เธอตะคอกใส่เขาด้วยความโกรธ แต่ถึงแม้จะโกรธ เธอก็ไม่เคยมีความคิดจะไปจากเขาเลย มันน่าโมโหตัวเองชะมัด

“เธอนี่นะ” เขาบ่นอุบ พร้อมกับหมุนร่างเล็กให้หันมาเผชิญหน้ากัน หยาดน้ำตาใสๆ นั้นทำให้หัวใจแข็งกระด้างอ่อนยวบ เจ็บปวดจนต้องขบกรามเข้าหากันด้วยความโมโหตัวเอง ที่ทำให้เธอเสียใจและมีน้ำตา

“อยู่กับฉัน เธออาจจะเสียโอกาสดีๆ ในชีวิตอีกหลายอย่าง”

“ดีที่สุดของหนูคืออยู่ที่นี่ อยู่กับคุณ”

“เด็กโง่ เธอต้องมีชีวิตเป็นของตัวเองนะรู้ไหม อีกหน่อยเธอต้องแต่งงานมีครอบครัว มาอยู่ที่นี่กับฉันเธออาจไม่ได้พบเจอใคร”

“แต่ว่า...”

“ตอนนี้เธอมีอิสระแล้วแพร ไม่ต้องมานึกถึงฉันอีกแล้ว”

“แต่หนูเคยบอกแล้ว ว่าหนูจะอยู่กับคุณจนกว่าคุณจะมีใครดูแล”

“ฉันอาจจะอยู่จนแก่ตายโดยไม่มีใคร” นั่นเพราะเขาไม่อาจรู้สึกดีๆ กับผู้หญิงคนไหนจนอยากสร้างครอบครัวด้วยกัน

“งั้นเราแก่ตายไปด้วยกันก็ได้นี่คะ”

“เหลวไหล” เขาเอ็ดเธอ แม้ครั้งหนึ่งจะเคยมีความคิดนี้โผล่ขึ้นมาในหัวก็ตาม การเหนี่ยวรั้งเธอไว้แบบนั้นมันคือการเห็นแก่ตัว แพรไหมยึดติดตัวเองไว้กับเขาเพราะอยากตอบแทนทุกอย่าง ซึ่งมันไม่จำเป็นสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย

เขาดูแลตัวเองได้ และอยู่คนเดียวได้อย่างที่เคยอยู่มาตลอด ชีวิตเขาโดดเดี่ยวจนชินและชาไปหมดแล้ว หากจะต้องปล่อยมือจากเธอเพื่อให้เธอมีความสุข เขาก็พร้อมจะทำโดยไม่ลำบากใจเลยสักนิด

“ทำไมคะ ทำไมคุณถึงอยากให้หนูไปจากคุณนัก”

“เราอยู่ด้วยกันไม่ได้” เขาบอกเสียงเรียบ

“ก็แล้วทำไมละคะ” เธอเหลืออด เหมือนพายเรือวนในอ่าง

“ไม่กลัวแล้วใช่ไหม ไม่กลัวฉันอีกแล้วอย่างนั้นเหรอ” เอกฉัตรตะคอก อยากให้เธอเข้าใจสถานะที่เป็นอยู่ในตอนนี้

“คุณฉัตร...ว่ายังไงนะคะ” แพรไหมชะงัก ไม่เข้าใจว่าเขาหมายความถึงเรื่องอะไรอยู่

“ยังจำเรื่องคืนนั้นได้ใช่ไหม” เอกฉัตรบอกด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

“เรื่องคืนนั้น” แพรไหมกะพริบตาปริบๆ เรื่องคืนนั้นคือคืนไหน หรือว่า...

แพรไหมใจเต้นแรง เมื่อนึกถึงเรื่องคืนสุดท้ายก่อนที่เธอจะไม่ได้เจอหน้าเขาอีกเลยมาตลอดหลายปี เป็นคืนที่เธอต้องเสียเขาไปโดยไม่มีเหตุผลหรือคำอธิบาย

เธอเจ็บปวดและหวาดกลัว เพราะมันคือจุดเริ่มต้น ที่ทำเอกฉัตรทิ้งเธออย่างไม่ไยดี แม้จะส่งเสียและเลี้ยงดูเธออย่างดีมาตลอด

หมายความว่าเขา...ก็เจ็บปวดกับเรื่องคืนนั้นเช่นเดียวกับเธออย่างนั้นหรือ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนั้นคือความทรงจำที่เลวร้ายกับเขาอย่างนั้นใช่ไหม

“ชายหญิงอยู่ร่วมกันมันดูไม่ดี ต่อให้ฉันจะอยู่ในฐานะผู้ปกครองของเธอก็ตาม”

“แต่เราไม่มี...”

“เรามี” เอกฉัตรพูดสวนขึ้นมาทันที พร้อมกับสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดบางอย่าง

“คะ...” หญิงสาวเลิกคิ้วมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ

“ผู้ชายทุกคนสามารถทำแบบนั้นได้ ต่อให้รู้สึกรักใคร่หรือไม่ก็ตาม มันคือสัญชาตญาณดิบที่มีอยู่ในตัว อยู่ที่ว่าใครจะควบคุมมันได้หรือไม่ได้เท่านั้น”

“คุณฉัตร” แพรไหมพูดอะไรไม่ออก หนักอึ้งในใจจนรู้สึกปวดหัวไปหมดแล้วในตอนนี้

“ฉันจะไม่พลาดพลั้งทำอะไรเลวๆ แบบนั้นอีก โดยเฉพาะกับเด็กในปกครองของตัวเอง” ชายหนุ่มรับปากกับตัวเอง ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ เขาจะต้องไม่ทำร้ายเธออีก

“ฉันจะเลวกับใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่เธอ”

แพรไหมนิ่งอึ้ง คิดไม่ถึงว่าเหตุการณ์คราวนั้นจะมีอิทธิพลกับเขาจนถึงตอนนี้ เธอคิดว่าเขาลืมไปแล้วเสียอีก เพราะจะว่าไปแล้วตอนนั้นเขาก็เมามากด้วย

“หนู...”

“จะอยู่กับฉันที่นี่ต่อไปใช่ไหม”

คำถามนั้นทำให้แพรไหมมองเขาด้วยแววตาเว้าวอน เธออดทนยอมห่างเขาและตั้งใจเรียนต่อให้จบโดยไว ก็เพราะอยากกลับมาสู่อ้อมอกของเขาเหมือนเดิม แล้วเหตุใดเขาถึงถามเธอเช่นนี้

“ค่ะ จะยังไงหนูก็ยืนยันคำเดิมว่าจะอยู่กับคุณ” เธอพยักหน้าเบาๆ

“ก็ได้ แต่ถ้าจะอยู่ เธอก็ต้องห่างๆ ฉันเอาไว้”

“ทำไมคะ ทำไมต้องห่าง ไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลยสักนิด” เธอแย้งทันควัน ไม่เข้าใจกับความคิดที่ดูไม่เข้าท่าของเขาเลย

“ก็ไม่เกี่ยว แต่ฉันไม่อยากให้เธอเสียหาย” เขาพ่นลมหายใจ คุยกับเด็กดื้อที่เอาแต่ใจนั้นปวดหัวนัก

“ใครสนกันคะ”

ดูเถอะ! ยังจะทำปากเก่งใส่เขาอีก แล้วนั่น! ทำหน้างอง้ำใส่เขาอีก คิดว่าน่ารักน่าชังมากสินะ เด็กบ้าเอ๊ย! จะทำให้เขาละสายตาจากเธอไม่ได้ไปถึงไหน

“เอาแต่ใจ ถ้ารู้ว่าโตแล้วดื้อไม่ฟังความกันแบบนี้ คงยกให้คนอื่นเลี้ยงไปแล้ว” เขาประชด แม้ในความเป็นจริงจะตรงกันข้ามกับที่พูด ใครมาขอให้ตายก็ไม่ให้หรอก เขาก็หวงเด็กของเขา

“สายไปแล้วค่ะ ตอนนี้หนูโตแล้ว คุณฉัตรจะเที่ยวยกหนูให้ใครต่อใครไม่ได้”

เธอมุ่ยหน้าใส่ ผู้ปกครองของเธอช่างหวาดกลัวอะไรไม่เข้าเรื่องจริงๆ แต่ก็เอาเถอะ เธอจะค่อยๆ ละลายความหวาดวิตกและคิดมากของเขาให้ค่อยๆ จางลงไป เพราะไม่ว่าระหว่างเขากับเธอนั้นจะมีความสัมพันธ์แบบใด เธอก็เชื่อว่ามันจะงดงามเหมือนกับจิตใจของเขา ผู้ชายที่ชอบแสดงออกร้ายๆ ทว่าหัวใจกลับอบอุ่นและอ่อนโยนยิ่งนัก และเธอก็สัมผัสมันได้

“ยายบ้า! ไปไกลๆ เลยไป จะไปไหนก็ไปเลย ฉันไม่อยากคุยกับเด็กหัวดื้อแล้ว” เขาโบกมือไล่ ก่อนจะเท้าสะเอวหันหน้าหนีไปมองรอบๆ

“ไกลแค่นี้ยังไม่พออีกเหรอคะ” เธออดที่จะแขวะเขาไม่ได้ ยืนห่างตั้งเป็นเมตร แค่นี้ยังเรียกไม่ไกลอีกหรือ

“ยัง แค่นี้ยังไม่พอ” เขาบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ยิ่งเห็นเธอทำหน้าบูดบึ้งก็ยิ่งหมั่นไส้ อยากจะดึงเข้ามาฟาดก้นสักทีสองทีให้รู้จักเข็ดหลาบและเลิกดื้อกับเขาเสียที

“แค่นี้พอไหมคะ” ไม่ได้ถอยหนี แต่เป็นขยับเข้ามาใกล้เขาอีกนิด พร้อมกับยิ้มหวานให้เป็นการกลั่นแกล้ง

เอกฉัตรขบกรามเข้าหากัน พยายามข่มอารมณ์เดือดปุดให้เย็นลงโดยเร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นเขาอาจเผลอฟาดก้นเธอเป็นการลงโทษจริงๆ ก็ได้

“ยังไม่พอสินะคะ” หญิงสาวประชด ก่อนสุดท้ายจะก้าวเข้ามายืนจนชิดกับแผงอกของเขา พร้อมกับสบตาเขาด้วยความอยากเอาชนะ

“แล้วแค่นี้ ไกลพอไหมคะ”

ให้ตาย! เอกฉัตรแทบกลั้นหายใจ เมื่อใบหวานส่งรอยยิ้มให้ในระยะประชั้นชิด จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอจนขนลุกเกรียว ปลุกความร้อนระอุในตัวให้ตื่นเพริดจนต้องขบกรามเข้าหากันแน่น

“คุณฉัตรขา”

“กลับบ้านกันดีกว่า ฉันรู้สึกปวดหัวยังไงก็ไม่รู้” เอกฉัตรตัดบท ก่อนจะถอยให้ห่างจากเธอเหมือนหวาดกลัวอะไรบางอย่าง จากนั้นก็ก้าวพรวดกลับไปที่รถโดยไม่หันมามองเธออีกเลย

“อะไรของเขากัน” แพรไหมพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะรีบเดินตามเขาไปด้วยอาการงงงวยอยู่ในที อยู่ดีๆ ก็พรวดพราดออกไปแบบนั้น นี่เขาโกรธเธอหรือว่ารังเกียจอะไรกันแน่

ช่างเขาสิ! แพรไหมไม่สนหรอก ต่อให้เขาอยากไล่เธอไปแค่ไหน เธอก็จะอยู่ที่นี่ต่อไปตามที่ใจต้องการ ต่อให้เขาจะอ้างเหตุผลร้อยแปดพันเก้า ก็ไม่มีทางทำให้เธอไปจากเขาได้อย่างแน่นอน

 

ท่าทางลุงแกจะไม่รอดมือเด็ก ฮ่าาาา รักมาก แต่ปากแข็งมาก เจอเด็กตื๊อ เอาไงล่ะลุ๊งงง

******มาช้า ดีกว่าไม่มา จะหมดโควต้าอัปแล้วนะค้าาาา

*******ขอบคุณที่รอ จุ๊บ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 352 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

457 ความคิดเห็น

  1. #409 iinm (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 10:43
    อิลุงจะอดทนได้นานสักแค่ไหนกันนนนนน
    #409
    1
    • #409-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 39)
      13 มิถุนายน 2563 / 20:45
      ใกล้แล้วค่ะ ใกล้ระเบิด อิอิ
      #409-1
  2. #408 Nokhuk1973 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2563 / 02:33

    จะถือศีลอดได้นานแค่ไหนเน้อออออ...

    #408
    0
  3. #407 อ้ายตัวกลม (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 21:30
    อย่าหายไปนานๆๆนะ...รอลุงหัวร้อนอ่ะ...ยั่วไปเยอะๆๆนู๋แพร💞💞
    #407
    0
  4. #406 OilKateetee (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 21:03
    ตาลุงกลัวอดใจไม่ไหววว
    #406
    0
  5. #405 kimjor2 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 14:40
    แพรเทอมันร้ายยยย อ่อยเก่งงง 555555
    #405
    1
    • #405-1 โอบขวัญ(จากตอนที่ 39)
      13 มิถุนายน 2563 / 20:46
      หรือนางจะแผนสูง
      #405-1
  6. #403 Bowwan (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 12:53

    เมื่อไหร่จะยอมรับเน้อ

    #403
    0
  7. #402 Kannika Moolchawee (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 12:39

    มาอัพต่ออีกนะค่าา ชอบคุณฉัตรกับหนูแพรพ่อแง่แม่งอน😍😍ง้องอนกันไปมา น่ารักกุ๊กกิ๊กดีค่ะ

    #402
    0
  8. #401 Paiky Klongluang (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 12:30
    ยั่วเข้าไป

    เยอะๆๆๆ
    #401
    0
  9. #400 bossbomb2 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 11:53

    เรียบร้อยเฮียล้าวคนสวน กินเปะก้วยเยอะๆนะเอ็ง #ไม่ไง่

    #400
    0